Κάποτε, κάτι ήθελα... Κυριάκος Κάππα.

Χρόνια λαχταρώ με παλέτα ζωγράφου δικιά μου, 
και χρώματα βγαλμένα από όνειρο 
που σαν ήμουν παιδί κι εγώ κάποτε έκανα, 
να μπορώ να ορίζω το χρώμα του ουρανού, 
όπως σε μένα μοναχά αρέσει 
και την ψυχή μου την ‘μερώνει.

Θα μου άρεσε πολύ να έχω χάρισμα, 
με τους ανέμους να μπορώ να κουβεντιάζω. 
Να ομολογήσω στον βοριά πως πιότερα απ’ όλους 
αυτός με συγκινεί, 
όταν με δύναμη τρυπά την φυλλωσιά της κουμαριάς, 
ανέμελα σφυρώντας τραγούδι δίχως όνομα

Με την ψυχή που μου ‘χει απομείνει 
στ’ αστέρια θέλω ευχαριστώ να πω, 
γιατί ακούραστα να συντροφεύουν 
χαίρονται ένα παλιό σκαρί, 
που μοναχό του αρόδο είναι 
και αγόγγυστα μεσ’ το σκοτάδι καρτερεί, 
τον κύρη που πρώσο θα φωνάξει ολοταχώς.

Πόσο πολύ ‘πιθύμησα τον ήχο του ματσακονιού 
που αντικριστά με το τάλαντο, 
γέροντας άγνωστος σε αγιορείτικο κελί, 
και σε ρυθμό φερμένο απ’ την Ιεριχώ όμορφα χτυπά, 
να λεν τραγουδιστά σε ανθρώπους, ζωντανά, 
και άνθη, πως έρχονται μέρες δύσκολες.

Όταν τελικά επιστρέφεις στο πατρικό σου... Διαπιστώνεις ότι δεν ήταν το σπίτι που είχες νοσταλγήσει... Αλλά τα παιδικά σου χρόνια..! (Sam Ewing)

clavicle-moundshroud:
“Abandoned- Benjamin Anbau
☾♎☽
”

Κυκλαδίτικο τοπίο...

elladaa:
“ Κυκλαδίτικο τοπίο ~ Cycladic landscape
”

Όταν μια γυναίκα λέει: «…ένας άντρας όπως εσείς…», είναι σα να σας λέει: «Όποτε θελήσετε κύριε…» (Jules Renard)

womanorgod:
“Moran Atias
”

Το κόκκινο τριαντάφυλλο... Είναι ένα από τα παγκόσμια σύμβολα αληθινής αγάπης..!

throughpastelrosetintedglasses:
“Image via http://instagram.com
”

Κάλλιο το σημερινό ψωμί παρά την αυριανή πίτα..! (παροιμία)

"Το φεγγάρι είναι η αντανάκλαση της καρδιάς σου"..!

djesika30:
“The moon is the reflection of your heart and moonlight is the twinkle of your love…
”

Ο κύκλος της χαράς... Πάουλο Κοέλιο.

Κάποια μέρα ένας χωρικός χτύπησε δυνατά την πόρτα ενός μοναστηριού. 
Όταν ο αδελφός θυρωρός άνοιξε, εκείνος του έδωσε ένα θαυμάσιο τσαμπί σταφύλια.

– Αγαπητέ αδελφέ, αυτά είναι τα πιο ωραία σταφύλια του αμπελιού μου. 
Ήρθα εδώ να σου τα χαρίσω.
– Ευχαριστώ! θα τα πάω αυτά στον αβά, θα χαρεί πολύ με τέτοιο δώρο.
– Όχι! Για σένα τα έφερα.
– Για μένα; Ο αδελφός κοκκίνισε, επειδή αισθάνθηκε ότι δεν άξιζε ένα τέτοιο δώρο της φύσης.
– Ναί! επέμενε ο χωρικός. 

Γιατί πάντα μου άνοιγες την πόρτα, όταν εγώ χτυπούσα. 
Όταν χρειαζόμουν βοήθεια, επειδή η σοδειά μου είχε καταστραφεί από την ξηρασία, εσύ μου έδινες κάθε μέρα ένα κομμάτι ψωμί κι ένα ποτήρι κρασί, θέλω αυτό το τσαμπί σταφύλια να σου φέρει λίγο από την αγάπη του ήλιου,την ομορφιά της βροχής και το θεϊκό θαύμα που το γέννησε τόσο όμορφο.

Ο αδελφός θυρωρός τοποθέτησε το τσαμπί μπροστά του κι όλο το πρωί το θαύμαζε: 
Ήταν πραγματικά όμορφο. 
Γι’ αυτό αποφάσισε να παραδώσει το δώρο στον αβά, που πάντα τον ενθάρρυνε με σοφά λόγια.

Ο αβάς χάρηκε πολύ με τα σταφύλια, θυμήθηκε όμως ότι κάποιος αδελφός στο μοναστήρι είχε αρρωστήσει και σκέφτηκε: 
θα του δώσω το τσαμπί. 
Ποιος ξέρει, μπορεί να φέρει κάποια χαρά στη ζωή του”.

Ο μύθος των Αλκυονίδων... (Αλκυονίδες Μέρες)

Σχετική εικόνα
Οι Αρχαίοι Ελληνες είχαν παρατηρήσει τις λίγες μέρες καλοκαιρίας που παρουσιάζονται το χειμώνα. 
Είναι μέρες ηλιόλουστες χωρίς σύννεφα και ανέμους. 
Η ονομασία τους προήλθε από τις αλκυόνες που τις μέρες αυτές γεννούν. 

Οι «Αλκυονίδες ημέρες» τοποθετούνται στο χρονικό διάστημα από την 15η Δεκεμβρίου έως και την 15η Φεβρουαρίου εκάστου έτους, με μεγαλύτερη συχνότητα το διάστημα 15-31 Δεκεμβρίου και 16-31 Ιανουαρίου. 

Όπως λοιπόν μας λέει ο μύθος, η Αλκυόνη πριν γίνει πουλί ήταν μία πανέμορφη γυναίκα κόρη του Θεού των ανέμων Αίολου και της Ενάρετης.

Η Αλκυόνη ήταν παντρεμένη με τον Κήυκα.
Η ένωσή τους ήταν τέλεια κι ένιωθαν τόσο ευτυχισμένοι, ώστε να νομίζουν ότι δεν ήταν κοινοί άνθρωποι. 
Σιγά σιγά, άρχισαν να πιστεύουν ότι είναι ισάξιοι των Θεών.

Ο Κήυκας θεώρησε τον εαυτό του ισάξιο του Δία και η Αλκυόνη ισάξιο της Ήρας.
Τόσο πολύ το πίστεψαν πού άρχισαν να φωνάζουν ο ένας τον άλλο με τα ονόματα Δίας και Ήρα, με αυτό τον τρόπο προκάλεσαν τους Θεούς και ιδιαίτερα τον Δία.

Όταν το έμαθε ο Δίας θύμωσε τόσο που μια μέρα που ο Κήυκας ήταν με το καράβι του στ’ ανοιχτά έριξε κεραυνό και το τσάκισε, με αποτέλεσμα αβοή8ητος καθώς ήταν να πέσει στα μανιασμένα κύματα ο Κήυκας να πνιγεί.

Όταν έμαθε η Αλκυόνη το γεγονός πήγε με αγωνία στ’ ακρογυάλι μήπως μπορέσει να βρει τον αγαπημένο της ζωντανό, το μόνο όμως που βρήκε ήταν λίγα σπασμένα ξύλα που είχε ξεβράσει το νερό, άρχισε τότε να κλαίει απαρηγόρητα, μερόνυχτα θρηνούσε τον χαμό του αγαπημένου της.

Ο Δίας στο τέλος την λυπήθηκε και την μεταμόρφωσε σε πουλί.
Ένα πανέμορφο πουλί που πήρε το όνομά της, και το οποίο ζει κοντά στη θάλασσα, σαν να περιμένει να εμφανιστεί μέσα από τα κύματα ο χαμένος Κήυκας..

Το μαρτύριό της όμως δεν είχε τελειώσει, γεννούσε τα αυγά της, μέσα στη βαρυχειμωνιά και τα κλωσούσε στα βράχια της ακτής. 
Μα τα αγριεμένα κύματα ορμούσαν στη στεριά, σκαρφάλωναν στα βράχια, κατέστρεφαν τη φωλιά και τ’ αυγά της.

Για άλλη μία φορά ο Δίας έδειξε συμπόνια για την Αλκυόνη, δεκαπέντε μέρες στην καρδιά του χειμώνα, να κοπάζουν οι άνεμοι, να ζεσταίνει την πλάση ο ήλιος, μέχρι να μπορέσει η Αλκυόνη να κλωσήσει τ’ αυγά και να βγουν τα μικρά της από μέσα.

Είναι μέχρι να ξυπνήσω...

Εμείς ποτές μας δεν γυρέψαμε την Ιθάκη... (Νίκος Ορφανίδης)

Συνήθως αποφεύγω τους πειρασμούς, εκτός αν δεν μπορώ να τους αντισταθώ..! (Μέι Ουέστ)

ΙΣΩΣ ΚΑΠΟΤΕ ΓΙΝΕΙΣ ΠΟΙΗΤΗΣ... ΛΙΤΣΑ ΜΟΣΚΙΟΥ.

Ίσως κάποτε γίνεις ποιητής
 όταν οι λέξεις σου γίνουν δρεπάνια στο θέρος
και θερίσουν το σιτάρι που περιμένει
να χορτάσει το λοιμό.
Όταν οι λέξεις σου αρχίσουν να υφαίνουν
στον αργαλειό της ψυχής των ανθρώπων
 ένα ζεστό ρούχο για τις κρύες νύχτες.
Όταν οι λέξεις σου πετάξουν σα πουλιά
 και γίνουν όνειρα τα βράδια στον ύπνο
κάθε απελπισμένου που προσεύχεται να μη ξημερώσει.
Όταν οι λέξεις σου σαν ιερά λάβαρα υψωθούν
 και ξεσηκώσουν ένα πόλεμο με αιτία…
Για το μέλλον που ονειρεύτηκε ένα παιδί…
Όταν οι λέξεις σου πέσουν σα σφαίρες
 και σκοτώσουν το νου των μυαλωμένων των μεγάλων ,
 των σοφών του κόσμου όλου….
Τότε ίσως να γίνεις ποιητής.

Δεν είναι τι κοιτάς που έχει σημασία. Είναι τι βλέπεις... Χένρι Ντέιβιντ Θόρω

“Η ζωή που ζεις είναι το μάθημα που διδάσκεις.”

Αν η ζωή είναι λουλούδι, οι αναμνήσεις είναι το άρωμά του.

haldunherdem:
“Ağlamak
Burnunu çeke çeke ağlamak Belki biraz çocukça Ağlamak
hüngür hüngür Ağlamak İçini çeke çeke İNSANCA ……
Rıfat ILGAZ
”

Η Μάρω της Λενιώς, γυρνά μέσα στην πόλη... (Νίκος Ορφανίδης)

Τὸ σπίτι σου... (Γεώργιος Δροσίνης)

Τίποτε δὲν ἄλλαξε ἀπ᾿ τὸ σπίτι σου
κι ἀπ᾿ τὸ δρόμο κι ἀπ᾿ τὴ γειτονιά.
Μόνον ἡ παλιὰ βρυσούλα στέρεψε
στὴν ἀντικρινή σου τὴ γωνιά.

Τίποτε δὲν ἄλλαξε ἀπ᾿ τὸ σπίτι σου.
Βιαστικὸς διαβάτης τὸ θωρῶ
καί, ξεχνώντας πόσα χρόνια πέρασαν,
σὰ καὶ τότε πάλι λαχταρῶ...

Λαχταρῶ ν᾿ ἀνοίξεις τὸ παράθυρο
καὶ στὸ διάβα μου ἄξαφνα νὰ βγεῖς,
γελαστῆ παιδούλα καστανόξανθη,
χάραμα ἀπριλιάτικης αὐγῆς.

Σφαλιστὸ ἀπομένει τὸ παράθυρο
κι ἂν τ᾿ ἀνοίξεις, μι᾿ ἄλλη θὰ φανεῖ.
Μόνο στὸ παράθυρο τῆς θύμησης
βγαίνεις ἴδια καὶ παντοτινή.

Είσαι ό,τι βλέπεις... (Lise Bourbeau).

Ε λοιπόν, ναι! 
Όλα αυτά που βλέπεις θέλουν να σου δείξουν ποιος πραγματικά είσαι, σαν ένας καθρέφτης.  
Αυτή η θεωρία δεν γίνεται εύκολα αποδεκτή. 

Παρότι δεν είναι περίπλοκη, δύσκολα εφαρμόζεται στη ζωή μας, γιατί η περηφάνεια μας δέχεται σκληρό χτύπημα, κυρίως αν αυτό που βλέπουμε μας ενοχλεί. 
Γιατί, ακόμα και όταν θαυμάζουμε κάποιον, δυσκολευόμαστε καμιά φορά να δούμε ότι και εμείς είμαστε το ίδιο ξεχωριστοί, ότι είμαστε μια άλλη εικόνα του ίδιου πλάσματος.

Τι βλέπεις γύρω σου; 
Πως βλέπεις τα άτομα με τα οποία ζεις; 
Πως βλέπεις τα άτομα με τα οποία εργάζεσαι; 
Πως βλέπεις τους ανθρώπους γενικά, στο δρόμο, στην αγορά; ΄
Οπου πέφτει το βλέμμα σου, είναι η αντανάκλασή σου. 
Αν εφάρμοζες τη σπουδαία τούτη θεωρία του καθρέφτη για λίγες μόνο στιγμές κάθε μέρα, θα γινόταν μια πολύ σημαντική μεταβολή στη ζωή σου.

Ας υποθέσουμε ότι σε αυτήν εδώ τη ζωή, πάνω στη γη, για να σε βοηθήσουν να γνωρίσεις τον εαυτό σου, για να εξελιχθείς και να δεις πραγματικά τον εαυτό σου, σε περιβάλλουν καθρέφτες. 
Όπου και αν πας, ό,τι και αν κάνεις, μπορείς να παρατηρείσαι συνεχώς μέσα σε έναν καθρέφτη. 
Αντί να βλέπεις άτομα επιθετικά, άτομα που σε ταράζουν ή άτομα ασυνήθιστα, βάλε στη θέση τους ένα καθρέφτη και η ζωή σου θα πάρει τελείως άλλη πορεία.

Όταν στέκεσαι μπροστά στον καθρέφτη σου, εύκολα καταλαβαίνεις ότι το πρόσωπο που αντανακλάται είσαι εσύ. 
Όπως και αν είναι το πρόσωπό σου, σκυθρωπό ή ακτινοβόλο, χαρούμενο ή θλιμμένο, με λείο δέρμα ή με εξανθήματα, ξέρεις ότι πρόκειται για το δικό σου. 
Αν δεν σου αρέσει η εικόνα που σου στέλνει ο καθρέφτης, δεν κακίζεις τον καθρέφτη, έτσι δεν είναι ;

Ακριβώς το ίδιο συμβαίνει στη ζωή...
Όλα τα πρόσωπα που ελκύεις, σου στέλνουν την εικόνα μιας όψης του εαυτού σου. 
Κάθε μέρα, ο υπερσυνειδητός νους σου δημιουργεί καταστάσεις για να βρεθούν γύρω σου οι άνθρωποι που χρειάζεσαι τη συγκεκριμένη στιγμή, για να μάθεις να γνωρίζεις τον εαυτό σου. 

Όπως είπα και πιο πάνω, δύσκολα δέχεσαι αυτή τη θεωρία. 
Εννιά φορές στις δέκα, η πρώτη μας αντίδραση θα είναι να πούμε: 
“Δεν είναι δυνατόν! Δεν είμαι έτσι! Δεν είμαι τόσο εγωίστρια! Δεν είμαι τόσο ανυπόμονη!” 
Μπορεί επίσης να πεις: “Δεν είμαι τόσο καλή σαν αυτή! Δεν είμαι ούτε τόσο υπέροχη ούτε τόσο πεισματάρα!” 
Συγκρίνουμε ασταμάτητα τον εαυτό μας με τους άλλους, είτε τους κρίνουμε καλύτερους είτε χειρότερους από τον εαυτό μας.

Όσο έχουμε αυτή τη φιλοσοφία, αυτή την αντίληψη για τη ζωή, το μη αποδεκτό πρότυπο αναπαράγεται συνεχώς. 
Απεναντίας, τη στιγμή που θα το δεχτείς ότι όσα προκαλείς να συμβούν γύρω σου είναι απλώς μια αντανάκλαση του εαυτού σου, και τη στιγμή που θα σταθείς να το σκεφτείς “Μήπως είμαι έτσι; Ποιό κομμάτι του εαυτού μου μοιάζει με το άλλο άτομο;” ανοίγει στην καρδιά σου μια πόρτα. 
Ο εσωτερικός σου ήλιος σου φέρνει αμέσως το φως που χρειάζεσαι, για να δεις καθαρά. 
Ξάφνου, θα ακούσεις τον εαυτό σου να λέει: “Μάλιστα! Τώρα κατάλαβα!” 
Και θα νοιώσεις ευτυχία με την καινούργια τούτη συνείδηση.

Η αγάπη απορρίπτει τις ταμπέλες... (Λέο Μπουσκάλια)

Ο Έμερσον μιλώντας για ένα απλό αγριόχορτο, είπε ότι πρόκειται για “ένα φυτό του οποίου οι αρετές δεν έχουν ακόμα ανακαλυφθεί”. 
Αναρωτιέμαι πόσους ανθρώπους έχουμε περιφρονήσει σαν αγριόχορτα, επειδή, για τον ένα ή τον άλλο λόγο, μας φάνηκε ότι δεν άξιζαν την αγάπη και την προσοχή μας.

Οι άνθρωποι με τους οποίους επιλέγουμε να συνδεθούμε είναι προφανώς προσωπικές επιλογές, και έτσι πρέπει να είναι. 
Έχω την αίσθηση ωστόσο, ότι ο κόσμος θα ήταν πολύ πιο ενδιαφέρων και πολύ λιγότερο περιορισμένος αν εξετάζαμε πιο προσεκτικά τις ταμπέλες και τις δικαιολογίες που χρησιμοποιούμε για να κρατήσουμε αποστάσεις από τους άλλους. 
Αν το κάναμε, μάλλον θ΄ανακαλύπταμε ότι αυτές οι βολικές κατηγοριοποιήσεις βασίζονται σε απαρχαιωμένες κασέτες που συνεχίζουν να παίζουν μέσα στο κεφάλι μας.

Στην προσπάθειά μας να εντάξουμε σε κατηγορίες τους ανθρώπους, καταλήγουμε να ελαχιστοποιήσουμε την αξία τους ή να τους αποκλείουμε για λόγους εντελώς αβάσιμους: χρησιμοποιούμε ως κριτήριο την ηλικία, το φύλο, την κοινωνική θέση, την οικονομική κατάσταση, το χρώμα της επιδερμίδας, τη θρησκεία, την εθνικότητα…οτιδήποτε για να κρατηθούμε μακριά από όσους είναι διαφορετικοί από εμάς.

Αυτό, φυσικά, μας απαλλάσσει από τον κόπο να αναπτύσσουμε ανεξάρτητη, αυτόνομη σκέψη και να αξιολογούμε κάθε άτομο ως ξεχωριστή και άξια σεβασμού προσωπικότητα.
Είναι πολύ πιθανό οι περισσότεροι από τους ανθρώπους που συναντάμε να αξίζουν στην πραγματικότητα μεγαλύτερη προσοχή απ΄όση τους δίνουμε.

Και ποιός ξέρει; 
Μπορεί να ξαφνιαστούμε ανακαλύπτοντας ότι τελικά δεν είναι αγριόχορτα, αλλά μάλλον λουλούδια, κι εμείς παραλείπαμε να σταθούμε για να τα εκτιμήσουμε….

Απόσπασμα από το βιβλίο του Leo Buscaglia  Γεννημένοι να αγαπάμε Στοχασμοί για την Αγάπη

Φιλί... Ρόδο πορφυρό στον κήπο των λουλουδιών..! (Πολ Βερλαίν)

Η αρχαία Ελληνική πόλη της... Πέτρας στην Ιορδανία..!

breathtakingdestinations:
“ Petra - Jordan (by Malcolm Browne)
”

Ένα νησί απο... Λάβα και τέφρα..!

enantiodromija:
“ by ash vain
”

Ήρθε η ώρα... Να μάθουν να πετάνε..!

“Φταις εσύ !” και σίγουρα όχι εγώ … (ΧΟΡΧΕ ΜΠΟΥΚΑΪ)

\
Όταν οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν δυσκολίες στη σχέση τους, τείνουν να κατηγορούν τον σύντροφό τους. 
Βλέπουν καθαρά ποια είναι η αλλαγή που χρειάζεται να κάνει ο άλλος ώστε να λειτουργήσει η σχέση, αλλά τους είναι πολύ δύσκολο να δουν τι είναι αυτό που κάνουν οι ίδιοι και δημιουργούν προβλήματα.

Είναι πολύ συνηθισμένο να ρωτήσεις κάποια γυναίκα σε μία συνεδρία ζεύγους: 
«Τι σου συμβαίνει;» Και να σου απαντήσει:
«Αυτό που μου συμβαίνει, είναι πως ο άντρας μου δεν καταλαβαίνει…»

Κι εγώ επιμένω:
«Εσένα, τι σου συμβαίνει;» Κι εκείνη απαντάει ξανά:
«Αυτό που μου συμβαίνει, είναι ότι είναι πολύ επιθετικός!»

Κι εγώ συνεχίζω μέχρι τελικής πτώσεως:
«Εσύ, όμως, τι αισθάνεσαι; Τι σου συμβαίνει εσένα;»
Και είναι πολύ δύσκολο να μιλήσει ένας άνθρωπος γι’ αυτό που του συμβαίνει, γι’ αυτό που έχει ανάγκη ή που αισθάνεται. 
Όλοι θέλουν πάντα να μιλήσουν για τον άλλον.

Άλλο πράγμα είναι να αντιμετωπίζεις τις συγκρούσεις που προκύπτουν μέσα σε μια σχέση αναλογιζόμενος: 
«τι μου συμβαίνει εμένα,», κι άλλο να τις αντιμετωπίζεις με οργή, πιστεύοντας ότι το πρόβλημά σου οφείλεται στον ακατάλληλο σύντροφό σου.

Πολλά ζευγάρια καταλήγουν στο χωρισμό γιατί πιστεύουν πως με κάποιον άλλον θα ήταν διαφορετικά και, φυσικά, μετά βρίσκονται αντιμέτωποι με παρόμοιες καταστάσεις, όπου το μόνο που έχει αλλάξει είναι ο συνομιλητής τους.

Γι’ αυτό, μπροστά στις ασυμφωνίες των σχέσεων, το πρώτο βήμα είναι να συνειδητοποιήσει κανείς πως οι δυσκολίες είναι αναπόσπαστο κομμάτι του δρόμου του έρωτα. 
Δεν μπορούμε να φανταστούμε μία στενή σχέση χωρίς συγκρούσεις.

Η λύση θα ήταν να αφήσουμε κατά μέρος τη φαντασίωση ενός ιδανικού ζευγαριού, χωρίς συγκρούσεις, διαρκώς ερωτευμένου.
Προκαλεί έκπληξη να βλέπει κανείς πώς οι άνθρωποι αναζητούν αυτήν την ιδανική κατάστασή.

«… και όταν ο κύριος X συνειδητοποιεί πως η σύντροφός του δεν ανταποκρίνεται σε αυτό το ιδανικό και ρομαντικό μοντέλο βγαλμένο από τα μυθιστορήματα, επιμένει να λέει στον εαυτό του πως υπάρχουν άλλοι που πράγματι έχουν αυτήν την ειδυλλιακή σχέση την οποία ψάχνει κι ο ίδιος, μόνο που αυτός στάθηκε άτυχος… γιατί παντρεύτηκε τον λάθος άνθρωπο…»

Όχι δεν είναι έτσι. 
Δεν παντρεύτηκε λάθος άνθρωπο.
Το μόνο λάθος είναι η ιδέα που είχε πριν για το γάμο- η ιδέα του τέλειου ζευγαριού. 
Κατά κάποιον τρόπο, μας γαληνεύει η γνώση ότι αυτό που δεν έχω εγώ δεν το έχει κανείς, πως το ιδανικό ζευγάρι είναι μια φανταστική ιδέα και πως η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική.

Η σκέψη ότι το γρασίδι του γείτονα είναι πιο πράσινο, ή ότι ο άλλος έχει αυτό που εγώ δεν καταφέρνω να αποκτήσω, φαίνεται ότι μπορεί να με κάνει να υποφέρω πολύ.

Ίσως, αν κάποιοι άνθρωποι μάθουν αυτές τις αλήθειες, να μπορέσουν να απελευθερωθούν από αυτά τα δηλητηριώδη συναισθήματα. 
Η πραγματικότητα βελτιώνεται σημαντικά όταν αποφασίζω να απολαύσω αυτά που μπορώ, αντί να υποφέρω επειδή δεν πραγματοποιείται μία φαντασίωση ή μια αυταπάτη.

Η πρόταση είναι: 
στη ζωή μας ας κάνουμε το εφικτό… όσο γίνεται καλύτερα.
Το να υποφέρω επειδή τα πράγματα δεν είναι όπως τα είχα φανταστεί, δεν είναι μόνο ανώφελο, είναι και παιδαριώδες.

ΝΑ ΒΛΕΠΕΙΣ ΣΤΟΝ ΕΡΩΤΑ ΧΟΡΧΕ ΜΠΟΥΚΑΪ ΕΚΔΟΣΕΙΣ OPERA

Γυναίκα της υπομονής...... (Θανάσης Καραθύμιος Σεκλιζιώτης)

Γυναίκα της υπομονής, μήτρα του κόσμου γέννα,
αμέρωτη λιποθυμιά, του πόθου συ μια πένα
γυναίκα της υπομονής των αστεριών το λάμπος,
χρυσή βροχή η ζήση σου στα μάτια μου το θάμπος.

Το πάθος τρέχει πάνω σου σαν το νερό της βρύσης,
που 'χει την νερομάνα της, στα δροσερά της φύσης
εκεί που πέρδικες λαλούν κι αηδόνια σιγολένε,
τον όμορφό σου το σκοπό στα χείλη σου που καίνε.

Γυναίκα της υπομονής, μητέρα συ και κόρη
αγκάλιασε τα σύννεφα, γινού κορφή στα όρη,
ψηλά εκεί στο γαλανό να στέκει η μορφή σου,
δίπλα στην Θεομήτορα στεφάνι και αφήσου
.

Τα μάτια σου μια λευτεριά, τα στήθια σου μετάξια,
τα χέρια σου τα λιόχαρα στη δούλεψή τους ειν' άξια,
σταγόνες δρόσου χύνονται στο μέτωπο σαν Ήρας,
σε κειο το φαρδοπέτωπο που στέκει μόνο χήρας

Αλώβητη ανασαιμιά, λουλούδι του ανέμου
που λούζεσαι στην ερημιά, χωρίς μιλιά Θεέ μου,
τ' αμέρωτα τα κρόσσια σου, των μαύρων των μαλλιών σου
πως κρέμονται κι αφήνονται στον άσπρο το λαιμό σου.

Γυναίκα της υπομονής, αγράμπελη της νιότης
το ρίγος της ανασαιμιάς το φως και ζωοδότης,
τα στήθια σου χορεύουνε στο κάθε σου το βήμα
τρελό χορό του έρωτα, του πόθου συ το κύμα.

Αμόλυντη αποθυμιά, στέργω στην θύμησή σου,
στις νύχτες των καλοκαιριών επάνω στο κορμί σου,
να λούζομαι στα κύματα των ρόδινων χειλιών σου
και μέσα κει ν' αφήνομαι ερέτης των φιλιών σου....

Αχ των φιλιών σου η ξεψυχιά να φραζε την πνοή μου...

Θανάσης Καραθύμιος Σεκλιζιώτης

Η τύχη και ο άνθρωπος... ΙΑΣΩΝ ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ!!!

Η ζωή μάς συνεπαίρνει, μας ενθουσιάζει, μας μεθάει και μας κυριαρχεί μ’ όλο που ξέρουμε την ματαιότητα που γεννάει η φθορά. 
Πολλές φορές ξεγελιόμαστε με παραμύθια, με σοφιστείες με θρησκευτικούς δογματισμούς, με παρερμηνείες, με πλάνες. 
Και βλέπουμε με άλλο πρίσμα τη ζωή και από άλλη οπτική γωνία την μοίρα. 
Γιατί πολύ συχνά η μοίρα φοράει μια μάσκα όταν μας πληγώνει.

Το σκεπτικό της τύχης, ανοίγει μπροστά μας ορίζοντες στοχασμού, χρήσιμου για την ατομική μας συγκρότηση και για την κοινωνική μας συμπεριφορά. 
Ας επεξεργαστούμε μερικούς τέτοιους στοχασμούς.

Τον παράγοντα τύχη (δηλ. την σύμπτωση των γεγονότων) θα ’πρεπε να τον υπολογίζουμε πρώτα στον εαυτό μας κι ύστερα στους άλλους για να μειώσουμε την αξία τους… όπως τόσο συχνά το συνηθίζουμε. 
Εξάλλου, οι αλλεπάλληλες ατυχίες μπορούν να οδηγήσουν και τον πιο δραστήριο άνθρωπο στην αδράνεια. 
Και το πιο κοφτερό μαχαίρι όταν αστοχεί, στομώνει.

Η γέννηση και η αξιοποίηση των ικανοτήτων μας, μοιάζει με τη γέννηση και την ευδοκίμηση ενός πρίγκιπα. 
Η τύχη δίνει την πρώτη κίνηση ύστερα όλα το άλλα είναι ζήτημα εξυπνάδας και εργατικότητας. 
Πρέπει όμως να προσέξουμε κάτι. 
Την μεγάλη φήμη της η τύχη τη χρωστάει στην προπαγάνδα που της κάνουν οι άτυχοι. 
Έτσι, οι λιγοστοί τυχεροί, γρήγορα μεταφράζουν την τύχη τους σε προσωπική ικανότητα για να διαφημίσουν τον εαυτό τους.
Και κάτι ακόμα: 
Ό,τι πετυχαίνουμε στην τύχη χωρίς να υπάρχουν προϋποθέσεις που να το δικαιώσουν, δεν ικανοποιεί βαθύτερα την συνείδηση μας. 
Κι ας δείχνουμε το αντίθετο.

Στη ζωή, η τύχη, που μας βρίσκει, μοιάζει με τον άνεμο που ξαφνικά φυσάει όταν εμείς στεκόμαστε ανύποπτοι. 
Μα η τύχη που εμείς βρίσκουμε (με την προετοιμασία μας, με την εργατικότητά και την δημιουργικότητα μας) μοιάζει με τον άνεμο που με την κίνησή μας δημιουργούμε, κι ας έχει άπνοια. 
Ο τεμπέλης, πάντα θεωρεί τον εαυτό του άτυχο. 
Μα κι ένα άλλο αξιοπρόσεχτο: 
Το να διορθώνεις με τη λογική τις δυσμένειες της τύχης είναι ο κανόνας αλλά το να διορθώνει η τύχη τις αβλεψίες της λογικής είναι η εξαίρεση. 
Γι’ αυτό με λίγη τύχη, ο άνθρωπος δημιουργεί μόνος του την τύχη του… 
Οι περισσότεροι νομίζουμε πως είμαστε άτυχοι. 
Μα αν σκαλίσουμε την μνήμη θα βρούμε πως σε κάποια τύχη χρωστάμε και την ζωή μας ακόμα. 
Μια τύχη μέσα στη δυστυχία μεγεθύνεται. 
Μια ατυχία μέσα στην ευτυχία συστέλλεται. 
Και ότι τελικά περισώζουμε από τις ατυχίες μας, τ’ονομάζουμε τύχη.


Σε μια βαθύτερη ανάλυση της επίδρασης της τύχης στα ανθρώπινα, 
βλέπουμε πως αληθινός κύριος της τύχης είναι όχι αυτός που την συγκρατεί με κάθε θυσία, αλλά εκείνος που έχει την δύναμη να την αφήσει να φύγει.

Όταν μιλάμε για τύχη, το μυαλό μας δεν πρέπει να πηγαίνει κυρίως στις δυσμένειες της αλλά και στις εύνοιες της.
 O Montaigne στα «Δοκίμια» του αναφέρει -ανάμεσα στ’ άλλα- ένα χαρακτηριστικό γεγονός εύνοιας της τύχης. 
Ο ζωγράφος Πρωτογενής είχε αποτελειώσει τον πίνακα ενός σκύλου κατακουρασμένου και καταπονημένου, και ήταν πολύ ικανοποιημένος απ’ τις λεπτομέρειες της εργασίας του, έκτος από μία, την οποία θεωρούσε ιδιαίτερα σημαντική: δεν κατάφερνε να παραστήσει όπως ήθελε τον αφρό και το σάλιο στο στόμα του σκύλου. 
Βαρύθυμος και νευριασμένος εναντίον του έργου του,πήρε το σφουγγάρι του κι όπως ήταν ποτισμένο με διάφορες μπογιές το πέταξε πάνω στον πίνακα για να τον σβήσει τελείως. 

Αυτό που κάνει την έρημο όμορφη είναι... Ότι κάπου κρύβει ένα πηγάδι..! (Antoin de Saint-Exupéry)

Έχω πάρει από το αλκοόλ περισσότερα απ’ ό,τι το αλκοόλ έχει πάρει από μένα..! (Ουίνστον Τσώρτσιλ)

Χίλαρι Νταφ... "Ο γάμος δεν φέρνει πάντα την ευτυχία"..!

dailyhottcelebs:
“Hilary Duff
”

Ο πλατωνικός έρωτας υπάρχει... Αλλά μόνο μεταξύ συζύγων..! (Κριστολ Ίρβινγκ)

l-e-a-b-o:
“✚ ✚ ✚ via @fashionlandscape on Instagram http://ift.tt/1RBN8vx
”

Ανδρός ωδή... Κυριάκος Κάππα.

Πάντα μου άρεσε πολύ , από παιδί μικρό γιαβρί, 
να καρτερώ την χαραυγή να βλέπω στην ανατολή.
Μην με ρωτάτε το γιατί, και τι συνήθεια ήταν αυτή, 
ίσως κάποιοι να μου ‘χαν πει, εκεί τελειώνει η ζωή.

Και τώρα που την σεργιανώ, δυο λόγια θέλω να σας πω, 
πως πάντα στο καράβι εγώ, διάλεγα τον προορισμό.
Μονάχος μου από μωρό, πάλευα στον ωκεανό, 
με κύματα θεριό τρανό, και προσπαθούσα να σωθώ.

Να που το μπόρεσα τελικά, και σώος βγήκα στην στεριά, 
βρήκα λιμάνι απανεμιά, γυναίκας τρυφερή καρδιά.
Μ’ αυτήν την όμορφη κυρά, κάναμε και καλά παιδιά, 
τα καμαρώνω από ψηλά, και γαληνεύει η καρδιά.

Να τους μιλήσω δεν μπορώ, για να τους πω το σ’ αγαπώ, 
και αν τους έκανα κακό, ας με σχωρέσουνε γι αυτό.
Εδώ πια στην ανατολή, γαλήνη αισθάνεται η ψυχή. 
Δεν νοιώθει πόνους το κορμί, αυτά μένουνε στην γη.

Νόημα έχει την στιγμή, του χωρισμού την τραγική, 
τίποτε να μην φοβηθεί, φεύγει για να ξεκουραστεί.
Αξία δεν έχει αν θα ταφεί, σε πέτρα χρυσοκεντητή, 
από τεχνίτη σκαλιστή, χρυσό κι ας έχει το σουβλί.

Σαν όνειρο θα ξεχαστεί, σαν ρόδο θε να μαραθεί, 
εδώ η δόξα κι η τιμή, εδώ τα πλούτη κι η χλιδή.
Μια χάρη μόνο σας ζητώ, μην έχετε αδέρφια μου θυμό, 
συχνά να λέτε σ’ αγαπώ, για του καθένα το καλό.

Με αγάπη θα σας καρτερώ, να ανταμώσουμε εδώ, 
πολλά θα έχω να σας πω, τότε που θα σας ξαναδώ.

Τα πουλιά δεν τραγουδούν ποτέ μέσα σε σπηλιές (ΜΠΟΥΣΚΑΛΙΑ)

Ο Θορώ λέει ότι:
«Τα πουλιά δεν τραγουδούν ποτέ μέσα σε σπηλιές». 
Ούτε κι εμείς. 
Για να μπορέσουμε να μάθουμε, πρέπει να είμαστε ελεύθεροι. 
Πρέπει να είμαστε ελεύθεροι να δοκιμάζουμε, 
να πειραματιζόμαστε, να κάνουμε λάθη. 

Έτσι μαθαίνει κανείς. 
Καταλαβαίνω τα λάθη σου και κερδίζω από τα δικά μου. 
Το μυστικό είναι να μην κάνεις δυο φορές το ίδιο λάθος. 
Έχω όμως ανάγκη να είμαι ελεύθερος να πειραματίζομαι και να δοκιμάζω. 

Δώσε μου αυτή την ευκαιρία. 
Δώσε μου την ευκαιρία να ζήσω και να είμαι ο εαυτός μου 
και να βρω τη χαρά στην ανάγκη. 
Mη μου κολλάς τα ελαττώματα σου! 
Άσε με να βρω και να ξεπεράσω τα δικά μου!
Θα ‘θελα να κλείσω με μία παράγραφο του Λέο Ροστέν, 
που με το δικό του χαρακτηριστικό τρόπo τα λέει όλα:
Μ’ ένα τρόπο όμως περιορισμένο και μυστικό, όλοι μας είμαστε λίγο τρελοί… 
Όλοι μας είμαστε μοναχικοί στο βάθος και ζητάμε να μας καταλάβουν, ποτέ όμως δεν μπορούμε να καταλάβουμε απόλυτα τον άλλο και ο καθένας μας μένει κατά ένα μέρος ξένος ακόμη κι απέναντι σ’ αυτούς που τον αγαπούν… 

Οι αδύναμοι είναι σκληροί. 
Μόνο οι δυνατοί μπορούν να είναι καλοί. 
Αυτοί που δεν γνωρίζουν το φόβο δεν είναι πραγματικά θαρραλέοι, 
γιατί θάρρος είναι η ικανότητα να αντιμετωπίσεις 
αυτό που μπορείς να φανταστείς… 
Θα καταλάβεις καλύτερα τους ανθρώπους 
αν τους δεις σαν παιδιά, 
ανεξάρτητα από το πόσο μεγάλοι και επιβλητικοί μπορεί να είναι. 
Γιατί οι περισσότεροι από μας δεν ωριμάζουμε ποτέ, 
απλώς ψηλώνουμε… 
Η ευτυχία έρχεται μόνο όταν σπρώχνουμε το μυαλό 
και την καρδιά μας όσο πιο μακριά μπορούν να φτάσουν… 
Ο σκοπός της ζωής είναι να μετράς – 
να λογαριάζεσαι, να αντιπροσωπεύεις κάτι, 
να έχει κάποια σημασία το γεγονός ότι έζησες.