Από τόσον χειμώνα κι από τόσους βοριάδες, μ’ ακούς... Είμ’εγώ που φωνάζω κι ειμ’ εγώ που κλαίω. Μ’ ακούς..! (Οδυσσέας Ελύτης)

Από τόσον χειμώνα κι από τόσους βοριάδες, μ’ ακούς
Να τινάξει λουλούδι, μόνο εμείς, μ’ ακούς
Μες στη μέση της θάλασσας
Από μόνο το θέλημα της αγάπης, μ’ ακούς
Ανεβάσαμε ολόκληρο νησί, μ’ ακούς
Με σπηλιές και με κάβους κι ανθισμένους γκρεμούς
Άκου, άκου
Ποιος μιλεί στα νερά και ποιος κλαίει- ακούς;
Ποιος γυρεύει τον άλλο, ποιος φωνάζει –ακούς;
Είμ’εγώ που φωνάζω κι ειμ’ εγώ που κλαίω. Μ’ ακούς
Σ’αγαπώ, σ’αγαπώ, μ’ ακούς

(Οδυσσέας Ελύτης)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου