Ο ναύλος της ζωής... (Νίκος Ορφανίδης).

Μες στων ανέμων την οργή ξεχάστηκες καρδιά μου
και τ’ όνειρο μας χάθηκε χωρίς επιστροφή
εκεί στην άκρη τ' ουρανού δεμένος στα δεσμά μου
και ρώτησα μια γύφτισσα το πώς για να μου πει

Διάβασε την παλάμη μου με μάτια δακρυσμένα
και η ματιά της έλαμψε σαν 'νάταν αστραπή
αυτά που πέρασες εσύ τα 'χω περπατημένα
μακρύς θα 'ναι και δύσκολος ο ναύλος της ζωής

Μέσα σε θάλασσες βαθιές πέταξε τα παλιά σου
κι αν τ’ όνειρο σου σφράγισε ο βράχος της σιωπής
εκεί στην άκρη τ' ουρανού να σπάσεις τα δεσμά σου
και σαν πουλάκι πέτασε άκου την συμβουλή

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου