ΑΛΛΟΚΟΤΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ... ΛΙΤΣΑ ΜΟΣΚΙΟΥ.

Φωτογραφία της Μοσκιού Λίτσα.
Μοναχικό το βράδυ απόψε,
τριγυρνώ ψάχνοντας
συντρόφους της σιωπής,
να κουβεντιάσουμε
με τα χέρια απλωμένα
πάνω απ’ τη φωτιά του καστανά,
να σκύψουμε τα κεφάλια
ταπεινά ζητώντας συγχώρεση
για τα εγκλήματά μας…

Το παιδί που πάγωσε εκείνη τη νύχτα
έξω απ’ τη πόρτα μας…
το πρωί απλά το λυπηθήκαμε,
κι όταν το πήραν,
καθαρίσαμε το πεζοδρόμιο
κι έτσι ξεχάσαμε πιο γρήγορα.

Κι ένα άλλο βράδυ
Αυγουστιάτικο θυμάμαι
που ο γείτονας
σκότωσε τη γυναίκα του
πάνω στο μεθύσι του
-κι ενώ ξέραμε την αρρώστια του-
πριν εμείς τον κερνούσαμε
κάθε τόσο.
Ύστερα από εκείνη τη μέρα
δε ξαναγοράσαμε πιοτό
κι έτσι πέρασε κι αυτό.

Κι όλο κάτι γινόταν στις ζωές μας
που εμείς πάντα δε φταίγαμε
εξάλλου τι σημασία έχει τώρα πια
οι αλλόκοτες ιστορίες
τελειώνουν
μόλις σβήσει
η φωτιά του καστανά.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου