Πόθε εσύ... Γ. Χαραλαμπάκης.

Εσύ ευωδία Υάκινθου λευκού,
φερμένη από κόσμου αλλοτινού ζωή.
Της Κίρκης λόγια όμορφα εσύ,
βότανο των Θεών κι ουσία μαγική.
Της Αφροδίτης ομορφιά εσύ,
κανείς σ’ αυτήν μπροστά
που δεν μπορεί να αντισταθεί.
Λάφυρο του Αγαμέμνονα εσύ,
σύρραξης στρατηγών αιτία κι αφορμή.

Αδιάκριτα πως γίνετε να διαβάζεις,
αυτό που λαχταρά η ψυχή.
Άπληστα πως μπορείς ν’ αγκαλιάζεις,
σκέψη και θέληση μαζί.

Τραγούδι των Σειρήνων λάγνο εσύ,
που δεν μπορεί
σ’ αυτό κανείς να μην υποταχτεί.

Των εσπερίδων μήλο κόκκινο εσύ,
π’ ούτε Θεός του Ολύμπου μπόρεσε να το γευτεί.
Θωριά της φύσης ανθισμένη εσύ,
η Περσεφόνη
σαν γυρνά στης μάνας της την θαλπωρή.
Του σκλαβωμένου πόθε άσβεστε εσύ,
η ώρα πότε θα ‘ρθει να ‘λευτερωθεί.

Αγιόκλημα σε χρώμα τ’ ουρανού,
που ευωδιά το είναι μου γεμίζεις.
Ανθέ πολύχρωμε ευλογημένου λιβαδιού,
στην στράτα μου που θέλεις να ανθίζεις.

Χαράς πηγή ολόγιομη,
με νέκταρ και ροδόσταμο,,
και το δικό μου πάθος μην ξεχνάς,
να έρθεις να δροσίσεις.
Όνειρο ζωντανό αξέχαστο,
καιρών αθώων μακρινών,
έλα ξανά το χέρι δίπλα μου,
εσύ να μου κρατήσεις

Ανάσα μου θέλω να είσαι συ,
και χτύπος της καρδιάς,
την κάθε μου στιγμή όσο ζω,
νόημα να γεμίσεις.
Το πρώτο εκείνο το φιλί,
μια αναπνοή που κράτησε,
θα ήθελα ξανά να το γευτώ,
μια ολόκληρη ζωή.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου