Λάσπη χρυσαφιά ηλιοψημένη.(Ωδή πρώτη)... Κυριάκος Κάππα.

-Βήμα το βήμα μετρώ τις στράτες που δεν πρόκαμα να διαβώ. 
Να τις αφήσω να με οδηγήσουν εκεί όπου αυτές τραβάγανε, 
κι είχαν σκοπό να πάνε. Σε τόπους άγνωστους κι αλλιώτικους 
απ’ τον δικό μας. Όπου ο ουρανός είναι χρυσαφένιος κι ο 
ήλιος σφαίρα πυρωμένη. Τα αστέρια ρουμπίνια και ζαφείρια 
σκόρπια εδώ κι εκεί, που λαμπιρίζουν γελαστά χωμένα 
μεσ’ του ουρανού το χρυσαφί. Και τα πουλιά μιλούν 
μ’ ανθρώπινη μηλιά σαν θέλουνε κάτι να πουν το ένα στ’ άλλο. 

Να χορέψω χορό του τόπου εκείνου, που θέλει τα χέρια ψηλά 
να απλώνονται στον ουρανό, και μάτια να κοιτούν το φως του 
ήλιου, και να γυρεύουν με αγωνία να μάθουν που κρύβετε 
ο Θεός. Να πω τραγούδι σε γλώσσα με λόγια που μιλάνε 
μόνο εκεί, και σε ρυθμό βυζαντινό, πλάγιο του δευτέρου. 
Λόγια μακρινά και όμορφα, φερμένα από πολύ παλιά, 
απ’ του Ομήρου τον καιρό. 

Ναι, να τραγουδήσω πάνω στις πετροστόλιστες φαρδιές 
πεζούλες, στα χρώματα της κόκκινης παπαρούνας, της κίτρινης 
μαργαρίτας και των μοβ των ζουμπουλιών, που διαδέχονται 
η μια την άλλη καθώς κατηφορίζουν να ανταμώσουνε με τον 
γιαλό και το γαλαζοπράσινο των αλμυρών νερών. Εκεί που γη, 
ουρανός, ήλιος και θάλασσα σμίγουν καθημερνά. Σμίγουν και 
λάσπη γίνονται σε χρώμα χρυσαφί ηλιοψημένο. 
Λάσπη και χρώμα σαν κι αυτό που πήρε στα χέρια ο Πλάστης, 
και τον Αδάμ έπλασε.

...............Ωδή δεύτερη...............

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου