Μια ακόμα παραζάλη... Γιάννης. Χαραλαμπάκης.

Μέσα στην θλίψη της μελαγχολίας μου
Μέσα στην πλήξη της μοναξιάς μου
Μέσα στο σαλεμένο μου μυαλό.
Μέσα στην παραζάλη μου από το αλκοόλ.
Έρχεσαι εσύ γλυκιά μου οπτασία.

Εσύ η ίδια. Η μεγάλη μου αγάπη.
Και ποιος δεν θα σε γνώριζε, σαν σε έβλεπε.
Ποιος δεν θα γνώριζε τα ανοιχτόξανθα σγουρά
μαλλιά σου. Τα μαύρα προκλητικά σου μάτια,
που όσο ξέρουν να υπόσχονται, άλλο τόσο ξέρουν,
να υποκρίνονται και να απατούν.

Εμφανίζεσαι μπροστά μου σαν σύμβολο
της πιο αγνής αγάπης. Σαν αγγελική οπτασία
βγαλμένη από παραμύθι. Με αγγίζεις και σε
αισθάνομαι. Μου γελάς και δροσίζομαι.

Ξαπλώνεις στην αγκαλιά μου και μπαίνεις
μέσα μου, στα σπλάχνα μου νιώθω
το άγγιγμά σου και μουδιάζω. Χάνονται
όλα γύρω μου. Υπάρχουμε μόνο εγώ και εσύ.

Σαν δυο οπτασίες, σαν δυο φαντάσματα,
κυλιόμαστε πάνω στα λερωμένα μου σεντόνια
χωρίς σταματημό. Ζούμε τον έρωτα σαν έναν
αέναο χορό που ξέρουμε ότι δεν θα τελειώσει ποτέ

Έτσι εξαντλημένο με βρίσκει το χάραμα.
Ξαπλώνω στο προσκεφάλι μου, και εσύ πέφτεις
πάνω μου, με τα ξανθά σου μαλλιά κολλημένα στο
υγρό μέτωπό σου, λέγοντας μου πόσο με αγαπάς
και κάνοντας όρκους, αιώνιας αγάπης.

Έτσι ήρεμο και γαλήνιο με παίρνει ο ύπνος,
Μα τι έγινε; γιατί με σφίγγουν τα μάτια μου;
Ο ήλιος είναι δυνατός, αν και το δωμάτιο είναι
βορινό, μόνο το απόγευμα έχει ήλιο.

Πρέπει να σηκωθώ. Μάταια κοιτάζω δεξιά αριστερά
να σε δω. Να δω ένα σου ίχνος, ένα σου σημάδι.
Δεν είσαι εδώ, δεν ήσουν ποτέ εδώ. Γλυκιά μου αγάπη,
πρόσκαιρη και φευγαλέα οπτασία μου, σε ευχαριστώ.
Σε ευχαριστώ για ένα ακόμα ωραίο βράδυ που μου χάρισες.

Ήσουν εσύ, ποιος δεν θα σε γνώριζε, σαν σε έβλεπε; ποιος δεν
θα γνώριζε τα ανοιχτόξανθα σγουρά μαλλιά σου. Τα μαύρα
προκλητικά σου μάτια, που όσο ξέρουν να υπόσχονται,
άλλο τόσο ξέρουν, να υποκρίνονται και να εξαπατούν.

Εγώ όμως ξέρω την αλήθεια αγάπη μου.
Όχι δεν ήσουν εκεί. Δεν ήσουν εσύ. Δεν θα μπορούσες
να ήσουν εσύ. Εσύ ζεις στον δικό σου κόσμο, τον ψεύτικο.
Αυτόν που πάντα κατηγορούσες και σιχαινόσουν.

Και εγώ απόμεινα να ζω με μια αγαπημένη οπτασία.
Τι κρίμα για σένα, δεν θα μπορέσεις ποτέ να πάρεις
την θέση της. Πάντα θα νομίζεις πως ζεις.
Αλλά θα είσαι νεκρή!!!!!!!!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου