Λάσπη χρυσαφιά ηλιοψημένη. (Ωδή έσχατη)... Κυριάκος Κάππα.

-Βήμα το βήμα μετρώ τις στράτες που δεν πρόκαμα να διαβώ. 
Να τις αφήσω να με οδηγήσουν εκεί όπου αυτές τραβάγανε, 
κι είχαν σκοπό να πάνε. Σε τόπους άγνωστους κι αλλιώτικους 
απ’ τον δικό μας. Εκεί που το σκοτάδι ποτέ βαρύ δεν πέφτει 
στης φύσης τα γεννήματα και στου Θεού τα πλάσματα 
και τις ψυχές, γιατί ποτέ το φως δεν κρύβεται. 

Εκεί όπου τα στόματα γελούνε μοναχά, και ψέματα 
ποτέ δεν λένε. Σε τόπο όπου οι άνθρωποι όλοι το ίδιο 
χρώμα έχουνε χρωματισμένο στο δέρμα τους επάνω. 
Φτάνει για όλους το ψωμί,  κι όλοι από την ίδια στέρνα 
πίνουνε νερό, που πάντοτε γεμάτη είναι. 

Σαν οι ψυχές χωρίζουν απ’ το σώμα, δεν κλαίνε που κάποιος 
πέθανε. Μα γιατί χάσανε έναν φίλο που αγαπούσαν κλαίνε. 
Εκεί όπου χαρούμενοι κι ευτυχισμένοι νοιώθουν όλοι, γιατί 
φρονούν πως όσα ό καθένας έχει, όσα ακριβώς ανάγκη έχει 
είναι. Και τίποτε δεν θέλουν παραπάνω να αποκτήσουν, 
γιατί άχρηστο θα τους είναι μα μπορεί κι από αδερφό να το 
στερήσουν άλλον. Κι αυτό όρισαν για ευτυχία.

.......................Ωδή πρώτη.....................

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου