Λάσπη χρυσαφιά ηλιοψημένη (Ωδή όγδοη)... Κυριάκος Κάππα.

-Φθόνο τον φθόνο, μάζωξα την ζήλια όλη που έκρυβα χρόνια 
και χρόνια επιδέξια μέσα μου, για όλους όσους είπαν πως 
κατάφεραν να ορίσουν τι είναι η ευτυχία. Ζηλεύω κι αυτούς 
που λένε πως τον ορισμό τούτο αξιώθηκαν να τον κάνουν 
ζωή και μονοπάτι τους, κι επάνω του να πορευτούν. 

Μα πιότερα απ’ όλους ζήλεψα κάποιους που δεν μίλησαν 
ποτέ γι αυτήν. Μοναχά τα πρόσωπά τους λαμποκοπάγανε 
σαν ήλιοι και φως σκορπάγανε σ’ όλο τον κόσμο γύρω τους, 
ενώ τα χείλια τους πάντα χαμογελάγανε. Το ψωμί και το 
κρασί τους πάντα ήταν παραπανίσιο, κι έφτανε για να φιλέψουν 
έναν ξένο μουσαφίρη. Η στρωματσάδα τους χώραγε, 
όσους κι αν θέλανε να κοιμηθούν κοντά τους. 

Η γη τους πάντα περίσσια, ώστε να δώσουν και 
σε σένα δυο μέτρα χώμα, να κάμεις τον μπαξέ σου.
 Ο λόγος τους πάντα γλυκός σαν μαυροδάφνη από 
κλήματα της Αχαγιάς. Στο σπιτικό τους ο καθένας έβρισκε 
μιαν αδειανή καρέκλα για να κάτσει και να ξαποστάσει. 
Σαν έβρεχε ο Θεός, τραγουδάγανε και χορεύαν στην βροχή.
 Φιλούσαν τα μωρά στο μέτωπο, πριν τα βάλουν να 
κοιμηθούν. Και για να τα αγκαλιάσει ο ύπνος ευκολότερα 
και ταχιά, τους ιστορούσαν παραμύθια που τα πλάθανε 
μονάχοι τους. Οι γυ-ναίκες είχαν τα μαλλιά μακριά. 
Άλλες τα πιάναν κότσο , στολισμένα μ’ ανθούς σε κάθε 
λογής χρώμα. Κι άλλες τα είχαν αμολημένα να πέφτουν 
στους ώμους και στην πλάτη, και να φτάνουν μέχρι 
χαμηλά στα καπούλια. Οι άντρες φοράγανε άσπρες 
πουκαμίσες με κολλαριστούς γιακάδες. Και τα παιδιά 
παίζανε κουβεντιάζοντας με τα πουλιά και τα ζώα. 

Σαν έπρεπε να φύγω απ’ τον οντά τους, μου ‘δωσαν ένα 
παγούρι με νερό να έχω μαζί στον δρόμο μου. Καθώς 
και ζεστό ψωμί μ’ ένα κομμάτι γαλατόπιτα. Μου δώσαν και 
μαντήλι να σκουπιστώ σαν θα ιδρώσω. Κι ένα ρεμπούπλικο 
να το φορώ κάτω απ’ τον ήλιο. Όταν όλοι μου ευχήθηκαν 
να πάω στο καλό αφού απόφαση πήρα να φύγω από το 
σπιτικό τους, ένα παιδί με πήρε από το χέρι και περπάτησε 
μαζί μου ώρα πολύ. Σαν φτάσαμε εκεί που τέσσερεις δρόμοι 
κινούσαν ο καθένας και γι άλλον τόπο, μ’ ορμήνεψε ποιόνε 
να πάρω που είναι λιγότερο τραχύς κι ευκολοδιάβατος.

............Ωδή ένατη..................

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου