Ο Χρόνος... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Για όλους μας υπάρχει μια τιμωρία. Η ίδια τιμωρία 
και ο ίδιος τιμωρός. Αδίσταχτος, αδυσώπητος.
Χωρίς έλεος και χωρίς διακρίσεις. Ο χρόνος.
Γι αυτόν τον ελεεινό, και πάντα ανελέητα ειρωνικό
θελω να μιλησω. Σίγουρα όλοι τον μισούν, αλλά τον 
φοβούνται. Ξέρουν ότι είναι ποιο δυνατός απ' αυτούς. 
Γνωρίζουν πως είναι άτρωτος και υποτάσσονται.

Κάποιοι τον κολακεύουν. "Τι ωραία που πέρασε ο χρόνος 
από πάνω μου". Βλέπουν τις ούλες που τους έκανε σαν 
με εναν βρόμικο και σκουριασμένο  σουγιά, και χαίρονται. 
Τι ψέμα; πόση υποκρισία;. Πως μπορείς να χαίρεσαι, 
βλέποντας και νιώθοντας τον χρόνο, να έχει σακατέψει το 
κορμί σου;. Να έχει πάρει την ζωντάνια και την δύναμη σου;.

Κάποιοι κλαίγονται. "Αν ήμουν νέος, αν είχα τα νιάτα μου,
αν ήμουν είκοσι χρόνια πριν". Αν, αν, αν, και σκύβουν 
το κεφάλι σιωπηλοί και πικραμένοι. Πέρασε ο μακελάρης 
από πάνω τους, τους λεηλάτησε, τους πήρε ότι πολυτιμότερο 
είχαν, "τα νιάτα τους", αλλά δεν έφυγε είναι εκεί, 
παραμονεύει να τα πάρει όλα.

Κάποιοι τον επαινούν. "Πέρασα ωραία, διασκέδασα, 
αγάπησα,αγαπήθηκα, δημιούργησα". Λες και όλα αυτά 
έχουν ημερομηνία λήξεως. Σαν τον κατάδικο μελλοθάνατο 
που προσπαθεί να ζήσει και να χαρεί, τις τελευταίες ώρες 
της χάρης που του έδωσαν, και ευχαριστεί τον δήμιο.

Γράφω για να πω, ότι από τα βάθη της ψυχής μου, τον 
απεχθάνομαι και τον περιφρονώ. Τον βλέπω κάθε μέρα 
στον καθρέφτη μου. Νιώθω κάθε μέρα το βάρος του 
επάνω μου. Τον βλέπω να περιμένει. Να με σκυλεύει όλο 
και ποιο πολύ. Μέχρι να τα πάρει όλα. Δεν ξέρω αν θα του 
κάνω την χάρη μέχρι το τέλοςΑν θα τον αφήσω να με κάνει 
να με λυπάμαι. Να χάνω την δύναμη μου μέρα με τη μέρα.

Ακούω πολλούς να διηγούνται τις αναμνήσεις τους, σαν να 
ανοίγουν έναν τάφο ξανά και ξανάΤι σημασία έχει να 
πηγαίνεις πίσω και να θυμάσαιΕγώ αρνούμαι να το κάνω, 
γι' αυτό με βασανίζουν. Έρχονται στον ύπνο μου σαν 
μανιασμένες ύαινες. Βλέπω το μίσος  στα μάτια τους, όμως 
αμύνομαιΟ βαρύς καφές είναι ο σύμμαχος μου, ο φίλος 
που δεν αποχωρίζομαι ποτέ.

Τα έχω καταφέρει, όλα πάνε καλά. Ο ύπνος μου περιορίζεται 
σε δυο - τρεις ώρες την ήμερα. Πέφτω στο κρεβάτι σαν να 
λιποθυμώ. Θα μπορούσα να κοιμηθώ δέκα ώρες, αλλά όχι
δεν με αφήνουν, έρχονται. Άλλες με χλευάζουν, άλλες με 
με βρίζουν, άλλες παραπονιούνται. Όλες θα ήθελαν να 
κάνω κάτι παραπάνω από ότι έκανα, κάτι διαφορετικό.

Γι' αυτό σου λέω κύριε χρόνε. Δεν σε φοβάμαι, σε περιφρονώ!
Μέχρι να βγει η ψυχή από το σώμα μου, θα κάνω τα ίδια
πράγματα που έκανα. Θα βαδίζω στους ίδιους δρόμους, και
ας έχει σκοτεινιάσει. Θα πηγαίνω με την ίδια ταχύτητα, και
ας πονάω σε όλο μου το σώμα. Κανένας δεν θα το καταλάβει,
ούτε εσύ ο ίδιος. Ξέρω καλά να προσποιούμαι, θα γελάω.
Θα γελάω δυνατά. Κάποιοι θα με περνάνε για τρελό.
Μόνον εσύ θα ξέρεις την αλήθεια, γελάω με σένα. 
Γιατί εγώ, δεν σε φοβάμαι, σε περιφρονώ!!!!!!!!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου