Έρεβος... Γιάννης Χαραλαμπάκης. (Διήγημα)

90377:
“ Sunset over Icicle Ridge by James Jackson - jjfinearts.com
”
Η πόλη νεκρή τώρα είναι, τίποτα δεν έμεινε να μας θυμίζει τον 
επίγειο παράδεισο που λίγες μέρες πριν έσφυζε από ζωή. 
Άνθρωποι, ζώα, φυτά και δέντρα αγκαλιά, το ίδιο τέλος έχουν. 
Ένας σορός από κάρβουνο και στάχτη, κουλουριασμένος στην 
γωνιά του αυλόγυρου, σαν την θράκα μες το τζάκι. 
Λες και κάποιος θέλει να μας πει,πως σε τούτον εδώ τον κόσμο, 
συνυπάρχουμε με όλα τα πλάσματα γύρω μας και ίδια μοίρα 
μας ακολουθεί στην ζωή μα και στον θάνατο. 

Κάπου κάπου, διακρίνεις κάποιες περίεργες σκυφτές σκιές,
που στην αντηλιά αφήνουν να φανεί η όψη τους. 
Άνθρωποι σάμπως είναι, μα δεν μοιάζουν με ανθρώπους, τα 
πρόσωπά τους είναι χλωμά, ανέκφραστα και θαμπά. 
Δεν ξεχωρίζεις ούτε λύπη, ούτε πόνο, ούτε θυμό, λες και δεν
τους έχει απομείνει κανένα συναίσθημα.
Γυρίζουν γύρω γύρω σαν κάτι να ψάχνουν, σαν κάτι πολύτιμο 
εκεί να έχουν αφήσει, και να ξεμακρύνουν δεν μπορούν. 

Σαν έβλεπα το φονικό από μακριά,μου μάτωνε η ψυχή, ήταν
αδύνατο να πιστέψω αυτό που έβλεπα.
Δεν ξέρω τι με έσπρωξε εδώ να 'ρθω, σ' αυτήν την δυστυχία,
εδώ που ο μόνος ζωντανός είναι ο θάνατος 
Ο αέρας μαζί τον κουβαλάει και μου βαραίνει τα πνευμόνια, 
τόσο, που άλλο δεν μπόρεσα να κρατηθώ όρθιος.
Κάθομαι και κοιτάζω σαν χαμένος γύρω μου, χωρίς τίποτα να 
 μπορώ, μα ούτε και να θέλω να σκεφτώ.

Ένα κλάμα γοερό ακούω, έναν σπαραγμό, που όσο ο αέρας 
δυναμώνει τόσο πιο έντονος γίνεται. 
Η γη είναι που μοιρολογάει,για την ζωή που έχασε και για την 
μαυρίλα που την πλάκωσε. 
Ξαφνικά μαύρισε κι άλλο ο ουρανός, δαίμονες  φτερωτοί τον 
σκέπασαν, τι κακά χαμπέρια φέρνουν;
Το κακό τελειωμό δεν έχει, δεν είναι αλήθεια αυτό που ζω, σε 
έναν εφιάλτη είμαι και δεν μπορώ να βγω. 

Στο βάθος του δρόμου σηκώθηκε μπουχός, μια κουστωδία είναι 
από δαιμόνους που έρχεται προς τα δω.
Στο κέντρο κάποιος τους καθοδηγεί, ο αρχηγός τους θα'ναι που 
τον ακολουθούν πιστά, σπρώχνοντας ο ένας τον άλλο, 
για να βρεθούνε όσο πιο κοντά του γίνεται.
Θέλουν να τους δει, την απόλυτη υποταγή τους να του δείξουν 
και την δουλοπρέπεια τους να διακρίνει. 
Ποιος να είναι άραγε αυτός, και τι να ζητάει σε τούτο το μέρος;

Έχω ξαναβρεθεί σε παρόμοια συμφορά, και υποψιάζομαι ποιον 
θα αντικρίσω, αλλά πρώτα σίγουρος θέλω να'μαι
Περπατάει βιαστικά, σταματάει όταν βλέπει μια σκιά, κάτι λέει 
και συνεχίζει βιαστικά και φοβισμένα. 
Τον κοιτάζω, τον αναγνωρίζω, τον έχω ξαναδεί, πάντα έρχεται 
στην συμφορά, με τους ίδιους δαίμονες. 
Ο γιος της νύχτας είναι, ο ίδιος ο χάρος, που ήρθε το έρεβος 
να δει, και την νεκρή γη να περπατήσει. 

Τα ίδια πάντα λέει,με το ίδιο ύφος,χωρίς ντροπή χωρίς φειδώ, 
χωρίς αίσθημα ευθύνης και ενοχής.
Η πόλη καλύτερη θα γίνει, τα δέντρα πάλι θα μεγαλώσουν και 
τα παιδιά θα παίζουνε ευτυχισμένα.
Τα ζώα θα βρίσκουν βλαστούς για να τραφούν και τα πουλιά 
κλαριά για να κουρνιάζουν.
Όλα λέει καλύτερα θα γίνουν, πιο μεγάλα, και πιο λαμπρά, 
δεν τολμάει όμως να πει, πως όλα αυτά, 
τα ίδια ποτέ δεν θα'ναι. 
Εδώ άλλοι άνθρωποι θα ζουν, άλλα ζώα, δέντρα και πουλιά,
άλλα παιδιά θα παίζουνε, και άλλες μάνες 
θα τα νανουρίζουν.

Κάποτε αναρωτιόμουνα,γιατί άραγε ο βαρκάρης σε τούτα τα
μέρη να γυρνάει; αφού αυτό που ήθελε, 
με το παραπάνω πήρε.
Μήπως τον όβολο του κάποιος δεν έδωσε και ήρθε να ψάξει,
στα χαλάσματα και τα αποκαΐδια;
Μήπως ήρθε να δει τις σκιές και να μαζέψει όσους απόμειναν,
για να γεμίσει το σεντούκι του;
Μήπως αυτά τα γλοιώδη δουλικά του, θέλησε να διασκεδάσει
σαν τα κυνηγόσκυλα που τα γλυκαίνεις με αίμα;

Δεν λέει ψέματα ο υπηρέτης του θανάτου, την αλήθεια λέει,
θα  φτιάξει ξανά την πόλη, όλα όπως πριν θα γίνουν, 
ώσπου να ρθει πάλι η ώρα της συμφοράς.
Άλλωστε και οι νεκροί ένοχοι είναι, για το κακό που τους 
βρήκε, δεν είναι άμοιροι ευθυνών.
Το λένε και οι φτερωτοί δαίμονες, που δεν έχουν σταματήσει
ούτε στιγμή,να γυρνάνε πάνω από την πόλη 
και να σκούζουν μανιασμένα.

ΚΑΙ αυτοί φταίνε. Φταίνε ΚΑΙ αυτοί. ΚΑΙ αυτοί φταίνε.  

Σε αυτήν εδώ την πόλη, αυστηρά τιμωρούνται οι ένοχοι και
το λάθος τους, δικαίως το πληρώνουν.
Δεν έχω τρελαθεί, απλώς προσπαθώ να μπω στην λογική τους.
Και οι επιβάτες του αεροπλάνου που έπεσε φταίνε, γιατί δεν 
διάλεξαν άλλο μέσο να ταξιδέψουν. 
Και οι επιβάτες του πλοίου που βούλιαξε, και αυτοί φταίνε,γιατί 
δεν πήραν το προηγούμενο ή το επόμενο. 

Θέλω να τελειώσω, να πάρω το μυαλό μου απ' εδώ, να αφήσω
ήσυχους τους δύσμοιρους νεκρούς.
Μια συμβουλή μόνο θέλω να σας δώσω ξεδιάντροπα σκυλιά,
βγάλτε το ΚΑΙ, από το φταίνε ΚΑΙ αυτοί.
Κάντε το, φταίνε ΜΟΝΟΝ αυτοί, γιατί άμα φταίνε ΚΑΙ αυτοί,
φταίνε και κάποιοι άλλοι, και ενώ αυτοί το πλήρωσαν ακριβά!
Οι άλλοι πόσο και πότε θα πληρώσουν;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου