Πιστεύω στις υποσχέσεις, στα λόγια, δικαιολόγησα τα πάντα, ακόμα και το κακό που ένιωσα και δεν παραδέχτηκα, πήρα την ευθύνη, ακόμα κι αν δεν το καταλάβαινα,για να μην χάσω αυτούς που αγάπησα, άντεξα κάθε έλλειψη, ακόμα και όταν μου έλειπε ο εαυτός μου, τον αγκάλιασα χωρίς να ζητήσω τίποτα σε αντάλλαγμα, σήμερα το να αγαπάς τον εαυτό σου και να σέβεσαι τους χώρους κατανοώ τις σιωπές μου, την ανεξαρτησία μου, την ανάγκη μου να ζω και να χτίζω χρησιμοποιώντας μόνο τη δύναμή μου εγώ που της ισορροπίας μου έψαξα, υπέφερα και βρήκα, καυχιέμαι για αυτό να φωνάζω στο παρόν κάθε μέρα! Πιστεύω στην αγάπη πολύ περισσότερο από χθες, αγάπη που δεν έχει καμία σχέση με ψίχουλα, αλαζονεία, απουσία, απιστία, είναι δύσκολο σήμερα να αγαπώ τη γυναίκα που έγινα, μετά από ξεθωριασμένα όνειρα, σπασμένα φτερά, σίγουρος για τα χέρια που θα ήθελα να κρατήσω και τα μάτια που δεν θα θέλω να ξανασταυρώσω! Είναι δύσκολο ισως δεν είναι δυνατόν, είναι ναι σίγουρα σπάνιο να συναντήσεις μια ψυχή που μας αγαπά περισσότερο από τον εαυτό μας, όπου προσποιούμαστε τους δυνατούς ενώ παρακαλάμε για αγκαλιές εκείνων που μπορούν να μας αγαπήσουν γνωρίζοντας ότι είμαστε εύθραυστοι και ατελείς δεν ξέρω πολλά για την αγάπη, ίσως δεν μπορώ να το διδάξω, αλλά ξέρω ότι έχει να κάνει με σεβασμό, και με τις επιλογές που δεν επιβάλλονται αλλά χτίζονται, οταν γίνεσαι ή μόνη επιλογή και ποτέ επιλογή ανάμεσα σε πολλές! Στο κορίτσι που ήμουν, χρωστάω πολλά, ειδικά μια συγγνώμη! Για τη Γυναίκα είμαι μια υπενθύμιση! Θυμήσου τα φτερά σου θυμήσου τον εαυτό σου! Μοναξιά μου όλα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου