Άκουσε με λίγο, άνθρωπε... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Έλα να καθίσουμε λίγο μαζί άνθρωπε. Μίλα μου ή μάλλον άκου με σαν να έχεις απέναντί σου έναν δικό σου άνθρωπο, έναν παππού ή έναν μεγάλο αδερφό που έχει περπατήσει πολλά χιλιόμετρα, έχει σκοντάψει έχει πέσει αλλά έμαθε τελικά πώς παίζεται αυτό το παιχνίδι που λέγεται ζωή.
Πρώτα απ όλα να είσαι καλός με τον εαυτό σου. Μην του φέρεσαι σαν να είναι ο χειρότερος εχθρός σου. Όταν νιώθεις την ψυχή σου βαριά σαν να κουβαλάει πέτρες σταμάτα και άφησέ την να πάρει μια ανάσα. Όταν το σώμα σου πονάει και ζητάει ξεκούραση άκουσέ το μην το ζορίζεις άλλο. Δεν είσαι μηχανή. Και όταν το μυαλό σου γεμίζει μαύρες βαριές σκέψεις μην προσπαθείς με το ζόρι να τις διώξεις. Άφησέ τες να περάσουν από πάνω σου όπως περνάνε τα σύννεφα στον ουρανό. Κάποια στιγμή θα φύγουν και θα ξαναβγεί ο ήλιος.
Δείξε υπομονή με τον εαυτό σου. Έκανες λάθη; Όλοι κάναμε. Πήρες λάθος δρόμους; Ποιος δεν πήρε; Συγχώρεσε τον εαυτό σου για αυτά που δεν ήξερες τότε. Στάσου δίπλα σου γίνε εσύ ο καλύτερός σου φίλος γιατί στο τέλος της ημέρας εσύ θα είσαι πάντα εκεί για σένα.
Κάνε μια παύση. Κάτσε στην άκρη του δρόμου, τρίψε τα χέρια σου να ζεσταθούν όσο μακρύ κι αν σου φαίνεται το ταξίδι που έχεις ακόμα μπροστά σου. Ξέρεις τι έμαθα μεγαλώνοντας; Πως αυτά που πραγματικά ψάχνουμε στη ζωή η ηρεμία η χαρά η αγάπη δεν είναι σημειωμένα σε κανέναν χάρτη. Δεν θα τα βρεις σε ακριβά σπίτια ούτε σε γεμάτες τσέπες. Η αξία του δρόμου που περπάτησες δεν μετριέται με το πόσο μακριά έφτασες ή πόσα πράγματα αγόρασες. Μετριέται με το πόσο καλά έμαθες να ακούς τη φωνή της καρδιάς σου. Μετριέται με το πόσο άνθρωπος έμεινες.
Όταν όλα γύρω σου μοιάζουν θολά και μπερδεμένα σαν να έχει πέσει πυκνή ομίχλη στη θάλασσα και δεν βλέπεις μπροστά σου μην τρέχεις πανικόβλητος. Όταν τρέχεις στα τυφλά το μόνο σίγουρο είναι ότι θα χτυπήσεις. Κάτσε ήσυχα. Φτιάξε ένα ζεστό τσάι ή έναν καφέ, κράτα την κούπα με τα δυο σου χέρια και κοίταξε μέσα σου. Ρώτα τον εαυτό σου, είμαι καλά εδώ που πάω; Αυτό θέλει η ψυχή μου; Η σιωπή έχει τις πιο καθαρές απαντήσεις αρκεί να της δώσεις λίγο χρόνο.
Μη φοβάσαι να βγεις έξω και να ζήσεις. Ναι, η ζωή έξω έχει κινδύνους έχει ρίσκα έχει πίκρες. Μπορεί να πληγωθείς μπορεί να απογοητευτείς. Αλλά αν μείνεις κλεισμένος μέσα στους τέσσερις τοίχους του φόβου σου τότε δεν ζεις απλώς αναπνέεις. Είναι σαν να έχεις ένα όμορφο καράβι και να το κρατάς δεμένο στο λιμάνι για να μη χτυπήσει στα κύματα. Μα τα καράβια δεν φτιάχτηκαν για τα λιμάνια, φτιάχτηκαν για τα ταξίδια.
Και μην κολλάς στα σχέδια που έκανες όταν ήσουν νέος. Η ζωή έχει δικά της σχέδια πολύ πιο σοφά από τα δικά μας. Να είσαι έτοιμος να αφήσεις τη ζωή που είχες φανταστεί στο χαρτί για να μπορέσεις να ζήσεις την αληθινή ζωή που στέκεται μπροστά σου και σε περιμένει.
Τέλος θέλω να κρατήσεις βαθιά στο μυαλό σου κάτι που το καταλαβαίνεις συνήθως όταν τα μαλλιά σου ασπρίσουν. Η ζωή είναι φτιαγμένη από τελευταίες φορές. Και το πιο ύπουλο πράγμα είναι πως ποτέ δεν χτυπάει ένα καμπανάκι για να μας προειδοποιήσει. Δεν ξέρεις ποια θα είναι η τελευταία φορά που θα γελάσεις με την καρδιά σου με έναν παλιό φίλο. Δεν ξέρεις ποια θα είναι η τελευταία φορά που θα ακούσεις τη φωνή της μάνας ή του πατέρα σου στο τηλέφωνο. Δεν ξέρεις ποια θα είναι η τελευταία φορά που το παιδί σου θα τρέξει στην αγκαλιά σου ή που θα σου ζητήσει να του κρατήσεις το χέρι για να κοιμηθεί πριν μεγαλώσει και ανοίξει τα δικά του φτερά. Δεν ξέρεις ποια θα είναι η τελευταία φορά που θα κρατήσεις το χέρι του ανθρώπου σου.
Γιαυτό μη συγκρατείς τίποτα. Μην τσιγκουνεύεσαι τις αγκαλιές σου. Άφησε για λίγο τη δουλειά και τα προβλήματα στην άκρη γονάτισε στο ύψος των παιδιών σου και παίξε μαζί τους, άκουσέ τα, γέλα μαζί τους. Μην κρατάς μέσα σου τα καλά λόγια το σ' αγαπώ, το μπράβο, το συγγνώμη, το ευχαριστώ. Μην αφήνεις εγωισμούς κούραση και ανόητες σιωπές να χτίζουν τοίχους ανάμεσα σε σένα και στους ανθρώπους που αγαπάς. Γιατί ότι δεν δίνεται την ώρα που πρέπει, χάνεται. Και μετά μένει μόνο το αχ, να μπορούσα να γυρίσω τον χρόνο πίσω. Ζήσε αγάπα και δώσε τώρα όσο έχεις ακόμα φως μπροστά σου... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Όλα ή τίποτα... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Είσαι ελεύθερη να διαλέξεις όποιον δρόμο θέλεις. Άνοιξε τα φτερά σου και τράβα τον δρόμο σου αν αυτό ζητάει η ψυχή σου. Κανείς δεν μου χρωστάει τίποτα σε αυτόν τον κόσμο, ούτε ζητάω πίσω όσα έδωσα. Έχω μία μόνο αρχή, ξεκάθαρη, την καθαρή ατόφια αλήθεια όσο και αν καίει. Δεν έχω χώρο πια για ψέματα γιατί τα λόγια που δεν έχουν ρίζες τα παίρνει ο άνεμος και γίνονται στάχτη. Δεν χρειάζομαι παραμύθια και ψεύτικους παραδείσους. Τα μάτια μου έχουν δει πολλά και ξέρουν πια να διαβάζουν τι κρύβεται πίσω από τις λέξεις. Οι κάλπικες υποσχέσεις δεν με αγγίζουν. Τα μισόλογα και τα παιχνίδια μυαλού απλώς δεν μου ταιριάζουν πια. Ή στέκεσαι ολόκληρη στο φως, ή ο καθένας τραβάει τον δρόμο του. Τόσο απλά.
Εγώ εκτιμώ τους ανθρώπους που στέκονται όρθιοι μπροστά στη ζωή χωρίς φόβο και χωρίς μάσκες. Αγαπώ τις αληθινές γυναίκες, εκείνες που κάνουν ακόμα και τα πιο μεγάλα όνειρα να μοιάζουν απλά, φυσιολογικά και εφικτά. Αυτές που με το βλέμμα τους γκρεμίζουν τα πρέπει και μου θυμίζουν πως τίποτα δεν είναι υπερβολικό όταν η καρδιά το θέλει πραγματικά. Εκείνες που δεν φοβούνται το βάθος που γίνονται άνεμος στα πανιά μου και ανοίγουν τους ορίζοντές μου μέχρι εκεί που δεν φτάνει το μάτι. Που μεγαλώνουν το όραμά μου και με κάνουν να νιώθω δυνατός απλώς και μόνο επειδή στέκονται δίπλα μου ατόφιες και αληθινές, χωρίς καμία προσποίηση. Τέτοιες γυναίκες τις διεκδικείς, τις γεύεσαι αργά και αφήνεσαι να παρασυρθείς στον δικό τους πειρασμό. Άλλωστε στη ζωή δεν μετρούν οι στιγμές που απλώς κυλούν ήρεμα και σου δίνουν χώρο να αναπνεύσεις. Εκείνες οι δυνατές οι ανεπανάληπτες στιγμές που σου κόβουν την ανάσα και σταματούν τον χρόνο είναι που έχουν πραγματική σημασία. Και η αληθινή αγάπη δεν χρειάζεται θεατρινισμούς θόρυβο και μεγάλες χειρονομίες για να αποδειχθεί. Μερικές φορές η πιο βαθιά αγάπη είναι να κάθεσαι δίπλα σε κάποιον μέσα στο σκοτάδι, να μοιράζεσαι μια σιωπή που τα λέει όλα και να νιώθεις μέχρι το κόκαλο πως βρίσκεσαι επιτέλους σπίτι σου. Ακριβώς εκεί που ανήκεις, χωρίς να χρειάζεται να πεις ούτε μία λέξη.
Όταν όμως αυτό χαθεί μέσα από τα χέρια σου το μόνο που μένει πίσω είναι η νοσταλγία. Είναι εκείνο το αργό γλυκό δηλητήριο που επιστρέφει ξανά και ξανά μέσα στη νύχτα. Σε δοκιμάζει και σου θυμίζει το βάρος όσων έζησες και χάθηκαν. Μα κυρίως όσων ονειρεύτηκες και δεν θα ζήσεις ποτέ. Γιατί κάποιες αναμνήσεις δεν σβήνουν με τον χρόνο μένουν χαραγμένες βαθιά. Άλλες έρχονται ξαφνικά στο μυαλό με το πρώτο χτύπημα της βροχής στο τζάμι και άλλες αρκεί το άκουσμα ενός και μόνο ονόματος για να ξυπνήσουν όσα άφησες πίσω...
Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Η τέχνη της αληθινής αγάπης... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Να είσαι σοφός στις επιλογές και στις αντιδράσεις σου. Μπροστά στις αντιξοότητες της ζωής, αντί να λυγίζεις από τον φόβο στρέψε το βλέμμα σου μέσα σου και κράτα την πίστη και την ελπίδα σου ζωντανή ζήτησε τη δύναμη να αντέξεις την καταιγίδα, γνωρίζοντας πως κάθε μπόρα έρχεται για να καθαρίσει τον ουρανό σου. Όταν αντιμετωπίζεις μια άδικη προσβολή μείνε σιωπηλός, η σιωπή σου δεν είναι αδυναμία είναι η πιο δυνατή απάντηση σε όσους προσπαθούν να σε τραβήξουν στο δικό τους χαμηλό επίπεδο. Όταν συναντάς κουτσομπολιά και μικρότητες προσπέρασέ τα με αδιαφορία, μην σπαταλάς τον πολύτιμο χρόνο σου προσπαθώντας να αποδείξεις ποιος είσαι σε ανθρώπους που έχουν ήδη αποφασίσει να μην καταλάβουν.
Μπροστά στο μίσος να απαντάς πάντα με αγάπη. Μπροστά στον θυμό του άλλου να γίνεσαι εσύ η γαλήνη και η ησυχία. Όπως το νερό σβήνει τη φωτιά χωρίς να θορυβεί έτσι και η δική σου ψυχραιμία αφοπλίζει κάθε ένταση. Ποτέ μην επιτρέπεις στο κακό ή στη σκληρότητα των άλλων να σε χειραγωγεί και να αλλοιώνει τον χαρακτήρα σου. Αν απαντήσεις στην κακία με κακία τότε ο άλλος έχει νικήσει. Κράτα την ψυχή σου καθαρή.
Άνοιξε διάπλατα το παράθυρο της ζωής σου σε ατελείωτους φωτεινούς ορίζοντες. Διάλεξε συνειδητά τους ανθρώπους που θα περπατήσουν δίπλα σου. Κράτα στη ζωή σου θετικούς φίλους με ανθρώπους που σε στηρίζουν στα δύσκολα που χαίρονται ειλικρινά με τις χαρές σου και χτίζουν μαζί σου αληθινές άφθαρτες φιλίες. Αναζήτησε εκείνους που σε ενεργοποιούν που σου ανεβάζουν τη διάθεση με ένα τους χαμόγελο, που σε εμπνέουν να γίνεσαι καλύτερος και σε παρακινούν να κυνηγάς τα όνειρά σου. Απομακρύνσου ήρεμα από όσους σβήνουν το φως σου και πλησίασε εκείνους που το δυναμώνουν.
Και πάνω απόλα θυμήσου τι σημαίνει να αγαπάς τον συνάνθρωπό σου στην πράξη. Η αγάπη δεν είναι μια αφηρημένη θεωρητική έννοια. Η αγάπη είναι χρόνος και καθημερινή καλοσύνη. Είναι τα μικρά φαινομενικά απλά πράγματα που αλλάζουν τη μέρα κάποιου, ένα ζεστό χαμόγελο και μια αληθινή καλημέρα στον άνθρωπο που βλέπεις κάθε πρωί στον δρόμο το να παραχωρήσεις τη θέση σου ή τη σειρά σου με υπομονή, ένα απρόσμενο μήνυμα σε έναν φίλο που ξέρεις ότι περνάει δύσκολα απλώς για να του πεις είμαι εδώ. Είναι ο χρόνος που χαρίζεις απλόχερα για να ακούσεις κάποιον που πονάει χωρίς να τον διακόψεις ή να τον κρίνεις το να συγχωρήσεις ένα λάθος που έγινε από αδυναμία το να απλώσεις το χέρι για να βοηθήσεις έναν άγνωστο που δυσκολεύεται χωρίς να περιμένεις αντάλλαγμα.
Η αγάπη είναι ζήτημα δύο ανθρώπων, είναι η τέχνη του να είσαι πραγματικά παρών για τον άλλον και ταυτόχρονα να αφήνεις κι εκείνον ελεύθερο να είναι ο εαυτός του. Σε έναν κόσμο που βιάζεται θυμώνει εύκολα και συχνά ξεχνά να νοιαστεί κάποιος πρέπει να κάνει την αρχή. Κάποιος πρέπει να μας μάθει ξανά να αγαπάμε ο ένας τον άλλον πιο βαθιά πιο ουσιαστικά πιο ανθρώπινα. Ας γίνουμε εμείς αυτό το παράδειγμα από σήμερα κιόλας. Γιατί στο τέλος της ημέρας, το μόνο που μένει αληθινά ζωντανό είναι το αποτύπωμα καλοσύνης και αγάπης που αφήσαμε στις καρδιές των ανθρώπων που συναντήσαμε... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Ανάσα με ανάσα, ψυχή με ψυχή... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Είναι βαθιά λυτρωτικό σχεδόν μεθυστικό αυτό που νιώθω μαζί σου. Να ξέρω πως μπορώ να αφεθώ στη δική σου αγκαλιά, εκεί όπου η αλήθεια μου δεν χρειάζεται άδεια για να υπάρξει. Μαζί σου αφήνω όλες τις πανοπλίες μου να πέσουν βαριές στο πάτωμα, μένω ολότελα γυμνός από άμυνες μπροστά σου και θέλω μόνο να ακουμπήσω τα χείλη μου στο αυτί σου να νιώσω τη ζεστασιά του δέρματός σου και να σου ψιθυρίσω. Σε θέλω ολόκληρη με όλο μου το είναι και θέλω να χάνεσαι στην αγκαλιά μου χωρίς κανέναν φόβο. Δεν υπάρχει μεγαλύτερος αισθησιασμός για μένα από το να ξεγυμνώνω την ψυχή μου μπροστά στη γυναίκα που ποθώ τόσο πολύ γνωρίζοντας πως θα με αγκαλιάσεις ολόκληρο. Είναι εκείνη η απλή μαγική στιγμή που απλώνω το χέρι μου στο σκοτάδι και βρίσκω το δικό σου ή όταν με κοιτάς βαθιά με αυτό το αφοπλιστικό σου βλέμμα, ένα βλέμμα που με διαπερνά και με λιώνει ταυτόχρονα και νιώθω πως διαβάζεις κάθε μου σκέψη χωρίς να πούμε λέξη. Είναι το να μπορώ να σου πω φοβάμαι ή σε χρειάζομαι κι εσύ αντί να απομακρυνθείς να με τραβάς ακόμα πιο κοντά σου να νιώθω την καμπύλη του σώματός σου να κουμπώνει πάνω μου τη ζεστασιά σου και την κοφτή ανάσα σου στον λαιμό μου. Όσα μοιραζόμαστε μού δείχνουν πως οι κουβέντες μας ακόμα κι οι πιο δύσκολες ακόμα κι εκείνες που βγαίνουν μέσα στην ένταση της στιγμής δεν έρχονται ποτέ για να γκρεμίσουν όσα χτίζουμε αλλά για να μας δέσουν ακόμα πιο σφιχτά. Ανάσα με ανάσα δέρμα με δέρμα ψυχή με ψυχή.
Το αληθινό δέσιμο μαζί σου δεν γεννιέται μονάχα στις ξέγνοιαστες ώρες μας κάτω από το φως της μέρας και εκείνο το γέλιο σου που φωτίζει τα πάντα γύρω μου και με κάνει να ερωτεύομαι ξανά απο την αρχή. Ριζώνει βαθιά στα μισοσκόταδα της νύχτας εκεί που τα σώματά μας μπερδεύονται το άρωμά σου, αυτή η μοναδική μεθυστική μυρωδιά του δέρματός σου που μένει πάνω μου ακόμα κι όταν φεύγεις με τυλίγει σαν γλυκιά μέθη και τολμάμε να αγγίξουμε τα άβολα τα σκοτεινά όσα μας βαραίνουν και μας καίνε. Λατρεύω εκείνη τη στιγμή που τα βλέμματά μας καρφώνονται το ένα στο άλλο χωρίς φόβο, τα δάχτυλά μας πλέκονται σφιχτά, τα χέρια μας εξερευνούν κάθε σπιθαμή οικειότητας και οι λέξεις γίνονται γέφυρα ανάμεσά μας. Γιατί αυτό που ζούμε δεν είναι απλώς αγάπη, είναι ένας ακατανίκητος μαγνητισμός που με καίει ολόκληρο. Κάθε σου άγγιγμα κάθε σπινθήρας στα μάτια σου κάθε κίνηση του σώματός σου ξυπνά μέσα μου μια επιθυμία που δεν χορταίνεται, μια φωτιά που φουντώνει όσο πιο βαθιά γνωρίζω την ψυχή και το κορμί σου. Όταν με κοιτάζεις έτσι χάνω κάθε έλεγχο, παραδίνομαι ολοκληρωτικά στη χημεία μας και θέλω να σε κάνω δική μου ξανά και ξανά, να χανόμαστε ο ένας μέσα στον άλλον μέχρι να σβήσουν όλα γύρω μας και να μείνουμε μόνο εμείς.
Πολλοί μπερδεύουν τη γαλήνη με την απόσταση τη σιωπή με την ειρήνη. Μα αυτός ο ζωντανός παλλόμενος έρωτας που νιώθω για σένα, αυτός που μου κόβει την ανάσα και τρελαίνει τις αισθήσεις μου κάθε φορά που ακούω τη φωνή σου ή σε κοιτάζω δεν μετριέται από το να μην υπάρχουν καταιγίδες. Μετριέται από το ότι εσύ είσαι το ζεστό ασφαλές μου λιμάνι αλλά ταυτόχρονα και η πιο άγρια ακαταμάχητη επιθυμία μου. Εκεί όπου μπορώ να αφήσω το βάρος της ψυχής μου πάνω στο γυμνό σου στήθος να εισπνεύσω το άρωμά σου, να νιώσω το δέρμα σου να καίει κάτω από τα χέρια μου και τον χτύπο της καρδιάς σου να ηρεμεί τη δική μου γνωρίζοντας πως δεν θα με κρίνεις δεν θα με απορρίψεις και δεν θα με τιμωρήσεις επειδή σε ποθώ και σε νιώθω τόσο βαθιά. Δεν φοβάμαι, λοιπόν να σου ανοίγω την καρδιά μου ακόμα κι όταν η φωνή μου τρέμει ακόμα κι όταν η συγκίνηση με προδίδει και θέλω μόνο ένα δικό σου καυτό φιλί στα χείλη για να τη σβήσει. Οι έρωτες που αντέχουν στον χρόνο δεν είναι εκείνοι που έμειναν αλώβητοι και αψεγάδιαστοι. Είναι εκείνοι που έχουν το πάθος και το θάρρος να κοιτάζουν τις ρωγμές τους κατάματα να τις χαϊδεύουν με αστείρευτη τρυφερότητα και να τις γεμίζουν με κατανόηση αλήθεια και ατόφια αγάπη. Και με σένα αυτό το πάθος με κάνει να θέλω να σε κατακτήσω και να σου ανήκω ολόκληρος μέχρι το τέλος. Γιατί είσαι τα πάντα για μένα... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Η φωτιά σου... Γιάννης Χαραλαμπάκης

Κάθε γυναίκα κρύβει μέσα της μια φωτιά μα δεν καίγεται για οποιονδήποτε. Χρειάζεται εκείνα τα χέρια που ξέρουν πώς να την αγγίξουν αληθινά χωρίς βιασύνη με σεβασμό και πάθος. Όλες οι γυναίκες όσο δυνατές κι αν δείχνουν αφήνουν κάποια στιγμή το μυαλό τους να ταξιδέψει. Κλείνουν τα μάτια και ονειρεύονται εκείνον τον έναν άνθρωπο που τους κλέβει την ησυχία και γεμίζει τις σκέψεις τους. Εκείνον που δεν χρειάζεται να πει πολλά, αρκεί ένα του βλέμμα για να τις κάνει να ανατριχιάσουν από την κορυφή ως τα νύχια. Είναι αυτός ο άντρας που με το που πλησιάζει αλλάζει τον αέρα γύρω τους. Που η ανάσα του και μόνο αρκεί για να ξυπνήσει κάθε τους αίσθηση, να κάνει την καρδιά τους να χτυπά πιο δυνατά και το σώμα τους να τον λαχταρά. Για μια γυναίκα που ξέρει τι θέλει δεν αρκούν τα μεγάλα λόγια. Θέλει έναν άντρα που να την κάνει να τον σκέφτεται όλη μέρα, να χαμογελά μόνη της στη θύμησή του και να ανυπομονεί για τη στιγμή που θα βρεθεί ξανά στην αγκαλιά του.
Το υπέροχο με μια ώριμη γυναίκα είναι ότι έχει μάθει πια να στέκεται στα πόδια της και δεν φοβάται τη μοναξιά. Δεν ψάχνει κάποιον απλώς για να γεμίσει τα κενά της ούτε πιστεύει σε ψεύτικα παραμύθια. Έχει ζήσει ξέρει καλά τι θέλει και επιλέγει έναν άντρα μόνο επειδή τον ποθεί πραγματικά. Χορεύει στον δικό της ρυθμό απολαμβάνει το σώμα και τις αισθήσεις της και όταν βρει τον άνθρωπο που θα της ξυπνήσει το ενδιαφέρον θέλει να τον αγγίξει, να τον νιώσει και να αφεθεί μαζί του χωρίς αναστολές. Αυτό που την κάνει ακαταμάχητη είναι ο αυθεντικός της αισθησιασμός. Δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει, απλώς μαγνητίζει. Η θηλυκότητά της φαίνεται σε κάθε της κίνηση. Στον τρόπο που θα σε κοιτάξει βαθιά στα μάτια ενώ σου μιλάει, στο πώς θα αφήσει το χέρι της να ακουμπήσει τυχαία το δικό σου ή στο πώς θα πλησιάσει τόσο κοντά ώστε να νιώσεις τη ζέστη του σώματός της και το άρωμά της. Κατέχει την τέχνη της αποπλάνησης όχι με ψεύτικα κόλπα αλλά με τη σιγουριά και το πάθος της. Ξέρει πώς να σου ψιθυρίσει κάτι στο αυτί και να σε κάνει να ανατριχιάσεις, πώς να δίνεται ολοκληρωτικά όταν κλείνει η πόρτα πίσω σας και πώς να μετατρέπει ένα απλό άγγιγμα σε υπόσχεση. Δεν φοβάται να δείξει την επιθυμία της και κάνει τον άντρα που έχει απέναντί της να χάνει τον έλεγχο ξυπνώντας του συναισθήματα που δεν ήξερε καν ότι είχε.
Αυτή ακριβώς είναι εκείνη η γυναίκα. Και όταν βρει τον άνθρωπο που της αξίζει η ευτυχία παύει να είναι αναζήτηση και γίνεται παρουσία. Εκεί η καρδιά της ηρεμεί νιώθει πιο ζωντανή από ποτέ και ξέρει βαθιά μέσα της πως οτι γεννιέται ανάμεσά τους είναι φτιαγμένο για να κρατήσει για πάντα. Γίνεται ταυτόχρονα η φλόγα που καίει και το λιμάνι που γαληνεύει. Είναι το ασφαλές καταφύγιο, εκείνη η αγκαλιά όπου πέφτουν όλες οι άμυνες και οι φόβοι, εκεί όπου δύο σώματα σμίγουν ανταλλάσσουν ζεστασιά και βρίσκουν την απόλυτη ησυχία. Είναι η πιο ζωντανή απόδειξη πως οτι αξίζει αληθινά εμφανίζεται εκεί που δεν το περιμένεις, ακριβώς τη στιγμή που η ψυχή είναι έτοιμη να το δεχτεί.
Σε έναν τέτοιο έρωτα δεν χωράει η λογική ούτε χρειάζονται εξηγήσεις για κάθε σκέψη. Αρκεί ένα βλέμμα ένα άγγιγμα, το πώς μπλέκονται οι ανάσες και τα κορμιά στο σκοτάδι για να ειπωθούν όσα δεν χωρούν σε καμία λέξη. Είναι εκείνο το σπάνιο συναίσθημα το πάθος και η αγάπη που κάθε άνθρωπος περιμένει να ζήσει έστω μία φορά στη ζωή του. Όταν ένας τέτοιος έρωτας χαραχτεί στα μάτια μένει εκεί για πάντα. Φωλιάζει στη μνήμη στη μυρωδιά του δέρματος και κάθε φορά που η σκέψη γυρίζει πίσω, ξαναγεννιέται. Ριζώνει βαθιά στην καρδιά εκεί όπου φυλάσσονται τα πιο αληθινά μυστικά και δεν σβήνει ποτέ.
Είναι η αγάπη για το όλον. Για εκείνες τις σιωπηλές στιγμές του πρωινού, με τα βλέφαρα ακόμα βαριά από τον ύπνο και για το πρώτο φιλί στο ξημέρωμα όταν τα σώματα είναι ακόμα ζεστά το ένα μέσα στο άλλο. Είναι ο έρωτας που βιώνεται με κάθε εκατοστό του δέρματος, με αχαλίνωτο πάθος αλλά και με ολόκληρη την ψυχή. Αγκαλιάζει τις άγριες, θυελλώδεις νύχτες, όταν οι επιθυμίες ξεσπούν σαν πυρκαγιά και παρασύρουν τα πάντα στο πέρασμά τους, μα τιμά εξίσου και τις φωτεινές ώρες όταν η καρδιά ανοίγει και τα φτερά απλώνονται ελεύθερα στον ουρανό. Αυτά είναι λόγια που δεν γράφονται για να διαβαστούν αλλά για να ψιθυριστούν με χείλη που καίνε πάνω σε γυμνό δέρμα καθώς ξημερώνει. Κι ακόμα κι όταν οι αποστάσεις χωρίζουν τα σώματα μένουν σαν αόρατο τατουάζ στην ψυχή, ένας σιωπηλός παλμός και μια υπόσχεση αγάπης που ξυπνά κάθε φορά που κλείνουν τα μάτια και τα δάχτυλα χαϊδεύουν απαλά το δέρμα...
Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Το παρελθόν πέθανε... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Βάλε τέλος σε αυτό το φτηνό θέατρο του παραλόγου μέσα στο μυαλό σου και άκου με καλά. Αυτή η ατέλειωτη συζήτηση ανάμεσα στη λογική και το συναίσθημα δεν είναι σημάδι βάθους, είναι η απόλυτη απόδειξη αδυναμίας. Είναι το άλλοθι που κατασκευάζεις για να μένεις ακίνητη, την ώρα που ξέρεις πολύ καλά τι πρέπει να κάνεις.
Στη ζωή καμία δεν κέρδισε ποτέ τίποτα κάνοντας φιλοσοφικές αναλύσεις πάνω από τα λάθη της. Όση ώρα εσύ σπαταλάς το πιο πολύτιμο νόμισμα που έχεις, τον χρόνο σου, παζαρεύοντας με τις σκέψεις σου, η πραγματικότητα σε προσπερνάει με ιλιγγιώδη ταχύτητα και δεν πρόκειται να γυρίσει ποτέ να κοιτάξει πίσω. Ξύπνα γιατί όσο εσύ κάνεις τον δικαστή και την κατηγορούμενη στον εαυτό σου οι άλλοι προχωράνε και παίρνουν τη θέση που σου άξιζε. Η λογική σου δείχνει τη σκληρή πραγματικότητα, ενώ το συναίσθημά σου απλώς σκαρφίζεται φτηνές δικαιολογίες για να σε κρατήσει καθηλωμένη στα ίδια.
Δεν άφησες κανένα θάρρος στα απομεινάρια του παρελθόντος. Απλώς φοβάσαι να αντιμετωπίσεις το σήμερα, γιαυτό σκαλίζεις τα συντρίμμια. Είναι εύκολο να κλαις πάνω από όσα έχασες γιατί έτσι δεν χρειάζεται να ρισκάρεις ξανά. Είτε μιλάμε για μια σχέση που πέθανε, είτε για μια δουλειά που ναυάγησε, είτε για ανθρώπους που σε πούλησαν η πραγματικότητα είναι μία. Τελείωσε. Όσο μένεις εκεί και αναλύεις το γιατί, χάνεις τη ζωή σου.
Λες ότι χωρίς το παρελθόν δεν ξέρεις ποια είσαι. Λάθος. Είσαι οι επιλογές που κάνεις αυτή τη στιγμή όχι τα λάθη που έκανες χθες. Αν το μόνο που σε ορίζει είναι οι πληγές σου τότε έχεις ήδη ηττηθεί. Οι δυνατές γυναίκες δεν κουβαλάνε τα σπασμένα γυαλιά στην τσέπη τους για να θυμούνται ότι κόπηκαν. Τα πετάνε στα σκουπίδια, δένουν την πληγή τους και συνεχίζουν να χτίζουν. Ο πόνος δεν είναι παράσημο, είναι μάθημα. Αν το έμαθες προχώρα. Αν το αναμασάς απλώς βασανίζεις τον εαυτό σου.
Και όσο γιαυτό το φως που λες ότι έχει νόημα μόνο επειδή γνώρισες τη σκιά, είναι απλώς μια φιλοσοφία της ήττας που βολεύει τους αδύναμους. Όσο μένεις εγκλωβισμένη στη σκιά δεν κερδίζεις σοφία, απλώς συνηθίζεις τη μιζέρια και χάνεις τη μέρα σου. Όποια πέφτει σε ένα σκοτεινό πηγάδι δεν κάθεται στον πάτο να θαυμάζει το σκοτάδι για να εκτιμήσει τον ήλιο. Παλεύει με νύχια και με δόντια να σκαρφαλώσει έξω. Το ίδιο κάνει και μια μαχήτρια που δέχτηκε ένα βαρύ χτύπημα στο ρινγκ. Δεν μένει πεσμένη στο καναβάτσο για να φιλοσοφήσει πάνω στον πόνο, σηκώνεται πριν μετρήσει ο διαιτητής μέχρι το δέκα. Δεν χρειάζεται να σαπίσεις στο σκοτάδι για να καταλάβεις την αξία του ήλιου. Χρειάζεται να βγεις έξω, να ιδρώσεις και να τον κερδίσεις.
Κόψε τον ομφάλιο λώρο με το χθες, τώρα. Σκέψου μια καπετάνισσα που βλέπει το πλοίο της να βάζει νερά. Δεν κάθεται στη γέφυρα να κλαίει για τα εμπορεύματα που βράχηκαν ούτε να βρίζει τη φουρτούνα. Πετάει τα άχρηστα βάρη στη θάλασσα για να επιπλεύσει το σκαρί και να σωθεί το πλήρωμα. Το ίδιο πρέπει να κάνεις κι εσύ.
Κανείς δεν πρόκειται να έρθει να σε σώσει, ούτε ο χρόνος θα γυρίσει πίσω για να διορθώσεις όσα χάλασαν. Άσε κάτω τις πέτρες που κουβαλάς στην πλάτη σου από παλιούς πολέμους. Δεν μπορείς να χτίσεις καινούργιο σπίτι κρατώντας στα χέρια σου τα καμένα ξύλα του παλιού. Άδειασε τα χέρια σου, σήκω όρθια και κοίτα μπροστά. Το παρελθόν πέθανε. Μην πεθάνεις κι εσύ μαζί του...
Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Ζήσε στα ίσια... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Από μικρό παιδί έκανα το ίδιο λάθος που κάνουμε οι περισσότεροι. 'Εβαζα φρένο στον εαυτό μου. Έπνιγα το γέλιο μου, έκρυβα όσα γούσταρα πραγματικά και πήγαινα με τα νερά των άλλων. Έκανα συνέχεια εκπτώσεις, από φόβο μη με στραβοκοιτάξουν και μη χρειαστεί να δώσω λογαριασμό.
Με τα χρόνια, αυτό έγινε συνήθεια. Πριν ρωτήσω εγώ τι θέλω, κοίταγα αν αυτό που θέλω βολεύει τον κόσμο γύρω μου. Θα σου πω όμως κάτι που το έμαθα με τον δύσκολο τρόπο. Ο πιο σίγουρος δρόμος για να νιώσεις ξένος με τον ίδιο σου τον εαυτό είναι να ζεις μια ζωή κομμένη και ραμμένη στα μέτρα των άλλων. Αν κόβεις συνέχεια κομμάτια από σένα για να χωρέσεις, στο τέλος δεν μένει τίποτα. Σταμάτα να ζητάς την έγκριση του κόσμου. Η ουσία δεν είναι να σε χειροκροτάνε όλοι, αλλά να έχεις το θάρρος να είσαι ο εαυτός σου. Δεν χρωστάς σε κανέναν απολογία ούτε για όσα νιώθεις, ούτε για όσα ονειρεύεσαι. Τράβα τον δρόμο σου με το κεφάλι ψηλά, χωρίς τύψεις και χωρίς να κοιτάς πίσω.
Και όταν η καθημερινότητα σε πνίγει, χρησιμοποίησε το μυαλό και τη φαντασία σου σαν όπλο. Μην αφήνεις τη ρουτίνα να σε ισοπεδώσει. Φτιάξε εικόνες, ονειρέψου όσα λαχταράς βαθιά μέσα σου, ακόμα κι αν φαίνονται τρελά ή απαγορευμένα για τους πολλούς. Η φαντασία είναι εκεί για να σου θυμίζει ότι έχεις ακόμα φωτιά μέσα σου. Αν δεν την αφήσεις να σβήσει και το τολμήσεις, μπορείς να κατακτήσεις πολλά.
Κράτα μόνο αυτό, γιατί στο τέλος της μέρας είναι το μόνο που μετράει. Διώξε όσους σε μικραίνουν και κράτα δίπλα σου μόνο ανθρώπους που αντέχουν την αλήθεια σου. Ευλογημένα τα χέρια που σε αγγίζουν με σεβασμό, που νοιάζονται και σου γιατρεύουν τις πληγές. Ευλογημένα και τα χείλη που έχουν τα κότσια να σου λένε την αλήθεια κατάματα, σε ξυπνάνε από τον λήθαργο και αγκαλιάζουν όσα πραγματικά ποθείς.
Μην κάθεσαι στην άκρη να παρακολουθείς τη ζωή να περνάει. Μπες μέσα, τόλμησε και ζήσε την στα ίσια, με αλήθεια, αγάπη και πείσμα για το αύριο... 
Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Αυτή τη φορά, οι όροι αλλάζουν... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Υπάρχουν στιγμές στη ζωή που καταλαβαίνεις πως οι άνθρωποι δεν απομακρύνονται εξαιτίας ενός καβγά ή ενός ξαφνικού γεγονότος. Η πραγματική απόσταση χτίζεται αθόρυβα, μέσα από καθημερινές επιλογές που δείχνουν ποιος πραγματικά νοιάζεται και ποιος απλώς βολεύεται. Δημιουργείται τη στιγμή που συνειδητοποιείς μέσα σου ότι δεν αντέχεις άλλο να περιμένεις το αυτονόητο.
Κουράστηκα να προσπαθώ να ερμηνεύσω τη σιωπή σου. Έγινα θεατής μιας απουσίας που για μένα φώναζε πιο δυνατά από χίλιες λέξεις. Θυμάμαι τα μηνύματα που έμεναν αναπάντητα για ώρες, τις συναντήσεις που αναβάλλονταν την τελευταία στιγμή χωρίς λόγο και εκείνη τη μόνιμη αίσθηση ότι ήμουν πάντα η δεύτερη επιλογή σου. Για καιρό έδινα χώρο σε κάτι που δεν προχωρούσε, παλεύοντας μόνος μου να κρατήσω ζωντανό οτι εσύ άφηνες συνειδητά στην τύχη του.
Κι όμως τώρα που όλα έχουν παγώσει και εγώ βρήκα ξανά τις ισορροπίες μου αποφασίζεις να εμφανιστείς. Βλέπω την προσπάθειά σου να γκρεμίσεις τον τοίχο που εσύ η ίδια έχτισες ανάμεσά μας με ξαφνικά τηλεφωνήματα, γλυκά λόγια και κινήσεις μεταμέλειας. Ελπίζεις να βρεθούμε πάλι στην αφετηρία, εκεί όπου δεν θα υπάρχουν πια δικαιολογίες ούτε φόβοι να μας κρατούν πίσω. Καταλαβαίνω πως είναι ανθρώπινο να ζητάς μια δεύτερη ευκαιρία όταν βλέπεις να χάνεται οριστικά οτι θεωρούσες δεδομένο. Όμως η εμπιστοσύνη δεν είναι διακόπτης που τον ανοίγεις και τον κλείνεις όποτε σε βολεύει, ούτε οι σχέσεις χτίζονται πάνω σε σπασμένα κομμάτια που απλώς κρύβουμε κάτω από το χαλί.
Αυτή τη φορά, λοιπόν οι όροι αλλάζουν ριζικά, γιατί κι εγώ είμαι πια ένας άλλος άνθρωπος. Δεν σκοπεύω να κρύψω τα σημάδια που μου άφησε αυτή η διαδρομή, ούτε να προσποιηθώ ότι δεν πόνεσα για να μη σε φέρω σε δύσκολη θέση. Τα κουβαλάω χωρίς καμία ντροπή, γιατί μέσα από αυτά έμαθα επιτέλους την αξία μου και έβαλα ξεκάθαρα όρια. Οι πληγές από τη δική σου αδιαφορία δεν με βαραίνουν, ούτε με κάνουν να νιώθω αδύναμος. Έγιναν τα δικά μου παράσημα δύναμης και αυτοσεβασμού. Είναι η ζωντανή απόδειξη ότι άντεξα, αγάπησα τον εαυτό μου περισσότερο και είμαι έτοιμος να προχωρήσω μπροστά, απαιτώντας τον σεβασμό και την αλήθεια που πραγματικά μου αξίζουν... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Ένα απλό γεια... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Έξω, ο κόσμος συνέχιζε να γυρίζει κανονικά. Οι άνθρωποι περπατούσαν βιαστικοί, γελούσαν, ζούσαν τη ζωή τους λες και δεν είχε συμβεί τίποτα. Εγώ όμως κλεισμένος μέσα σε εκείνο το δωμάτιο μετά βίας μπορούσα να πάρω ανάσα. Ένιωθα τους τοίχους να με πνίγουν. Σήμερα με πλακώνει μια παράξενη λύπη που δεν ξέρω καν από πού έρχεται. Είναι ένα βάρος στο στήθος που δεν φεύγει με τίποτα.
Δεν θυμάμαι πότε ακριβώς άρχισα να χάνω την πίστη σε όσα ήμουν. Σιγά σιγά, χωρίς να το καταλάβω, άφησα στην άκρη τον εαυτό μου, ξέχασα την αξία μου και χάθηκα μέσα σε κάτι που τελικά δεν υπήρχε. Την κοιτούσα πάντα με τα μάτια της αγάπης. Της έδινα δικαιολογίες για όλα και την έπλασα στο μυαλό μου πολύ πιο όμορφη και καλή από ότι πραγματικά ήταν. Έδινα τεράστια σημασία στα λίγα της ψίχουλα και της συγχωρούσα κάθε λάθος κάθε αδιαφορία κάθε πληγή.
Τελικά, με τον πιο σκληρό τρόπο κατάλαβα πως δεν ερωτεύτηκα ποτέ εκείνη. Αγάπησα μονάχα μια ψεύτικη εικόνα που έπλασα μόνος μου στο μυαλό μου κομμένη και ραμμένη ακριβώς στα μέτρα που ήθελα να είναι. Κάθε φορά που γκρεμίζονταν οι ελπίδες μου και έπεφτε η αυλαία των προσδοκιών μου ένιωθα εντελώς άδειος και προδομένος. Όχι επειδή άλλαξε εκείνη στην πορεία αλλά επειδή εγώ ήμουν τόσο τυφλός ώστε να περιμένω τα πάντα από έναν άνθρωπο που κατά βάθος, δεν είχε τίποτα αληθινό να μου δώσει.
Τώρα πια δεν κάνω τίποτα. Απλώς κάθομαι στη σιωπή μου και περιμένω. Περιμένω να περάσουν οι μέρες, να δω αν θα της λείψω έστω και λίγο, αν θα με αναζητήσει. Θέλω τόσο πολύ να μπορούσα να μπω για ένα δευτερόλεπτο στο μυαλό της, να μάθω τι έχει πια στην καρδιά της και αν πέρασα ποτέ πραγματικά από εκεί. Αναρωτιέμαι αν με σκέφτεται τα βράδια όταν πέφτει ησυχία όταν σβήνουν τα φώτα και η βροχή χτυπάει το τζάμι της. Είμαι άραγε η πρώτη της σκέψη μετά τα μεσάνυχτα, τότε που μένει μόνη με τον εαυτό της; Έχει άραγε η απουσία μου τόσο βάρος ώστε να λυγίσει τον εγωισμό και την περηφάνια της, έστω και για ένα απλό μήνυμα, ένα απλό γεια;
Κι όμως, όσο κι αν πονάει αυτή η σιωπή ξέρω πως ήρθε η ώρα να προχωρήσω. Αγαπητή ζωή σήμερα αφήνω στα χέρια σου τις πιο δύσκολες και τις πιο βαριές μου μέρες. Μαζί όμως σου αφήνω και τα πιο φωτεινά μου όνειρα, όσα δεν πρόλαβα να ζήσω. Δεν σου ζητάω πολλά, ούτε θαύματα. Σου ζητάω μόνο λίγη δύναμη να σταθώ ξανά στα πόδια μου, καθαρό μυαλό για να βλέπω την αλήθεια και κουράγιο για να αντέχω ό,τι κι αν μου φέρεις από εδώ και πέρα... Γιάννης Χαραλαμπάκης

Δεν γεννήθηκες για να είσαι η σκιά κανενός... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Κοίτα να δεις πώς είναι η ζωή κορίτσι μου. Υπάρχουν κάτι άντρες που περνάνε απο τις ζωές των γυναικών σαν παγωμένος αέρας. Άντρες τόσο παρτάκηδες και ερωτευμένοι με την πάρτη τους που γυαλίζουν με μανία μέχρι και τις σόλες απο τα παπούτσια τους, μα αφήνουν την ψυχή τους βρώμικη και άδεια. Γυναίκα αληθινή στη ζωή ενός τέτοιου ανθρώπου δεν έχεις θέση. Εκεί η αξία σου πάει στράφι. Σε βλέπει σαν γυναίκα μιας χρήσης, χωρίς στάλα σεβασμό, χωρίς μια ζεστή κουβέντα, χωρίς να νοιαστεί αν πονάς. Μπαινοβγαίνει στη ζωή σου όποτε γουστάρει, αδιάφορος για τα δάκρυα που κατάπιες τα βράδια, νομίζοντας πως σου κάνει και χάρη που σε αγγίζει. Μα εσύ δεν γεννήθηκες για να είσαι το περαστικό λιμάνι κανενός.
Η αληθινή αγάπη δεν είναι ψεύτικη βιτρίνα. Είναι σαν να μπαίνεις σε ένα σπίτι και να το κάνεις δικό σου. Στην αρχή σε τρελαίνει η λάμψη του καινούργιου. Ξυπνάς κάθε πρωί και χτυπάει η καρδιά σου δυνατά, φοβάσαι μη ξυπνήσεις απο το όνειρο και σου πάρουν πίσω αυτή τη χαρά.
Μα τα χρόνια περνάνε και ο καιρός αφήνει τα σημάδια του. Οι τοίχοι ξεβάφουν, το ξύλο σκάει, τα χρώματα θαμπώνουν. Κι εκεί ακριβώς γεννιέται το πιο όμορφο θαύμα. Αρχίζεις να λατρεύεις αυτό το σπίτι όχι επειδή είναι τέλειο, αλλά για όλα τα σημάδια του που το κάνουν αληθινό. Μαθαίνεις να το νιώθεις. Ξέρεις πώς να γυρίσεις το κλειδί στο κρύο για να μην κολλήσει, ποιες σανίδες τρίζουν στο πάτημά σου, πώς να σπρώξεις την πόρτα για να μην κάνει θόρυβο. Αυτά τα μικρά μυστικά είναι που το κάνουν δικό σου. Αυτό αξίζεις κι εσύ. Έναν άντρα να σκύψει πάνω απο τις πληγές σου και να τις φιλήσει αντί να τρομάξει και να φύγει.
Τα φτηνά λόγια για την ομορφιά του προσώπου σου σβήνουν γρήγορα. Τα λόγια που μένουν στην καρδιά, είναι εκείνα που βλέπουν βαθιά μέσα σου. Είναι όταν κάποιος σε κοιτάξει στα μάτια και θαυμάσει το κοφτερό σου μυαλό, την περηφάνια σου που στέκεσαι όρθια μετά από κάθε μπόρα, το γέλιο σου που διώχνει τα σύννεφα. Είναι όταν ακουμπήσει πάνω σου και νιώσει τη γαλήνη της ψυχής σου και το μάλαμα της καρδιάς σου. Αυτά τα λόγια δεν χαϊδεύουν απλώς τα αυτιά, αλλά γιατρεύουν. Γιαυτό σήκωσε το ποτήρι σου. Ας πιούμε στην υγειά σου.
Στην υγειά σου, που έπαψες πια να πιστεύεις σε παραμύθια και ψεύτικους σωτήρες. Σε σένα, που κοιτάς τις ρυτίδες σου στον καθρέφτη και χαμογελάς με περηφάνια, γιατί ξέρεις πως κάθε γραμμή είναι κι ένας αγώνας που κέρδισες. Στην υγειά σου, που λύγισες, που είπες δεν αντέχω άλλο, μα μάζεψες τα κομμάτια σου απο το πάτωμα και ξαναπερπάτησες. Σε σένα, που έμαθες επιτέλους να αγαπάς και να σέβεσαι τον εαυτό σου ανοίγοντας διάπλατα την πόρτα σου για να αγαπηθείς όπως ακριβώς σου αξίζει. Στην υγειά των πληγών που έγιναν δύναμη, της ψυχής σου που έμεινε καθαρή, και όλων των όμορφων που έρχονται από δω και πέρα.
Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Το φως στη ζωή μου... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Χαίρομαι που υπάρχεις στη ζωή μου,
κι ας μην το λέω ερωτικά.
Είσαι το φως μες στη σιωπή μου,
ότι με κάνει να νιώθω καλά.
Είσαι το γνώριμο τραγούδι
που τη βαριά μου μέρα γλυκαίνει,
ένα απάνεμο λιμάνι
όταν η θύελλα επιμένει.
Είσαι η ζεστή ηλιαχτίδα
μετά από νύχτες παγωνιάς,
η πρώτη, αληθινή αχτίδα
στ’ άγριο σκοτάδι της καρδιάς.
Είσαι το τελευταίο κομμάτι
που έλειπε χρόνια απο το παζλ,
μια ξαφνική, γλυκιά απάτη
πως όσα ονειρεύτηκα, θα ρθουν ξανά.
Είσαι ο τόπος που γυρεύω
έπειτα από μακρύ ταξίδι,
το καταφύγιο που πιστεύω
όταν ο κόσμος με προδίδει.
Είσαι το βλέμμα κι η ματιά
που είδα κρυφά στ’ όνειρό μου,
το χαμόγελο που χρόνια ζητώ
να βρεθεί επιτέλους στον δρόμο μου.
Μαζί σου γνώρισα τι πάει να πει
αληθινή ευτυχία στην καρδιά,
έγινες ότι πιο όμορφο μουχει συμβεί
και μουφερες τη γαλήνη ξανά.
Κι όσα κι αν φέρουν οι καιροί,
όσο κι αν τρέχουν τα χρόνια μπροστά,
θα είμαι στο πλάι σου ως το τέλος της ζωής,
φύλακας άγγελος παντοτινά.
Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Όταν μαθαίνεις να διαλέγεις εσένα... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Έρχεται μια στιγμή στη ζωή σου που τα βλέπεις όλα αλλιώς. Όσο μεγαλώνεις, διαλέγεις την ησυχία σου αντί για τη φασαρία και κρατάς αποστάσεις από όποιον δεν σε σέβεται. Δεν αντέχεις πια τα δράματα και τις εντάσεις. Το μόνο που θες είναι να έχεις το κεφάλι σου ήσυχο.
Τότε καταλαβαίνεις πως η αγάπη δεν είναι μόνο λόγια. Είναι πράξεις, φροντίδα, εμπιστοσύνη και αληθινό νοιάξιμο. Γι' αυτό και το να παλεύεις να κρατήσεις μια σχέση μόνος σου, στο τέλος απλώς σε στεγνώνει. Οι αληθινές σχέσεις θέλουν δύο για να προχωρήσουν. Αν τραβάει μόνο ο ένας το κουπί, η σχέση γίνεται βάρος που δεν σηκώνεται.
Μη χάνεις τον χρόνο σου και μη χαλάς την ψυχή σου προσπαθώντας να αποδείξεις ποιος είσαι, σε ανθρώπους που κάνουν πως δεν βλέπουν. Και μην περιμένεις την ευτυχία από τους άλλους. Η ευτυχία είναι επιλογή και ξεκινάει από μέσα σου, από το να ζεις τη στιγμή και να νιώθεις καλά με τον εαυτό σου. Δεν θα σε καταλάβουν όλοι, ούτε θα νιώσουν αυτά που περνάς, και δεν πειράζει καθόλου. Εσύ ζεις τη ζωή σου, όχι εκείνοι.
Κρατάς λοιπόν δίπλα σου μόνο όσους σου κάνουν καλό, όσους γαληνεύουν το μυαλό και την καρδιά σου. Και αφήνεις χώρο για εκείνον τον άνθρωπο που θα σε αγαπήσει έτσι ακριβώς όπως είσαι, με τα στραβά σου, τις αδυναμίες σου και τις δύσκολες μέρες σου.
Να είσαι με κάποιον που σε πάει μπροστά. Γιατί η σχέση δεν είναι μόνο έρωτας, είναι στήριγμα. Είναι να δίνει δύναμη ο ένας στον άλλον, για να γίνεστε καλύτεροι κάθε μέρα.
Βρες έναν άνθρωπο που θα χαίρεται να ξυπνάει δίπλα σου. Που όσο κι αν περνούν τα χρόνια, κι ας έρθουν οι ρυτίδες και τα άσπρα μαλλιά, θα σε κοιτάζει με την ίδια ζεστασιά στα μάτια και θα σε αγαπάει κάθε μέρα και πιο πολύ. Αυτόν τον άνθρωπο να τον κρατήσεις γερά. Γιατί όποιος ξέρει να αγαπάει αληθινά, είναι το μεγαλύτερο λαχείο στη ζωή...
Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Άσε κάποιον να σε αγαπήσει...

Άσε κάποιον να σε αγαπήσει όπως είσαι, τόσο ελαττωματικός όσο μπορεί να είσαι, τόσο μη ελκυστικός όσο μερικές φορές νιώθεις και τόσο ατελής όσο νομίζεις ότι είσαι. Το να πιστεύεις ότι πρέπει να κρύβεις όλα τα σπασμένα κομμάτια σου, από τον φόβο ότι κάποιος άλλος δεν έχει την ικανότητα να αγαπήσει ό,τι είναι λιγότερο από τέλειο, είναι σαν να πιστεύεις ότι το φως του ήλιου δεν έχει την ικανότητα να εισχωρήσει από ένα σπασμένο παράθυρο και να φωτίσει ένα σκοτεινό δωμάτιο... Mark Hack.

Η αναγέννηση του αετού μέσα μας.

Η αναγέννηση του αετού μέσα μας. Στους περισσότερους συμβαίνει στα 50. Σε άλλους, ίσως και λίγο αργότερα. Είναι η στιγμή που πρέπει να πάρεις μια σκληρή απόφαση, όπως ο αετός. Ή να αλλάξεις, ή να πεθάνεις. Ο αετός είναι το μακροβιότερο αρπακτικό. Ζει μέχρι τα 70. Για να φτάσει όμως εκεί, στα μέσα της ζωής του, εκεί γύρω στα 40, πρέπει να πάρει μια μεγάλη απόφαση. Διότι, τα νύχια του δεν μπορούν πλέον να αρπάξουν την λεία. Το ράμφος του γίνεται κυρτό. Τα βαριά φτερά του, κολλάνε στο στήθος τους και δυσκολεύεται να πετάξει. Του μένουν λοιπόν δύο επιλογές: Η να πεθάνει ή να περάσει μια επώδυνη διαδικασία που διαρκεί 150 ημέρες. Ανεβαίνει λοιπόν στην πιο ψηλή κορυφή και απομονώνεται στην φωλιά του. Χτυπά το ράμφος του στον βράχο μέχρι να το αποκόψει. Μόλις φυτρώσει καινούργιο, κόβει με αυτό τα νύχια του. Μόλις φυτρώσουν καινούργια νύχια, μαδάει με αυτά τα γερασμένα φτερά του. Μετά απο 5 μήνες, μόλις ο αετός βγάλει τα ολοκαίνουργια φτερά του, πραγματοποιεί την περίφημη πτήση της αναγέννησης όπου ζει άλλα 30 χρόνια. Για τον άνθρωπο, το ράμφος, τα νύχια και τα φτερά, είναι οι γερασμένες πεποιθήσεις μας, οι κακές συνήθειες, μια δουλειά που μας έχει φτάσει σε τέλμα, οι τοξικοί άνθρωποι που ρουφάνε την ενέργεια μας και το παρελθόν που μας πληγώνει. Ξερίζωσε τα. Βγάλε τα από μέσα σου και πέτα ψηλά... Via web.

Τί πάει να πει μου έσβησαν τα αισθήματα;

Τί πάει να πει μου έσβησαν τα αισθήματα; Τα αισθήματα δεν σβήνουν, δεν αλλάζουν. Το μόνο που αλλάζει είναι η συμπεριφορά, μα τα αισθήματα μένουν ίδια. Και τι πάει να πει δεν αγαπάω πια; Η αγάπη δεν τελειώνει ποτέ, δεν παραμορφώνεται. Δυναμώνει, μα δεν σβήνει. Όταν αγαπάς, αγαπάς πολύ, αγαπάς για πάντα. Αν δεν είναι για πάντα, τότε δεν αγαπάς. Και τι πάει να πει σε μισώ; Γίνεται να μισήσεις κάποιον που αγάπησες; Γίνεται να θες να υποφέρει, ενώ κάποτε ήθελες να τον βλέπεις ευτυχισμένο; Και τι πάει να πει ξεχνάω; Δεν υπάρχει ξεχνάω. Τίποτα δεν ξεχνιέται. Όσος καιρός κ αν περάσει. Μη σβήνεις τα αισθήματά σου, απλά κράτα απόσταση. Να αγαπάς, να μη μισείς. Κ αν δεν μπορείς να ξεχάσεις προσπέρνα... Via web.

Ξέρεις τι κάνει έναν άνθρωπο αξέχαστο;

Ξέρεις τι κάνει έναν άνθρωπο αξέχαστο; Όχι το μέρος που ήσουν, τα πράγματα που έκανες, τα λόγια πού σου είπε. Αλλά πώς σε έκανε να νιώσεις. Και θα καταλάβεις, όταν τα χρόνια περάσουν και άλλοι άνθρωποι, ακόμη και σημαντικοί, θα έρθουν στη ζωή σου, αλλά κανείς δεν θα σε κάνει να νιώσεις το ίδιο πια... Via web.

Ημερεύει ο άνθρωπος όταν αγαπιέται.

Ημερεύει ο άνθρωπος όταν αγαπιέται. Γαληνεύει η ματιά του. Γλυκαίνει το χαμόγελό του. Η ζωή του δεν έχει αλλάξει έχει αλλάξει ο τρόπος που βλέπει τις στιγμές του. Νιώθει πιο δυνατός, νιώθει πιο ανθρώπινος. Ας το θυμόμαστε αυτό κάθε φορά που βλέπουμε το πρόσωπό μας στον καθρέφτη. Κι αντί να προσπαθούμε να εντοπίσουμε τα λάθη στους άλλους, ας ακούσουμε το δικό μας αγρίμι που ουρλιάζει μέσα μας. Η πικροχολιά και το θυμωμένο παράπονο δεν είναι παρά η απουσία της αγάπης. Η αγένεια και η προσβλητική συμπεριφορά δείχνουν την απουσία της αγάπης. Η απογοήτευση και η ανασφάλεια έχουν ανάγκη από την αγάπη. Γιατί ο άνθρωπος που αγαπιέται είναι γεμάτος φως. Είναι γεμάτος καλοσύνη. Είναι γεμάτος ελπίδα. Ναι, ημερεύει ο άνθρωπος όταν αγαπιέται... Via web.

Οι Άνθρωποι με την Καθαρή Ψυχή...

Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι στον κόσμο ετούτο, που βλέπουν τη ζωή με άλλο μάτι. Δεν τους συναντάς συχνά. Μα, όταν αυτό συμβεί, θα τους αναγνωρίσεις. Θα σε κοιτάξουν στα μάτια, στο βλέμμα τους θα δεις να απλώνονται θάλασσες ολόκληρες. Δεν θα σου μιλήσουν εύκολα, μα, όταν τους δώσεις την ευκαιρία, θα αναγνωρίσεις την γαλήνη στις κουβέντες τους. Είναι εκείνος ο νεαρός που θα ακούσεις το «ευχαριστώ» απο το στόμα του με μεγάλη ειλικρίνεια. Και εκείνη η κοπέλα που θα σου ζητήσει συγγνώμη, επειδή σκόνταψε πάνω σου στον δρόμο, και θα το εννοεί. Άνθρωποι απλοί, αλλά και σπάνιοι ταυτόχρονα. Απο το στόμα τους θα ακούς πάντοτε μια καλημέρα και μια καληνύχτα. Αγαπούν την αλήθεια, το δίκαιο και την ευγένεια. Έχουν μπέσα. Έχουν λίγη παραπάνω αισιοδοξία μέσα τους και είναι διατεθειμένοι να στην δώσουν. Παρ’την κι άντε στη δουλειά σου. Άνθρωποι που ίσως πέρασαν πολλά, δύσκολα ή εύκολα. Έζησαν στιγμές έντονες που καταδίκασαν τον ίδιο τους τον εαυτό, χωρίς στην πραγματικότητα να φταίνε. Έδωσαν μάχη με την ζωή σε όλα τα επίπεδα. Καθένας απο αυτούς έχει να σου διηγηθεί μια ιστορία. Δεν θα το κάνει όμως. Πρέπει να τον κερδίσεις. Να τους ακούς προσεκτικά γιατί σπάνια μιλούνε. Μισούν τις φλυαρίες. Στέκονται πίσω σου και όχι μπροστά σου. Άνθρωποι με καθαρή ψυχή. Άνθρωποι ευλογημένοι. Και ένα μυστικό: Είναι άνθρωποι σαν εσένα ψυχή μου, που ξεχνάς πόσο υπέροχος είσαι. Να θυμάσαι να είσαι εσύ, με ό,τι κι αν κουβαλάς στην πλάτη σου! Και να είσαι καλά... πηγή.

Ό,τι μένει στη ζωή...

Ό,τι μένει στη ζωή, δεν είναι τα υλικά δώρα, αλλά οι αναμνήσεις των στιγμών που έζησες και σε έκαναν ευτυχισμένο. Ο πλούτος σας δεν είναι κλειδωμένος σε ένα χρηματοκιβώτιο, αλλά στο μυαλό σας. Είναι στα συναισθήματα που ένιωσες μέσα στην ψυχή σου... Άλντα Μερίνι.

Μεγάλωσα πια...

Μεγάλωσα πια για τα έλα μωρέ, δεν πειράζει. Πειράζει και παρα πειράζει. Το είπαμε τόσες φορές αυτο το δεν πειράζει, που πείραξε όλο μας το είναι και συνηθίσαμε να δεχόμαστε πράγματα, που μας τρώνε από μέσα. Αλλά, η ζωή είναι μικρή για να τη ζεις με καταστάσεις που πειράζουν και να παραμένεις σιωπηλός. Μεγάλωσα και σέβομαι, πλέον, πολύ τον εαυτό μου, για να παραμένω στη σιωπή... Via web.

Σήμερα ξύπνησα νωρίς...

Σήμερα ξύπνησα νωρίς και αναρωτήθηκα τι πρέπει να κάνω, πριν το ρολόι μου δείξει μεσάνυχτα. Είναι δική μου η απόφαση να διαλέξω, με ποιόν τρόπο θα ξοδέψω τη μέρα μου. Μπορώ να παραπονεθώ γιατί βρέχει, ή να ευχαριστήσω την βροχή γιατί καθαρίζει την ατμόσφαιρα. Μπορώ να είμαι θλιμμένος επειδή δεν έχω χρήματα ή να νιώσω ευτυχισμένος, επειδή αποφάσισα να περιορίσω τις δαπάνες μου. Μπορώ να γκρινιάζω για την υγεία μου, ή να ευγνωμονώ τον Θεό που είμαι ζωντανός. Μπορώ να παραπονιέμαι ότι φταίνε οι γονείς μου για τη φτώχεια μου, ή να τους ευγνωμονώ που με έφεραν στον κόσμο. Μπορώ να βαριέμαι όταν πρέπει να πάω να δουλέψω, ή να νιώθω ευλογημένος, που έχω μια δουλειά. Μπορώ να δυσανασχετώ, επειδή πρέπει να κάνω κάποιες δουλειές στο σπίτι μου ή να δοξάζω το Θεό, που έχω μία στέγη. Μπορώ να στεναχωριέμαι, γιατί κάποιοι φίλοι μου με πλήγωσαν ή να είμαι γεμάτος χαρά, επειδή μπορώ να κάνω καινούργιες φιλίες. Μπορώ να είμαι απογοητευμένος γιατί κάτι που ονειρεύτηκα δεν πραγματοποιήθηκε ή να είμαι ευτυχισμένος γιατί έχω την δυνατότητα, να κάνω μια καινούργια αρχή. Η μέρα είναι μπροστά μου και με περιμένει. Περιμένει να την προγραμματίσω, με τον τρόπο που θέλω εγώ. Κι εγώ είμαι εδώ. Είμαι ο άνθρωπος που μπορεί να δώσει μορφή και σχήμα σ’ αυτό το υπέροχο έργο. Γιατί όλα εξαρτώνται μόνο από μένα... Τσάρλυ Τσάπλιν.

Έρχεται η στιγμή που όλα παίρνουν τον δρόμο τους.

Έρχεται η στιγμή που όλα παίρνουν τον δρόμο τους. Ότι γίνεται γίνεται για κάποιο λόγο και αυτό θα στο αποδείξει ο χρόνος. Έχε του εμπιστοσύνη. Δεν είναι μόνο γιατρός. Είναι και σύμβουλος. Μα και αυστηρός κριτής. Μπορεί να αργεί λίγο. Μα πάντα βάζει τα πράγματα στην σωστή τους θέση... Via web.

Μη ζητιανεύετε την αγάπη.

Μη ζητιανεύετε την αγάπη. Σας κάνει αξιολύπητους, μετά ενοχλητικούς, και τέλος απωθητικούς. Η ψυχική λεβεντιά σαγηνεύει, τραβάει κοντά τους άλλους διοτι ειναι δυσεύρετη και γοητευτική. Το καλό και το ωραίο θέλουν το ένδυμά τους, κι αυτό είναι η ελευθερία, η δικιά μας πρώτα απο όλα και του άλλου βέβαια. Ενας ελεύθερος τύπος κι ένας ανελεύθερος, δεν ζευγαρώνουν σωστά, ούτε σε γαμο, ούτε σε φιλία. Ενώ δυο ανελεύθεροι μαζί υφαίνουν μεταξύ τους εξαρτήσεις. Συνηθως περιστασιακές εξαρτήσεις και όσο υπάρχει ανάγκη. Την αγάπη δε μας τη χρωστάει κανείς εκτός από τον Θεό και τη μάνα μας. Πρέπει να την αξίζουμε. Ισως κι ο Θεός παίζεται, γιατι δηλώνει πως εμφανίζεται στους καθαρούς τη καρδία. Αλλά ο εξαρτημένος δύσκολα είναι καθαρός, συχνά από ανάγκη προσποιείται. Είναι λεπτότατες αυτές οι σημασίες σε καθε είδους δέσιμο, όμως χτίζουν ή συντρίβουν τη σχέση... Μάρω Βαμβουνάκη.

Το Σκισμένο Ψαθάκι...

Βαρέθηκα να φτιάχνομαι από τα λάθη μου. Να φυτεύω βολβούς πάνω σε σωρούς από σκατά. Να βγάζω αθώους τους ένοχους και να κάθομαι για πάρτη τους στο σκαμνί. Να μουλιάζω στην βροχή γιατί άνοιξα την ομπρελά μου να μπουν από κάτω δυο τρεις μουρόχαβλοι που μου φάνηκαν κρυουλιάρηδες. Όταν κάποια φορά στην ζωή σου νιώσεις πανικό χτυπά την πόρτα εκείνου που ξέρεις πως σε περιμένει. Την ώρα του μεγάλου πανικού θα χτυπήσεις την πόρτα εκείνου που ορκίστηκε πώς πάντα θα σε περιμένει. Είδες που άδικα φοβόσουνα; Δεν χάλασε ο κόσμος λοιπόν, όταν όλοι θα σε απαρνηθούν και ο τελευταίος Ιούδας θα αρπάξει τα δηνάρια του, μόλις σε φιλήσει με πάθος στο στόμα. Δεν τρέχει κάστανο αν κάποιος κολλητός σου σε δει μια μέρα γυμνή και ξεχασμένη σε ένα πεζοδρόμιο και σου δαγκώσει την ψυχή με τον οίκτο του. Δεν ήρθε το τέλος του κόσμου, αν κάποτε γκρεμοτσακιστείς από τον βράχο που σκαρφάλωσες, γιατί πήρε το μάτι σου ένα ανθισμένο κυκλάμινο. Αυτός θα είναι εκεί. Τελείωνε μωρό μου, θα σου πει. Ξεπάγιασαν τα χέρια μου να περιμένουν να σε αγκαλιάσουν. Κάθε φορά που τυχαίνει να πετάξω τις αποσκευές μου, να βάλω φωτιά στο καλύβι μου, με πιάνει μετά από λίγο τέτοια ταραχή, που τρέχω να ξεπουλήσω όσο την ανεξαρτησία μου. Αυτοί που λένε πως είναι ευτυχείς, γιατί έκοψαν τα νήματα που τους συνδέανε με τους υπόλοιπους, αν δεν το παίζουν βούδες είναι το λιγότερο μαλάκες του γλυκού νερού. Όσο περισσότερο ξεκόβεις από τους άλλους, τόσο έρχεσαι κοντύτερα στην Άβυσσο. Κι εκεί τα πράματα είναι δύσκολα. Παρία και πληγή. Χρειαζόμαστε μικρές σκλαβιές στην ζωή μας, για να ξυπνάμε. Χρειαζόμαστε πλαίσια. Σκοπούς. Προσδιορισμούς. Χρειαζόμαστε κορνίζες για να κλείνουμε μέσα τα τοπία που ζωγραφίζει η ψυχή μας. Αλλιώς, τα παίρνει ο άνεμος... Αλκυόνη Παπαδάκη.

Μη ρωτάς γιατί περιμένει...

Μη ρωτάς γιατί περιμένει εκείνος, που δεν έχει τι να περιμένει, και όμως περιμένει. Γιατί, σαν πάψει να περιμένει, είναι σαν να πάψει να βλέπει, σαν να παύει να βλέπει τον ουρανό, να παύει να ελπίζει, να παύει να ζει. Αβάσταχτο είναι, πικρό είναι να σιμώνεις αργά στο ακρογιάλι χωρίς να είσαι ναυαγός ούτε σωτήρας παρά ναυάγιο... Μενέλαος Λουντέμης.

Θέλεις αυτό που δεν έχεις...

Όταν είσαι μόνος, θέλεις συντροφιά κάποιου. Όταν βρίσκεσαι σε ένα ζευγάρι, σου λείπει η ελευθερία. Όταν δεν έχεις δουλειά, θέλεις να δουλέψεις. Δουλεύεις, θέλεις διακοπές. Είσαι νέος, θέλεις να κάνεις πράγματα για ενήλικες. Γίνεσαι ενήλικας και θέλεις να κάνεις τα πράγματα που κάνουν οι νέοι. Ζεις στη χώρα σου και θα ήθελες να ζήσεις στο εξωτερικό. Φτάνεις σε ξένα εδάφη και σου λείπει να επιστρέψεις. Φτάνουμε στο σημείο όπου εστιάζουμε μόνο σε αυτά που μας λείπουν και όχι σε αυτά που έχουμε. Μας λείπει το παρόν και γινόμαστε δυστυχισμένοι. Και αυτό συμβαίνει επειδή δεν ξέρουμε πώς να το εκτιμήσουμε. Γιατί συνήθως στη ζωή, θέλεις αυτό που δεν έχεις... Via web.