Παίξε τη ζωή σαν ντάμα... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Στέκεσαι συχνά στην άκρη του κόσμου σαν θεατής περιμένοντας το τέλειο σημάδι τον κατάλληλο άνεμο ένα χέρι να σε τραβήξει στο φως. Μα η ζωή δεν κατοικεί στην αναμονή. Ζει στην κίνηση στο βήμα που τρέμει στην αποδοχή της ρωγμής σου. Πάρε ξανά το τιμόνι. Άσε την ψυχή σου να μιλήσει χωρίς φίλτρα. Μην περιμένεις να ζήσουν οι άλλοι τη ζωή μαζί σου ούτε να σου υπογράψουν την άδεια για να υπάρξεις. Ο χρόνος κυλά σαν νερό μέσα από τα δάχτυλα και η αδράνεια τρώει τα όνειρα. Πάρε το προβάδισμα. Βγες έξω ρούφηξε τον αέρα άρπαξε κάθε στιγμή πριν γίνει ανάμνηση. Όταν περπατάς μόνος σου ολόκληρος προς αυτό που φλέγεται μέσα σου γίνεσαι φάρος. Και τότε θα μαζευτούν γύρω σου τόσοι συνοδοιπόροι της ίδιας φωτιάς που θα έχεις περισσότερη παρέα απ όση αντέχεις.

Χτυπάμε στον δικό μας παλμό. Στον άγριο ακατέργαστο ρυθμό της ύπαρξης που δεν χωρά σε καλούπια. Είμαστε θάρρος φόβος και επανάσταση στην ίδια ανάσα. Είμαστε η ακτή όπου γεννιόμαστε και σβήνουμε αφήνοντας για λίγο τα βήματά μας στην υγρή άμμο πριν τα σκεπάσει το κύμα. Είμαστε μικροί εύθραυστοι ατελείς μπροστά στην απεραντοσύνη κι όμως κουβαλάμε ολόκληρους γαλαξίες στα στήθη μας. Είμαστε τελικά ότι τολμάμε να γίνουμε. Είμαστε εκείνοι οι λίγοι που δεν κρύβονται πίσω από μάσκες. Αγκαλιάζουμε τα λάθη μας σαν παράσημα μαθαίνουμε από τις πτώσεις και παλεύουμε να γίνουμε λίγο πιο φωτεινοί απ ότι χθες. Συγχωρούμε τους άλλους και τον εαυτό μας χωρίς έπαρση με καθαρό βλέμμα και αξιοπρέπεια. Και κατά βάθος διψάμε για εκείνη τη γνώριμη λυτρωτική καταιγίδα την καταστροφή που έχει ξαναχτυπήσει μόνο και μόνο για να νιώσουμε ξανά το αίμα να βράζει και να χτίσουμε τον εαυτό μας από τις στάχτες.
Σε αυτό το ταξίδι κοίτα ποιον κρατάς δίπλα σου. Η μόνη αλήθεια για έναν άνθρωπο δεν κρύβεται στα λόγια του αλλά στον αέρα που αναπνέεις μαζί του, όταν είσαι στο πλευρό του η ψυχή σου πετάει ή βουλιάζει. Και όταν πέσει η νύχτα θυμήσου. Η ζωή μοιάζει με σκάκι, γεμάτη παγίδες σκέψη και βάρος. Μην την αφήσεις να σε λυγίσει. Παίξε την σαν ντάμα. Πιο απλά. Πιο ανάλαφρα. Πιο αληθινά. Γιατί στο τέλος, αξίζει να τη χαρείς. Δεν χρειάζεσαι όλους τους χάρτες πριν ξεκινήσεις ούτε πρέπει να τρέμεις τις στροφές του δρόμου. Μείνε γυμνός από ψέματα κράτα κοντά σου όσους σου χαρίζουν ουρανό και θυμήσου, η πιο βαθιά μαγεία κρύβεται πάντα στα απλά... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Η Μαγεία της Διαδρομής... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Υπάρχουν στιγμές που η καθημερινότητα μοιάζει με έναν δρόμο αυστηρά χαραγμένο γεμάτο πρέπει βιασύνη και κλειστούς ορίζοντες. Τότε είναι που η ψυχή ζητάει επίμονα να σπάσει τα δεσμά της ρουτίνας και να θυμηθεί τι σημαίνει να ζεις όχι απλώς να υπάρχεις. Γιατί το αληθινό ταξίδι δεν ξεκινά από έναν σταθμό ή ένα λιμάνι, αλλά από την εσωτερική ανάγκη του ανθρώπου να αναπνεύσει ελεύθερα. Μακριά από τους πολυσύχναστους δρόμους και τους θορυβώδεις ρυθμούς της καθημερινότητας εκεί όπου δεν υπάρχουν όρια στην περιπλάνηση ανοίγονται μονάχα μακρινοί ουρανοί και ένας ολόκληρος κόσμος που περιμένει να τον αποκαλέσεις σπίτι. Δεν χρειάζεσαι χάρτες με προκαθορισμένες διαδρομές για να νιώσεις ζωντανός, παρά μόνο την απόφαση να αφήσεις πίσω σου ότι σε βαραίνει και να ακολουθήσεις τον ορίζοντα.
Με μια βαλίτσα γεμάτη όνειρα μια καρδιά γεμάτη χάρη και το βλέμμα στραμμένο στις ατελείωτες δυνατότητες που απλώνονται μπροστά σου κάθε βήμα γίνεται μια μικρή αποκάλυψη. Συνειδητοποιείς γρήγορα πως η ουσία δεν βρίσκεται στον ίδιο τον προορισμό ούτε στην ταχύτητα με την οποία φτάνεις εκεί αλλά στη μαγεία της διαδρομής. Είναι εκείνη η βαθιά, ατόφια αίσθηση της ελευθερίας που νιώθεις όταν αφήνεις τον άνεμο να ορίζει την πορεία σου όταν κάθε στροφή του δρόμου κρύβει μια νέα υπόσχεση.
Γιατί η αληθινή πολυτέλεια στη ζωή δεν μετριέται με τα υλικά αγαθά που καταφέρνουμε να αποκτήσουμε ούτε με τα αποκτήματα που συσσωρεύουμε πίσω από κλειστές πόρτες. Η πραγματική πολυτέλεια είναι η ελευθερία της ψυχής η δίψα για περιπέτεια και εκείνη η γαλήνια ευτυχία που γεννιέται όταν είσαι αυθεντικά παρών στη στιγμή. Είναι η εσωτερική ικανοποίηση του ανθρώπου που τόλμησε να βγει από τα στενά του όρια και να αγκαλιάσει το άγνωστο χωρίς φόβο.
Τα καλύτερα ταξίδια της ζωής δεν μετριούνται ποτέ σε χιλιόμετρα, σε μίλια ή σε σφραγίδες πάνω σε ένα διαβατήριο. Μετριούνται μονάχα σε εκείνες τις όμορφες, απρόσμενες στιγμές που χαράζονται ανεξίτηλα στη μνήμη, σε ένα αυθόρμητο χαμόγελο με έναν άγνωστο σε ένα ηλιοβασίλεμα που σου κόβει την ανάσα σε μια συζήτηση κάτω από τα αστέρια. Αυτές είναι οι αναμνήσεις που μένουν ζωντανές όταν τελειώσει ο δρόμος ζεσταίνοντας την καρδιά και θυμίζοντάς μας πως, τελικά ζήσαμε πραγματικά.
Στο τέλος της διαδρομής, όταν η σκόνη του ταξιδιού κατακαθίσει και επιστρέψουμε στη γνώριμη βάση μας δεν θα θυμόμαστε τα ακριβά εισιτήρια ούτε τις ανέσεις που απολαύσαμε. Θα θυμόμαστε μόνο τη φωτιά που άναψε μέσα μας κάθε νέα εικόνα το πόσο ελαφριά έγινε η καρδιά μας και εκείνη τη σπάνια πληρότητα που νιώσαμε. Γιατί ο προορισμός είναι απλώς μια αφορμή, η ελευθερία του να ταξιδεύεις είναι η ίδια η ζωή... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Ο άνθρωπος του εαυτού μου... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Έρχεται εκείνη η στιγμή της ωριμότητας που παύεις να κοιτάς τον ουρανό περιμένοντας απαντήσεις και γυρίζεις το βλέμμα σου στον καθρέφτη. Εκεί μέσα στην απόλυτη σιωπή συνειδητοποιείς πως ολόκληρη η ζωή σου είναι μια αδιάκοπη αναζήτηση νοήματος μέσα σε έναν κόσμο που συχνά δεν βγάζει κανένα. Δεν ξέρω ποιος είναι ο θεός του κάθε ανθρώπου ούτε έχω την αλαζονεία να ισχυριστώ πως κατέχω τις μεγάλες αλήθειες του σύμπαντος. Ξέρω όμως ένα πράγμα με απόλυτη βεβαιότητα πως είμαι άνθρωπος. Και πάνω απ όλα είμαι άνθρωπος του εαυτού μου. Αυτό σημαίνει πως δεν περιμένω κανέναν από μηχανής θεό να με σώσει από τις κακοτοπιές ούτε ψάχνω εξιλαστήρια θύματα για τα δικά μου λάθη. Πατάω γερά στα πόδια μου αναλαμβάνω το βάρος της ύπαρξής μου και κοιτάζω την πραγματικότητα κατάματα χωρίς ψευδαισθήσεις.

Και όταν την κοιτάζω δεν βλέπω έναν παράδεισο. Ας είμαστε ειλικρινείς μεταξύ μας. Ο κόσμος γύρω μας δεν είναι πλασμένος από αγγελικά φτερά. Είναι ένας κόσμος βαθιά πληγωμένος συχνά άδικος γεμάτος αντιφάσεις σιωπηλές μοναξιές και δυστυχία. Βλέπεις καθημερινά ανθρώπους να λυγίζουν όνειρα να συντρίβονται ψυχές να σκληραίνουν για να επιβιώσουν και την αδιαφορία να κερδίζει έδαφος. Όποιος λέει πως όλα είναι ρόδινα απλώς κλείνει τα μάτια μπροστά στην αλήθεια. Κι όμως παρά τη δυστυχία του παρά τις πληγές και τη σκληρότητά του επιλέγω να τον κρατήσω και να τον προστατεύσω. Όχι επειδή τον θεωρώ τέλειο μα επειδή ζω μέσα του. Είμαι κομμάτι αυτού του κόσμου. Η ανάσα μου μπλέκεται με τη δική του οι ρίζες μου είναι βαθιά χωμένες στο χώμα του και γνωρίζω καλά πως δεν μπορώ να τον γκρεμίσω χωρίς να θαφτώ κι εγώ στα ερείπιά του. Δεν μπορείς να βάλεις φωτιά στο σπίτι που σε στεγάζει όσο κι αν σε πνίγουν οι τοίχοι του χωρίς να καείς κι εσύ μαζί του.
Σκέψου πόσο εύκολο είναι να παραδοθείς στην οργή. Να πεις αφού ο κόσμος είναι σκληρός θα γίνω κι εγώ σκληρός. Να δεις έναν άνθρωπο να σε προδίδει και να αποφασίσεις πως από εδώ και πέρα δεν θα εμπιστευτείς ξανά κανέναν δηλητηριάζοντας έτσι τη δική σου ικανότητα να αγαπάς. Να δεις την αδικία να βασιλεύει γύρω σου και να απαντήσεις με μίσος νομίζοντας πως έτσι τιμωρείς τους άλλους ενώ στην πραγματικότητα σκοτώνεις ότι πιο καθαρό είχε απομείνει μέσα σου. Κάθε φορά που διαλέγεις να καταστρέψεις να πληγώσεις ή να ισοπεδώσεις ότι βρίσκεται γύρω σου σκάβεις τον λάκκο της δικής σου ψυχής. Η αληθινή δύναμη δεν κρύβεται στην καταστροφή, αλλά στην επιλογή να μείνεις όρθιος και ανθρώπινος μέσα στα χαλάσματα. Γι αυτό αντί να γκρεμίζεις διάλεξε να χτίζεις.
Αντί να αφήσεις τη δυστυχία του κόσμου να σε καταπιεί γίνε εσύ η εξαίρεση που αλλάζει τον κανόνα. Όταν συναντάς τη σκληρότητα απάντησε με αξιοπρέπεια όχι με κακία. Μην γίνεις το τέρας που πολεμάς γιατί τότε η ήττα σου είναι οριστική. Φρόντισε τον εαυτό σου και τον μικρό σου κύκλο σαν να είναι ολόκληρο το σύμπαν. Χαμογέλα σε έναν άγνωστο που κουβαλάει το δικό του βουβό φορτίο, άπλωσε το χέρι σε έναν φίλο που βουλιάζει κράτα τον λόγο σου σε μια εποχή που οι υποσχέσεις δεν αξίζουν ούτε μια δεκάρα. Εκεί σε αυτές τις μικρές καθημερινές πράξεις ανθρωπιάς σώζεται ο κόσμος. Όχι στις μεγάλες θεωρίες μα στο βλέμμα που δεν προσπερνά αδιάφορα.
Αγκάλιασε τις ατέλειες της ζωής χωρίς να παραιτείσαι. Δέξου πως ο πόνος και η χαρά είναι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Δεν χρειάζεται να είσαι τέλειος ούτε να διορθώσεις τα πάντα μονομιάς. Αρκεί να μένεις πιστός στη συνείδησή σου να αγαπάς αληθινά και να φροντίζεις ώστε το πέρασμά σου από αυτή τη γη να αφήνει λίγο περισσότερο φως απ όσο βρήκες. Γιατί στο τέλος της ημέρας φίλε όταν σβήσουν οι θόρυβοι και πέσουν οι μάσκες, δεν θα κριθούμε από το αν φτιάξαμε έναν τέλειο κόσμο. Θα κριθούμε από το αν καταφέραμε να μην καταστρέψουμε αυτόν που βρήκαμε. Δεν είμαστε θεοί για να ξαναγράψουμε τους νόμους της δημιουργίας είμαστε όμως άνθρωποι. Κι αυτός είναι ο πιο ιερός τίτλος που θα φορέσουμε ποτέ. Να στέκεσαι όρθιος μέσα στη φουρτούνα να αγαπάς αυτόν τον ατελή πληγωμένο κόσμο με όλες του τις ρωγμές και τις σκιές γνωρίζοντας πως κάθε φορά που σώζεις ένα κομμάτι του από το σκοτάδι σώζεις την ίδια σου την ψυχή... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Ένας Έρωτας από Γυαλί... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Υπάρχουν στιγμές που ο χρόνος κυλά οι πληγές δείχνουν να κλείνουν μα μια σκέψη αρκεί για να γυρίσει την καρδιά εκεί που κάποτε χτύπησε δυνατά. Αυτό το γράμμα δεν γράφτηκε για να σου ζητήσει να γυρίσεις ούτε για να ξύσει παλιές πληγές. Γράφτηκε μονάχα για να βάλει σε τάξη όσα έμειναν ανομολόγητα ανάμεσά μας. Έπρεπε τελικά να ζήσω την ιστορία αγάπης που ονειρεύτηκα για εμάς με κάποιαν άλλη. Γιατί να μείνω σε κάτι δικό μας όταν κατάλαβα πως τα θεμέλια αυτών των δήθεν ισχυρών τειχών μας δεν ήταν τίποτα περισσότερο από ραγισμένο γυαλί. Μας στήριξα σε υποσχέσεις που έσπασαν με το πρώτο δυνατό φύσημα του ανέμου αφήνοντάς με εκτεθειμένο σε έναν έρωτα που έμεινε μισός.
Δεν σε ψάχνω πια. Έμαθα να περπατώ χωρίς να κοιτάζω πίσω μα μερικές φορές, στέκομαι και κοιτάζω το πλατύ ποτάμι τον ανοιχτό ουρανό κάθε τι όμορφο που συναντώ στο διάβα μου και πιάνω τον εαυτό μου να θέλει να σου τα προσφέρει όλα στο πιάτο. Είναι εκείνες οι άτιμες στιγμές που η μνήμη με προδίδει και η απουσία σου γίνεται πάλι παρούσα. Μέσα μου παλεύουν ακόμα δύο κόσμοι. Σε μισώ που με άφησες να πιστέψω μα σε αγαπώ για όσα μου ξύπνησες. Σε λαχταρώ με όλη τη δύναμη της ψυχής μου και αμέσως μετά σε απεχθάνομαι για τη σιωπή που μου άφησες να παλεύω.
Κι όμως μέσα από όλη αυτή τη θύελλα κατάλαβα μια μεγάλη αλήθεια. Η αγάπη δεν βρίσκεται πάντα στις μεγάλες χειρονομίες ούτε στα φανταχτερά λόγια. Μερικές φορές είναι απλώς να κάθεσαι δίπλα της να μοιράζεσαι την πιο βαθιά σιωπή και να ξέρεις χωρίς καμία αμφιβολία ότι βρίσκεσαι ακριβώς εκεί που ανήκεις. Αυτό ήταν που έψαχνα σε σένα και αυτό ήταν που δεν μπόρεσες να μου δώσεις. Η καρδιά βλέπεις, είναι αιχμάλωτη για πάντα. Όταν αγαπάς μια γυναίκα αληθινά την αγαπάς ότι κι αν γίνει. Όσο μακριά κι αν βρίσκεται όσο δύσκολο κι αν είναι να τη φτάσεις όσο απελπισμένα κι αν μοιάζει αυτό το συναίσθημα. Η καρδιά έχει τον δικό της νόμο, κρατά σφιχτά μέσα της ότι μας γλιστρά και μας ξεφεύγει από τα χέρια.
Και καθώς περνούν οι μέρες και κυλά ολόκληρη η ζωή όταν εσύ που αγάπησα τόσο δεν είσαι πια εδώ, δεν είναι η φυσική σου παρουσία που με συνοδεύει. Είναι η ίδια μου η αγάπη, η αγάπη που έχω ακόμα για σένα, που μου κρατά συντροφιά και φωτίζει τα βήματά μου. Δεν είναι απαραίτητο να αφήσεις βαριά ίχνη στην πορεία ενός ανθρώπου για να τον σημαδέψεις. Αρκεί να αφήσεις το άρωμα των συναισθημάτων σου αισθητό. Εκείνο το αόρατο σημάδι που μένει να θυμίζει πως κάποτε έστω και για λίγο υπήρξαμε.
Κι αν ποτέ οι δρόμοι μας ξανασυναντηθούν έστω και τυχαία δεν θα χρειαστούν λόγια. Αρκεί να ξέρεις πως ότι έζησα μαζί σου ακόμα κι αν δεν ολοκληρώθηκε στάθηκε αρκετό για να με μάθει τι σημαίνει να αγαπάς χωρίς αντάλλαγμα. Να προσέχεις τον εαυτό σου... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Ένας Βουβός Καημός... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Υπάρχουν έρωτες που δεν φωνάζουν αλλά καίνε αθόρυβα για χρόνια πίσω από βλέμματα που χαμηλώνουν και σιωπές που κρύβουν όσα δεν τολμούν να πουν τα χείλη. Όταν όμως η οπτασία γίνεται λαχτάρα έρχεται η στιγμή να πέσουν οι μάσκες. Δεν ξέρω αν βρέθηκαν ποτέ οι κατάλληλες λέξεις για να χωρέσουν όσα κρατώ μέσα μου τόσα χρόνια για σένα. Ήταν ένας καημός βουβός μια αλήθεια που έκαιγε το στήθος μου αλλά έμενε πάντα ένα βήμα πριν από τα χείλη φοβισμένη μήπως το βάρος της σε τρομάξει. Σε γνωρίζω τόσον καιρό μα μέχρι σήμερα σε ζούσα μονάχα στα όνειρά μου, σαν μια γλυκιά βασανιστική οπτασία που ερχόταν τα βράδια και με άφηνε να αιωρούμαι ανάμεσα στη φαντασία και την πραγματικότητα, εκεί όπου το μυαλό μου τολμούσε όσα η δειλία μου δεν επέτρεπε στο φως της μέρας.
Για μένα ήσουν πάντα η εικόνα που σταματά τον χρόνο. Αυτό το ξανθό ίσι, αλήτικο μαλλί που πέφτει ανέμελα στους ώμους σου και προκαλεί τα δάχτυλά μου εκείνα τα βαθιά μαύρα μάτια που με μαγνητίζουν και διαβάζουν κάθε κρυφή μου σκέψη. Η σιλουέτα σου με τις άψογες αναλογίες ντυμένη με στενά φορέματα και φούστες που αγκαλιάζουν κάθε σου καμπύλη και ο κοφτός ρυθμικός ήχος από τις δωδεκάποντες γόβες σου που αντηχεί στο μυαλό μου σαν υπόσχεση κάθε φορά που περνάς από μπροστά μου και αφήνεις πίσω σου αναστάτωση. Σήμερα, όμως ήρθε η ώρα να σπάσω αυτή τη σιωπή και να σου δείξω όσα έκρυβα κάτω από τη σκιά.
Γιατί όλα αυτά τα χρόνια οχυρωνόμουν πίσω από προσεκτικές σιωπές πίσω από μετρημένες αποστάσεις πίσω από χειρονομίες που μόλις και μετά βίας υπαινίσσονταν όσα πραγματικά νιώθω. Είναι εκείνη η γνώριμη αμήχανη κίνηση να χαμηλώνω το βλέμμα τη στιγμή ακριβώς που η ματιά σου απειλεί να διαπεράσει τις άμυνές μου να κρατώ τα χέρια μου μακριά όταν το μόνο που θέλουν είναι να χαθούν στα ξανθά σου μαλλιά να διαλέγω πάντα τη σκιερή γωνιά του δωματίου. Γιατί το να αφήνω πραγματικά τον εαυτό μου να φανεί μπροστά σου χωρίς πανοπλίες και προσχήματα είναι από μόνο του η πιο απόλυτη η πιο εκτεθειμένη μορφή γυμνότητας.
Κι έπειτα είσαι εσύ. Η γυναίκα που κουβαλά πάνω της τη γνώριμη μεθυστική αύρα του χρόνου μα παραμένει για μένα ένας ανεξερεύνητος σαγηνευτικός κόσμος. Εσύ που κατέχεις τη σπάνια τέχνη να πλησιάζεις αθόρυβα χωρίς να εισβάλλεις. Εσύ που κατάφερες να χαϊδέψεις πρώτα την ψυχή μου και ύστερα να φτάσεις στο σώμα. Δεν απαίτησες ποτέ να ανοίξω την πόρτα, απλώς στάθηκες στο κατώφλι με υπομονή μέχρι να νιώσω έτοιμος να τραβήξω μόνος μου τον σύρτη.
Είναι η ανάσα σου όταν πλησιάζει ένα χιλιοστό πιο κοντά στον λαιμό μου αφήνοντας ένα ρίγος να διαπερνά τη ραχοκοκαλιά μου. Είναι το βλέμμα σου που μένει καρφωμένο πάνω μου λίγο περισσότερο από όσο επιβάλλει η συνήθεια γδύνοντάς με αργά βλέμμα με βλέμμα. Είναι το άγγιγμά σου που δεν βιάζεται το άρωμά σου που μένει κολλημένο πάνω μου ώρες αφού φύγεις και στοιχειώνει τις νύχτες μου. Κάπου εκεί το αόρατο τείχος γκρεμίζεται. Η συστολή λιώνει ο ρυθμός της αναπνοής μου βαραίνει κάθε πόρος του δέρματος ξυπνά διψασμένος και φλέγεται και ότι έμενε φυλακισμένο στο σκοτάδι ζητά επιτέλους να γίνει αφή γεύση και αλήθεια.
Γιατί εσύ είσαι ικανή να αφυπνίσεις τις αισθήσεις μου χωρίς καν να με αγγίξεις. Εσύ που μπόρεσες να μεταμορφώσεις τη διστακτικότητά μου σε ακατανίκητη έλξη την ψυχρή απόσταση σε πυρακτωμένη ζεστασιά και κάθε ίχνος φόβου σε εκείνη τη βαθιά, ενστικτώδη λαχτάρα να αφεθώ ολοκληρωτικά σε σένα.
Κουράστηκα πια να σε συναντώ μονάχα πίσω από κλειστά βλέφαρα, σαν μια άπιαστη οπτασία. Κουράστηκα να αγγίζω τη σκιά σου στις νύχτες μου και την επόμενη μέρα να σου χαμογελώ τυπικά σαν να μην καίγεται ολόκληρο το είναι μου κάθε φορά που ακούω το βήμα σου. Απόψε δεν σου ζητώ απλώς να με ακούσεις, σου ζητώ να με νιώσεις. Να αφήσουμε τα όνειρα στην άκρη και να ζήσουμε επιτέλους αυτόν τον έρωτα με όλο μας το σώμα και όλη μας την ψυχή, χωρίς φόβο χωρίς αύριο μόνο εσύ κι εγώ... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Η αξία της στιγμής... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Έχεις σταθεί ποτέ σε ένα παράθυρο αργά το βράδυ κοιτάζοντας τα φώτα της πόλης να τρεμοπαίζουν νιώθοντας εκείνο το παράξενο σφίξιμο στο στήθος που σου ψιθυρίζει πόσο γρήγορα περνάει ο καιρός; Μια μέρα ξυπνάς γεμάτος σχέδια κι όνειρα και την επόμενη συνειδητοποιείς πως τα χρόνια κύλησαν σαν νερό μέσα από τα δάχτυλά σου. Γιατί η ζωή φίλε μου, δεν είναι παρά μια φευγαλέα στιγμή. Μια σύντομη ζεστή ανάσα που εμφανίζεται ζεσταίνει τον αέρα και ξαφνικά εξαφανίζεται. Γι αυτό  γέλιο που τραντάζει τα σωθικά κάθε δάκρυ που ξεπλένει την ψυχή και κάθε σφιχτή αγκαλιά που σε κρατάει όρθιο είναι ανεκτίμητα. Απόλαυσε το τώρα ζήσε με ενέργεια ακριβώς κάθε δευτερόλεπτο κουβαλάει μέσα του μια ιερή βαρύτητα. Κάθε πηγαίο χαρά και βαθιά εκτίμηση. Η συντομία της ζωής μάς διδάσκει ένα σκληρό μα λυτρωτικό μάθημα, ότι έχει πραγματική σημασία δεν πρέπει ποτέ να αναβάλλεται γιατί κάθε στιγμή που περνάμε με αγάπη και αληθινή παρουσία, νικάει τον θάνατο και γίνεται αιώνια.
Και μέσα σε αυτό το σύντομο ταξίδι οφείλεις να θυμάσαι έναν χρυσό κανόνα, όλα ανθίζουν και μεγαλώνουν στον δικό τους χρόνο. Δεν μπορείς να τραβήξεις ένα λουλούδι για να ψηλώσει πιο γρήγορα ούτε να βιάσεις μια καρδιά να νιώσει. Όλα έρχονται όταν ωριμάσουν. Όπως όμως ωριμάζουν οι καταστάσεις έτσι αποκαλύπτονται και οι άνθρωποι γύρω μας. Και εκεί χρειάζεται καθαρό βλέμμα και θάρρος. Όποιος σε προδίδει μία φορά θα σε προδώσει χίλιες φορές. Δεν χρειάζεται να πιεις ολόκληρη τη θάλασσα για να καταλάβεις ότι είναι αλμυρή, μια γουλιά αρκεί για να νιώσεις την πίκρα στα χείλη σου.
Το έμαθα αυτό με τον σκληρό τρόπο μέσα από τα δικά μου βιώματα. Πέρασα χρόνια προσπαθώντας να κρατήσω ανθρώπους στη ζωή μου που ενώ έπαιρναν ότι είχα να δώσω εξαφανίζονταν μόλις ερχόταν η πρώτη φουρτούνα. Δικαιολογούσα τα αδικαιολόγητα έδινα δεύτερες και τρίτες ευκαιρίες νομίζοντας πως η δική μου καλοσύνη θα τους αλλάξει. Όμως, όταν βλέπεις καθημερινά πόσο εύθραυστη είναι η ανθρώπινη ύπαρξη καταλαβαίνεις πως ο χρόνος μας εδώ είναι πολύτιμος για να τον σπαταλάμε σε ψεύτικες παρουσίες. Ένα πρωί κοιτάχτηκα στον καθρέφτη είδα την κούραση στο βλέμμα μου και κατάλαβα επιτέλους την αξία μου. Εκείνη τη μέρα χωρίς φωνές, θυμό και δράματα, έκλεισα την πόρτα πίσω μου και άφησα ότι δεν ήταν καλό για εμένα. Αυτό είναι το σημείο καμπής για κάθε άνθρωπο που σέβεται τον εαυτό του, η στιγμή που συνειδητοποιείς πως η ψυχική σου ηρεμία δεν είναι διαπραγματεύσιμη.
Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής μαζί σου ποτέ δεν με ενδιέφεραν τα υλικά πράγματα που μπορεί να μου προσφέρει ένας άνθρωπος. Τα δώρα οι βιτρίνες και τα ακριβά λόγια φθείρονται. Αυτό που μετράει για εμένα ειδικά από μια γυναίκα από έναν σύντροφο ζωής είναι ο χρόνος της. Η αληθινή επιθυμία της να είναι παρούσα να στέκεται δίπλα μου στα δύσκολα και να απλώνει το χέρι της. Η ειλικρίνειά της που δεν φοβάται το φως η αφοσίωσή της που δεν λυγίζει στην πρώτη δυσκολία και η προσπάθειά της να χτίσουμε κάτι αληθινό. Υποθέτω πως σε μια εποχή που όλα μετριούνται με το συμφέρον μπορεί να φαίνομαι παράξενος. Μα πιστεύω βαθιά πως αυτά είναι δώρα ανεκτίμητα που κανένα χρήμα στον κόσμο δεν μπορεί να αγοράσει.
Αν θέλεις, λοιπόν, να περπατήσεις αυτόν τον δρόμο με ψηλά το κεφάλι, κράτα αυτές τις αλήθειες σαν πυξίδα: Μην σπαταλάς την ψυχή σου σε λάθος ανθρώπους. Όταν κάποιος σου δείξει ποιος είναι, πίστεψέ τον με την πρώτη. Η συγχώρεση είναι αρετή, αλλά το να ξαναβάζεις το χέρι σου στη φωτιά που σε έκαψε, είναι αφέλεια. Αναζήτησε την ουσία, όχι τη λάμψη. Μην θαμπώνεσαι από όσα αγοράζονται. Εκτίμησε εκείνον που σου χαρίζει τον χρόνο του, γιατί σου δίνει ένα κομμάτι από τη ζωή του που δεν θα πάρει ποτέ πίσω. Ζήσε στο παρόν, χωρίς βαρίδια. Το να μετανιώνεις για το παρελθόν είναι τόσο παράλογο όσο και το να χάνεσαι σε άδειες προσδοκίες για το μέλλον. Δεν μπορείς να πιεις το νερό που χύθηκε ήδη στο χώμα, μα ούτε και εκείνο που δεν έχει χυθεί ακόμα.
Στο τέλος της ημέρας, η ευτυχία δεν είναι προορισμός, είναι στάση ζωής. Είναι η δύναμη να αφήνεις όσα σε βαραίνουν, να τιμάς όσους σου δίνουν την ψυχή τους και να γεύεσαι την κάθε στιγμή σαν να είναι η μοναδική σου. Γιατί, στην πραγματικότητα, αυτό ακριβώς είναι... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Κορμί και Ψυχή... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Έχεις αναρωτηθεί ποτέ τι είναι τελικά αυτό που κρατά έναν άνθρωπο αληθινά ζωντανό; Δεν είναι η ρουτίνα ούτε οι υποχρεώσεις που γεμίζουν το πρόγραμμα της ημέρας. Είναι εκείνη η αόρατη αδάμαστη φλόγα που καίει στο στήθος και κυλάει καυτή στις φλέβες μας όταν πέφτει η νύχτα. Είναι τα όνειρα οι κρυφές φαντασιώσεις οι έρωτες που κόβουν την ανάσα η ειλικρίνεια που γδύνει την ψυχή και οι βαθιές σαρκικές και συναισθηματικές επιθυμίες που μας θυμίζουν πως είμαστε πλασμένοι για να νιώθουμε. Αυτά είναι τα κομμάτια που συνθέτουν το παζλ της ευτυχίας μας. Και όσο κι αν προσπαθούμε καμιά φορά να τα κρύψουμε κάτω από λογικά πρέπει η ανθρώπινη φύση πάντα βρίσκει τον τρόπο να διεκδικήσει όσα της ανήκουν.
Μην σταματάς ποτέ να ονειρεύεσαι φίλε μου. Είναι φορές που η δύναμη ενός ονείρου είναι τόσο μεγάλη που σε παίρνει από το χέρι και σε οδηγεί να κατακτήσεις ότι μέχρι χθες φάνταζε αδύνατο. Και ύστερα έρχεται η φαντασία. Ένα ενδοσκοπικό μυστικό ταξίδι με χίλιες όψεις. Είναι εκείνη η γλυκιά πρόκληση του μυαλού που σε σπρώχνει να φαντασιωθείς πράγματα απαγορευμένα στιγμές τολμηρές και αισθησιακές που ίσως δεν φαντάστηκες ποτέ πως θα ζήσεις και όμως τις επιθυμείς με ένα πάθος που σου λιώνει τα σωθικά και ξυπνά κάθε κύτταρο του κορμιού σου.
Σκέψου για μια στιγμή εκείνη τη νύχτα που δύο άνθρωποι βρίσκονται μόνοι σε ένα ημίφωτο δωμάτιο. Ο κόσμος έξω έχει σβήσει μα ανάμεσά τους ο αέρας καίει. Ένα βλέμμα που γδύνει χωρίς βιασύνη ένα ψίθυρος καυτός στο αυτί που φέρνει ανατριχίλα στη ραχοκοκαλιά χέρια που εξερευνούν με λαχτάρα κάθε σπιθαμή δέρματος λες και την αγγίζουν για πρώτη και τελευταία φορά. Δεν χρειάζονται πολλά λόγια όταν μιλάνε οι ανάσες. Η επιθυμία είναι εκεί άγρια μα και τρυφερή να φωνάζει πως η μεγαλύτερη ανάγκη του ανθρώπου είναι να ποθεί και να ποθείται. Να χάνεται σε ένα φιλί που δεν τελειώνει σε μια αγκαλιά όπου τα σύνορα ανάμεσα σε δύο σώματα και δύο ψυχές σβήνουν αφήνοντας μόνο την αλήθεια της ηδονής και της απόλυτης ένωσης.
Γιατί ο έρωτας και ο πόθος για να ανθίσουν αληθινά απαιτούν απόλυτη ειλικρίνεια. Όχι μισόλογα όχι μάσκες όχι παιχνίδια εξουσίας. Στη ζωή βλέπεις λειτουργούμε σαν καθρέφτες. Οφείλεις να είσαι πάντα η ζωντανή αντανάκλαση αυτού που ζητάς από τους άλλους. Θέλεις ειλικρίνεια; Γίνε εσύ ο πρώτος που θα αφεθεί γυμνός ψυχικά ακόμα κι αν τρέμει η φωνή σου. Θέλεις σεβασμό; Δείξε σεβασμό στην ψυχή και το σώμα του ανθρώπου που παραδίδεται στα χέρια σου. Θέλεις να αγαπηθείς βαθιά; Τότε άνοιξε την καρδιά σου και δώσε αγάπη χωρίς φειδώ. Πίστεψέ με η ζωή έχει τον δικό της δίκαιο νόμο. Πάντα παίρνεις πίσω ότι αληθινά δίνεις.
Υπάρχουν άνθρωποι που έμαθαν να στέκονται μόνοι τους συναισθηματικά ανεξάρτητοι. Που αγάπησαν ακόμα και τις παραξενιές και τη μοναξιά τους γιατί μέσα σε αυτήν βρήκαν τον εαυτό τους. Και ξέρεις ποιο είναι το θαύμα με αυτούς τους ανθρώπους; Όταν επιλέγουν να ανοίξουν την πόρτα και το κρεβάτι τους σε κάποιον άλλον δεν το κάνουν από ανάγκη ή από φόβο μην μείνουν μόνοι. Το κάνουν από καθαρή επιλογή και ακαταμάχητη έλξη. Κι εκεί γεννιέται η πιο εκρηκτική μορφή ένωσης.
Θυμάμαι μια ιστορία για δύο ανθρώπους που συναντήθηκαν αργά στη ζωή τους κουβαλώντας ο καθένας τις δικές του πληγές και τη δική του περήφανη μοναξιά. Δεν υποσχέθηκαν ο ένας στον άλλον αιωνιότητες ούτε έβαλαν όρους και συμβόλαια. Ένα βράδυ κάτω από τα σεντόνια με τα κορμιά τους ακόμα ζεστά από το πάθος κοιτάχτηκαν στα μάτια και είπαν. Δεν σε χρειάζομαι για να επιβιώσω σε θέλω για να νιώθω. Και σε εκείνη την ελευθερία η αγάπη τους έγινε ακατανίκητη. Γιατί η αληθινή αγάπη δεν χρειάζεται όρους. Αρκεί από μόνη της.
Αν λοιπόν μπορούμε να αντανακλούμε στον κόσμο μόνο ότι κουβαλάμε μέσα στην ψυχή μας ας φροντίσουμε αυτό το κάτι να είναι η ανιδιοτελής αγάπη. Να αγαπάς χωρίς να μετράς τι θα πάρεις να ποθείς χωρίς να φυλακίζεις να ονειρεύεσαι χωρίς να φοβάσαι. Γιατί εκεί που βασιλεύει η καθαρή αγάπη και το αληθινό πάθος το μίσος ο φόβος και η μιζέρια δεν θα βρουν ποτέ χώρο να ριζώσουν... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Μυαλό και Καρδιά... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Όλοι μας κουβαλάμε μέσα μας μια αόρατη ζυγαριά που σπάνια βρίσκει ισορροπία. Στη μία πλευρά στέκεται το μυαλό που ζητά σιγουριά, και στην άλλη η καρδιά που διψάει για ζωή. Είναι εκείνη η αιώνια εσωτερική σύγκρουση ανάμεσα σε αυτό που μας προστατεύει από τον πόνο και σε εκείνο που μας κάνει να νιώθουμε αληθινοί. Γιατί η ζωή δεν χαρίζεται σε όσους τη μετρούν με χάρακα, αλλά σε εκείνους που τολμούν να την αγγίξουν, ακόμα κι αν ξέρουν πως κάποια στιγμή μπορεί να καούν.
Δεν χρειάζεται, λοιπόν, να ψάξεις μακριά για να καταλάβεις τη μάχη που δίνεται μέσα μας. Αρκεί να παρατηρήσεις δύο διαφορετικούς ανθρώπους που στέκονται απέναντι στη ζωή. Από τη μία πλευρά είναι ο άνθρωπος της λογικής. Εκείνος που μετράει τα βήματά του που θέλει ασφάλεια που ζυγίζει τα πρέπει και φοβάται το ρίσκο μήπως πονέσει. Από την άλλη, στέκεται ο άνθρωπος του συναισθήματος. Εκείνος που βουτάει στα βαθιά χωρίς σωσίβιο, που αγαπάει χωρίς όρια, που καίγεται πληγώνεται μα νιώθει κάθε δευτερόλεπτο ζωντανός.
Κάποιο βράδυ αυτοί οι δύο κόσμοι βρέθηκαν πρόσωπο με πρόσωπο. Γιατί κοιτάς συνέχεια πίσω; ρώτησε ο πρώτος κοιτάζοντας με αυστηρότητα τον συνομιλητή του που έμενε καρφωμένος στο ίδιο σημείο. Κι εκείνος με φωνή που έτρεμε ακόμα από τις μνήμες απάντησε. Γιατί εκεί άφησα το κουράγιο μου. Εκεί ανάμεσα στα απομεινάρια αυτού που ήμουν έθαψα κομμάτια της ψυχής μου που δεν ξέρω πώς να μαζέψω ξανά. Ναι μα το παρόν σου διαφεύγει όσο προσπαθείς να κρατήσεις κάτι που έφυγε, επέμεινε ο άνθρωπος του μέτρου. Κρατάς σφιχτά στα χέρια σου στάχτες και αφήνεις τη ζωή να κυλάει από δίπλα σου αθέατη».
Χωρίς αυτό το παρελθόν δεν θα ήξερα καν ποιος είμαι τώρα, αντιμίλησε ο άλλος δείχνοντας το στήθος του. Κάθε ουλή πάνω μου είναι απόδειξη πως κάποτε τόλμησα πως κάποτε έζησα αληθινά και δεν πέρασα απλώς σαν θεατής. Κι όμως, συνέχισε η ψύχραιμη φωνή, πιο μαλακά αυτή τη φορά, «ο πόνος που κουβαλάς μαζί σου σαν βαρύ φορτίο σε εμποδίζει να δεις το φως του αύριο. Πώς θα ανοίξεις τα χέρια σου για να δεχτείς κάτι νέο, όταν είναι ακόμα δεμένα σε ότι τελείωσε; Τότε ο άνθρωπος της καρδιάς σήκωσε το βλέμμα, τον κοίταξε βαθιά στα μάτια, χαμογέλασε πικρά και κατέληξε. Αυτό το φως έχει νόημα μόνο επειδή έχω γνωρίσει τη σκιά. Αν δεν είχα καεί στη φωτιά, δεν θα ήξερα ποτέ να εκτιμήσω τη ζεστασιά.
Βλέπεις φίλε μου, ο ένας ξέρει να επιβιώνει αλλά ο άλλος ξέρει να ζει. Γιατί οι πιο δυνατές στιγμές σε αυτή τη ζωή δεν μπαίνουν σε πρόγραμμα ούτε υπολογίζονται με κομπιουτεράκι. Είναι εκείνες οι απρόσμενες στιγμές που ξεχειλίζουν πάθος χημεία κλεμμένα φιλιά και αγκαλιές που κάνουν τον υπόλοιπο κόσμο να εξαφανίζεται. Είναι όταν βρίσκεσαι με κάποιον που κάνει την καρδιά σου να χτυπά δυνατά και τον χρόνο να σταματά μετατρέποντας ακόμα και το πιο απλό άγγιγμα σε ανάμνηση ζωής. Μερικές φορές το μόνο που χρειάζεσαι δεν είναι σχέδια και εγγυήσεις αλλά αυτό το ένα άτομο, αυτό το ένα φιλί και μια στιγμή που εύχεσαι να διαρκέσει για πάντα. Όμως, αν ανήκεις σε εκείνους που ζουν με το συναίσθημα πρόσεξε μια παγίδα, μην αφήσεις την καρδιά σου να γίνει φυλακή σου.
Κράτα τη σοφία άφησε το βάρος. Ότι έζησες καλό ή κακό σε έφτιαξε. Πάρε το μάθημα και την ευγνωμοσύνη αλλά άφησε τον πόνο πίσω. Μην κλείνεσαι στο χθες. Το παρελθόν έπαιξε τον ρόλο του. Αν μένεις κολλημένος εκεί κλέβεις από τον εαυτό σου το δικαίωμα να ξαναερωτευτεί να ξαναγελάσει να ξαναζήσει.
Πάρε το καλύτερο και από τους δύο κόσμους. Να νιώθεις με όλη σου την ψυχή, όπως ο άνθρωπος της καρδιάς, αλλά να προχωράς μπροστά με καθαρό μυαλό, ξέροντας πότε ένας κύκλος έκλεισε. Η ζωή δεν σταματά για κανέναν και για τίποτα. Προχωρά μπροστά αλλάζει μας διδάσκει και μας μεταμορφώνει. Και το μεγαλύτερο ευχαριστώ που μπορείς να πεις για όσα όμορφα έζησες δεν είναι να μένεις στάσιμος να τα θρηνείς αλλά να σηκώνεις το κεφάλι και να προχωράς...
Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Ένας άλλος τρόπος ζωής... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Ζούμε σε μια εποχή που μας έμαθε να μετράμε την αξία μας με λάθος ζυγαριά. Έναν κόσμο φτιαγμένο από θόρυβο βιασύνη και αχόρταγη ματαιοδοξία όπου οι άνθρωποι τρέχουν λαχανιασμένοι να αποκτήσουν πράγματα που δεν χρειάζονται για να εντυπωσιάσουν ανθρώπους που δεν τους νοιάζονται. Κτίζουμε ψηλούς τοίχους γύρω από την ψυχή μας γεμίζουμε τις μέρες μας με ψεύτικες υποχρεώσεις και ξεχνάμε το πιο απλό, να ζήσουμε. Κι όμως έρχεται εκείνη η ευλογημένη στιγμή ωριμότητας που κοιτάζεις γύρω σου κουράζεσαι από το περιττό και αρχίζεις να αναζητάς ξανά όσα πραγματικά θρέφουν τον άνθρωπο. Τα απλά τα αληθινά τα ήσυχα. Σήμερα το πρωί, λοιπόν, απόλαυσα μια από τις πιο σπάνιες πολυτέλειες αυτού του κόσμου, έναν ζεστό καφέ και μια γαλήνια γωνιά για να ξεκουραστώ.

Εκεί μέσα στη σιωπή, καταλαβαίνεις πόσο άδικα σπαταλάμε τις μέρες μας. Η ζωή δεν είναι παρά μια φευγαλέα στιγμή, μια σύντομη ανάσα που μπορεί να σβήσει ξαφνικά. Είναι φτιαγμένη από τελευταίες φορές και κατά ειρωνικό τρόπο ο θάνατος είναι η μόνη βεβαιότητα που περπατάει πάντα δίπλα μας χωρίς ποτέ να μας προειδοποιεί πότε θα έρθει το τέλος. Γι αυτό και η συντομία της ζωής μάς διδάσκει πως ότι έχει πραγματική σημασία δεν πρέπει να αναβάλλεται. Μην κρατάτε μέσα σας αγκαλιές σιωπές ή ανείπωτα λόγια, γιατί ότι δεν δίνεται στην ώρα του χάνεται για πάντα.
Πολλές φορές ο μεγαλύτερος εχθρός της γαλήνης μας δεν είναι ο κόσμος έξω αλλά το ίδιο μας το μυαλό. Όχι μόνο επειδή γνωρίζει όλες τις αδυναμίες μας αλλά επειδή το ίδιο τις γεννά και μας εγκλωβίζει σε ψεύτικες ανάγκες. Κι όμως η αληθινή ουσία της ύπαρξής μας είναι τόσο καθαρή. Είναι ο ουρανός το τοπίο η θέα από ένα ακρωτήριο δύο σύννεφα ο ήλιος και ο αέρας, τίποτα περιττό. Μπορείς να καθίσεις να αναζητάς μάταια νόημα κοιτάζοντας αυτόν τον ουρανό ή μπορείς απλώς να ανοίξεις τα φτερά σου και να πετάξεις μέσα του αφήνοντας πίσω όσα σε βαραίνουν.
Ένας άλλος τρόπος ζωής είναι εφικτός αρκεί να τολμήσουμε να τον επιλέξουμε. Μακριά από τους πολυσύχναστους δρόμους του άγχους και τα όρια που βάζουν οι άλλοι με μια βαλίτσα όνειρα μια καρδιά γεμάτη χάρη και ατελείωτες δυνατότητες μπροστά μας. Γιατί η πραγματική πολυτέλεια δεν κρύβεται στα αντικείμενα που κατέχουμε αλλά στην ελευθερία στην εσωτερική ηρεμία και στην ευτυχία. Τα ωραιότερα ταξίδια δεν μετριώνται σε χιλιόμετρα αλλά σε στιγμές που αφήνουν πίσω τους ένα γαλήνιο χαμόγελο.
Γι αυτό επιλέξτε συνειδητά να κατεβάσετε τους ρυθμούς. Απολαύστε το τώρα με χαρά ζωντάνια και ευγνωμοσύνη γιατί κάθε γέλιο κάθε δάκρυ που καθαρίζει την ψυχή και κάθε σφιχτή αγκαλιά μετατρέπουν το φευγαλέο δευτερόλεπτο σε αιωνιότητα. Να θυμάστε πως όλα ανθίζουν στον δικό τους χρόνο και μη φοβάστε να αφήνετε την αλήθεια και τις ατέλειές σας στο φως. Στο τέλος της διαδρομής όταν σβήσουν τα φώτα της ματαιοδοξίας το μόνο που θα μετρήσει δεν είναι πόσο ψηλά φτάσατε στα μάτια των άλλων αλλά πόσο ήσυχα κοιμηθήκατε με τη συνείδησή σας και πόσο βαθιά γευτήκατε την ελευθερία του να είστε ο εαυτός σας... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Μας πίνετε το αίμα... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Απόψε δεν θα γράψω για έρωτες ούτε για όνειρα που περιμένουν να ανθίσουν. Απόψε θα γράψω ως ένας απλός άνθρωπος αυτού του τόπου που κοιτάζει γύρω του και πνίγεται από το άδικο. Είμαι κι εγώ ένας από εσάς. Ένας άνθρωπος που παλεύει καθημερινά που κουράζεται που βλέπει τον κόπο του να εξανεμίζεται και αναρωτιέται πού πηγαίνει αυτός ο τόπος. Έφτασε η ώρα να μιλήσουμε έξω από τα δόντια χωρίς φίλτρα χωρίς καθωσπρεπισμούς και χωρίς να χαϊδέψουμε τα αυτιά κανενός.
Σε αυτή τη χώρα δεν ζούμε πια. Απλώς μας κρατούν στην εντατική της επιβίωσης. Περπατώ στους δρόμους μιας Ελλάδας που αιμορραγεί και βλέπω παντού ανθρώπους γονατισμένους δικούς μας ανθρώπους φίλους γείτονες με το βλέμμα χαμένο να κοιτούν τους απλήρωτους λογαριασμούς σαν θανατική καταδίκη. Ο μήνας τελειώνει πριν καν αρχίσει και ο Έλληνας παλεύει κάθε μέρα με νύχια και με δόντια για να εξασφαλίσει τα αυτονόητα. Ένα πιάτο φαγητό ένα ζεστό σπίτι ένα φάρμακο.
Μας έχετε στύψει κυριολεκτικά. Μας ρουφάτε το αίμα σταγόνα τη σταγόνα μέσα από μια αχόρταγη ακρίβεια εξοντωτικούς φόρους και μια καθημερινότητα που στραγγαλίζει κάθε ίχνος αξιοπρέπειας. Και την ώρα που ο εργαζόμενος λιώνει για ψίχουλα που ο συνταξιούχος τρέμει μπροστά στο ταμείο του σούπερ μάρκετ και ο νέος παίρνει τον δρόμο της ξενιτιάς για να μη σαπίσει εδώ εσείς συνεχίζετε να μας κουνάτε το δάχτυλο με θράσος χιλίων πιθήκων.
Γιατί αυτό είστε. Ένα σάπιο διεφθαρμένο κατεστημένο που νοιάζεται μόνο για την πάρτη του για τις καρέκλες του και για το πώς θα γεμίσει κι άλλο τις τσέπες του. Κλεισμένοι στα γυάλινα γραφεία και τις λιμουζίνες σας έχετε χάσει κάθε επαφή με την πραγματικότητα. Δεν ιδρώνει το αυτί σας για τον πόνο αυτού του λαού. Σας ενδιαφέρουν μόνο οι μίζες τα ρουσφέτια τα στημένα παιχνίδια εξουσίας και το ξεπούλημα κάθε δημόσιου πλούτου. Παράσιτα με κοστούμια που πουλούν πατριωτισμό στα λόγια και προδίδουν τον τόπο στην πράξη.
Η διαφθορά δεν είναι πια εξαίρεση είναι ο ίδιος ο νόμος σας. Έχετε στήσει ένα καθεστώς ατιμωρησίας όπου οι ένοχοι αθωώνονται τα σκάνδαλα θάβονται κάτω από το χαλί με τη βοήθεια των πουλημένων παπαγάλων των μέσων ενημέρωσης και ο μοναδικός που πληρώνει πάντα τον λογαριασμό είναι ο τίμιος, ανυπεράσπιστος πολίτης. Έχετε μετατρέψει τη δικαιοσύνη σε λάστιχο και την αδικία σε κανονικότητα.
Και ξέρετε ποιο είναι το μεγαλύτερό μας έγκλημα; Ότι σας ανεχόμαστε. Ότι καταπίνουμε την οργή μας σκύβουμε το κεφάλι και αφήνουμε τα λαμόγια να ορίζουν τις ζωές και το μέλλον των παιδιών μας. Μας μάθατε να φοβόμαστε να συμβιβαζόμαστε και να ζητάμε και συγγνώμη που διεκδικούμε το δίκιο μας.
Δεν θέλω να κοιτάξω αύριο στον καθρέφτη και να ντραπώ που σιώπησα. Δεν θέλω να συνηθίσω το σκοτάδι ούτε να αποδεχτώ την αδικία σαν μοίρα. Φτάνει πια. Κανένας φόβος δεν κρατάει για πάντα και καμία εξουσία δεν είναι αιώνια όταν βασίζεται στο ψέμα και την εκμετάλλευση. Μπορεί να μας πήρατε τα χρήματα, μπορεί να μας δυσκολεύετε τη ζωή αλλά δεν θα μας πάρετε ποτέ τη συνείδηση και την ψυχή. Γιατί όταν αυτός ο λαός ξεχειλίσει από οργή και σηκώσει ανάστημα, κανένα γυάλινο παλάτι δεν θα μπορέσει να σας προστατεύσει... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Καρδιά και κορμί... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Περνάμε μια ολόκληρη ζωή μετρώντας ώρες μέρες και υποχρεώσεις κυνηγώντας πράγματα που νομίζουμε πως έχουν αξία μέχρι που μια στιγμή αρκεί για να τα ανατρέψει όλα. Είναι εκείνη η ώρα που καταλαβαίνεις πως ο κόσμος όλος δεν κρύβεται στα μεγάλα και τα θορυβώδη, μα σε ένα βλέμμα που σε καρφώνει στον δρόμο διαπερνά τις άμυνές σου και σου κόβει την ανάσα. Γιατί όταν μπαίνει ο αληθινός παλλόμενος έρωτας στη ζωή σου οι κανόνες γκρεμίζονται, το μυαλό παραδίνεται και το ένστικτο παίρνει επιτέλους τα ηνία.

Η αγάπη είναι μια πρόβα για την αιωνιότητα. Το να αγαπάς σημαίνει να απελευθερώνεσαι από τα δεσμά του χρόνου και του χώρου. Να χωράς ολόκληρο το σύμπαν μέσα στο φευγαλέο ιερό διάστημα ενός φιλιού εκεί ανάμεσα στο στόμα σου και το δικό της. Είναι εκείνη η βασανιστικά γλυκιά στιγμή που τα χείλη σου ακουμπούν τα δικά της που νιώθεις τη ζεστασιά της ανάσας της να καίει το δέρμα σου τα δάχτυλά της να βυθίζονται στα μαλλιά σου και το σώμα της να λυγίζει, κουμπώνοντας πάνω σου. Εκεί τα ρολόγια παγώνουν οι θόρυβοι σβήνουν ο χτύπος της καρδιάς της γίνεται δικός σου και νιώθεις πως δεν υπάρχει χθες ούτε αύριο. Υπάρχει μόνο αυτό το τώρα που σε μεθάει και σε λυτρώνει ταυτόχρονα.
Και ξέρεις ποια είναι η πιο όμορφη η πιο μεθυστική ιστορία αγάπης; Είναι εκείνη στην οποία δύο ψυχές και δύο σώματα συναντιούνται ξαφνικά ενώ δεν έψαχναν καν η μία την άλλη. Εκεί που έχεις κλείσει τις πόρτες εκεί που περπατάς μόνος στον δρόμο σου χωρίς προσδοκίες εμφανίζεται εκείνη σαν απρόσμενη καλοκαιρινή καταιγίδα σε διψασμένη γη. Δεν χρειάζεται να φωνάξει για να την προσέξεις, έχει εκείνη τη σπάνια διακριτική γοητεία που σε μαγνητίζει αθόρυβα. Είναι αυτή η ακαταμάχητη αντίθεση που σε τρελαίνει, το φως στα ξανθά της μαλλιά που πέφτουν απαλά στους ώμους της και το βαθύ σκοτεινό μυστήριο στα μάτια της που σε διαβάζουν πριν καν μιλήσεις. Είναι ο τρόπος που χαμογελά και φωτίζει ολόκληρος ο χώρος η αύρα μιας γυναίκας δυνατής μα συνάμα τόσο τρυφερής που κουβαλάει πάνω της μια ατόφια θηλυκότητα. Δεν υπήρχε σχέδιο δεν υπήρχαν υπολογισμοί, μόνο μια ηλεκτρισμένη χημεία που τραβάει τον έναν πάνω στον άλλον. Ένα τυχαίο άγγιγμα στο χέρι που αφήνει σπίθα η μεθυστική μυρωδιά του λαιμού της που μένει κολλημένη πάνω σου μια σιωπή γεμάτη υποσχέσεις που κάνει δύο ξένους να νιώθουν πως ήταν πλασμένοι ο ένας για τον άλλον από πάντα.
Γιατί η απόλυτη ηδονή γεννιέται μόνο εκεί όπου η καρδιά και το κορμί γίνονται ένα. Το γυμνό σώμα από μόνο του είναι απλώς μια πρόσκαιρη εκτόνωση που αφήνει πίσω της κενό, όταν όμως η αγάπη βάζει φωτιά στο πάθος τότε κάθε άγγιγμα απογειώνει τις αισθήσεις. Είναι όταν το χέρι που γλιστράει στην καμπύλη της μέσης της δεν ψάχνει απλώς να κατακτήσει μα να προστατεύσει, όταν τα δάχτυλά σου μπλέκονται στα ξανθά της μαλλιά καθώς το φιλί στον γυμνό της ώμο γίνεται ψίθυρος αφοσίωσης, όταν τα σκοτεινά της μάτια μένουν καρφωμένα στα δικά σου τη στιγμή της κορύφωσης και τα σώματα μπερδεύονται κάτω από τα σεντόνια ιδρωμένα και αληθινά χωρίς καμία άμυνα. Τότε η σαρκική επαφή παύει να είναι μηχανική πράξη και γίνεται ιεροτελεστία, δύο ψυχές που λιώνουν η μία μέσα στην άλλη μέχρι να χαθεί κάθε όριο ανάμεσα στο εγώ και στο εσύ.
Γι αυτό όταν σου χτυπήσει την πόρτα μια τέτοια γυναίκα μη διστάσεις. Αγάπα και πόθησέ την σαν να είναι το μόνο πράγμα που ξέρεις να κάνεις σε αυτόν τον κόσμο. Ξεγύμνωσε την ψυχή σου μπροστά της πριν ακόμα πέσουν τα ρούχα, χωρίς φόβο χωρίς πανοπλίες και χωρίς να κρατάς λογαριασμό για το τι θα πάρεις πίσω. Χάρισε το άγγιγμά σου το πάθος σου τον χρόνο σου και τη ζεστασιά του σώματός σου απλόχερα, εξερευνώντας κάθε σπιθαμή της σαν να μην υπάρχει αύριο.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, όταν πέσουν οι τίτλοι τέλους και σβήσουν τα φώτα της ματαιοδοξίας όλα θα αποκτήσουν επιτέλους το πραγματικό τους νόημα. Τίποτα από όσα μάζεψες, τίποτα από όσα απέκτησες δεν θα έχει την παραμικρή σημασία. Το μόνο αποτύπωμα που θα μείνει ζωντανό πίσω σου είναι η αγάπη η φωτιά και η αληθινή σύνδεση με τους ανθρώπους που αγάπησες. Θα μετρηθείς μόνο από το πόσο βαθιά αφέθηκες, από το πώς άγγιξες τις ψυχές και τα σώματα των ανθρώπων γύρω σου και από όσα φώτισε η καρδιά σου πριν φύγει... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Δημιουργοί και Παράσιτα... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Κάθε φορά που βλέπω ηλικιωμένα ζευγάρια να περπατούν αργά στον δρόμο κρατώντας ο ένας το χέρι του άλλου με εκείνη τη σιωπηλή αδιαπραγμάτευτη οικειότητα των δεκαετιών πάντα σταματώ και αναρωτιέμαι. Πόσες φορές άραγε έχουν συγχωρήσει ο ένας τον άλλον; Πόσες καταιγίδες πέρασαν πόσες νύχτες γύρισαν την πλάτη πόσα λάθη κατάπιαν και πόσες φορές διάλεξαν συνειδητά να μείνουν και να χτίσουν ξανά πάνω στα ερείπια; Γιατί ένας άντρας και μια γυναίκα που γερνούν μαζί δεν είναι δύο άγιοι που δεν έκαναν ποτέ λάθος, είναι δύο αληθινοί υγιείς άνθρωποι που αρνήθηκαν να το βάλουν στα πόδια στα πρώτα δύσκολα.
Αυτό το δέσιμο δεν αγοράζεται σε βιτρίνες ούτε χτίζεται με λόγια του αέρα. Είναι το βλέμμα που σε καταλαβαίνει μέσα στο πλήθος χωρίς να πεις λέξη το χέρι που σε κρατάει όρθιο όταν τρέμουν τα γόνατά σου η ανάσα του άλλου που γίνεται το μοναδικό σου καταφύγιο. Είναι να ξέρεις πως όσο σκληρός κι αν γίνει ο κόσμος έξω από την πόρτα σας μέσα σε εκείνη την αγκαλιά υπάρχει μόνο αλήθεια αφοσίωση και καθαρή αγάπη.
Με τον καιρό κατάλαβα πως στη ζωή δεν είναι όλα άσπρα ή μαύρα. Υπάρχουν αποχρώσεις αντιφάσεις δύσκολες αποφάσεις και απρόσμενα μονοπάτια που δοκιμάζουν τις αντοχές σου. Και ακριβώς εκεί, μέσα σε όλα όσα δεν μπορούμε να ελέγξουμε, ξεδιπλώνεται η μαγεία της αληθινής ζωής. Όμως για να ζήσεις αυτή τη μαγεία χρειάζεσαι καθαρή ψυχή. Και δυστυχώς η καθαρή ψυχή στις μέρες μας είναι είδος προς εξαφάνιση.
Γιατί στην πραγματικότητα, υπάρχουν μόνο δύο είδη ανθρώπων σε αυτόν τον κόσμο. Οι Δημιουργοί και τα Παράσιτα.
Οι δημιουργοί είναι εκείνοι που μπαίνουν σε μια σχέση σε μια φιλία σε μια ζωή με τα χέρια γεμάτα αλήθεια. Είναι εκείνοι που ιδρώνουν που πονάνε που δίνουν χώρο που φροντίζουν τον άνθρωπό τους χωρίς να κρατούν λογαριασμό. Είναι ο άντρας που στέκεται βράχος δίπλα στη γυναίκα του όταν εκείνη λυγίζει και η γυναίκα που γίνεται φως και καταφύγιο όταν εκείνος χάνει τον δρόμο του.
Και απέναντί τους στέκονται τα παράσιτα. Τα τομάρια και οι παλιάνθρωποι που φορούν το κοστούμι της καλοσύνης και της ευγένειας μόνο όσο έχουν κάτι να ρουφήξουν. Είναι τα ανθρωπάκια της υποκρισίας που τρέφονται από την ενέργεια, τον χρόνο και την αγάπη των άλλων που πουλάνε φτηνές υποσχέσεις με ημερομηνία λήξης που σου χαμογελούν κατάμουτρα ενώ πίσω από την πλάτη σου ακονίζουν το ψέμα και τη συκοφαντία. Δειλοί και άδειοι που μόλις τελειώσει το συμφέρον τους ή έρθει η πρώτη δυσκολία εξαφανίζονται σαν ποντίκια αφήνοντας πίσω τους συντρίμμια και το θράσος να παριστάνουν και τα θύματα.
Και δυστυχώς αυτή η υποκρισία δεν μένει μόνο στις προσωπικές σχέσεις έχει δηλητηριάσει ολόκληρη την κοινωνία. Την βλέπεις κάθε μέρα στις οθόνες στα πουλημένα ανθρωπάκια των μέσων ενημέρωσης στους επαγγελματίες του ψέματος που έχουν κάνει την αδικία επάγγελμα. Που γλείφουν εκεί που πρέπει που ξεπλένουν το βρώμικο χρήμα και την ανηθικότητα που αδικούν κατάφωρα το δίκιο και δικαιώνουν το άδικο με ένα χυδαίο χαμόγελο αρκεί να πέσει το ανάλογο αντίτιμο. Είναι το ίδιο σάπιο DNA. Άνθρωποι χωρίς ιερό και όσιο που πούλησαν τη συνείδησή τους για λίγα αργύρια και προσπαθούν να πείσουν τους τίμιους ότι το μαύρο είναι άσπρο.
Και ξέρετε πώς επιβιώνει όλη αυτή η σαπίλα; Μέσα από τον δικό μας συμβιβασμό. Από εκείνες τις μικρές σχεδόν ευγενικές θυσίες που κάνουμε καθημερινά για να γλιτώσουμε από ένα στραβό βλέμμα μια παρεξήγηση ή μια δύσκολη εξήγηση. Καταπίνουμε το όχι μας χαμογελάμε εκεί που θέλουμε να φωνάξουμε ανεχόμαστε τους υποκριτές και τα ψέματά τους για να μη χαλάσουμε τη βιτρίνα της ησυχίας μας. Και κάπως έτσι, η υποταγή γίνεται συνήθεια, πριν καν αναρωτηθούμε τι θέλει πραγματικά η ψυχή μας σκεφτόμαστε πόσο φυσιολογικό και αποδεκτό θα φαίνεται στους άλλους να το θέλουμε.
Φτάνουμε στο σημείο να ζούμε ζωές ξένες, κομμένες και ραμμένες στα μέτρα της κοινωνικής υποκρισίας. Ωστόσο για να νιώσεις εντελώς εκτός τόπου και ξένος με τον ίδιο σου τον εαυτό μερικές φορές αρκεί απλώς να βρίσκεσαι στο μέρος και δίπλα στους ανθρώπους που οι άλλοι έχουν επιλέξει για εσένα και όχι εκεί που χτυπάει η δική σου καρδιά.
Στο τέλος της μέρας η ζωή δεν χαρίζεται σε όσους φοβούνται να ξεκαθαρίσουν το τοπίο τους. Αξίζει να κρατάς δίπλα σου μόνο τους δημιουργούς  εκείνους που έχουν τα κότσια να αγαπούν γυμνά χωρίς μάσκες χωρίς ψέματα και χωρίς συμφέροντα όπως εκείνα τα δύο γερασμένα χέρια που δεν αφέθηκαν ποτέ. Όσο για τα παράσιτα τους υποκριτές και τους πουλημένους της εποχής; Ας μείνουν να τρώνε τις ίδιες τους τις σάρκες μέσα στο σκοτάδι της ανηθικότητάς τους. Γιατί η αληθινή αγάπη η αξιοπρέπεια και το δίκιο είναι πολυτέλεια για λίγους και σίγουρα δεν χωράνε σε βρώμικα χέρια... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Τίτλος Τιμής... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Υπάρχουν γυναίκες που δεν περνούν απλώς από μπροστά σου, καταλαμβάνουν ολόκληρο τον χώρο με την παρουσία τους επιβάλλοντας έναν σιωπηλό θαυμασμό. Για έναν άντρα που ξέρει να βλέπει πέρα από την επιφάνεια το να έχει απέναντί του μια τέτοια γυναίκα δεν είναι απλώς μια γνωριμία είναι τίτλος τιμής. Είναι η ύψιστη αναγνώριση να σε επιλέξει εκείνη που δεν έχει ανάγκη κανέναν μα διαλέγει συνειδητά να σταθεί δίπλα σου.
Μια γυναίκα με βάθος και αξιοπρέπεια καταλαβαίνει αμέσως από το πρώτο κιόλας δευτερόλεπτο τη διαφορά ανάμεσα στο βλέμμα εκείνων που θέλουν μόνο να κατακτήσουν το σώμα της και σε εκείνους που διψούν να δουν να αγγίξουν και να νιώσουν την ψυχή της. Δεν χρειάζεται λόγια για να το ξεχωρίσει, το διαβάζει στον τρόπο που την κοιτάζεις, στην υπομονή σου στη σιωπή σου. Γιατί η ίδια δεν είναι το σώμα της που αναζητά την εύκολη προσοχή και τα βιαστικά χειροκροτήματα είναι η αύρα της ο τρόπος που μια μικρή ανεπαίσθητη λεπτομέρεια πάνω της, ένα γύρισμα του λαιμού ένα χαμηλωμένο βλέμμα που κρύβει υποσχέσεις μια κοφτή ανάσα καταφέρνει να σε κρατήσει πίσω και να σε καθηλώσει.
Ο άντρας που γνωρίζει την αληθινή ιεροτελεστία της αποπλάνησης δεν τρέχει να φτάσει στον προορισμό. Σταματά στις λεπτομέρειες. Ακούει τους μικρούς της δισταγμούς σέβεται τις σιωπές της χαϊδεύει τις ανασφάλειές της πριν καν ακουμπήσει το δέρμα της. Ξέρει καλά πως μια γυναίκα δεν θέλει απλώς να νιώθει γυμνή κάτω από τα σεντόνια, θέλει να νιώθει ολότελα ασφαλής και ακαταμάχητα ποθητή την ίδια στιγμή. Θέλει να νιώθει πως την ανακαλύπτεις σιγά σιγά σπιθαμή προς σπιθαμή σαν ένα υπέροχο ιερό μυστικό που κανείς άλλος πριν από σένα δεν είχε την υπομονή και την ποιότητα να διαβάσει.
Εκεί κρύβεται όλη της η μεγαλοπρέπεια. Στον τρόπο που παραδίνεται όχι από αδυναμία μα από απόλυτη δύναμη. Είναι εκείνη η αργή βασανιστικά τρυφερή στιγμή που τα δάχτυλά σου μπλέκονται στα μαλλιά της που τα χείλη σου κατεβαίνουν αργά από το αυτί στον γυμνό της ώμο χωρίς καμία βιασύνη νιώθοντας το δέρμα της να ανατριχιάζει και να καίει κάτω από την ανάσα σου. Είναι η στιγμή που τα χέρια σου εξερευνούν την καμπύλη της μέσης της που το σώμα της λυγίζει και κουμπώνει πάνω σου ενώ τα μάτια της καρφώνονται στα δικά σου μέσα στο μισοσκόταδο. Εκεί που ο χρόνος παγώνει κάθε άγγιγμα γίνεται όρκος κάθε ψίθυρος στο δέρμα της γίνεται καταφύγιο και το κορμί της ανοίγει σαν λουλούδι που βρήκε επιτέλους το δικό του φως.
Και ύστερα ξεσπά η φωτιά. Γιατί αυτές ακριβώς οι γυναίκες, οι φλογερές οι αυθεντικές οι ασυμβίβαστες, κρατούν μια ολόκληρη καταιγίδα στα χέρια τους. Όταν αφεθούν όταν νιώσουν πως τις τιμάς και τις σέβεσαι γίνονται η πιο άγρια ακαταμάχητη θύελλα. Είναι εκείνες που σου καίνε τις σκέψεις με ένα μόνο άγγιγμα των δαχτύλων τους που τρελαίνουν τις αισθήσεις σου με τη μεθυστική μυρωδιά του δέρματός τους και σε παρασύρουν σε έναν ρυθμό όπου χάνεται κάθε έλεγχος  κάνοντας την καρδιά σου να χτυπά τόσο δυνατά που νιώθεις πως γεννιέσαι ξανά μέσα στην αγκαλιά τους.
Γιατί μια τέτοια γυναίκα δεν τη ρίχνεις και δεν την έχεις ποτέ δεδομένη, δεν είναι τρόπαιο για να το επιδεικνύεις είναι βασίλειο που οφείλεις να είσαι άξιος να κατοικήσεις. Την κερδίζεις κάθε μέρα την τιμάς με τη συνέπειά σου την προστατεύεις με τη δύναμή σου και υποκλίνεσαι στη μεγαλοπρέπειά της χωρίς να χάνεις τον ανδρισμό σου, αντιθέτως τότε είναι που γίνεσαι πραγματικά άντρας. Και αν ποτέ σου χαρίσει την καρδι, το μυαλό και το κορμί της να ξέρεις πως κρατάς στα χέρια σου το πιο ιερό παράσημο, τον ύψιστο τίτλο τιμής που μπορεί να φορέσει ποτέ ένας άντρας σε ολόκληρη τη ζωή του... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Εκείνα τα καστανά μάτια... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Η ζωή μας δεν μετριέται με τις μέρες που απλώς πέρασαν αλλά με εκείνες τις ελάχιστες στιγμές που μας έκοψαν την ανάσα. Υπάρχουν συναντήσεις που έρχονται ξαφνικά χωρίς να τις περιμένεις και αλλάζουν όλη τη βαρύτητα γύρω σου. Είναι εκείνες οι ώρες που η λογική κάνει στην άκρη οι λέξεις περισσεύουν και η ψυχή παραδίνεται ολοκληρωτικά σε ένα βλέμμα που δεν μοιάζει με κανένα άλλο.
Υπάρχουν στιγμές στη ζωή που οι δείκτες του ρολογιού μοιάζουν να παγώνουν και ο χρόνος σταματά να μετράει. Είναι εκείνες οι σπάνιες ιερές στιγμές που βρίσκεσαι τυλιγμένος στην αγκαλιά μιας γυναίκας, χαμένος μέσα στα μάτια της νιώθοντας μια σύνδεση τόσο βαθιά και ακατανίκητη που όλος ο υπόλοιπος κόσμος παύει να υπάρχει. Τίποτα έξω από εκείνο το δωμάτιο δεν έχει πια σημασία, μόνο η ανάσα της πάνω στο δέρμα σου και ο χτύπος της καρδιάς της που μπερδεύεται με τον δικό σου.
Χάνεσαι ολοκληρωτικά στο βλέμμα της μαγεμένος από το χρώμα των ματιών της. Δεν είναι ούτε μπλε ούτε πράσινα, είναι βαθιά σκοτεινά καστανά. Έχουν το ακριβές χρώμα του καφέ, εκείνου του δυνατού πικρού καφέ που σου διώχνει μακριά τον ύπνο που σε κρατάει ξάγρυπνο τις νύχτες να τη σκέφτεσαι μα την ίδια στιγμή γίνεται η γλυκιά σου εμμονή και σου προκαλεί τους πιο όμορφους, βασανιστικούς εφιάλτες. Μέσα σε αυτά τα μάτια βλέπεις τα πάντα. Τη φωτιά που σε καίει την τρυφερότητα που σε ηρεμεί και ένα μυστήριο που σε καλεί να βουτήξεις μέσα του χωρίς δίχτυ ασφαλείας.
Είναι εκείνες οι στιγμές που τα κλεμμένα φιλιά τα βιαστικά τρυφερά αγγίγματα και οι παθιασμένες αγκαλιές παύουν να είναι απλές πράξεις και μετατρέπονται σε αναμνήσεις που χαράζονται ανεξίτηλα στη μνήμη. Όταν τα χέρια εξερευνούν κάθε σπιθαμή οικειότητας και τα σώματα μιλούν τη δική τους σιωπηλή γλώσσα. Γιατί όταν η χημεία ανάμεσα σε δύο ανθρώπους είναι αληθινή και το πάθος αδιαμφισβήτητο ακόμα και οι πιο απλές καθημερινές στιγμές, ένα βλέμμα πάνω από το τραπέζι ένα άγγιγμα στο χέρι, αποκτούν άλλη βαρύτητα και γίνονται διαχρονικές.
Υπάρχουν γυναίκες που δεν περνούν απλώς από δίπλα σου, έρχονται και σε σημαδεύουν για μια ολόκληρη ζωή. Είναι γυναίκες που ήταν γραφτό να εμφανιστούν στον δρόμο σου εκείνη την ακριβή στιγμή. Ίσως όχι για να μείνουν για πάντα ούτε για να γεράσετε μαζί αλλά για να περάσουν σαν καλοκαιρινή καταιγίδα να ταράξουν τα νερά σου να σου διδάξουν τι σημαίνει να νιώθεις ζωντανός μέχρι το κόκαλο και ύστερα να συνεχίσουν το ταξίδι τους.
Και το ίδιο ισχύει και από την άλλη πλευρά. Γιατί κάποιοι άντρες δεν περνούν απλώς για να αγγίξουν επιφανειακά την καρδιά μιας γυναίκας. Όταν ένας άντρας δίνεται αληθινά με πάθος σεβασμό και ψυχή αφήνει μέσα της ένα αποτύπωμα βαθύ ένα αίσθημα ασφάλειας επιθυμίας και πληρότητας που όσα χρόνια κι αν περάσουν δεν πρόκειται να σβήσει ποτέ.
Και τελικά όταν οι δρόμοι χωρίσουν και η σιωπή επιστρέψει μένει μόνο η γεύση εκείνης της εποχής. Αρκεί ένα απλό άρωμα στον δρόμο μια βραδινή αϋπνία ή ένα ζευγάρι καστανά μάτια στο πλήθος για να γυρίσει ο χρόνος πίσω σε ένα δευτερόλεπτο. Γιατί όσα ζήσαμε αληθινά όσα μας έκαναν να χάσουμε τον ύπνο και το μυαλό μας δεν τελειώνουν ποτέ, γίνονται κομμάτι της ψυχής μας και μένουν εκεί, ζωντανά, να μας θυμίζουν πως κάποτε αγαπήσαμε και ποθήσαμε με όλο μας το είναι... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Συγγνώμη, εαυτέ μου... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Περνάμε μια ολόκληρη ζωή να ζητάμε συγγνώμη από τους γύρω μας. Ζητάμε συγγνώμη αν αργήσαμε αν είπαμε μια κουβέντα παραπάνω αν δεν προλάβαμε να ικανοποιήσουμε τις προσδοκίες των άλλων. Κάνουμε τα πάντα για να είμαστε αρεστοί σωστοί και τυπικοί απέναντι σε όλους ξεχνώντας συχνά τον πιο σημαντικό άνθρωπο της ζωής μας. Αυτόν που βλέπουμε κάθε πρωί στον καθρέφτη μας. Υπάρχουν όμως στιγμές σιωπής εκεί που πέφτουν οι ρυθμοί της ημέρας που συνειδητοποιείς πως ο άνθρωπος που αδίκησες περισσότερο από όλους είσαι εσύ ο ίδιος. Αν έπρεπε σήμερα να σταθώ μπροστά στον καθρέφτη και να μιλήσω εντελώς ειλικρινά χωρίς δικαιολογίες και χωρίς περιστροφές δεν θα ζητούσα συγγνώμη από κανέναν άλλον. Θα ζητούσα μια μεγάλη βαθιά συγγνώμη από τον ίδιο μου τον εαυτό. Για όλα όσα έκανα βιαστικά ή επιπόλαια μα πολύ περισσότερο για όλα εκείνα που φοβήθηκα και τελικά δεν έκανα ποτέ.
Συγγνώμη εαυτέ μου για όλες τις φορές που σε έβαλα σε δεύτερη μοίρα. Που έσκυψα το κεφάλι και είπα ναι ενώ μέσα μου φώναζα όχι μόνο και μόνο για να μη χαλάσω τις καρδιές των άλλων. Που έδωσα απλόχερα τον χρόνο την ενέργεια και την ψυχή μου σε ανθρώπους που με έβλεπαν σαν δεδομένο ή σαν περαστικό. Σου ζητώ συγγνώμη που άφησα το μυαλό μου να γεμίζει με άγχη και προβλήματα που δεν ήταν καν δικά μου ξεχνώντας να φροντίσω τη δική σου ηρεμία.
Αλλά το πιο μεγάλο μου παράπονο, αυτό που καίει σαν μικρό αγκάθι μέσα μου, είναι για όσα δεν έκανα. Για τη ζωή που άφησα να κυλήσει και να περάσει άδικα μέσα από τα δάχτυλά μου περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή που τελικά δεν ήρθε ποτέ. Λυπάμαι που άφησα τα χρόνια να φεύγουν στην αναμονή στη ρουτίνα και στο άστο για αύριο λες και είχαμε υπογράψει συμβόλαιο με την αιωνιότητα.
Συγγνώμη για εκείνους τους πολλούς χαμένους έρωτες που άφησα να γλιστρήσουν μέσα από τα χέρια μου. Για εκείνες τις γυναίκες που πέρασαν από μπροστά μου με κοίταξαν στα μάτια μου έδωσαν το σήμα και εγώ έμεινα ακίνητος από δισταγμό. Για τα σ’ αγαπώ και τα σε θέλω που κατάπια για τα φιλιά που δεν έδωσα για τις αγκαλιές που έκλεισα πριν καν ανοίξουν επειδή φοβήθηκα μήπως πληγωθώ ή μήπως εκτεθώ. Πόσοι έρωτες έμειναν μισοί πόσες νύχτες χάθηκαν στη σιωπή, πόσες ιστορίες δεν γράφτηκαν ποτέ επειδή ο εγωισμός και ο φόβος μίλησαν πιο δυνατά από την καρδιά μου; Συγγνώμη ακόμα για εκείνα τα ταξίδια που δεν πήγαμε επειδή όλο κάτι τύχαινε και τα αναβάλλαμε. Για τις ευκαιρίες που χτύπησαν την πόρτα μας μα εμείς διστάσαμε να την ανοίξουμε προτιμώντας τη σιγουριά της βολής μας αντί για τη μαγεία του ρίσκου. Πόσα γέλια δεν γελάσαμε με την ψυχή μας πόσες στιγμές αφήσαμε να χαθούν μετρώντας ανησυχίες αντί για αστέρια;
Κοίταζα τους άλλους να προχωρούν να ερωτεύονται να τολμούν να πέφτουν και να ξανασηκώνονται και εγώ στεκόμουν συχνά στην άκρη σαν απλός θεατής της ίδιας μου της ζωής. Σου στέρησα χαρές εαυτέ μου. Σου στέρησα την ελευθερία να ζήσεις χωρίς το βάρος του τι θα πει ο κόσμος. Σε αδίκησα γιατί σου φέρθηκα σαν να έχεις όλο τον χρόνο του κόσμου μπροστά σου ενώ η ζωή είναι απλώς μια ανάσα.
Όμως, ξέρεις κάτι; Όσο κι αν πονάει αυτό το παράπονο για τον χαμένο χρόνο και τους έρωτες που έμειναν ανεκπλήρωτοι δεν γίνεται να μείνουμε άλλο εκεί. Η καλύτερη συγγνώμη δεν είναι αυτή που λέγεται με λόγια αλλά αυτή που αποδεικνύεται με πράξεις από σήμερα κιόλας. Σου υπόσχομαι λοιπόν πως από εδώ και πέρα θα σε προσέχω. Δεν θα αφήσω άλλη μέρα να περάσει άδεια ούτε άλλο συναίσθημα να μείνει κλειδωμένο στο συρτάρι. Θα τολμάω θα λέω αυτό που νιώθω θα διεκδικώ αυτό που ποθώ θα φεύγω από ότι με βαραίνει και θα μένω μόνο εκεί που η καρδιά μου χτυπάει δυνατά. Γιατί έστω και τώρα μας αξίζει να ζήσουμε τη ζωή και τον έρωτα ολόκληρα όχι μισά.
Και κάπου εδώ αυτή η συγγνώμη γίνεται η αρχή μιας νέας συμφωνίας. Δεν μπορώ να γυρίσω το ρολόι πίσω για να διορθώσω όσα χάθηκαν ούτε να ξαναζήσω όσα προσπέρασα. Μπορώ όμως να ορίσω το σήμερα. Από εδώ και στο εξής δεν θα είμαι πια ο αυστηρός κριτής του εαυτού μου αλλά ο μεγαλύτερός του σύμμαχος. Γιατί η ζωή δεν συγχωρεί εκείνους που τη φοβούνται μα χαμογελά πάντα σε όσους έχουν το θάρρος να την αγκαλιάσουν ξανά απ' την αρχή με ανοιχτή καρδιά και καθαρό βλέμμα... Γιάννης Χαραλαμπάκης.