Ξένος στην Σκιά μου...Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Συχνά το βαφτίζω μια κακή μέρα, μια περαστική παραξενιά του καιρού μέσα μου, μια ασήμαντη ατονία, για να μην παραδεχτώ το αυτούσιο. Πως κάθε νύχτα χωρίς εσένα με διαλύει σε χίλια κομμάτια. Όμως η αλήθεια δεν ξεγελιέται με φτηνές λέξεις. Είναι μια θλίψη βαριά, ριζωμένη βαθιά μες στο στήθος, ένας ζωντανός οργανισμός που γεννήθηκε τη μέρα που έκλεισες την πόρτα πίσω σου.

Εκείνο το τελευταίο βράδυ, ο χρόνος πάγωσε. Θυμάμαι τη στιγμή του αποχωρισμού σαν μια πληγή που αρνείται να κλείσει. Στεκόσουν στην έξοδο, με τα κλειδιά να κουδουνίζουν στα χέρια σου ένας ήχος που ακόμα αντηχεί σαν δικαστική απόφαση μες στα αυτιά μου. Με κοίταξες με εκείνη την παγερή απάθεια που πληγώνει περισσότερο κι από το ίδιο το αντίο, γύρισες την πλάτη και προχώρησες.

Από τότε, η σιωπή του σπιτιού έγινε ανυπόφορη. Μου λείπει απεγνωσμένα ο ήχος των βημάτων σου, εκείνο το ανάλαφρο, γνώριμο πάτημα στους διαδρόμους που σηματοδοτούσε την αρχή και το τέλος της μέρας μου. Τώρα, κάθε φορά που τρίζει το πάτωμα από την ψύχρα, γυρνώ το κεφάλι σαν τρελός, ελπίζοντας σε ένα φάντασμα. Και ύστερα, με κυκλώνει η θύμηση από τα μάτια σου. Εκείνα τα μάτια που έγιναν ο μοναδικός μου ορίζοντας, που άλλοτε με πλημμύριζαν φως και άλλοτε γίνονταν ένας απύθμενος ωκεανός όπου πνιγόμουν, ψάχνοντας μια στάλα δικιάς σου έγκρισης.

Θυμάμαι τον εαυτό μου να τρέχει πάντα με λαχτάρα να προλάβει τις δικές σου προσδοκίες. Να μεταμορφωθεί, να παραμορφωθεί, να γίνει ο ξένος που εσύ είχες ανάγκη να αγαπήσεις. Προσπαθούσα να αλλάξω κάθε μου σπιθαμή για να με χωρέσει η αγκαλιά σου. Έσβηνα τις δικές μου γωνίες, τις δικές μου ανάγκες, πετώντας στις λάσπες αυτό που πραγματικά είμαι, μόνο και μόνο για να μη σε χάσω. Καταδίκασα τον εαυτό μου στην πιο σκληρή εσωτερική εξορία. Ζητούσα από εσένα, σαν επαίτης, μια στάλα αποδοχής, ένα βλέμμα σου που να μου επιβεβαιώνει πως έχω λόγο να υπάρχω.

Και κάπως έτσι, αθόρυβα, όταν χάθηκες οριστικά και η ηχώ των βημάτων σου έσβησε στον δρόμο, συνήθισα το γκρίζο της απόλυτης απουσίας σου. Βολεύτηκα στην υγρασία αυτού του άδειου δωματίου, που ακόμα αναδύει το άρωμά σου. Δέχτηκα το σκοτάδι που άφησες πίσω σου σαν το μόνο μου, μόνιμο σπίτι. Έγινε η ανάμνησή σου η μοναδική μου συντροφιά, μια σκιά που με ακολουθεί παντού.

Τώρα στέκομαι μπροστά στον καθρέφτη και δυσκολεύομαι να με αναγνωρίσω. Υπάρχει μια τεράστια, χαοτική αντίθεση ανάμεσα σε αυτό που κατάντησα και σε αυτό που υπήρξα κάποτε. Κοιτάζω αυτό το χλωμό, κουρασμένο πρόσωπο και αναλογίζομαι το παρελθόν. Πριν μπεις στη ζωή μου, πριν με κυριεύσει αυτή η ανάγκη να με ορίσεις, ήμουν γεμάτος ζωή, ορμή και σιγουριά.

Μέσα σε αυτή τη βουβή, απέραντη μοναξιά, έπαθα την πιο βαθιά αμνησία που μπορεί να πάθει ένας άντρας, ξέχασα πως κάποτε, πριν γίνω ο θρυμματισμένος καθρέφτης της δικής σου απόρριψης, ήμουν ο ήλιος. Ξέχασα πως το φως πήγαζε από μέσα μου, πολύ πριν μάθω να εκλιπαρώ για τη ζεστασιά από τα δικά σου, παγωμένα χέρια... Γιάννης Χαραλαμπάκης

Μαζί μου, έλα απλώς να τρελαθούμε... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Μην έρθεις για να μου κάνεις μαθήματα λογικής, όταν το μόνο που χρειάζομαι είναι κάποια να τρελαίνομαι μαζί της. Μη μου φέρνεις επιχειρήματα, αριθμούς και γήινες σταθερές. Ο κόσμος εκεί έξω είναι ήδη υπερβολικά τετράγωνος, γεμάτος κανόνες και σοβαρότητα. Δεν έψαξα έναν δάσκαλο για να μου δείξει πώς να ζω σωστά, ούτε έναν κριτή για να ζυγίσει τα λάθη μου. Όταν σε κοιτάζω, δεν θέλω να σκεφτώ το αύριο ούτε να αναλύσω το χθες. Θέλω μόνο να νιώσω το τώρα να δονείται, να φλέγεται, να μας καταπίνει ολόκληρους. Θέλω τα μάτια σου να γυαλίζουν με εκείνη την υπέροχη, δημιουργική, επικίνδυνη τρέλα που κάνει τον υπόλοιπο κόσμο να σωπαίνει και να χάνεται στο σκοτάδι. Δεν θέλω τη γαλήνη σου, θέλω την τρικυμία σου. Δεν με νοιάζει αν θα καταστραφούμε, αρκεί να καούμε μαζί. Μη μου εξηγείς γιατί κάτι είναι ρίσκο. Έλα να ρισκάρουμε τα πάντα, χωρίς δίχτυ ασφαλείας, χωρίς δεύτερες σκέψεις. Μη μου λες τι είναι λογικό. Η λογική είναι η φυλακή των δειλών. Έλα να γίνουμε η πιο όμορφη, η πιο άγρια εξαίρεση στον κανόνα.

Χρειάζομαι μια γυναίκα που να μην φοβάται να χάσει τον έλεγχο, να γκρεμίσει τα στερεότυπα μαζί μου, που να γελάει κατάμουτρα στις σοβαρές στιγμές και να μετατρέπει την καθημερινότητα σε μια αιματηρή, δική μας επανάσταση. Κοίταξε έξω. Είναι μεσάνυχτα και η πόλη πνίγεται στη βροχή. Οι δρόμοι γυαλίζουν κάτω από τα σβηστά φώτα, οι άνθρωποι τρέχουν να κρυφτούν, κι εγώ θέλω εσένα. Θέλω να βγούμε εκεί έξω, με τα ρούχα κολλημένα πάνω στο δέρμα μας, να περπατάμε αντίθετα στο ρεύμα, να γελάμε δυνατά την ώρα που όλοι οι άλλοι ψάχνουν καταφύγιο. Θέλω να με φιλήσεις κάτω από την καταιγίδα, εκεί που η λογική ξεπλένεται και χάνεται στις λακκούβες της ασφάλτου.

Τρελάθηκες; Θα γίνουμε μούσκεμα, πού πάμε; μου φωνάζεις, καθώς σε τραβάω από το χέρι έξω στο πεζοδρόμιο, με τις πρώτες στάλες να πέφτουν βαριές στα μαλλιά σου.
Εκεί που δεν υπάρχουν κανόνες, σου απαντώ και σε κοιτάζω στα μάτια. Εκεί που δεν χρειάζεται να είμαστε λογικοί. Είναι επικίνδυνο αυτό που κάνεις, ψιθυρίζεις, αλλά το χαμόγελό σου με προδίδει. Η ανάσα σου αχνίζει στο κρύο. Το ξέρω, σου λέω, φέρνοντάς σε πιο κοντά. Γι' αυτό ακριβώς το κάνω. Και μετά; με ρωτάς, με το νερό να τρέχει πια στο πρόσωπό σου, καθώς οι κεραυνοί φωτίζουν το σκοτάδι μας. Μετά τη βροχή, τι γίνεται; Μετά δεν με νοιάζει, σου φωνάζω μέσα στο βουητό της καταιγίδας. Δεν υπάρχει μετά. Μόνο εσύ κι εγώ, τώρα!

Θέλω να νιώσω την ανάσα σου να κόβει την ψυχρή λογική στα δύο, να γίνουμε ένα σώμα που δεν υπακούει σε κανέναν νόμο της βαρύτητας, χαμένοι μες στο σκοτάδι της νύχτας, με τον ήχο της βροχής να ντύνει την παράνοιά μας. Κράτα τις συμβουλές και τις μετρημένες κουβέντες για όσους φοβούνται να ζήσουν. Εγώ θέλω το απόλυτο, το ακραίο, το απαγορευμένο.

Δεν θέλω να το σκεφτείς, δεν θέλω να ζυγίσεις το κόστος ούτε για ένα δευτερόλεπτο. Θέλω να την κάνουμε να παραδίνεται στην τρέλα αμέσως. Να σπάσει το φράγμα μέσα στο μυαλό σου τώρα, χωρίς προειδοποίηση, χωρίς επιστροφή. Άσε το τελευταίο οχυρό της λογικής σου να γκρεμιστεί μεμιάς στα πόδια μας, να γίνει σκόνη κάτω από τη βροχή. Κοίταξέ με στα μάτια και άφησε το σκοτάδι να σε καταπιεί ολόκληρη, χωρίς δισταγμό, χωρίς «ίσως». Παραδώσου τώρα, ακαριαία, σε αυτή την όμορφη καταστροφή, και πάμε να γίνουμε το πιο φωτεινό, το πιο παράφορο χάος που είδε ποτέ αυτή η νύχτα.

Κράτα τη λογική για τους άλλους. Μαζί μου, έλα απλώς να τρελαθούμε. Να χαθούμε σε έναν έρωτα που δεν ζητάει άδεια, που δεν εξηγείται, αλλά σε τραντάζει μέχρι το μεδούλι.

Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Η μόνη μου αλήθεια... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Σε αγάπησα.

Χάθηκα μέσα σε αυτό το συναίσθημα.

Δεν ξέρω πόσες φορές το ψιθύρισα ή το φώναξα,

ούτε αν η φωνή μου έφτασε ποτέ στην καρδιά σου

για να το πιστέψεις.

Κι όμως, αυτή είναι η μόνη μου αλήθεια,

σ’ αγάπησα με μια ένταση πρωτόγνωρη.

Αμφιβάλλω αν υπήρξε ποτέ στην ιστορία άλλος

που να αγάπησε με τόσο ανιδιοτελή και απόλυτο τρόπο,

απ' όσο αγάπησα εγώ εσένα.

Δεν σε αγάπησα για τις καμπύλες του κορμιού σου,

που το φόρεμά σου άπληστα κι ερωτικά άγγιζε.

Σαν εραστή αντίζηλο το θωρούσα,

καθώς κρεμόταν απο τα σφιχτά, προκλητικά σου στήθη,

που με κοιτούσαν φιλήδονα, μα κι αμήχανα μαζί.

Δεν σε αγάπησα για τα ίσια, αχτένιστα μαλλιά σου,

που πέφτανε ανέμελα πάνω στο πρόσωπό σου,

με την τόσο ξέχωρη θωριά σου.

Τα μαλλιά που δεν τα έσπρωξες ποτέ πίσω με το χέρι,

παρά φυσούσες μοναχά με δύναμη,

σφίγγοντας τα χείλη μηχανικά,

γιατί πολύ σου άρεσε να τα νιώθεις πάνω στο δέρμα σου.

Δεν σε αγάπησα για τα σαρκώδη,

κόκκινα σαν αίμα χείλη σου.

Αυτά που, σαν μιλούσες, μοιάζαν με νεράιδες

πλεγμένες σε ανατολίτικο, ερωτικό χορό.

Κι όταν τα κοιτούσα παθιασμένα κι αδιάκριτα,

έβγαζες, δήθεν αδιάφορα, το μικρό σου καθρεφτάκι

και το κραγιόν, ακουμπώντας το επάνω τους αργά,

λες και ήθελες περισσότερο να με βασανίσεις.

Ήξερες πως τα ποθούσα και σου άρεσε πολύ αυτό.

Δεν σε αγάπησα για το βελούδινο σαν αλκαντάρα,

τρυφερό λευκό σου δέρμα.

Δεν σε αγάπησα για το αγγελικό σου πρόσωπο,

που με το λάγνο κορμί σου ταίρι δεν κάνανε.

Το χέρι μου έτρεμε ολόκληρο πριν η παλάμη μου 

ακουμπήσει πάνω σε αυτό το ποθητό σώμα.

Ίσως φοβόμουν μήπως καταστρέψω

αυτό που φάνταζε στα μάτια μου

σαν αλαβάστρινο αριστούργημα του Χαλεπά.

Σε αγάπησα για τον φόβο που έκρυβες μες στο βλέμμα,

για την αλήθεια που άντεχε πίσω από κάθε ψέμα.

Γιατί την ώρα που ο κόσμος το σώμα σου κοιτούσε,

η δική μου η ψυχή, τη δική σου ψυχή ψηλαφούσε.

Σε αγάπησα για εκείνο το ξαφνικό, το ασυγκράτητο γέλιο σου,

που έσπαγε σαν κρύσταλλο τη σοβαρότητα του κόσμου.

Για τον δικό σου, τον παράξενο τρόπο να σκέφτεσαι,

που έκανε τα δύσκολα να μοιάζουν απλά και δικά μου.

Σε αγάπησα για εκείνη τη νύχτα που γείραμε στο παγκάκι,

κάτω απο το σιωπηλό φως του φεγγαριού, χωρίς λέξη να πούμε.

Τότε που ένιωσα πως δεν χρειαζόταν πια να ψάχνω τον παράδεισο,

γιατί τον είχαμε φτιάξει εκεί, οι δυο μας, για να χαθούμε.

Τώρα, για δες, ο χρόνος κατάφερε να μας νικήσει.

Το σώμα δεν μοιάζει πια με μετάξι

και το αλαβάστρινό σου πρόσωπο είναι φθαρμένο τώρα πια κι αυτό.

Τα ανέμελά σου μαλλιά δεν κυματίζουν εμπρός

στην πάλαι ποτέ ροδαλή θωριά σου,

και οι καμπύλες του κορμιού σου δεν ξεχωρίζουν τόσο,

ώστε να προκαλούν τα βλέμματα των ανδρών.

Μόνο τα μάτια σου έμειναν όμορφα, όπως τα γνώρισα

δυο μεγάλα, αστραφτερά μαργαριτάρια,

που γίνονταν πύλες του παράδεισου σαν τα αντίκριζα.

Αερικό γινόμουν και μέσα τους πετώντας έμπαινα,

να συναντήσω τον παράδεισο

και ν’ αγναντέψω από ψηλά, μέσα από τα σύννεφα,

πόσο μικρή είναι τελικά η γη.

Κι όταν σ’ αποχαιρέτησα, χωρίς ντροπή όλα σου τα ομολόγησα.

Δεν είμαι εγώ για τον παράδεισο, αγάπη μου μεγάλη.

Η κόλαση είναι ο χώρος κι ο δικός μου ο τόπος,

εκεί θα συναντήσω όλους από το σινάφι το δικό μου.

Άλλο δεν έχω να σου πω. Μόνο πως πάντα θα σε αγαπώ...

Γιάννης Χαραλαμπάκης

Τρελή ειδωλολατρία... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Ακόμα κι αν οι δρόμοι μας μοιάζουν παράλληλοι, οι προορισμοί μας είναι άρρηκτα δεμένοι στην ίδια ηλεκτρισμένη έλξη. Δεν έχει σημασία πόσος χρόνος ή πόσες σιωπές θα μεσολαβήσουν. Κάθε βήμα που κάνω μακριά σου είναι απλώς μια κυκλική πορεία που με σέρνει αναπόφευκτα πίσω στην αγκαλιά σου, στην ανάγκη σου. Κοιτάζω τις διασταυρώσεις μπροστά μου και ξέρω πως καμία επιλογή δεν έχει νόημα, αν δεν καταλήγει στο δικό σου φως, στη δική σου ζωτική ζεστασιά. Σαν δυο τροχιές που σμίγουν στο σκοτάδι, σαν αναμμένο, αέναο σημάδι. Και αν με παιδεύει η άγρια σου η τροχιά, εσύ είσαι η μόνη, η ζωντανή στεριά.

Οι ξένοι ορίζοντες μοιάζουν με λαβύρινθους, άδειοι και παγωμένοι, ενώ το δικό σου μονοπάτι, όσο δύσβατο κι αν γίνεται, είναι το μόνο που αναγνωρίζει το σώμα και η καρδιά μου ως το σπίτι της. Μην προσπαθείς, λοιπόν, να χαράξεις σύνορα εκεί που ο πόθος έχει καταργήσει τις αποστάσεις. Όπου κι αν πας, όποια στροφή κι αν επιλέξεις, θα είμαι εκεί. Δεν υπάρχει άλλη διέξοδος για μένα, η δική μου πορεία χαράχτηκε ανεξίτηλα τη μέρα που κλείδωσε με τη δική σου. Δεν έχουν οι αποστάσεις πια σημασία, μπροστά σε τούτη την τρελή ειδωλολατρία. Κι αν πας στην άκρη του γκρεμού ή του βυθού, είμαστε οι δύο όψεις του ίδιου ουρανού.

Κι αν οι εγωισμοί μας υψώνουν τοίχους, να θυμάσαι πως ο έρωτάς μας βρίσκει πάντα τον τρόπο να γλιστρά ανάμεσα από τις ρωγμές, σαν μια σιωπηλή φλόγα που καταπίνει τα πάντα. Είμαστε δεμένοι με μια αόρατη κλωστή, κι όσο κι αν την τεντώνεις, δεν πρόκειται να σπάσει ποτέ. Κι αν χρειαστεί να χαθούμε μες στο σκοτάδι, μη φοβηθείς, άσε το σώμα σου να θυμηθεί την αίσθηση του δικού μου, τη δίψα και την ηλεκτρική ενέργεια που ανάβουμε κάθε φορά που σμίγουμε. Τέντωσε το σκοινί μα μην φοβάσαι, στο αίμα μου βαθιά κρυμμένη θάσαι. Φλόγα βουβή που καταπίνει τα οχυρά, και μας τραβάει στην ίδια τη φωτιά.

Ξέρεις καλά πως δεν χρειαζόμαστε λέξεις. Επικοινωνούμε με μια δική μας, βαθιά, αισθησιακή γλώσσα. Αρκεί ένα ηλεκτρισμένο άγγιγμα στο γυμνό, αναμμένο δέρμα, η καυτή ανάσα σου στον λαιμό μου και ο τρελός χτύπος της καρδιάς σου, για να λιώσει κάθε άμυνα. Εκεινη τη στιγμή γινόμαστε ένα, τα κορμιά μας κλειδώνουν και παραδίνονται στο πάθος. Η αρχή και το τέλος του ενός είναι ο άλλος, ένας κοινός προορισμός γεμάτος ανυπότακτο πόθο, που γράφτηκε στα αστέρια και δεν πρόκειται να σβήσει ποτέ. Γιατί στην ανάσα σου που καίει το λαιμό μου, γίνεσαι εσύ ο μόνος νόμος του κορμού μου... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Αδιαπραγμάτευτη Αυτοεκτίμηση... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Όταν συνειδητοποιούμε ότι οι συμπεριφορές και τα λόγια των άλλων είναι καθρέφτης της δικής τους πραγματικότητας και όχι της δικής μας αξίας, απελευθερωνόμαστε από το βάρος της επίκρισής τους. Το να μην παίρνουμε τα πράγματα προσωπικά είναι ένα από τα πιο πολύτιμα δώρα που μπορούμε να κάνουμε στον εαυτό μας, καθώς μας επιτρέπει να διατηρούμε την εσωτερική μας γαλήνη ανέπαφη. Η ζωή μας είναι δική μας ευθύνη και εμείς ορίζουμε τα κριτήρια της επιτυχίας, της ηθικής και της ευτυχίας μας.

Η αυτοεκτίμηση αποτελεί το θεμέλιο της ψυχικής μας συγκρότησης, τον εσωτερικό καθρέφτη μέσα από τον οποίο ερμηνεύουμε την αξία μας και τη θέση μας στον κόσμο. Όταν αποφασίζουμε ότι αυτή δεν είναι διαπραγματεύσιμη ούτε εξαρτάται από την εξωτερική επιβεβαίωση, θέτουμε έναν θεμελιώδη κανόνα για την ψυχική μας ανεξαρτησία και τη συναισθηματική μας ωριμότητα.

Η πραγματική αυτοεκτίμηση είναι ακριβώς αυτό. Μια βαθιά, άνευ όρων αποδοχή της ύπαρξής μας. Δεν βασίζεται σε εξωτερικά επιτεύγματα, στην έγκριση των άλλων ή σε μια τέλεια εικόνα, αλλά στην εσωτερική ειρήνη που νιώθουμε όταν σταματάμε να πολεμάμε τον εαυτό μας. Όταν συμφιλιωνόμαστε τόσο με τα δυνατά μας σημεία όσο και με τις ατέλειές μας, η αυτοεκτίμηση παύει να είναι εύθραυστη και γίνεται το σταθερό θεμέλιο πάνω στο οποίο χτίζουμε τη ζωή μας... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Μη Με Φωνάζεις Ξένο... Αγνωστος Μετανάστης.

Επειδή άλλη μάνα με γέννησε και σ' άλλη γλώσσα άκουσες εσύ τα όμορφα παιδικά σου παραμύθια... μη με φωνάζεις «ξένο» το ψωμί σου δε διαφέρει απ' το δικό μου το χέρι σου είναι όμοιο με το δικό μου, σαν τη φωτιά καίει και η δική μου φωτιά. Γιατί λοιπόν με φωνάζεις «ξένο»; Επειδή σ' άλλους δρόμους βρέθηκα και σ άλλο λαό γεννήθηκα και άλλες θάλασσες γνώρισα και απ'; αλλού σάλπαρα; Αλλά το ίδιο άγχος κρύβουμε κι οι δυο η ίδια εξάντληση στην πλάτη μας βαραίνει, αυτή που συντρίβει το κάθε θνητό μέσ' απ' του χρόνου τα σκοτάδια από τότε που σύνορα δεν είχαν τεθεί κι ανάμεσά μας ακόμη δεν είχαν φθάσει όσοι διχάζουν και σκοτώνουν το φτωχό, αυτοί που κλέβουν και μοιράζουν ψέμματα, αυτοί που εμπορεύονται κι εμάς και θάβουν αδίστακτα τα όνειρά μας όσοι εφεύραν αυτή τη λέξη τη σκληρή: «ξένος». λέξη παγωμένη και γεμάτη θλίψη που θυμίζει αλησμοσύνη κι εξορία. Αν θέλεις το καλό μου να είσαι καλός σταμάτα τώρα να με φωνάζεις «ξένο» αν θέλεις, κοίταξέ με στα μάτια, πιο πέρα απ' το μίσος ας φθάσει η ματιά σου, ας ξεπεράσει φόβο, εγωισμό. Για δες, άνθρωπος είμαι κι εγώ Όχι, δεν είμαι «ξένος»!

Τάραξε τα νερά της ψυχής σου...

Η Ιδέα να κρύβεσαι είναι καταδικασμένη, μην μαρμαρωνεις χωρίς ψυχή, γίνεσαι ανίσχυρη. Τάραξε τα νερά της ψυχής σου με ένα μείγμα ζεστών συναισθημάτων και επιθυμιών. Τι νόημα έχει αν είσαι όμορφη. Είσαι ζωντανή; Ξέρω υπάρχουν αντιθέσεις στο έξυπνο και το χαζό. Τάραξε τα νερά του εαυτού σου. Άφησε το τυφώνα να σου ταράξει τα νερά. Μετά την ταραχή έρχεται ηρεμία παίρνοντας μαζί του όλα τα σκουπίδια της ψυχής σε αυτά τα νερά καθρεφτησου. Δώσε την ευκαιρία στον εαυτόν σου να δεις ...Ποια είσαι; 

Ο κατάλληλος άνθρωπος...

Δεν θα βρείς ποτέ τον κατάλληλο άνθρωπο αν δεν είσαι εσύ ο κατάλληλος άνθρωπος για τον εαυτό σου. Συχνά προσπαθείς πολύ για το τίποτα. Άδικα εκπαιδεύεσαι σε τεχνικές αποτελεσματικής επικοινωνίας και ιδρώνεις σε σχολές φιλοσοφικής επιχειρηματολογίας. Η τιμωρία μερικών ανθρώπων είναι να μην ασχοληθείς ποτέ ξανά μαζί τους. Αυτοί που νομίζουν ότι είναι κάτι, είναι εκείνοι που αντιπροσωπέυουν το τίποτα.

Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Η μόνη φυλακή που πραγματικά σκοτώνει είναι η φυλακή της σκέψης. Η ζωή γίνεται πιο ευχάριστη όταν αρχίζεις να την απολαμβάνεις περισσότερο και σταματάς να σκέφτεσαι τόσο πολύ... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Σταματήστε να κρίνετε τους πάντες!

Σε έναν κόσμο με πολλά ταλέντα, πολλές δεξιότητες και τόσο λίγες ευκαιρίες, είναι ανόητο εκ μέρους σου να αποκαλείς κάποιον τεμπέλη μόνο και μόνο επειδή θεωρείς ότι δεν είναι στο επίπεδο σου. Είναι ανόητο εκ μέρους σου να αποκαλείς κάποιον φτωχό γιατί δεν έχει τα χρήματα που έχεις εσυ. Είναι πολύ κακό να αποκαλείς κάποιον καταραμένο επειδή είσαι πιο προνομιούχος από αυτόν. Η ζωή επηρεάζει τους ανθρώπους διαφορετικά και το 6 που βλέπεις στην άλλη πλευρά, θα μπορούσε στην πραγματικότητα να είναι ένα 9 από τη δική του πλευρά. Για πολλούς ήταν εύκολη η ζωή από τη γέννησή τους, ενώ κάποιοι θα πρέπει να εργάζονται όλο το εικοσιτετράωρο απλά για να επιβιώσουν. Θα μπορούσες να είσαι ένας από αυτούς που κάνουν μεγάλη προσπάθεια. Δεν μπορούμε να είμαστε όλοι πλούσιοι έτσι; Όπως δεν μπορούμε να είμαστε όλοι φτωχοί. Με τον ίδιο τρόπο που δεν μπορούμε να αποφασίσουμε πώς δείχνουμε, με τον ίδιο τρόπο δεν μπορούμε να αποφασίσουμε την καταγωγή μας και που γεννηθήκαμε. Γι' αυτό σταματα να κρίνεις τους πάντες!!!

Σε αυτούς που με γνωρίζουν... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Υπάρχουν κάποιες σχέσεις που έχω ξεχάσει πια, αλλά υπάρχουν και κάποιες άλλες που θυμάμαι ακόμα και τις λεπτομέρειες. Όσοι με γνωρίζουν ξέρουν πώς είναι η καρδιά μου και ποιες είναι οι προθέσεις μου. Πιθανότατα έχω αποτύχει χίλιες φορές στη ζωή μου επειδή είμαι άνθρωπος,  αλλά ποτέ δεν έχω κάνει κάτι που θα πληγώσει κάποιον. Προσπαθώ καθημερινά να αλλάξω  όλα όσα δεν μου άρεσαν στον εαυτό μου, είναι αυτό που μου έχει απομείνει. Φυσικά, σήμερα εκτιμώ περισσότερο τον εαυτό μου, δεν αφήνω τα λόγια των άλλων να με επηρεάσουν, δεν με πικραίνει ό,τι δεν αξίζει, απορρίπτω το ψέμα και δεν είμαι δίπλα σε όποιον δεν αξίζει να είναι μαζί μου... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Θυμήσου και γύρνα... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Και απόψε χωρίς νόημα βαδίζω σ'αυτόν το δρόμο, που

αυτοκίνητα και άνθρωποι πηγαινοέρχονται σαν να μην

έχουνε κανέναν προορισμό, σαν γύρους χωρίς τελειωμό

να κάνουνε σε μια τεράστια πλατεία.

Ένα πράγμα συνεχώς στριφογυρίζει στο μυαλό μου, πως 

θα σε βγάλω για πάντα από μέσα μου, πως θα σε ξεχάσω.

Να ξεχάσω όλα όσα είχα ονειρευτεί, όλα όσα είχαμε ζήσει.

 Και ήταν πολλά... πάρα πολλά.

Ήταν οι μέρες που ζούσαμε σαν παιδιά, που σου έλεγα

αστεία και εσύ γελούσες δυνατά, που έτρεχες και περίμενες

να σε κυνηγήσω.

Πολύ μου άρεσε να σε βλέπω να προσπαθείς να με κάνεις να

χαρώ, να θες να με  κάνεις ευτυχισμένο.

Ήμουν χαρούμενος, μακάρι να'ξερες πόσο ευτυχισμένος ένιωθα,

πόσο σε αγαπούσα, πόσο πολύ σε ήθελα.

Πως να το κάνω; πως να ξεχάσω τα απογεύματα στην παραλία.

Τότε που βάζαμε το τραπεζάκι στην ακρογιάλια και σου άρεσε

να κάθεσαι στην μέσα μεριά ξυπόλητη, για να χαϊδεύει τα

πόδια σου το κύμα

Πως να διαγράψω εκείνα τα ατελείωτα βράδια που καθόμαστε

στον καναπέ και μιλούσαμε για ώρες, σαν όλα να μας

αφορούσαν, σαν να μπορούσαμε όλα να τα λύσουμε.

Με ρωτούσες και εγώ απαντούσα με την σιγουριά του ειδικού.

Με κοιτούσες με τα μάτια ορθάνοιχτα λες και μάθαινες 

κάτι σπουδαίο, κάτι χρήσιμο για την υπόλοιπη ζωή σου.

Πως μπορώ άραγε όλα αυτά να τα ξεχάσω; Με τι τρόπο θα τα 

ξεριζώσω από μέσα μου, χωρίς να χαθώ. Τις νύχτες που ο

έρωτας, μας πήγαινε σε άλλη διάσταση, εκεί που βρίσκαμε την

απόλυτη ευτυχία, οταν τα κορμιά μας γινόταν ένα, και οι

ανάσες μας σμίγανε, σαν φλόγα που όλα μπορούσε να τα κάψει.

Μέχρι που αποκαμωμένους μας έπαιρνε ο ύπνος και συνεχίζαμε

να ζούμε στα όνειρα μας, και όταν ξυπνούσαμε μέναμε για ώρα

στο κρεβάτι αγκαλιά, σαν να φοβόμαστε μήπως και χαθούμε

Τώρα μόνος μου παραπατάω, και προσπαθώ να βρω τον τρόπο

να σε σκοτώσω για πάντα, πρέπει να ζήσω.

Αλλά δεν μπορώ να το κάνω γιατί φοβάμαι, φοβάμαι την σήψη.

Όλα αυτά, νεκρά μέσα μου θα σαπίσουν την ψυχή μου.

Γι αυτό σου ζητάω να γυρίσεις σε μένα όπως είσαι, με το στίγμα

της απιστίας, με την προδοσία να βρωμίζει το κορμί σου.

Πλύσου καθαρά να φύγουνε οι ενοχές σου, και γύρνα για να μη

μαραζώσεις, και εγώ όλα θα τα ξεχάσω, για να μη σαπίσω.

Γιάννης Χαραλαμπάκης

Γιάννης Χαραλαμπάκης... Κάτι Που Έχω Χάσει.

Έρχονται κάποιες μέρες που η πόλη με πνίγει.

Με κάνει να αλλάζω δρόμο και να βγαίνω έξω

από αυτήν την φυλακή, που είναι γεμάτη μπετόν σίδερα

και ανθρώπους που βαδίζουν βιαστικά, χωρίς να μπορείς

να δεις τα μάτια τους και να νιώσεις την ψυχή τους.

Σαν μια αόρατη δύναμη να τους κατευθύνει

και με κάποιο τρόπο να ορίζει την ζωή τους.

Κάπου κάπου ανεβαίνω στο πιο ψηλό μέρος της πόλης,

στο εκκλησάκι του Αι Γιώργη και αγναντεύω

τους δρόμους που περπάτησα.

Τα σπίτια είναι ψηλά και ο καιρός τα κάνει

να φαίνονται όλα ίδια, γκρίζα και μουντά, χωρίς ταυτότητα,

χωρίς προσωπικότητα, σαν να μην έχουν μέσα τους ζωή,

σαν από χρόνια να έχουνε πεθάνει.

Βλέπω σαν μύγες τα αυτοκίνητα να περνάνε,

βλέπω την σκόνη και την καταχνιά να σηκώνεται σαν

από ένα τηγάνι που το λάδι του έχει πυρώσει.

Βλέπω τα φθηνά ξενοδοχεία, και τα βρώμικα φαγάδικα

που πέρασα κάποια χρόνια από την ζωή μου,

κάνοντας απόδραση από μια πραγματικότητα

που θεωρούσα πως δεν μου ταίριαζε.

Σαν ένα άθλημα που με επιβεβαίωνε.

Να, πίσω απ αυτό το κτίριο είναι το ταβερνείο του Θωμά.

Ένα υπόγειο βρώμικο κουτούκι που το πρωί έφτιαχνε πατσά

και μέχρι το βράδυ είχε μπακαλιάρο για σπεσιαλιτέ.

Ο Θωμάς ένας εξηντάρης ασπρομάλλης κοιλαράς,

μεθυσμένος τις περισσότερες φορές, που φορούσε

μια άσπρη γαριασμένη μπλούζα και για όλα

είχε μια άποψη και μια δικαιολογία.

Στο τσιμεντένιο πάτωμα από την γλίτσα, ένιωθα

τα παπούτσια μου να κολλάνε κάτω,

"ρίχνω φάρμακο για απολύμανση" έλεγε ο Θωμάς,

ο μπακαλιάρος ήταν στοιβαγμένος σε μια

μπαλέτα και σκεπασμένος με μια βρώμικη κουρελού,

"είναι αλμυρός έλεγε ο Θωμάς δεν έχει ανάγκη",

και ο πατσάς μισοπλυμένος , "είναι πιο νόστιμος έτσι"

έλεγε και ξανάλεγε ο φίλος μου ο Θωμάς

Πιο δεξιά βλέπω τον μεγάλο δρόμο και τα πολιτιστικά κέντρα

με τις μεγάλες μαρκίζες, που όταν έμπαινα μέσα,

χανόμουν στην μαγεία των τραγουδιών,

που έβγαινε από τα μεγάλα κόκκινα χείλη της λαϊκής αηδούς.

Τι τέλεια που τα έλεγε, ήταν χάρμα οφθαλμών,

και αν το ντεκολτέ ήταν πιο βαθύ, τότε η μαγεία περίσσευε.

Δίπλα δεν λείπουν τα μικρά ξενοδοχεία ολιγόωρης διαμονής,

διανυκτερεύοντα σαν τα φαρμακεία

για την εξυπηρέτηση του κοινού.

Τα δωμάτια άσπρα, ψηλοτάβανα και σχετικά μεγάλα.

Η μυρωδιά της χλωρίνης μπερδευόταν με το αποσμητικό χώρου

και τα δυο μαζί με τους ιδρώτες των περιστασιακών εραστών.

Κοιτάζοντας ευθεία στον ορίζοντα βλέπω το απέραντο γαλάζιο,

την θάλασσα που τόσο πολύ αγάπησα.

Το σπίτι που γεννήθηκα δίπλα στο κύμα ήταν,

που τον χειμώνα χτυπούσε τον αυλόγυρο.

Οι πρώτες μου ανάσες ήταν από την Όστρια

τον Σιρόκο και τον Γαρμπή.

Που άλλοτε φυσούσαν απαλά και με νανούριζαν

και άλλοτε μανιασμένα και με τρόμαζαν.

Είμαι ακόμα εδώ, γυρίζω από την μια μεριά στην άλλη

σαν κάτι να ψάχνω, σαν κάτι να έχω αφήσει

σε τούτη εδώ την πόλη.

Κάτι που κάποτε με έκανε τόσο ευτυχισμένο,

ώστε να πιστεύω πως όλος ο κόσμος δικός μου είναι,

πως η νύχτα για μένα έχει φτιαχτεί.

Κάτι που όσο και να ψάξω ποτέ δεν θα το βρω.

Χάθηκε για πάντα και μου άφησε μόνον αναμνήσεις.

Τα νιάτα μου ήταν που με έκαναν να βλέπω το μαύρο άσπρο,

την νύχτα λαμπερή, την αθλιότητα για μεγαλοπρέπεια.

Ακόμα και τον πατσά του Θωμά, που τώρα με

την σκέψη και μόνον αηδιάζω, τότε νοστιμότατο τον έβρισκα.

Καμία εγκράτεια και κανένα μέτρο δεν στάθηκε εμπόδιο,

στο να ζήσω, όπως η ζωή μου τα 'φερνε

και χωρίς σκέψη να ακολουθώ τα βήματά μου.

Ένας αόρατος ράφτης έρχεται τώρα απρόσκλητος.

Μου ράβει το σαρκικό κουστούμι μου, όλο και πιο φαρδύ,

όλο και με πιο πολλά ελαττώματα.

Με τις μνήμες και τις εικόνες που έχω κρατήσει προσπαθώ

να μην τον λογαριάζω, να κάνω πως δεν καταλαβαίνω.

Άλλωστε πια, τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει.

Δεν θα αφήσω να με τρομάξει η συνέχεια, όποια και αν είναι

αυτή, όπως και να έρθει. Θα είμαι εδώ όρθιος,

γι αυτούς που με αγαπούν και αυτούς που αγαπάω.

Και πάντα το ίδιο θα λέω με όλη την δύναμη της φωνής μου.

Τα νιάτα είναι η αυγή, γι αυτό ξύπνα όσο πιο νωρίς μπορείς!!!

Οι αναμνήσεις μας... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Το χέρι μου
έτρεμε ολόκληρο,
πριν η παλάμη πάνω σε αυτό
το ποθητό κορμί ακουμπήσει.
Ίσως φοβόμουν
μήπως καταστρέψω,
αυτό που φάνταζε στα μάτια μου,
σαν αλαβάστρινο
του Χαλεπά αριστούργημα.
Τώρα για δες
ο χρόνος κατάφερε να μας νικήσει.
Με το αδυσώπητο πέρασμα του
μας τιμώρησε στη σαρκική απαξία του.
Το σώμα δεν μοιάζει πια με το μετάξι
και το αλαβάστρινό σου πρόσωπο
φθαρμένο είναι τώρα και αυτό.
Μόνον τα μάτια σου έμειναν όμορφα
όπως τα γνώρισα.
Αδίστακτος εχθρός ο χρόνος,
δεν φταίμε εμείς μη λυπάσαι.
Δεν είμαστε μονάχοι,
μας κρατούν συντροφιά
οι αναμνήσεις μας!!!

...Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Το αρχαιότερο ερωτικό ποίημα στον κόσμο!!

Γαμπρέ, αγαπημένε της καρδιάς μου,

σαν το μέλι γλυκιά είναι η ομορφιά σου.
Λιοντάρι, αγαπημένο της καρδιάς μου με μάγεψες.

'Ασε με να σταθώ τρέμοντας, μπροστά σου,
να σε αγγίξω με το χάδι μου.
Το χάδι μου είναι ακριβό,
πιο απολαυστικό είναι από την ομορφιά.
Σαν το μέλι με το γάλα.

Γαμπρέ, πες στη μητέρα μου,
θα σου δώσει λιχουδιές.
Στον πατέρα μου, θα σου δώσει δώρα.
Τη ψυχή σου να ζωντανέψω, ξέρω.

Γαμπρέ κοιμήσου στο σπίτι μας ως την αυγή,
τη καρδιά σου ξέρω πως να ευχαριστήσω.
Λιοντάρι κοιμήσου στο σπίτι μας ως την αυγή.

Εσύ, επειδή μ' αγαπάς, κύριέ μου,
κύριε προστάτη μου, Σουσίν μου,
εσύ που ευφραίνεις τη καρδιά του Ενλίλ,
άγγιξέ με, με το χάδι σου...

Η Ώρα της Αφύπνισης...

Την ώρα που ο άνθρωπος ζητά πραγματικά να λυτρωθεί απο τα δεσμά του, την ώρα που εχει κατασταλάξει μέσα του, η αλήθεια η δική του. Εχει αντικρύσει κατάματα τον εαυτό του, χωρίς φόβο για τις "αστοχίες και τα λάθη του" είναι η στιγμή που ζητά και τη λύτρωσή του απο την φθορά και την θλίψη της ζωής. Είναι η ώρα που αισθάνεται οτι κουράσθηκε να "παλέυει" η να "μάχεται" σε ενα κόσμο που αμετακίνητα άδικος πάντα θα "στέκεται" σιωπηλός παρατηρητής του, ακόμα και προτρεπτικός σε κάθε τι που θα δοκιμάσει τον ψυχικό του κόσμο, που θα τον φέρει σε σύγκρουση με τον ίδιο τον εαυτό του. Η ώρα που θα αντιμετωπίσει τους φόβους του. Θα πρέπει ίσως να ανατρέψει την εικόνα που ηθελημένα ίσως η και όχι δέχθηκε να "αντιπροσωπεύσει" σε αυτή τη ζωή για πολλούς λόγους. Η ώρα αυτή είναι η Ωρα της Αφύπνισης της ψυχής του. Το εσωτερικό καμπανάκι που τον "ξυπνά απο έναν κόσμο που τον κοίμησε". Εναν κόσμο που τον εμπόδισε να είναι ο εαυτός του ο πραγματικός. Σε ένα κόσμο που τον έμαθε να φοβάται, να πονάει, να μειώνει τον εαυτό του αντί να τον 'αγαπά με τον τρόπο που του χάρισε ο Δημιουργός Του. Υπάρχει όμως στην αποθήκη της μνήμης της ψυχής του, σαν μια παλαιά ταινία που εχει πολύ καιρό να προβληθεί για διάφορους λόγους. Σαν ένα "σκονισμένο αντίγραφο" του εαυτού του απο την ακινητοποίηση του χρόνου. Θολό ίσως και δυσδιάκριτο απο την φθορά. Περιμένει την ώρα της αφύπνισης. Την στιγμή που θα 'ξυπνήσει' σαν σε όνειρο και θα αναζητήσει. Την ώρα που θα καταλάβει οτι πρέπει να θυμηθεί την αγάπη. Την ώρα αυτή θα αναζητήσει τον εαυτό του, να τον γνωρίσει οχι οπως τον "έμαθε" αλλά οπως είναι πραγματικά Η ώρα που θα του αποκαλυφθεί η όψη του η πραγματική.

Η πιο όμορφη γυναίκα .

Η πιο όμορφη γυναίκα είναι αυτή που βλέπει η ίδια, όταν κοιτάζεται στον καθρέφτη της. Μια γυναίκα που επιλέγει τον εαυτό της λάμπει, έχει το δικαίωμα να είναι όμορφη και επιθυμητή, αυτό δεν είναι πρόκληση αυτό είναι τέχνη. Πίσω από το πρόσωπό της υπάρχει μια κρυμμένη ομορφιά που μόνο η αυτοεκτίμηση και η αγάπη για τον εαυτό της μπορούν να αποκαλύψουν. Δεν περιμένει να την επιλέξουν, επιλέγει πρώτα αυτή, δεν προσπαθεί να ευχαριστήσει, αγαπά την ελευθερία της και δεν κρύβεται από κανέναν, λάμπει χωρίς άδεια. Αυτήν την γυναίκα αξίζει να την αγαπάς και να την σέβεσαι... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Κατάθεση ψυχής...

Απόγευμα. Γύριζοντας σπίτι από τη δουλειά, είδα το μήνυμα του. Η καρδιά μου σκίρτησε γιατί  τελευταία τα μηνύματα του είναι σπάνια, όχι δεν παραπονιέμαι, ξέρω πόσα προβλήματα  έχει, τον νοιώθω. Μου λέει θα σου στείλω να διαβάσεις  κάτι και θέλω την γνώμη σου. Άρχισα να διαβάζω,  ήταν μια κατάθεση ψυχής. Ήταν λόγια αγάπης, λόγια καρδιάς,  για μια γυναίκα που δεν είναι μαζί του, αλλά την νοσταλγεί. Η καρδιά μου άρχισε να χτυπάει τρελά, ένοιωσα  μια γλύκα να με συνεπαίρνει, γιατί νόμισα ότι τα έγραφε  για μένα, συνεχίζοντας το διάβασμα κατάλαβα. Ότι 'ήταν για κάποια άλλη γυναίκα από το παρελθόν του, που σίγουρα είχε αγαπήσει και την νοσταλγεί. Δεν ένοιωσα απογοήτευση αντιθέτως, ένοιωσα  υπερηφάνεια. Ένοιωσα τυχερή που αγαπώ ένα  υπέροχο άντρα. Έναν άντρα που δεν ντρέπεται  να εξωτερικεύσει αυτά που νοιώθει. Έναν άντρα, που είχα την τύχη να αγαπήσει και μένα. Φτάνοντας σπίτι σκέφτηκα, ίσως μετά από χρόνια  να γράψει κάτι, έτσι γλυκό και για μένα. Δεν τόλμησα  να τού πω την γκάφα μου. Απλά του είπα είναι υπέροχο,  αυτό με ρώτησε, να του πω την γνώμη μου,  και του είπα την αλήθεια ήταν υπέροχο.  Βλέπεις εξακολουθώ να είμαι τρελά ερωτευμένη  μαζί του και κάθε τι που γράφει ή κάνει νομίζω είναι  για μένα. Να μην τρελαθούμε κιόλας, ζούμε στον εικοστό  πρώτον αιώνα. Οι άνθρωποι έχουν αλλάξει. Ερωτεύονται  εύκολα, αλλάζουν συντρόφους κάθε λίγο.Το θεωρούν φυσικό,  κάτι που δεν μπορώ να κάνω εγώ. Όχι δεν έχω σκουριασμένες  ιδέες, έτσι γεννήθηκα, αθεράπευτα ρομαντική, και έτσι  θα παραμείνω. Για ένα πράγμα δεν μετάνιωσα ποτέ, που  δόθηκα και θα συνεχίσω να δίνομαι σ,αυτόν τον άντρα. Είναι σπάνιο είδος... Το αξίζει!!!!!!