
Έλα να καθίσουμε λίγο μαζί άνθρωπε. Μίλα μου ή μάλλον άκου με σαν να έχεις απέναντί σου έναν δικό σου άνθρωπο, έναν παππού ή έναν μεγάλο αδερφό που έχει περπατήσει πολλά χιλιόμετρα, έχει σκοντάψει έχει πέσει αλλά έμαθε τελικά πώς παίζεται αυτό το παιχνίδι που λέγεται ζωή.
Πρώτα απ όλα να είσαι καλός με τον εαυτό σου. Μην του φέρεσαι σαν να είναι ο χειρότερος εχθρός σου. Όταν νιώθεις την ψυχή σου βαριά σαν να κουβαλάει πέτρες σταμάτα και άφησέ την να πάρει μια ανάσα. Όταν το σώμα σου πονάει και ζητάει ξεκούραση άκουσέ το μην το ζορίζεις άλλο. Δεν είσαι μηχανή. Και όταν το μυαλό σου γεμίζει μαύρες βαριές σκέψεις μην προσπαθείς με το ζόρι να τις διώξεις. Άφησέ τες να περάσουν από πάνω σου όπως περνάνε τα σύννεφα στον ουρανό. Κάποια στιγμή θα φύγουν και θα ξαναβγεί ο ήλιος.
Δείξε υπομονή με τον εαυτό σου. Έκανες λάθη; Όλοι κάναμε. Πήρες λάθος δρόμους; Ποιος δεν πήρε; Συγχώρεσε τον εαυτό σου για αυτά που δεν ήξερες τότε. Στάσου δίπλα σου γίνε εσύ ο καλύτερός σου φίλος γιατί στο τέλος της ημέρας εσύ θα είσαι πάντα εκεί για σένα.
Κάνε μια παύση. Κάτσε στην άκρη του δρόμου, τρίψε τα χέρια σου να ζεσταθούν όσο μακρύ κι αν σου φαίνεται το ταξίδι που έχεις ακόμα μπροστά σου. Ξέρεις τι έμαθα μεγαλώνοντας; Πως αυτά που πραγματικά ψάχνουμε στη ζωή η ηρεμία η χαρά η αγάπη δεν είναι σημειωμένα σε κανέναν χάρτη. Δεν θα τα βρεις σε ακριβά σπίτια ούτε σε γεμάτες τσέπες. Η αξία του δρόμου που περπάτησες δεν μετριέται με το πόσο μακριά έφτασες ή πόσα πράγματα αγόρασες. Μετριέται με το πόσο καλά έμαθες να ακούς τη φωνή της καρδιάς σου. Μετριέται με το πόσο άνθρωπος έμεινες.
Όταν όλα γύρω σου μοιάζουν θολά και μπερδεμένα σαν να έχει πέσει πυκνή ομίχλη στη θάλασσα και δεν βλέπεις μπροστά σου μην τρέχεις πανικόβλητος. Όταν τρέχεις στα τυφλά το μόνο σίγουρο είναι ότι θα χτυπήσεις. Κάτσε ήσυχα. Φτιάξε ένα ζεστό τσάι ή έναν καφέ, κράτα την κούπα με τα δυο σου χέρια και κοίταξε μέσα σου. Ρώτα τον εαυτό σου, είμαι καλά εδώ που πάω; Αυτό θέλει η ψυχή μου; Η σιωπή έχει τις πιο καθαρές απαντήσεις αρκεί να της δώσεις λίγο χρόνο.
Μη φοβάσαι να βγεις έξω και να ζήσεις. Ναι, η ζωή έξω έχει κινδύνους έχει ρίσκα έχει πίκρες. Μπορεί να πληγωθείς μπορεί να απογοητευτείς. Αλλά αν μείνεις κλεισμένος μέσα στους τέσσερις τοίχους του φόβου σου τότε δεν ζεις απλώς αναπνέεις. Είναι σαν να έχεις ένα όμορφο καράβι και να το κρατάς δεμένο στο λιμάνι για να μη χτυπήσει στα κύματα. Μα τα καράβια δεν φτιάχτηκαν για τα λιμάνια, φτιάχτηκαν για τα ταξίδια.
Και μην κολλάς στα σχέδια που έκανες όταν ήσουν νέος. Η ζωή έχει δικά της σχέδια πολύ πιο σοφά από τα δικά μας. Να είσαι έτοιμος να αφήσεις τη ζωή που είχες φανταστεί στο χαρτί για να μπορέσεις να ζήσεις την αληθινή ζωή που στέκεται μπροστά σου και σε περιμένει.
Τέλος θέλω να κρατήσεις βαθιά στο μυαλό σου κάτι που το καταλαβαίνεις συνήθως όταν τα μαλλιά σου ασπρίσουν. Η ζωή είναι φτιαγμένη από τελευταίες φορές. Και το πιο ύπουλο πράγμα είναι πως ποτέ δεν χτυπάει ένα καμπανάκι για να μας προειδοποιήσει. Δεν ξέρεις ποια θα είναι η τελευταία φορά που θα γελάσεις με την καρδιά σου με έναν παλιό φίλο. Δεν ξέρεις ποια θα είναι η τελευταία φορά που θα ακούσεις τη φωνή της μάνας ή του πατέρα σου στο τηλέφωνο. Δεν ξέρεις ποια θα είναι η τελευταία φορά που το παιδί σου θα τρέξει στην αγκαλιά σου ή που θα σου ζητήσει να του κρατήσεις το χέρι για να κοιμηθεί πριν μεγαλώσει και ανοίξει τα δικά του φτερά. Δεν ξέρεις ποια θα είναι η τελευταία φορά που θα κρατήσεις το χέρι του ανθρώπου σου.
Γιαυτό μη συγκρατείς τίποτα. Μην τσιγκουνεύεσαι τις αγκαλιές σου. Άφησε για λίγο τη δουλειά και τα προβλήματα στην άκρη γονάτισε στο ύψος των παιδιών σου και παίξε μαζί τους, άκουσέ τα, γέλα μαζί τους. Μην κρατάς μέσα σου τα καλά λόγια το σ' αγαπώ, το μπράβο, το συγγνώμη, το ευχαριστώ. Μην αφήνεις εγωισμούς κούραση και ανόητες σιωπές να χτίζουν τοίχους ανάμεσα σε σένα και στους ανθρώπους που αγαπάς. Γιατί ότι δεν δίνεται την ώρα που πρέπει, χάνεται. Και μετά μένει μόνο το αχ, να μπορούσα να γυρίσω τον χρόνο πίσω. Ζήσε αγάπα και δώσε τώρα όσο έχεις ακόμα φως μπροστά σου... Γιάννης Χαραλαμπάκης.
























