Δημιουργοί και Παράσιτα... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Κάθε φορά που βλέπω ηλικιωμένα ζευγάρια να περπατούν αργά στον δρόμο κρατώντας ο ένας το χέρι του άλλου με εκείνη τη σιωπηλή αδιαπραγμάτευτη οικειότητα των δεκαετιών πάντα σταματώ και αναρωτιέμαι. Πόσες φορές άραγε έχουν συγχωρήσει ο ένας τον άλλον; Πόσες καταιγίδες πέρασαν πόσες νύχτες γύρισαν την πλάτη πόσα λάθη κατάπιαν και πόσες φορές διάλεξαν συνειδητά να μείνουν και να χτίσουν ξανά πάνω στα ερείπια; Γιατί ένας άντρας και μια γυναίκα που γερνούν μαζί δεν είναι δύο άγιοι που δεν έκαναν ποτέ λάθος, είναι δύο αληθινοί υγιείς άνθρωποι που αρνήθηκαν να το βάλουν στα πόδια στα πρώτα δύσκολα.
Αυτό το δέσιμο δεν αγοράζεται σε βιτρίνες ούτε χτίζεται με λόγια του αέρα. Είναι το βλέμμα που σε καταλαβαίνει μέσα στο πλήθος χωρίς να πεις λέξη το χέρι που σε κρατάει όρθιο όταν τρέμουν τα γόνατά σου η ανάσα του άλλου που γίνεται το μοναδικό σου καταφύγιο. Είναι να ξέρεις πως όσο σκληρός κι αν γίνει ο κόσμος έξω από την πόρτα σας μέσα σε εκείνη την αγκαλιά υπάρχει μόνο αλήθεια αφοσίωση και καθαρή αγάπη.
Με τον καιρό κατάλαβα πως στη ζωή δεν είναι όλα άσπρα ή μαύρα. Υπάρχουν αποχρώσεις αντιφάσεις δύσκολες αποφάσεις και απρόσμενα μονοπάτια που δοκιμάζουν τις αντοχές σου. Και ακριβώς εκεί, μέσα σε όλα όσα δεν μπορούμε να ελέγξουμε, ξεδιπλώνεται η μαγεία της αληθινής ζωής. Όμως για να ζήσεις αυτή τη μαγεία χρειάζεσαι καθαρή ψυχή. Και δυστυχώς η καθαρή ψυχή στις μέρες μας είναι είδος προς εξαφάνιση.
Γιατί στην πραγματικότητα, υπάρχουν μόνο δύο είδη ανθρώπων σε αυτόν τον κόσμο. Οι Δημιουργοί και τα Παράσιτα.
Οι δημιουργοί είναι εκείνοι που μπαίνουν σε μια σχέση σε μια φιλία σε μια ζωή με τα χέρια γεμάτα αλήθεια. Είναι εκείνοι που ιδρώνουν που πονάνε που δίνουν χώρο που φροντίζουν τον άνθρωπό τους χωρίς να κρατούν λογαριασμό. Είναι ο άντρας που στέκεται βράχος δίπλα στη γυναίκα του όταν εκείνη λυγίζει και η γυναίκα που γίνεται φως και καταφύγιο όταν εκείνος χάνει τον δρόμο του.
Και απέναντί τους στέκονται τα παράσιτα. Τα τομάρια και οι παλιάνθρωποι που φορούν το κοστούμι της καλοσύνης και της ευγένειας μόνο όσο έχουν κάτι να ρουφήξουν. Είναι τα ανθρωπάκια της υποκρισίας που τρέφονται από την ενέργεια, τον χρόνο και την αγάπη των άλλων που πουλάνε φτηνές υποσχέσεις με ημερομηνία λήξης που σου χαμογελούν κατάμουτρα ενώ πίσω από την πλάτη σου ακονίζουν το ψέμα και τη συκοφαντία. Δειλοί και άδειοι που μόλις τελειώσει το συμφέρον τους ή έρθει η πρώτη δυσκολία εξαφανίζονται σαν ποντίκια αφήνοντας πίσω τους συντρίμμια και το θράσος να παριστάνουν και τα θύματα.
Και δυστυχώς αυτή η υποκρισία δεν μένει μόνο στις προσωπικές σχέσεις έχει δηλητηριάσει ολόκληρη την κοινωνία. Την βλέπεις κάθε μέρα στις οθόνες στα πουλημένα ανθρωπάκια των μέσων ενημέρωσης στους επαγγελματίες του ψέματος που έχουν κάνει την αδικία επάγγελμα. Που γλείφουν εκεί που πρέπει που ξεπλένουν το βρώμικο χρήμα και την ανηθικότητα που αδικούν κατάφωρα το δίκιο και δικαιώνουν το άδικο με ένα χυδαίο χαμόγελο αρκεί να πέσει το ανάλογο αντίτιμο. Είναι το ίδιο σάπιο DNA. Άνθρωποι χωρίς ιερό και όσιο που πούλησαν τη συνείδησή τους για λίγα αργύρια και προσπαθούν να πείσουν τους τίμιους ότι το μαύρο είναι άσπρο.
Και ξέρετε πώς επιβιώνει όλη αυτή η σαπίλα; Μέσα από τον δικό μας συμβιβασμό. Από εκείνες τις μικρές σχεδόν ευγενικές θυσίες που κάνουμε καθημερινά για να γλιτώσουμε από ένα στραβό βλέμμα μια παρεξήγηση ή μια δύσκολη εξήγηση. Καταπίνουμε το όχι μας χαμογελάμε εκεί που θέλουμε να φωνάξουμε ανεχόμαστε τους υποκριτές και τα ψέματά τους για να μη χαλάσουμε τη βιτρίνα της ησυχίας μας. Και κάπως έτσι, η υποταγή γίνεται συνήθεια, πριν καν αναρωτηθούμε τι θέλει πραγματικά η ψυχή μας σκεφτόμαστε πόσο φυσιολογικό και αποδεκτό θα φαίνεται στους άλλους να το θέλουμε.
Φτάνουμε στο σημείο να ζούμε ζωές ξένες, κομμένες και ραμμένες στα μέτρα της κοινωνικής υποκρισίας. Ωστόσο για να νιώσεις εντελώς εκτός τόπου και ξένος με τον ίδιο σου τον εαυτό μερικές φορές αρκεί απλώς να βρίσκεσαι στο μέρος και δίπλα στους ανθρώπους που οι άλλοι έχουν επιλέξει για εσένα και όχι εκεί που χτυπάει η δική σου καρδιά.
Στο τέλος της μέρας η ζωή δεν χαρίζεται σε όσους φοβούνται να ξεκαθαρίσουν το τοπίο τους. Αξίζει να κρατάς δίπλα σου μόνο τους δημιουργούς  εκείνους που έχουν τα κότσια να αγαπούν γυμνά χωρίς μάσκες χωρίς ψέματα και χωρίς συμφέροντα όπως εκείνα τα δύο γερασμένα χέρια που δεν αφέθηκαν ποτέ. Όσο για τα παράσιτα τους υποκριτές και τους πουλημένους της εποχής; Ας μείνουν να τρώνε τις ίδιες τους τις σάρκες μέσα στο σκοτάδι της ανηθικότητάς τους. Γιατί η αληθινή αγάπη η αξιοπρέπεια και το δίκιο είναι πολυτέλεια για λίγους και σίγουρα δεν χωράνε σε βρώμικα χέρια... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Τίτλος Τιμής... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Υπάρχουν γυναίκες που δεν περνούν απλώς από μπροστά σου, καταλαμβάνουν ολόκληρο τον χώρο με την παρουσία τους επιβάλλοντας έναν σιωπηλό θαυμασμό. Για έναν άντρα που ξέρει να βλέπει πέρα από την επιφάνεια το να έχει απέναντί του μια τέτοια γυναίκα δεν είναι απλώς μια γνωριμία είναι τίτλος τιμής. Είναι η ύψιστη αναγνώριση να σε επιλέξει εκείνη που δεν έχει ανάγκη κανέναν μα διαλέγει συνειδητά να σταθεί δίπλα σου.
Μια γυναίκα με βάθος και αξιοπρέπεια καταλαβαίνει αμέσως από το πρώτο κιόλας δευτερόλεπτο τη διαφορά ανάμεσα στο βλέμμα εκείνων που θέλουν μόνο να κατακτήσουν το σώμα της και σε εκείνους που διψούν να δουν να αγγίξουν και να νιώσουν την ψυχή της. Δεν χρειάζεται λόγια για να το ξεχωρίσει, το διαβάζει στον τρόπο που την κοιτάζεις, στην υπομονή σου στη σιωπή σου. Γιατί η ίδια δεν είναι το σώμα της που αναζητά την εύκολη προσοχή και τα βιαστικά χειροκροτήματα είναι η αύρα της ο τρόπος που μια μικρή ανεπαίσθητη λεπτομέρεια πάνω της, ένα γύρισμα του λαιμού ένα χαμηλωμένο βλέμμα που κρύβει υποσχέσεις μια κοφτή ανάσα καταφέρνει να σε κρατήσει πίσω και να σε καθηλώσει.
Ο άντρας που γνωρίζει την αληθινή ιεροτελεστία της αποπλάνησης δεν τρέχει να φτάσει στον προορισμό. Σταματά στις λεπτομέρειες. Ακούει τους μικρούς της δισταγμούς σέβεται τις σιωπές της χαϊδεύει τις ανασφάλειές της πριν καν ακουμπήσει το δέρμα της. Ξέρει καλά πως μια γυναίκα δεν θέλει απλώς να νιώθει γυμνή κάτω από τα σεντόνια, θέλει να νιώθει ολότελα ασφαλής και ακαταμάχητα ποθητή την ίδια στιγμή. Θέλει να νιώθει πως την ανακαλύπτεις σιγά σιγά σπιθαμή προς σπιθαμή σαν ένα υπέροχο ιερό μυστικό που κανείς άλλος πριν από σένα δεν είχε την υπομονή και την ποιότητα να διαβάσει.
Εκεί κρύβεται όλη της η μεγαλοπρέπεια. Στον τρόπο που παραδίνεται όχι από αδυναμία μα από απόλυτη δύναμη. Είναι εκείνη η αργή βασανιστικά τρυφερή στιγμή που τα δάχτυλά σου μπλέκονται στα μαλλιά της που τα χείλη σου κατεβαίνουν αργά από το αυτί στον γυμνό της ώμο χωρίς καμία βιασύνη νιώθοντας το δέρμα της να ανατριχιάζει και να καίει κάτω από την ανάσα σου. Είναι η στιγμή που τα χέρια σου εξερευνούν την καμπύλη της μέσης της που το σώμα της λυγίζει και κουμπώνει πάνω σου ενώ τα μάτια της καρφώνονται στα δικά σου μέσα στο μισοσκόταδο. Εκεί που ο χρόνος παγώνει κάθε άγγιγμα γίνεται όρκος κάθε ψίθυρος στο δέρμα της γίνεται καταφύγιο και το κορμί της ανοίγει σαν λουλούδι που βρήκε επιτέλους το δικό του φως.
Και ύστερα ξεσπά η φωτιά. Γιατί αυτές ακριβώς οι γυναίκες, οι φλογερές οι αυθεντικές οι ασυμβίβαστες, κρατούν μια ολόκληρη καταιγίδα στα χέρια τους. Όταν αφεθούν όταν νιώσουν πως τις τιμάς και τις σέβεσαι γίνονται η πιο άγρια ακαταμάχητη θύελλα. Είναι εκείνες που σου καίνε τις σκέψεις με ένα μόνο άγγιγμα των δαχτύλων τους που τρελαίνουν τις αισθήσεις σου με τη μεθυστική μυρωδιά του δέρματός τους και σε παρασύρουν σε έναν ρυθμό όπου χάνεται κάθε έλεγχος  κάνοντας την καρδιά σου να χτυπά τόσο δυνατά που νιώθεις πως γεννιέσαι ξανά μέσα στην αγκαλιά τους.
Γιατί μια τέτοια γυναίκα δεν τη ρίχνεις και δεν την έχεις ποτέ δεδομένη, δεν είναι τρόπαιο για να το επιδεικνύεις είναι βασίλειο που οφείλεις να είσαι άξιος να κατοικήσεις. Την κερδίζεις κάθε μέρα την τιμάς με τη συνέπειά σου την προστατεύεις με τη δύναμή σου και υποκλίνεσαι στη μεγαλοπρέπειά της χωρίς να χάνεις τον ανδρισμό σου, αντιθέτως τότε είναι που γίνεσαι πραγματικά άντρας. Και αν ποτέ σου χαρίσει την καρδι, το μυαλό και το κορμί της να ξέρεις πως κρατάς στα χέρια σου το πιο ιερό παράσημο, τον ύψιστο τίτλο τιμής που μπορεί να φορέσει ποτέ ένας άντρας σε ολόκληρη τη ζωή του... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Εκείνα τα καστανά μάτια... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Η ζωή μας δεν μετριέται με τις μέρες που απλώς πέρασαν αλλά με εκείνες τις ελάχιστες στιγμές που μας έκοψαν την ανάσα. Υπάρχουν συναντήσεις που έρχονται ξαφνικά χωρίς να τις περιμένεις και αλλάζουν όλη τη βαρύτητα γύρω σου. Είναι εκείνες οι ώρες που η λογική κάνει στην άκρη οι λέξεις περισσεύουν και η ψυχή παραδίνεται ολοκληρωτικά σε ένα βλέμμα που δεν μοιάζει με κανένα άλλο.
Υπάρχουν στιγμές στη ζωή που οι δείκτες του ρολογιού μοιάζουν να παγώνουν και ο χρόνος σταματά να μετράει. Είναι εκείνες οι σπάνιες ιερές στιγμές που βρίσκεσαι τυλιγμένος στην αγκαλιά μιας γυναίκας, χαμένος μέσα στα μάτια της νιώθοντας μια σύνδεση τόσο βαθιά και ακατανίκητη που όλος ο υπόλοιπος κόσμος παύει να υπάρχει. Τίποτα έξω από εκείνο το δωμάτιο δεν έχει πια σημασία, μόνο η ανάσα της πάνω στο δέρμα σου και ο χτύπος της καρδιάς της που μπερδεύεται με τον δικό σου.
Χάνεσαι ολοκληρωτικά στο βλέμμα της μαγεμένος από το χρώμα των ματιών της. Δεν είναι ούτε μπλε ούτε πράσινα, είναι βαθιά σκοτεινά καστανά. Έχουν το ακριβές χρώμα του καφέ, εκείνου του δυνατού πικρού καφέ που σου διώχνει μακριά τον ύπνο που σε κρατάει ξάγρυπνο τις νύχτες να τη σκέφτεσαι μα την ίδια στιγμή γίνεται η γλυκιά σου εμμονή και σου προκαλεί τους πιο όμορφους, βασανιστικούς εφιάλτες. Μέσα σε αυτά τα μάτια βλέπεις τα πάντα. Τη φωτιά που σε καίει την τρυφερότητα που σε ηρεμεί και ένα μυστήριο που σε καλεί να βουτήξεις μέσα του χωρίς δίχτυ ασφαλείας.
Είναι εκείνες οι στιγμές που τα κλεμμένα φιλιά τα βιαστικά τρυφερά αγγίγματα και οι παθιασμένες αγκαλιές παύουν να είναι απλές πράξεις και μετατρέπονται σε αναμνήσεις που χαράζονται ανεξίτηλα στη μνήμη. Όταν τα χέρια εξερευνούν κάθε σπιθαμή οικειότητας και τα σώματα μιλούν τη δική τους σιωπηλή γλώσσα. Γιατί όταν η χημεία ανάμεσα σε δύο ανθρώπους είναι αληθινή και το πάθος αδιαμφισβήτητο ακόμα και οι πιο απλές καθημερινές στιγμές, ένα βλέμμα πάνω από το τραπέζι ένα άγγιγμα στο χέρι, αποκτούν άλλη βαρύτητα και γίνονται διαχρονικές.
Υπάρχουν γυναίκες που δεν περνούν απλώς από δίπλα σου, έρχονται και σε σημαδεύουν για μια ολόκληρη ζωή. Είναι γυναίκες που ήταν γραφτό να εμφανιστούν στον δρόμο σου εκείνη την ακριβή στιγμή. Ίσως όχι για να μείνουν για πάντα ούτε για να γεράσετε μαζί αλλά για να περάσουν σαν καλοκαιρινή καταιγίδα να ταράξουν τα νερά σου να σου διδάξουν τι σημαίνει να νιώθεις ζωντανός μέχρι το κόκαλο και ύστερα να συνεχίσουν το ταξίδι τους.
Και το ίδιο ισχύει και από την άλλη πλευρά. Γιατί κάποιοι άντρες δεν περνούν απλώς για να αγγίξουν επιφανειακά την καρδιά μιας γυναίκας. Όταν ένας άντρας δίνεται αληθινά με πάθος σεβασμό και ψυχή αφήνει μέσα της ένα αποτύπωμα βαθύ ένα αίσθημα ασφάλειας επιθυμίας και πληρότητας που όσα χρόνια κι αν περάσουν δεν πρόκειται να σβήσει ποτέ.
Και τελικά όταν οι δρόμοι χωρίσουν και η σιωπή επιστρέψει μένει μόνο η γεύση εκείνης της εποχής. Αρκεί ένα απλό άρωμα στον δρόμο μια βραδινή αϋπνία ή ένα ζευγάρι καστανά μάτια στο πλήθος για να γυρίσει ο χρόνος πίσω σε ένα δευτερόλεπτο. Γιατί όσα ζήσαμε αληθινά όσα μας έκαναν να χάσουμε τον ύπνο και το μυαλό μας δεν τελειώνουν ποτέ, γίνονται κομμάτι της ψυχής μας και μένουν εκεί, ζωντανά, να μας θυμίζουν πως κάποτε αγαπήσαμε και ποθήσαμε με όλο μας το είναι... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Συγγνώμη, εαυτέ μου... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Περνάμε μια ολόκληρη ζωή να ζητάμε συγγνώμη από τους γύρω μας. Ζητάμε συγγνώμη αν αργήσαμε αν είπαμε μια κουβέντα παραπάνω αν δεν προλάβαμε να ικανοποιήσουμε τις προσδοκίες των άλλων. Κάνουμε τα πάντα για να είμαστε αρεστοί σωστοί και τυπικοί απέναντι σε όλους ξεχνώντας συχνά τον πιο σημαντικό άνθρωπο της ζωής μας. Αυτόν που βλέπουμε κάθε πρωί στον καθρέφτη μας. Υπάρχουν όμως στιγμές σιωπής εκεί που πέφτουν οι ρυθμοί της ημέρας που συνειδητοποιείς πως ο άνθρωπος που αδίκησες περισσότερο από όλους είσαι εσύ ο ίδιος. Αν έπρεπε σήμερα να σταθώ μπροστά στον καθρέφτη και να μιλήσω εντελώς ειλικρινά χωρίς δικαιολογίες και χωρίς περιστροφές δεν θα ζητούσα συγγνώμη από κανέναν άλλον. Θα ζητούσα μια μεγάλη βαθιά συγγνώμη από τον ίδιο μου τον εαυτό. Για όλα όσα έκανα βιαστικά ή επιπόλαια μα πολύ περισσότερο για όλα εκείνα που φοβήθηκα και τελικά δεν έκανα ποτέ.
Συγγνώμη εαυτέ μου για όλες τις φορές που σε έβαλα σε δεύτερη μοίρα. Που έσκυψα το κεφάλι και είπα ναι ενώ μέσα μου φώναζα όχι μόνο και μόνο για να μη χαλάσω τις καρδιές των άλλων. Που έδωσα απλόχερα τον χρόνο την ενέργεια και την ψυχή μου σε ανθρώπους που με έβλεπαν σαν δεδομένο ή σαν περαστικό. Σου ζητώ συγγνώμη που άφησα το μυαλό μου να γεμίζει με άγχη και προβλήματα που δεν ήταν καν δικά μου ξεχνώντας να φροντίσω τη δική σου ηρεμία.
Αλλά το πιο μεγάλο μου παράπονο, αυτό που καίει σαν μικρό αγκάθι μέσα μου, είναι για όσα δεν έκανα. Για τη ζωή που άφησα να κυλήσει και να περάσει άδικα μέσα από τα δάχτυλά μου περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή που τελικά δεν ήρθε ποτέ. Λυπάμαι που άφησα τα χρόνια να φεύγουν στην αναμονή στη ρουτίνα και στο άστο για αύριο λες και είχαμε υπογράψει συμβόλαιο με την αιωνιότητα.
Συγγνώμη για εκείνους τους πολλούς χαμένους έρωτες που άφησα να γλιστρήσουν μέσα από τα χέρια μου. Για εκείνες τις γυναίκες που πέρασαν από μπροστά μου με κοίταξαν στα μάτια μου έδωσαν το σήμα και εγώ έμεινα ακίνητος από δισταγμό. Για τα σ’ αγαπώ και τα σε θέλω που κατάπια για τα φιλιά που δεν έδωσα για τις αγκαλιές που έκλεισα πριν καν ανοίξουν επειδή φοβήθηκα μήπως πληγωθώ ή μήπως εκτεθώ. Πόσοι έρωτες έμειναν μισοί πόσες νύχτες χάθηκαν στη σιωπή, πόσες ιστορίες δεν γράφτηκαν ποτέ επειδή ο εγωισμός και ο φόβος μίλησαν πιο δυνατά από την καρδιά μου; Συγγνώμη ακόμα για εκείνα τα ταξίδια που δεν πήγαμε επειδή όλο κάτι τύχαινε και τα αναβάλλαμε. Για τις ευκαιρίες που χτύπησαν την πόρτα μας μα εμείς διστάσαμε να την ανοίξουμε προτιμώντας τη σιγουριά της βολής μας αντί για τη μαγεία του ρίσκου. Πόσα γέλια δεν γελάσαμε με την ψυχή μας πόσες στιγμές αφήσαμε να χαθούν μετρώντας ανησυχίες αντί για αστέρια;
Κοίταζα τους άλλους να προχωρούν να ερωτεύονται να τολμούν να πέφτουν και να ξανασηκώνονται και εγώ στεκόμουν συχνά στην άκρη σαν απλός θεατής της ίδιας μου της ζωής. Σου στέρησα χαρές εαυτέ μου. Σου στέρησα την ελευθερία να ζήσεις χωρίς το βάρος του τι θα πει ο κόσμος. Σε αδίκησα γιατί σου φέρθηκα σαν να έχεις όλο τον χρόνο του κόσμου μπροστά σου ενώ η ζωή είναι απλώς μια ανάσα.
Όμως, ξέρεις κάτι; Όσο κι αν πονάει αυτό το παράπονο για τον χαμένο χρόνο και τους έρωτες που έμειναν ανεκπλήρωτοι δεν γίνεται να μείνουμε άλλο εκεί. Η καλύτερη συγγνώμη δεν είναι αυτή που λέγεται με λόγια αλλά αυτή που αποδεικνύεται με πράξεις από σήμερα κιόλας. Σου υπόσχομαι λοιπόν πως από εδώ και πέρα θα σε προσέχω. Δεν θα αφήσω άλλη μέρα να περάσει άδεια ούτε άλλο συναίσθημα να μείνει κλειδωμένο στο συρτάρι. Θα τολμάω θα λέω αυτό που νιώθω θα διεκδικώ αυτό που ποθώ θα φεύγω από ότι με βαραίνει και θα μένω μόνο εκεί που η καρδιά μου χτυπάει δυνατά. Γιατί έστω και τώρα μας αξίζει να ζήσουμε τη ζωή και τον έρωτα ολόκληρα όχι μισά.
Και κάπου εδώ αυτή η συγγνώμη γίνεται η αρχή μιας νέας συμφωνίας. Δεν μπορώ να γυρίσω το ρολόι πίσω για να διορθώσω όσα χάθηκαν ούτε να ξαναζήσω όσα προσπέρασα. Μπορώ όμως να ορίσω το σήμερα. Από εδώ και στο εξής δεν θα είμαι πια ο αυστηρός κριτής του εαυτού μου αλλά ο μεγαλύτερός του σύμμαχος. Γιατί η ζωή δεν συγχωρεί εκείνους που τη φοβούνται μα χαμογελά πάντα σε όσους έχουν το θάρρος να την αγκαλιάσουν ξανά απ' την αρχή με ανοιχτή καρδιά και καθαρό βλέμμα... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Όταν παύεις να περιμένεις... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Υπάρχουν αποφάσεις στη ζωή που δεν παίρνονται μέσα σε μια στιγμή θυμού, ούτε γεννιούνται από μια ξαφνική καταιγίδα. Είναι εκείνες οι σιωπηλές συνειδητοποιήσεις που ωριμάζουν αργά μέσα μου μέρα με τη μέρα μέχρι που μια απλή στιγμή αρκεί για να αλλάξει τα πάντα. Έτσι ακριβώς ήρθε και η απόσταση ανάμεσά μας. Όχι από μια σύγκρουση που γκρέμισε τα πάντα μονομιάς αλλά από εκείνη την καθοριστική στιγμή που κοίταξα βαθιά μέσα μου και κατάλαβα με απόλυτη διαύγεια ότι απλώς δεν θέλω να περιμένω άλλο.
Δεν ήταν εύκολο να φτάσω σε αυτό το σημείο ειδικά όταν αγάπησα αληθινά και επένδυσα την ψυχή μου σε εκείνη. Όμως κάθε άνθρωπος έχει τα δικά του όρια αντοχής. Για καιρό περίμενα να βρει τον χρόνο που έλειπε να ξεπεράσει τους φόβους της να ανοίξει την πόρτα που κρατούσε μισόκλειστη και να μου δείξει έμπρακτα πως θέλει να περπατήσουμε μαζί. Περίμενα να γίνουν τα αυτονόητα πράξεις να συναντηθούν οι επιθυμίες μας στο ίδιο σημείο να νιώσω πως είμαι προτεραιότητα και όχι μια εκκρεμότητα που μένει για αργότερα. Όταν όμως η αναμονή έγινε μόνιμη κατάσταση άρχισε σιγά σιγά να φθείρει ότι πιο όμορφο υπήρχε ανάμεσά μας. Η υπομονή μου όσο μεγάλη κι αν ήταν εξαντλήθηκε όταν δεν συνάντησε ανταπόκριση. Συνειδητοποίησα πως το να μένω κάπου που νιώθω μισός με κάνει να χάνω κομμάτια από τον ίδιο μου τον εαυτό. Δεν έφυγα επειδή έπαψα να νιώθω ή επειδή ήθελα να την τιμωρήσω. Έφυγα από καθαρή ανάγκη αυτοπροστασίας, επειδή αξίζω να βρίσκομαι εκεί που η παρουσία μου είναι επιλογή και όχι υποχρέωση.
Δεν κρύβω πως αυτή η απόφαση με πονάει βαθιά. Μέσα μου νιώθω κομμάτια η απουσία της βαραίνει το στήθος μου και οι μέρες μοιάζουν άδειες, γιατί δεν είναι εύκολο να ξεριζώσω από μέσα σου μια γυναίκα που αγάπησα τόσο πολύ. Το να φεύγεις ενώ ακόμα νιώθεις, είναι από τα πιο σκληρά πράγματα που μπορεί να ζήσει ένας άνθρωπος. Κι όμως μέσα σε όλο αυτό το βάρος για εκείνη κρατάω μόνο τρυφερότητα και σεβασμό. Ήταν ένας άνθρωπος που άγγιξε την ψυχή μου που μου χάρισε στιγμές αληθινές και δεν έχω ούτε μια στάλα θυμού μέσα μου. Της εύχομαι ολόψυχα να έχει πάντα καλή τύχη μια γλυκιά γεμάτη ζωή και να βρει τη γαλήνη τη δύναμη και το φως που αξίζει ακόμα κι αν οι δρόμοι μας δεν μπόρεσαν να συναντηθούν εκεί που ονειρεύτηκα.
Υπάρχει μια τεράστια διαφορά ανάμεσα στο να εγκαταλείπεις μια προσπάθεια και στο να αναγνωρίζεις πότε ένας κύκλος έχει κλείσει. Το να αποχωρώ όταν καταλαβαίνω πως η αναμονή μου δεν οδηγεί πουθενά δεν είναι αδυναμία ούτε σκληρότητα. Είναι πράξη ωριμότητας και σεβασμού. Τόσο προς τον εαυτό μου που έχει δικαίωμα στην αμοιβαιότητα και τη γαλήνη όσο και προς εκείνη αφού της αφήνω τον χώρο να βρει αυτό που πραγματικά της ταιριάζει χωρίς πιέσεις. Στο τέλος της διαδρομής μένει μόνο η αποδοχή. Κρατάω τις όμορφες στιγμές αναγνωρίζω όσα έμαθα και προχωράω μπροστά όχι με πικρία αλλά με καθαρή συνείδηση. Γιατί η ζωή είναι πολύ σύντομη για να τη σπαταλάς σε αίθουσες αναμονής. Σήμερα κλείνω οριστικά αυτή την πόρτα παίρνω πίσω τη δύναμή μου και προχωράω με το κεφάλι ψηλά, έτοιμος να δώσω την ψυχή μου μόνο εκεί όπου με θέλουν ολόκληρο χωρίς φόβους και χωρίς αναβολές... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Το ένα λευκό τριαντάφυλλο... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Ας μιλήσουμε καθαρά από άντρα προς άντρα χωρίς περιστροφές και φτηνές δικαιολογίες. Στον σημερινό κόσμο πολλοί μπερδεύουν την κατάκτηση μιας γυναίκας με τον θόρυβο τη βιτρίνα και την επίδειξη. Όμως όποιος έχει μάθει να σέβεται αληθινά το γυναικείο φύλο ξέρει πως η ουσία βρίσκεται αλλού. Προσωπικά αγαπώ και θαυμάζω τις γυναίκες εκείνες που κάνουν ακόμα και τα πιο μεγάλα όνειρα να φαντάζουν φυσιολογικά. Εκείνες που στέκονται δίπλα σου και σου θυμίζουν ότι τίποτα δεν είναι ποτέ υπερβολικό αρκεί να το πιστέψεις. Είναι οι γυναίκες που διευρύνουν το όραμά μας όχι επειδή προσπαθούν να μας αλλάξουν αλλά απλώς και μόνο επειδή είναι αυθεντικά ο εαυτός τους. Με τη στάση και το μυαλό τους σε ωθούν να γίνεις καλύτερος να δεις πιο μακριά και να ξεπεράσεις τα ίδια σου τα όρια.
Πολλοί άντρες πέφτουν στην παγίδα να νομίζουν ότι μια γυναίκα κερδίζεται με τα χρήματα τα ακριβά δώρα ή τις υπερβολές. Μεγάλο λάθος. Η μεγαλύτερη ευχαρίστηση για μια γυναίκα με μυαλό και προσωπικότητα δεν είναι να της χαρίσεις τον κόσμο αλλά να ξέρει ότι μπορεί να κατακτηθεί ουσιαστικά με τρόπο που αγγίζει την ψυχή της. Ένα εκατομμύριο κόκκινα τριαντάφυλλα δεν θα εντυπωσιάσουν ποτέ μια γυναίκα που ξέρει την αξία της, θα τα δει απλώς σαν μια εύκολη απρόσωπη κίνηση εντυπωσιασμού. Αυτό που θα θυμάται για πάντα είναι το ένα και μοναδικό λευκό τριαντάφυλλο. Εκείνο που ξεχωρίζει. Εκείνο που επιλέχθηκε σκόπιμα επειδή παρατήρησες ποια είναι τι αγαπάει και τι την κάνει μοναδική. Ο καθένας που έχει γεμάτη τσέπη μπορεί να αγοράσει ένα ολόκληρο χωράφι με λουλούδια, μόνο λίγοι όμως έχουν την ποιότητα και την αντίληψη να την κάνουν να νιώθει μοναδική μέσα σε αυτό.
Και εδώ βρίσκεται η μεγάλη αλήθεια που οφείλουμε να αναγνωρίζουμε. Μια αληθινή γυναίκα καθορίζει μόνη της την αξία της. Η αξία της δεν έχει καμία σχέση με την εξωτερική εμφάνιση τις αναλογίες του σώματός της την οικονομική της κατάσταση ή τον αριθμό των φίλων και των θαυμαστών της. Και σίγουρα δεν εξαρτάται από τις κρίσεις τα σχόλια ή την έγκριση των άλλων. Αυτό το αδιαπραγμάτευτο συναίσθημα ονομάζεται αυτοσεβασμός. Πηγάζει από μέσα της και αποτελεί την πανοπλία και την αξιοπρέπειά της. Όταν έχεις απέναντί σου μια τέτοια γυναίκα οφείλεις να σταθείς στο ύψος της, όχι να προσπαθήσεις να την κοντύνεις για να χωρέσει στις δικές σου ανασφάλειες.
Συχνά ακούω άντρες να παραπονιούνται ότι οι γυναίκες είναι δύσκολες ή ακατανόητες. Η αλήθεια είναι σκληρή αλλά απλή. Μια γυναίκα φαντάζει δύσκολη μόνο σε όποιον βαριέται να προσπαθήσει. Ο σωστός άντρας δεν τη βλέπει ποτέ σαν πρόβλημα προς επίλυση. Αφιερώνει συνειδητά χρόνο για να την ακούσει να τη διαβάσει πίσω από τις λέξεις και να την καταλάβει. Την κάνει να νιώθει ασφαλής της δείχνει έμπρακτα ότι την αγαπά και το κυριότερο δεν την αφήνει ποτέ να αναρωτιέται ποια είναι η θέση της στη ζωή του. Δεν παίζει παιχνίδια μυαλού ούτε την κρατάει σε μια μόνιμη αμφιβολία.
Στο τέλος της ημέρας φίλε το να είσαι άντρας δίπλα σε μια γυναίκα δεν κρίνεται στις μεγάλες θεατρικές χειρονομίες. Κρίνεται στη συνέπεια του λόγου σου στον απόλυτο σεβασμό προς την προσωπικότητά της και σε εκείνα τα μικρά καθημερινά πράγματα που σημαίνουν τα πάντα. Στο να είσαι εκεί όταν σε χρειάζεται στο να τηρείς όσα υπόσχεσαι και στο να την κοιτάς στα μάτια με καθαρή ψυχή. Γιατί όταν τιμάς μια γυναίκα με αξιοπρέπεια στην πραγματικότητα τιμάς τον ίδιο σου τον εαυτό.
Και όταν τα καταφέρεις όλα αυτά, όταν σταθείς απέναντί της όχι σαν κατακτητής αλλά σαν αληθινός συνοδοιπόρος, τότε θα δεις το πιο όμορφο θαύμα. Θα δεις εκείνη τη δυνατή ανεξάρτητη γυναίκα να αφήνει επιτέλους κάτω τις άμυνές της και να γέρνει ήσυχα στον ώμο σου. Γιατί στο τέλος της ημέρας όση δύναμη κι αν κρύβει μέσα της το μόνο που λαχταρά πραγματικά είναι μια αγκαλιά όπου θα μπορεί να ξεκουράσει την ψυχή της χωρίς φόβο. Να γίνεις εσύ αυτό το λιμάνι της. Να είσαι το χέρι που θα κρατάει το δικό της στις φουρτούνες και το χαμόγελο που θα την περιμένει στο τέλος κάθε δύσκολης μέρας. Γιατί δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευλογία για έναν άντρα από το να κοιτάζει τη γυναίκα που αγαπά και να βλέπει στα μάτια της τη γαλήνη που της χάρισε... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Όταν σβήνουν τα φώτα... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Μας έμαθαν να μιλάμε για τον έρωτα και τη ζωή με όρους γλυκανάλατους σαν να πρόκειται για ένα καλογραμμένο σενάριο που όλα στο τέλος τακτοποιούνται όμορφα. Κανείς όμως δεν μας προετοίμασε για την ωμή άγρια πλευρά των συναισθημάτων μας. Για εκείνη τη μία γυναίκα που μπαίνει στη ζωή σου και γκρεμίζει κάθε λογική αφήνοντας το ένστικτο να πάρει το τιμόνι και να διαλύσει όσα νόμιζες πως ήσουν.
Η αγάπη δεν είναι τακτοποιημένο σαλόνι. Είναι το μεγαλύτερο ταμπού, ένα άγριο πεδίο μάχης που δεν αναγνωρίζει νόμους ηθική και πρέπει. Στην αρχή μοιάζει με μια αγαπημένη φαντασίωση μια φαινομενικά αθώα λεπτομέρεια πάνω της που σου τραβάει την προσοχή. Ένα βλέμμα της που κρατάει ένα δευτερόλεπτο παραπάνω μια τυχαία επαφή που καίει το δέρμα. Και πριν προλάβεις να αντιδράσεις αυτή η σπίθα γίνεται πυρκαγιά και σε αναγκάζει να κοιτάξεις κατάματα τις κόκκινες γραμμές σου.
Μόνο που όταν σβήνουν τα φώτα μένεις μόνος με τη σκέψη της και κανείς άλλος δεν κοιτάζει αυτές οι γραμμές θολώνουν. Οι κανόνες που έχτιζες μια ζωή γίνονται χάρτινοι πύργοι και γκρεμίζονται με ένα φύσημα. Εκεί στο σκοτάδι της ανθρώπινης φύσης καταλαβαίνεις πόσο εύκολο είναι να προδώσεις όσα πίστευες, αρκεί να την αγγίξεις έστω και για λίγο, αρκεί να νιώσεις ζωντανός μέσα από τα δικά της μάτια.
Κάθε συναίσθημα ακολουθεί τον ίδιο αμείλικτο κύκλο. Γεννιέται βίαια δονείται μέχρι να τραντάξει κάθε σου κύτταρο και ύστερα πεθαίνει. Αν όμως επιβιώσει και δεν πεθάνει μετατρέπεται σε ανάμνηση. Και η ανάμνηση εκείνης της γυναίκας δεν είναι κάτι που απλώς θυμάσαι. Η ανάμνηση γίνεται εσύ. Είναι σαν ένα βαθύ κάψιμο στο δέρμα που όσο κι αν περάσουν τα χρόνια το σημάδι μένει εκεί για να σου θυμίζει τη φωτιά της. Είναι εκείνη η άπειρη παγωμένη στιγμή που καρφώνεται μέσα σου για πάντα ακόμα κι όταν όλος ο κόσμος γύρω σου αλλάζει και γκρεμίζεται.
Ο χρόνος άλλωστε είναι ένα αχανές αδηφάγο τέρας που δεν γεμίζει με τίποτα. Ότι ρίξεις μέσα του, υποσχέσεις, μεγάλες κουβέντες πάθη όρκους, τεντώνεται φθείρεται και στο τέλος αποσυντίθεται σαν παλιό χαρτί στη βροχή. Μέσα σε αυτή τη φθορά το μόνο καταφύγιο που απομένει είναι η φαντασία.
Μα η φαντασία δεν είναι παραμύθι, είναι μια σκληρή αδυσώπητη βουτιά στα πιο σκοτεινά υπόγεια του μυαλού σου. Σε αναγκάζει να ποθείς μαζί της πράγματα απαγορευμένα βρώμικα. Πράγματα που ορκίζεσαι στον εαυτό σου πως δεν θα έκανες ποτέ και όμως τα λαχταράς με λύσσα. Όταν έρθει η ώρα αυτή η ωμή αλήθεια εισβάλλει στη ζωή σου απροειδοποίητα και ισοπεδώνει κάθε ψευδαίσθηση που είχες φτιάξει για το ποιος είσαι. Σου γκρεμίζει το προσωπείο της καλής εικόνας και σε αφήνει γυμνό μπροστά στον καημό σου για εκείνη.
Και τότε μαθαίνεις το πιο σκληρό μάθημα της κοινωνίας. Για να επιβιώσεις ανάμεσα στους ανθρώπους αναγκάζεσαι να βάλεις φίμωτρο στην ψυχή σου. Μαθαίνεις να καταπίνεις το αληθινό σου γέλιο να θάβεις βαθιά το πάθος που σε καίει για αυτή τη γυναίκα και να φοράς το κοστούμι της υποκρισίας. Επιλέγεις πάντα αυτό που βολεύει που εγκρίνουν και που αρέσει στους άλλους ακόμα κι αν μέσα σου πεθαίνεις λίγο λίγο κάθε μέρα.
Στο τέλος της ημέρας όμως όταν γυρίζεις σπίτι και βγάζεις τη μάσκα μπροστά στον καθρέφτη η αλήθεια σε περιμένει αμείλικτη. Μπορείς να κοροϊδέψεις τους πάντες γύρω σου με τη βιτρίνα που έστησες μα ποτέ τον ίδιο σου τον εαυτό. Γιατί η ζωή δεν μετριέται με το πόσο καλά έκρυψες τον καημό και τις επιθυμίες σου για να μη χαλάσεις τη σούπα κανενός. Μετριέται με το αν είχες έστω και μία φορά τα κότσια να καείς στη δική της φωτιά χωρίς να ζητήσεις την άδεια κανενός... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Η ζωή που άφησα να φύγει... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Υπάρχει ένας πόνος που δεν μοιάζει με κανέναν άλλον. Δεν προέρχεται από μια πληγή που άνοιξε στο σώμα ούτε από κάτι που τελείωσε φυσιολογικά. Είναι εκείνος ο βαρύς σιωπηλός κόμπος στο στήθος που σε πνίγει αργά το βράδυ όταν πέφτει το σκοτάδι και μένεις μόνος με τις σκέψεις σου. Η νοσταλγία. Μα όχι η συνηθισμένη νοσταλγία. Είναι εκείνο το αβάσταχτο μαρτύριο που σε κάνει να πονάς λίγο περισσότερο για όλα όσα δεν θα ζήσεις ποτέ μαζί της γνωρίζοντας βαθιά μέσα σου πως ο μόνος υπεύθυνος που έφυγε ήσουν εσύ.
Θυμάμαι ακόμα την αίσθηση του δέρματός της κάτω από τα δάχτυλά μου τον τρόπο που έγερνε το κεφάλι της στον ώμο μου εκείνη τη ζεστασιά της ανάσας της στον λαιμό μου. Μνήμες που καίνε ακόμα γιατί έμειναν μισές. Θυμάμαι το βλέμμα της την τελευταία φορά που με κοίταξε, περιμένοντας μια λέξη μου ένα άγγιγμα μια κίνηση για να την κρατήσω. Και εγώ έμεινα ακίνητος παγιδευμένος στον εγωισμό και τους φόβους μου. Την άφησα να γλιστρήσει μέσα από τα χέρια μου σαν νερό και ας ήξερα πως εκείνη τη στιγμή άφηνα να φύγει ότι πιο αληθινό είχα αγγίξει.
Είναι απίστευτο το πώς η καρδιά ενός άντρα μπορεί να πενθεί για τις νύχτες που δεν ήρθαν ποτέ. Να ξαπλώνεις στο κρεβάτι και να νιώθεις ακόμα το άρωμά της στο μαξιλάρι, να κλείνεις τα μάτια και να φαντάζεσαι το σώμα της να κουμπώνει πάνω σου, τα γέλια της να γεμίζουν το δωμάτιο τα φιλιά της να σβήνουν κάθε αμφιβολία. Αυτές οι εικόνες γίνονται φαντάσματα μιας ζωής που είχαμε στα χέρια μας μα εγώ δεν είχα το θάρρος να της δώσω σάρκα και οστά.
Κάθε φορά που περνάει δίπλα μου μια γυναίκα με το δικό της άρωμα κάθε φορά που ακούω ένα τραγούδι που αγαπούσε ή βλέπω ένα βλέμμα που θυμίζει τη δική της σπίθα η νοσταλγία με χτυπάει αλύπητα. Δεν με πονάει μόνο που χάθηκε, με πονάει που ξέρω πως δεν θα μάθω ποτέ πώς θα ήταν να ξυπνάω δίπλα της τα επόμενα χρόνια, να χάνω το μυαλό μου στα χάδια της να γερνάω μαζί της. Και το πιο σκληρό απ όλα; Ότι δεν έχω κανέναν άλλον να κατηγορήσω, παρά μόνο τον ίδιο μου τον εαυτό.
Και τελικά μαθαίνεις να κουβαλάς αυτή την απουσία σαν ένα αόρατο τατουάζ πάνω σου. Είναι το τίμημα της δειλίας σου. Γιατί η πιο πικρή νοσταλγία δεν είναι αυτή για όσα έζησες και πέρασαν αλλά για εκείνη τη γυναίκα που σε αγάπησε που σου δόθηκε και εσύ την άφησες να φύγει. Αφήνοντας πίσω σου μια ζωή που θα μπορούσε να είναι ο παράδεισός σου... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Το θάρρος της αλήθειας... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Η ζωή δεν έρχεται με οδηγίες χρήσης και κανείς μας δεν γεννήθηκε γνωρίζοντας τα πάντα. Όλοι προχωράμε μαθαίνοντας μέσα από δοκιμές χαρές αλλά και δύσκολες στιγμές που μας βάζουν σε σκέψεις. Αν όμως κρατήσουμε μερικές απλές ουσιαστικές αλήθειες σαν πυξίδα, το ταξίδι γίνεται πολύ πιο ξεκάθαρο και ανθρώπινο. Η πρώτη και πιο καθοριστική από αυτές είναι το θάρρος να αναγνωρίζουμε πότε έχουμε κάνει λάθη, να αναλαμβάνουμε την ευθύνη τους και να προσπαθούμε διαρκώς να βελτιωνόμαστε. Άλλωστε, η ουσιαστική ωριμότητα δεν έρχεται από την τελειότητα αλλά από την ειλικρινή αυτογνωσία. Όταν σταματάμε να βρίσκουμε δικαιολογίες και κοιτάζουμε κατάματα τις αδυναμίες μας τότε μόνο ανοίγει ο δρόμος για την πραγματική μας εξέλιξη.

Να θυμάσαι πάντα πως όταν βαδίζεις με προσοχή και καθαρό μυαλό αποφεύγεις τα περιττά εμπόδια. Στην καθημερινότητά σου μην βιάζεσαι και μην παίρνεις αποφάσεις εν θερμώ. Να είσαι προσεκτικός να σκέφτεσαι ψύχραιμα και να κοιτάς μπροστά ώστε να προλαβαίνεις τις κακοτοπιές πριν σε βρουν. Παρ όλα αυτά στις στιγμές της σιωπής μας όταν σβήνουν οι θόρυβοι της ημέρας και μένουμε μόνοι με τον εαυτό μας το μυαλό μας συχνά γίνεται ο πιο αυστηρός και άδικος κριτής μας. Μας τιμωρεί φέρνοντας ξανά και ξανά στην επιφάνεια όλες τις ευκαιρίες που αφήσαμε να χαθούν τα σημαντικά λόγια που διστάσαμε να πούμε τις επιλογές που μετανιώσαμε και τους δρόμους που φοβηθήκαμε να διαβούμε από ανασφάλεια. Είναι πολύ εύκολο να παγιδευτούμε σε αυτόν τον φαύλο κύκλο των τύψεων και του 'τι θα γινόταν αν'. Όμως αυτές οι σκέψεις δεν πρέπει να γίνονται βαριά δεσμά που μας κρατούν καθηλωμένους σε ένα παρελθόν που δεν αλλάζει. Αντίθετα οφείλουν να μετατρέπονται σε πολύτιμα μαθήματα ζωής, σε μια εσωτερική πυξίδα που θα μας διδάξει πώς να προχωρήσουμε στο μέλλον με μεγαλύτερη σοφία τόλμη και αποφασιστικότητα, έτοιμοι πια να αρπάξουμε όσα πραγματικά μας αξίζουν.
Κάτω από την επιφάνεια της καθημερινότητας υπάρχει ένας αδιαπραγμάτευτος νόμος που συνδέει τις σκιές όλων μας όσο κι αν προσπαθούμε να το αγνοήσουμε. Είμαστε όλοι δεμένοι μέσα από τις κοινές μας εμπειρίες τους βαθύτερους φόβους τις ελπίδες αλλά και τα ανείπωτα όνειρά μας. Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να ζει με την ψευδαίσθηση ότι βαδίζει μόνος ή ανεξάρτητος σε αυτή τη διαδρομή. Οι πράξεις οι σιωπές και οι ψυχές μας συγκρούονται και αλληλοεπιδρούν διαρκώς, αφήνοντας βαθύ αποτύπωμα στους γύρω μας. Ό,τι κι αν κάνεις, επιστρέφει. Είμαστε όλοι κομμάτια της ίδιας αλυσίδας και κανείς δεν μένει ανεπηρέαστος από το βάρος ή το φως του διπλανού του.
Γι αυτό, σταματήστε επιτέλους να τρέχετε τυφλά μέσα στον ανούσιο θόρυβο του κόσμου. Κάντε μια συνειδητή παύση, αφήστε στην άκρη τις δικαιολογίες και τις εύκολες υπεκφυγές. Κλείστε τα μάτια σας κοιτάξτε βαθιά μέσα σας με απόλυτη ειλικρίνεια και αφήστε τη φαντασία και την καρδιά σας να σας οδηγήσουν εκεί που πραγματικά οφείλετε να είστε, σε έναν τόπο εσωτερικής γαλήνης αδιαπραγμάτευτης αλήθειας και βαθιάς πληρότητας.
Γιατί στο τέλος της ημέρας κανείς δεν θα ζήσει τη ζωή σας για εσάς. Ο χρόνος δεν περιμένει κανέναν και οι επιλογές μας είναι εκείνες που μας καθορίζουν. Αναλάβετε την ευθύνη του εαυτού σας τολμήστε να αλλάξετε όσα σας κρατούν πίσω και περπατήστε με το κεφάλι ψηλά γιατί η ζωή ανήκει μόνο σε εκείνους που έχουν το θάρρος να τη ζήσουν αληθινά... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Το φως στη ζωή μου... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Χαίρομαι που υπάρχεις στη ζωή μου ακόμη κι αν αυτό που νιώθω δεν χωρά σε μια ερωτική εξομολόγηση. Είναι κάτι βαθύτερο και πιο ήσυχο σαν εκείνες τις αλήθειες που δεν χρειάζονται μεγάλα λόγια για να αποδείξουν τη δύναμή τους. Η παρουσία σου μοιάζει με φως που περνά μέσα από τις χαραμάδες της σιωπής μου και φωτίζει όσα δεν μπορώ εύκολα να εκφράσω. Κοντά σου ακόμη και οι πιο βαριές σκέψεις μου γίνονται λίγο πιο ανάλαφρες.

Είσαι σαν ένα γνώριμο τραγούδι που ακούγεται ξαφνικά στο τέλος μιας δύσκολης ημέρας. Μια μελωδία οικεία ικανή να γλυκάνει την κούραση και να ξυπνήσει μέσα μου αναμνήσεις από όσα υπήρξαν όμορφα. Κι όταν η ζωή αγριεύει και οι θύελλές της επιμένουν γίνεσαι για μένα απάνεμο λιμάνι. Ένας τόπος όπου μπορώ να αφήσω για λίγο τα βάρη μου και να ακούσω ξανά την ανάσα μου χωρίς φόβο και χωρίς να χρειάζεται να προσποιηθώ πως είμαι δυνατός.

Ύστερα από νύχτες παγωνιάς η παρουσία σου είναι η πρώτη ζεστή ηλιαχτίδα που αγγίζει το πρόσωπό μου. Δεν διαλύει μονομιάς τον χειμώνα όμως μου θυμίζει πως καμία εποχή δεν κρατά για πάντα. Έτσι εισχώρησες και στο άγριο σκοτάδι της καρδιάς μου. Όχι σαν εκτυφλωτικό φως που απαιτεί να το κοιτάξεις αλλά σαν ήρεμη αυγή που απλώνεται αθόρυβα και δίνει ξανά σχήμα στα πράγματα.

Για χρόνια ένιωθα πως η ζωή μου έμοιαζε με ένα παζλ σχεδόν ολοκληρωμένο, από το οποίο έλειπε ένα τελευταίο κομμάτι. Οι εικόνες υπήρχαν τα χρώματα διακρίνονταν μα πάντοτε παρέμενε ένα κενό που δεν ήξερα πώς να γεμίσω. Κι έπειτα εμφανίστηκες εσύ ταιριάζοντας εκεί χωρίς προσπάθεια σαν να σε περίμενε από πάντα η θέση σου. Ίσως να είσαι μια γλυκιά αυταπάτη η ξαφνική και παράλογη ελπίδα πως όλα όσα κάποτε ονειρεύτηκα μπορούν να επιστρέψουν. Μα αν είναι έτσι είναι μια αυταπάτη που με έμαθε να πιστεύω ξανά.

Είσαι ο τόπος που αναζητούσα έπειτα από ένα μακρύ και κουραστικό ταξίδι. Το καταφύγιο στο οποίο επιστρέφω όταν ο κόσμος γίνεται ξένος και οι άνθρωποι με απογοητεύουν. Μαζί σου δεν χρειάζεται να εξηγώ κάθε πληγή ούτε να δικαιολογώ κάθε σιωπή. Είναι σαν να γνωρίζεις τη διαδρομή μου χωρίς να έχεις περπατήσει όλα τα μονοπάτια της και σαν να καταλαβαίνεις την κούρση μου προτού ακόμη την ομολογήσω.

Στο βλέμμα σου αναγνώρισα κάποτε κάτι που νόμιζα πως είχα δει μόνο στα όνειρά μου. Μια αλήθεια καθαρή δίχως απαιτήσεις και υποσχέσεις που τρομάζουν. Και στο χαμόγελό σου βρήκα εκείνη τη μικρή απλή ευτυχία που αναζητούσα χρόνια στους δρόμους της ζωής μου. Ήταν σαν να είχα περπατήσει πολύ κοιτάζοντας διαρκώς μπροστά χωρίς να γνωρίζω τι ακριβώς περίμενα να συναντήσω. Μέχρι που βρέθηκες εσύ στον δρόμο μου και κατάλαβα πως ορισμένες συναντήσεις δεν χρειάζονται εξηγήσεις. Χρειάζονται μόνο ευγνωμοσύνη.

Μαζί σου έμαθα τι σημαίνει αληθινή ευτυχία. Όχι εκείνη που κάνει θόρυβο και διαρκεί όσο μια γιορτή αλλά την άλλη τη σιωπηλή, που ριζώνει βαθιά στην καρδιά. Την ευτυχία που κρύβεται σε μια ματιά σε μια κουβέντα σε μια γνώριμη παρουσία που κάνει τον κόσμο να μοιάζει λιγότερο βαρύς. Έγινες ένα από τα ομορφότερα πράγματα που μου έχουν συμβεί γιατί δεν μου χάρισες απλώς στιγμές χαράς, μου επέστρεψες τη γαλήνη που είχα χάσει.

Και όσα κι αν φέρουν οι καιροί όσο γρήγορα κι αν τρέξουν τα χρόνια μπροστά, θέλω να θυμάσαι πως θα παραμένω στο πλευρό σου. Όχι σαν σκιά που σε ακολουθεί αλλά σαν σταθερό φως που θα σε βοηθά να βρίσκεις τον δρόμο σου όταν όλα γύρω σκοτεινιάζουν. Θα χαίρομαι με τη χαρά σου θα στηρίζω τα όνειρά σου και θα στέκομαι δίπλα σου στις δυσκολίες ακόμη κι όταν δεν υπάρχουν λόγια ικανά να τις απαλύνουν.

Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που περνούν από τη ζωή μας σαν εποχές αφήνοντας πίσω τους μονάχα μια ανάμνηση. Κι υπάρχουν κι εκείνοι που γίνονται μέρος της ίδιας μας της ύπαρξης σαν ανάσα σαν παλμός σαν προσευχή. Εσύ είσαι ένας τέτοιος άνθρωπος για μένα. Και μέχρι το τέλος της ζωής, θα προσπαθώ να σε προστατεύω με τον τρόπο που μπορώ. Σαν φύλακας άγγελος, αθόρυβα σταθερά και παντοτινά.

Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Μου αρέσει που υπάρχεις... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Υπάρχουν στιγμές που οι λέξεις μοιάζουν φτωχές μπροστά σε αυτό που νιώθει η ψυχή. Στιγμές που η σιωπή βαραίνει και η σκέψη σου γίνεται η μοναδική μου καταφυγή. Δεν ξέρω πώς αλλιώς να χωρέσω στο χαρτί όλη αυτή την τρικυμία που προκαλείς μέσα μου κάθε φορά που σε φέρνω στον νου μου γιαυτό σου γράφω απλά την αλήθεια μου γυμνή και ατόφια.
Μου αρέσει που υπάρχεις και το εννοώ με μια ένταση που δεν μπορώ να συγκρατήσω. Είναι η φωτιά που ανάβει μέσα μου μόλις σε σκέφτομαι ύστερα από μέρες δυνατού κρύου. Η ακαταμάχητη έλξη ενός βλέμματος που με καίει και με φέρνει στα όριά μου. Η ακατανίκητη ανάγκη να σε αγγίξω να χαθώ πάνω σου και να γίνουμε ένα ύστερα από εβδομάδες στο σκοτάδι.
Μου αρέσει που υπάρχεις γιατί είσαι η μόνη σπίθα που μπορεί να μου βάλει φωτιά και να συμπληρώσει όσα λαχταρά το κορμί μου, σαν να ανακαλύπτεις έναν απαγορευμένο αχαρτογράφητο τόπο που θες απεγνωσμένα να εξερευνήσεις σπιθαμή προς σπιθαμή,
σαν να αντικρίζεις ένα βλέμμα που σε καίει και ένα χαμόγελο που σε τρελαίνει, ένα χαμόγελο που ποθούσες με μανία και περίμενες πώς και πώς να το γευτείς στα χείλη σου.
Είσαι η καταιγίδα που λυτρώνει τη σιωπή της νύχτας μου και με παρασέρνει σε πελάγη δίχως επιστροφή, το άγριο κύμα που γκρεμίζει κάθε μου αντίσταση και πλημμυρίζει το μυαλό μου με εικόνες που με τρελαίνουν. Είσαι ο μοναδικός παλμός που δίνει ανάσα στην ύπαρξή μου, ο πυρετός που κυλά στις φλέβες μου και κάνει κάθε μου κύτταρο να διψά αχόρταγα για σένα μέχρι να χαθεί κάθε όριο ανάμεσα στο εγώ και στο εμείς.
Είσαι το φως που σκίζει το σκοτάδι μου και η γλυκιά παραζάλη που με κάνει να ξεχνάω τα πάντα γύρω μου ζητώντας μόνο τη ζεστασιά σου, το πιο όμορφο αδιέξοδο στο οποίο θέλω να εγκλωβιστώ για πάντα παραδομένος ολοκληρωτικά στη μαγεία της παρουσίας σου.
Και αν χανόταν ο κόσμος όλος αυτή τη στιγμή το μόνο που θα έψαχνα στο σκοτάδι θα ήταν το χέρι σου. Γιατί από τη στιγμή που μπήκες στη ζωή μου δεν υπάρχει πια επιστροφή, μόνο εσύ εγώ και αυτή η ατελείωτη φωτιά που μας ενώνει... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Γνώριμοι ξένοι... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Όταν δύο σώματα γνωρίσουν τη φωτιά του έρωτα δεν μπορούν πια να βολευτούν στη δροσιά της φιλίας. Μια αλήθεια σκληρή μα τόσο καθαρή που αποκαλύπτει πόσο μάταια προσπαθούμε να τιθασεύσουμε τη μνήμη της ανθρώπινης φύσης. Συχνά από φόβο μήπως χάσουμε εντελώς έναν άνθρωπο που μας σημάδεψε βαφτίζουμε το τέλος ενός έρωτα ως αρχή μιας όμορφης φιλίας. Κι όμως η ζωή έρχεται να μας αποδείξει πως υπάρχουν δρόμοι που δεν έχουν επιστροφή και συναισθήματα που δεν χωρούν σε καλούπια. Γιατί υπάρχουν στιγμές που οι άνθρωποι προσπαθούν να χωρέσουν έναν ωκεανό μέσα σε ένα ποτήρι. Κάπως έτσι μοιάζει και η προσπάθεια να ονομάσεις φιλία κάτι που κάποτε υπήρξε έρωτας. Όταν δύο σώματα έχουν αγαπηθεί έχουν ήδη γράψει μια κοινή ιστορία πάνω στο δέρμα τους και η μνήμη της αφής είναι πολύ πιο πεισματάρα από τη λογική του μυαλού.
Είναι ακριβώς όπως το νερό που μπαίνει στη φωτιά για να βράσει. Μπορεί αργότερα να το αποσύρεις από τη φλόγα και να το αφήσεις να κρυώσει, όμως δεν θα ξαναγίνει ποτέ το ίδιο αθώο δροσερό νερό της πηγής. Η θερμότητα άλλαξε για πάντα τη σύστασή του. Έτσι και δύο άνθρωποι που κάποτε έβρασαν από πάθος κουβαλούν πλέον μέσα τους αυτή τη χημική αλλοίωση. Δεν μπορούν να επιστρέψουν στην ουδετερότητα γιατί η φιλία απαιτεί καθαρότητα, ενώ εκείνοι έχουν ήδη γνωρίσει τη φωτιά.
Σκέψου τη σχέση σας σαν ένα μεγάλο σπίτι. Για όσο καιρό ήσασταν μόνο φίλοι ζούσατε άνετα στο φωτεινό σαλόνι με τα όρια ξεκάθαρα και ασφαλή. Υπήρχε όμως πάντα μια κλειδωμένη πόρτα στο βάθος. Τη στιγμή που τολμήσατε να τη ξεκλειδώσετε και να μπείτε στο σκοτεινό μυστικό δωμάτιο του έρωτα όλα άλλαξαν. Μπορείτε να βγείτε ξανά έξω μπορείτε ακόμα και να κλείσετε την πόρτα πίσω σας μα είναι αδύνατο να προσποιηθείτε πως δεν είδατε ποτέ τι κρύβεται μέσα. Η γνώση της γύμνιας σωματικής και ψυχικής καταργεί οριστικά την αθωότητα.
Γιαυτό όταν αργότερα βρεθείτε απέναντι σε ένα τραπέζι για έναν απλό καφέ, η ανεμελιά θα λείπει. Εκεί που δύο πραγματικοί φίλοι μιλούν ανέμελα για την καθημερινότητά τους εσείς θα παλεύετε με τα φαντάσματα του παρελθόντος. Το βλέμμα θα σκαλώνει στον τρόπο που τα δάχτυλα αγγίζουν το φλιτζάνι, η φωνή θα ξυπνάει παλιές ηχώ και μια αόρατη υπόγεια ένταση θα αιωρείται ανάμεσά σας.
Γιατί η φιλία είναι ένα ρούχο φτιαγμένο για να φοριέται χαλαρά χωρίς βάρος και χωρίς προσδοκίες και εσείς έχετε ήδη δοκιμάσει την απόλυτη γύμνια της ψυχής και του σώματος. Όταν δύο άνθρωποι έχουν καεί μαζί στη φωτιά του έρωτα, δεν μπορούν να επιστρέψουν και να βολευτούν στη δροσιά μιας απλής παρέας. Δεν γίνονται ποτέ φίλοι. Γίνονται απλώς δύο γνώριμοι ξένοι που κουβαλούν ο ένας το αόρατο αποτύπωμα του άλλου πάνω τους. Καταδικασμένοι να σωπαίνουν για όσα έζησαν. Κάθε φορά που οι δρόμοι τους θα διασταυρώνονται ξανά πίσω από τα τυπικά χαμόγελα θα αιωρείται πάντα η ίδια άρρητη αλήθεια, πως ο κόσμος που έχτισαν κάποτε μαζί ήταν πολύ απέραντος για να στριμωχτεί στη λέξη φίλοι, και οι καρδιές που χτυπούσαν κάποτε σαν μία δεν θα μάθουν ποτέ να χαιρετιούνται από μακριά... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Όσα αξίζει να κρατήσουμε... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Καθώς περνούν τα χρόνια και κοιτάζεις πίσω τη διαδρομή που έχεις διανύσει αρχίζεις να βλέπεις τα πράγματα πιο καθαρά. Καταλαβαίνεις ίσως αργά για κάποιους πως τα χρόνια περνούν σαν νερό και η ζωή αποδεικνύεται πολύ πιο σύντομη απο όσο πιστεύουμε όταν είμαστε νέοι. Γι’ αυτό ακριβώς, κάθε λεπτό της έχει ανεκτίμητη αξία. Κάθε ειλικρινές γέλιο κάθε δάκρυ που καθαρίζει την ψυχή και κάθε σφιχτή αγκαλιά είναι θησαυροί που αξίζει να κρατάμε. Η συντομία του χρόνου μάς διδάσκει πως όσα έχουν πραγματική σημασία δεν πρέπει να αναβάλλονται για ένα αβέβαιο αύριο. Μην περιμένετε να έρθει η κατάλληλη στιγμή για να πείτε ένα σ' αγαπώ, για να ζητήσετε μια συγγνώμη που βαραίνει την καρδιά σας ή για να τηλεφωνήσετε σε έναν παλιό φίλο. Χαρείτε τη σημερινή μέρα με όλη σας την καρδιά και την ευγνωμοσύνη που της αξίζει γιατί οι στιγμές που μοιραζόμαστε με αγάπη μένουν χαραγμένες για πάντα.
Ταυτόχρονα να θυμάστε πάντα πως η ζωή θέλει υπομονή γιατί όλα ανθίζουν στον δικό τους μοναδικό χρόνο. Όπως ο γεωργός ρίχνει τον σπόρο στο χώμα και ξέρει πως πρέπει να περάσουν βροχές κρύα και ζέστες πριν δει το δέντρο να δίνει καρπούς έτσι ακριβώς λειτουργεί και η δική μας ζωή. Τίποτα σπουδαίο δεν χτίζεται μέσα σε μια νύχτα. Ένας δυνατός γάμος μια αληθινή φιλία που αντέχει στον χρόνο ή ένα όνειρο ζωής μοιάζουν με εκείνο το μικρό φυτό που χρειάζεται καθημερινό πότισμα φροντίδα και πίστη ακόμα κι όταν στην αρχή δεν φαίνεται τίποτα στην επιφάνεια. Σήμερα ζούμε σε μια εποχή που όλοι βιάζονται και τα θέλουν όλα αμέσως μα η φύση έχει τους δικούς της σοφούς ρυθμούς. Μην απογοητεύεστε λοιπόν αν κάτι αργεί ή αν οι κόποι σας δεν φαίνονται αμέσως. Συνεχίστε να κάνετε το σωστό. Να ρίχνετε καλούς σπόρους γύρω σας και να εμπιστεύεστε τη διαδρομή σας. Όταν έρθει η ώρα η ζωή θα σας ανταμείψει με τον πιο όμορφο τρόπο.
Και μέσα σε όλη αυτή την πορεία η μεγαλύτερη δύναμη που έχουμε στα χέρια μας είναι η ικανότητα να αγαπάμε. Μη διστάζετε να ανοίξετε την καρδιά σας, γιατί το αληθινό συναίσθημα δεν ζητάει ανταλλάγματα ούτε σε δένει, αντίθετα σου χαρίζει την πιο βαθιά γαλήνη και ελευθερία. Όταν δίνεστε στους ανθρώπους κάντε το με όλη σας την ψυχή. Όποιος προσφέρει απλόχερα έχει ήδη κερδίσει γιατί έχει καταλάβει πως η ζωή αποκτά ουσία μόνο όταν μοιράζεσαι. Κι αν βρεθούν στον δρόμο σας άνθρωποι που δεν ξέρουν πώς να δεχτούν ή να ανταποδώσουν αυτή τη ζεστασιά μην πικραίνεστε και μην κλείνεστε στον εαυτό σας. Όποιος νοιάζεται αληθινά δεν χάνει ποτέ απλώς αφήνει το αποτύπωμά του και διδάσκει με το παράδειγμά του.
Καθώς περνούν τα χρόνια μαθαίνουμε επίσης να προστατεύουμε όσα χτίζουμε. Θυμηθείτε τη μεγάλη σοφία που κρύβει η φράση, η ευτυχία αγαπά τη σιωπή. Στην εποχή μας, πολλοί νιώθουν την ανάγκη να φωνάζουν και να επιδεικνύουν τις χαρές τους για να νιώσουν αποδεκτοί. Όμως, η πραγματική ευτυχία δεν χρειάζεται χειροκροτήματα, αποδείξεις ούτε την έγκριση κανενός. Κρατήστε τις πιο όμορφες στιγμές σας σαν ιερό φυλαχτό μέσα στην ψυχή σας, μακριά από τα περιττά βλέμματα και τον φθόνο. Η αληθινή χαρά είναι ήσυχη, γαλήνια. Απλώς υπάρχει και αυτό αρκεί.
Στο τέλος της διαδρομής όταν πια τα φώτα χαμηλώνουν και κάνουμε τον απολογισμό μας κανείς δεν θα θυμάται πόσα χρήματα μαζέψαμε πόσα αντικείμενα αποκτήσαμε ή πόσο τέλεια τα κάναμε όλα. Αυτά μένουν πίσω. Αυτό που τελικά μετράει και παίρνουμε μαζί μας στην ψυχή μας είναι το βαθύ συναίσθημα του να έχεις ζήσει αληθινά. Να έχεις τολμήσει χωρίς να φοβάσαι τα λάθη να έχεις γελάσει μέχρι δακρύων να έχεις σταθεί όρθιος στις φουρτούνες και να έχεις αγαπήσει με όλο σου το είναι. Αυτό που μένει είναι οι ωραίες ιστορίες που συγκέντρωσες οι στιγμές που μοιράστηκες και οι άνθρωποι που άγγιξες. Ιστορίες που θα ζεσταίνουν την καρδιά σας στα γεράματα θα γίνουν το πιο γλυκό χαμόγελο στις αναμνήσεις σας και θα φωτίζουν σαν φάρος τον δρόμο για τους νεότερους που έρχονται πίσω σας. Γιατί τελικά ο πλούτος ενός ανθρώπου δεν μετριέται με όσα κράτησε για τον εαυτό του αλλά με όσα έζησε και όσα χάρισε απλόχερα στους άλλους...
Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Άκουσε με λίγο, άνθρωπε... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Έλα να καθίσουμε λίγο μαζί άνθρωπε. Μίλα μου ή μάλλον άκου με σαν να έχεις απέναντί σου έναν δικό σου άνθρωπο, έναν παππού ή έναν μεγάλο αδερφό που έχει περπατήσει πολλά χιλιόμετρα, έχει σκοντάψει έχει πέσει αλλά έμαθε τελικά πώς παίζεται αυτό το παιχνίδι που λέγεται ζωή.
Πρώτα απ όλα να είσαι καλός με τον εαυτό σου. Μην του φέρεσαι σαν να είναι ο χειρότερος εχθρός σου. Όταν νιώθεις την ψυχή σου βαριά σαν να κουβαλάει πέτρες σταμάτα και άφησέ την να πάρει μια ανάσα. Όταν το σώμα σου πονάει και ζητάει ξεκούραση άκουσέ το μην το ζορίζεις άλλο. Δεν είσαι μηχανή. Και όταν το μυαλό σου γεμίζει μαύρες βαριές σκέψεις μην προσπαθείς με το ζόρι να τις διώξεις. Άφησέ τες να περάσουν από πάνω σου όπως περνάνε τα σύννεφα στον ουρανό. Κάποια στιγμή θα φύγουν και θα ξαναβγεί ο ήλιος.
Δείξε υπομονή με τον εαυτό σου. Έκανες λάθη; Όλοι κάναμε. Πήρες λάθος δρόμους; Ποιος δεν πήρε; Συγχώρεσε τον εαυτό σου για αυτά που δεν ήξερες τότε. Στάσου δίπλα σου γίνε εσύ ο καλύτερός σου φίλος γιατί στο τέλος της ημέρας εσύ θα είσαι πάντα εκεί για σένα.
Κάνε μια παύση. Κάτσε στην άκρη του δρόμου, τρίψε τα χέρια σου να ζεσταθούν όσο μακρύ κι αν σου φαίνεται το ταξίδι που έχεις ακόμα μπροστά σου. Ξέρεις τι έμαθα μεγαλώνοντας; Πως αυτά που πραγματικά ψάχνουμε στη ζωή η ηρεμία η χαρά η αγάπη δεν είναι σημειωμένα σε κανέναν χάρτη. Δεν θα τα βρεις σε ακριβά σπίτια ούτε σε γεμάτες τσέπες. Η αξία του δρόμου που περπάτησες δεν μετριέται με το πόσο μακριά έφτασες ή πόσα πράγματα αγόρασες. Μετριέται με το πόσο καλά έμαθες να ακούς τη φωνή της καρδιάς σου. Μετριέται με το πόσο άνθρωπος έμεινες.
Όταν όλα γύρω σου μοιάζουν θολά και μπερδεμένα σαν να έχει πέσει πυκνή ομίχλη στη θάλασσα και δεν βλέπεις μπροστά σου μην τρέχεις πανικόβλητος. Όταν τρέχεις στα τυφλά το μόνο σίγουρο είναι ότι θα χτυπήσεις. Κάτσε ήσυχα. Φτιάξε ένα ζεστό τσάι ή έναν καφέ, κράτα την κούπα με τα δυο σου χέρια και κοίταξε μέσα σου. Ρώτα τον εαυτό σου, είμαι καλά εδώ που πάω; Αυτό θέλει η ψυχή μου; Η σιωπή έχει τις πιο καθαρές απαντήσεις αρκεί να της δώσεις λίγο χρόνο.
Μη φοβάσαι να βγεις έξω και να ζήσεις. Ναι, η ζωή έξω έχει κινδύνους έχει ρίσκα έχει πίκρες. Μπορεί να πληγωθείς μπορεί να απογοητευτείς. Αλλά αν μείνεις κλεισμένος μέσα στους τέσσερις τοίχους του φόβου σου τότε δεν ζεις απλώς αναπνέεις. Είναι σαν να έχεις ένα όμορφο καράβι και να το κρατάς δεμένο στο λιμάνι για να μη χτυπήσει στα κύματα. Μα τα καράβια δεν φτιάχτηκαν για τα λιμάνια, φτιάχτηκαν για τα ταξίδια.
Και μην κολλάς στα σχέδια που έκανες όταν ήσουν νέος. Η ζωή έχει δικά της σχέδια πολύ πιο σοφά από τα δικά μας. Να είσαι έτοιμος να αφήσεις τη ζωή που είχες φανταστεί στο χαρτί για να μπορέσεις να ζήσεις την αληθινή ζωή που στέκεται μπροστά σου και σε περιμένει.
Τέλος θέλω να κρατήσεις βαθιά στο μυαλό σου κάτι που το καταλαβαίνεις συνήθως όταν τα μαλλιά σου ασπρίσουν. Η ζωή είναι φτιαγμένη από τελευταίες φορές. Και το πιο ύπουλο πράγμα είναι πως ποτέ δεν χτυπάει ένα καμπανάκι για να μας προειδοποιήσει. Δεν ξέρεις ποια θα είναι η τελευταία φορά που θα γελάσεις με την καρδιά σου με έναν παλιό φίλο. Δεν ξέρεις ποια θα είναι η τελευταία φορά που θα ακούσεις τη φωνή της μάνας ή του πατέρα σου στο τηλέφωνο. Δεν ξέρεις ποια θα είναι η τελευταία φορά που το παιδί σου θα τρέξει στην αγκαλιά σου ή που θα σου ζητήσει να του κρατήσεις το χέρι για να κοιμηθεί πριν μεγαλώσει και ανοίξει τα δικά του φτερά. Δεν ξέρεις ποια θα είναι η τελευταία φορά που θα κρατήσεις το χέρι του ανθρώπου σου.
Γιαυτό μη συγκρατείς τίποτα. Μην τσιγκουνεύεσαι τις αγκαλιές σου. Άφησε για λίγο τη δουλειά και τα προβλήματα στην άκρη γονάτισε στο ύψος των παιδιών σου και παίξε μαζί τους, άκουσέ τα, γέλα μαζί τους. Μην κρατάς μέσα σου τα καλά λόγια το σ' αγαπώ, το μπράβο, το συγγνώμη, το ευχαριστώ. Μην αφήνεις εγωισμούς κούραση και ανόητες σιωπές να χτίζουν τοίχους ανάμεσα σε σένα και στους ανθρώπους που αγαπάς. Γιατί ότι δεν δίνεται την ώρα που πρέπει, χάνεται. Και μετά μένει μόνο το αχ, να μπορούσα να γυρίσω τον χρόνο πίσω. Ζήσε αγάπα και δώσε τώρα όσο έχεις ακόμα φως μπροστά σου... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Όλα ή τίποτα... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Είσαι ελεύθερη να διαλέξεις όποιον δρόμο θέλεις. Άνοιξε τα φτερά σου και τράβα τον δρόμο σου αν αυτό ζητάει η ψυχή σου. Κανείς δεν μου χρωστάει τίποτα σε αυτόν τον κόσμο, ούτε ζητάω πίσω όσα έδωσα. Έχω μία μόνο αρχή, ξεκάθαρη, την καθαρή ατόφια αλήθεια όσο και αν καίει. Δεν έχω χώρο πια για ψέματα γιατί τα λόγια που δεν έχουν ρίζες τα παίρνει ο άνεμος και γίνονται στάχτη. Δεν χρειάζομαι παραμύθια και ψεύτικους παραδείσους. Τα μάτια μου έχουν δει πολλά και ξέρουν πια να διαβάζουν τι κρύβεται πίσω από τις λέξεις. Οι κάλπικες υποσχέσεις δεν με αγγίζουν. Τα μισόλογα και τα παιχνίδια μυαλού απλώς δεν μου ταιριάζουν πια. Ή στέκεσαι ολόκληρη στο φως, ή ο καθένας τραβάει τον δρόμο του. Τόσο απλά.
Εγώ εκτιμώ τους ανθρώπους που στέκονται όρθιοι μπροστά στη ζωή χωρίς φόβο και χωρίς μάσκες. Αγαπώ τις αληθινές γυναίκες, εκείνες που κάνουν ακόμα και τα πιο μεγάλα όνειρα να μοιάζουν απλά, φυσιολογικά και εφικτά. Αυτές που με το βλέμμα τους γκρεμίζουν τα πρέπει και μου θυμίζουν πως τίποτα δεν είναι υπερβολικό όταν η καρδιά το θέλει πραγματικά. Εκείνες που δεν φοβούνται το βάθος που γίνονται άνεμος στα πανιά μου και ανοίγουν τους ορίζοντές μου μέχρι εκεί που δεν φτάνει το μάτι. Που μεγαλώνουν το όραμά μου και με κάνουν να νιώθω δυνατός απλώς και μόνο επειδή στέκονται δίπλα μου ατόφιες και αληθινές, χωρίς καμία προσποίηση. Τέτοιες γυναίκες τις διεκδικείς, τις γεύεσαι αργά και αφήνεσαι να παρασυρθείς στον δικό τους πειρασμό. Άλλωστε στη ζωή δεν μετρούν οι στιγμές που απλώς κυλούν ήρεμα και σου δίνουν χώρο να αναπνεύσεις. Εκείνες οι δυνατές οι ανεπανάληπτες στιγμές που σου κόβουν την ανάσα και σταματούν τον χρόνο είναι που έχουν πραγματική σημασία. Και η αληθινή αγάπη δεν χρειάζεται θεατρινισμούς θόρυβο και μεγάλες χειρονομίες για να αποδειχθεί. Μερικές φορές η πιο βαθιά αγάπη είναι να κάθεσαι δίπλα σε κάποιον μέσα στο σκοτάδι, να μοιράζεσαι μια σιωπή που τα λέει όλα και να νιώθεις μέχρι το κόκαλο πως βρίσκεσαι επιτέλους σπίτι σου. Ακριβώς εκεί που ανήκεις, χωρίς να χρειάζεται να πεις ούτε μία λέξη.
Όταν όμως αυτό χαθεί μέσα από τα χέρια σου το μόνο που μένει πίσω είναι η νοσταλγία. Είναι εκείνο το αργό γλυκό δηλητήριο που επιστρέφει ξανά και ξανά μέσα στη νύχτα. Σε δοκιμάζει και σου θυμίζει το βάρος όσων έζησες και χάθηκαν. Μα κυρίως όσων ονειρεύτηκες και δεν θα ζήσεις ποτέ. Γιατί κάποιες αναμνήσεις δεν σβήνουν με τον χρόνο μένουν χαραγμένες βαθιά. Άλλες έρχονται ξαφνικά στο μυαλό με το πρώτο χτύπημα της βροχής στο τζάμι και άλλες αρκεί το άκουσμα ενός και μόνο ονόματος για να ξυπνήσουν όσα άφησες πίσω...
Γιάννης Χαραλαμπάκης.