Είμαστε λίγοι όσοι τολμάμε να σταθούμε γυμνοί απέναντι στον εαυτό μας να αγκαλιάσουμε τα λάθη μας και να παλέψουμε αληθινά για να γίνουμε καλύτεροι από αυτό που ήμασταν χθες. Η ζωή δεν έρχεται με εγχειρίδιο χρήσης και εγώ έμαθα τα πιο σπουδαία μαθήματα μέσα από τις δικές μου πτώσεις μέσα από τις σιωπές που άφησα να μεγαλώσουν και τους ανθρώπους που πλήγωσα χωρίς πάντα να το καταλαβαίνω εκείνη τη στιγμή.
Και πάνω από όλα έμαθα τι σημαίνει Γυναίκα. Η γυναίκα είναι το πιο βαθύ το πιο ιερό και το πιο ακατανίκητο μυστήριο της ζωής. Είναι ταυτόχρονα φωτιά και καταφύγιο δύναμη και ευθραυστότητα. Όταν μια γυναίκα σε αγαπήσει αληθινά σου παραδίδει ολόκληρο τον κόσμο της χωρίς χάρτη και χωρίς εγγυήσεις — σου δίνει το σώμα της τις σκέψεις της τους φόβους της και το πιο καθαρό κομμάτι της ψυχής της. Κι εγώ πολλές φορές στάθηκα μικρός μπροστά σε αυτό το μεγαλείο.
Αν μπορούσα να γυρίσω τον χρόνο πίσω και να δώσω μια συμβουλή σε όποιον κρατά στα χέρια του μια μεγάλη αγάπη θα του έλεγα να μην θεωρήσει ποτέ δεδομένο το βλέμμα της γυναίκας που τον κοιτάζει με λατρεία. Εγώ το έκανα. Θυμάμαι τις γυναίκες που αγάπησα που πέρασαν από τη ζωή μου σαν καλοκαιρινές μπόρες δυνατές παθιασμένες γεμάτες φως και εγώ από εγωισμό βιασύνη ή ανωριμότητα άφησα τα χέρια τους να γλιστρήσουν μέσα από τα δικά μου.
Θυμάμαι ακόμα την κάθε μία ξεχωριστά. Την αίσθηση του ζεστού τους δέρματος κάτω από τα δάχτυλά μου τα βράδια που τα σώματα μιλούσαν πιο δυνατά από τις λέξεις τα μπερδεμένα σεντόνια τις ανάσες που έκαιγαν στο σκοτάδι και το άρωμά τους που έμενε κολλημένο πάνω μου μέρες μετά. Θυμάμαι τα λυμένα τους μαλλιά στο μαξιλάρι τα βλέμματά τους γεμάτα απόλυτη εμπιστοσύνη τις αγκαλιές που έδιωχναν κάθε μου φόβο τα γέλια που αντηχούσαν στα άδεια δωμάτια τα κυριακάτικα πρωινά και τα βιαστικά γλυκά φιλιά στην πόρτα. Όλες εκείνες τις όμορφες, χαρούμενες στιγμές που νόμιζα πως θα κρατούσαν για πάντα, μέχρι που η δική μου σκληρότητα μια λάθος κουβέντα μια αδικαιολόγητη απουσία ή ένας εγωισμός που δεν ήξερε να κάνει πίσω έσβησαν τη σπίθα και ράγισαν καρδιές που χτυπούσαν μόνο για μένα.
Γι' αυτό, σήμερα, χρωστάω ένα μεγάλο καθαρό συγγνώμη. Ένα συγγνώμη στις γυναίκες της ζωής μου που έδωσαν την ψυχή τους, που με περίμεναν, που με πίστεψαν και εγώ δεν στάθηκα στο ύψος των περιστάσεων. Ένα συγγνώμη σε όσους φίλους και ανθρώπους βρέθηκαν στον δρόμο μου και εισέπραξαν την αδυναμία μου τον θυμό μου ή τη σιωπή μου αντί για την αγάπη που τους άξιζε. Δεν το λέω από αδυναμία, το λέω γιατί η αληθινή δύναμη ενός άντρα φαίνεται όταν έχει το θάρρος να αναγνωρίσει πού έσφαλε και να τιμήσει όσους αγάπησε.
Και την ίδια στιγμή κοιτάζω πίσω με την ψυχή μου καθαρή γιατί ξέρω πως κι εγώ συγχώρεσα πολλές φορές. Δέχτηκα χτυπήματα κατάπια πίκρες είδα ανθρώπους να με προδίδουν ή να φεύγουν και όμως άνοιξα ξανά την αγκαλιά μου. Συγχώρεσα χωρίς αλαζονεία χωρίς να κρατήσω κακία με μοναδικό οδηγό την αξιοπρέπειά μου. Γιατί κατάλαβα πως το να κρατάς μίσος είναι σαν να πίνεις δηλητήριο περιμένοντας να πονέσει ο άλλος.
Αν κάτι θέλω να μείνει από τη δική μου διαδρομή είναι τούτο, να σέβεστε τη γυναίκα που στέκεται δίπλα σας, να την ακούτε όταν σιωπά, να την αγκαλιάζετε όταν φοβάται και να ζητάτε συγγνώμη πριν αδειάσει το δωμάτιο. Όλοι είμαστε περαστικοί από τις ζωές των άλλων, ας φροντίσουμε τουλάχιστον το αποτύπωμα που αφήνουμε να μυρίζει ανθρωπιά πάθος και αλήθεια... Γιάννης Χαραλαμπάκης.