Όλα η Τίποτα... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Δεν είναι εύκολο να φτάσεις στο σημείο να πατάς τόσο γερά στα πόδια σου ώστε να μη δίνεις δεκάρα για το τι θα πει ο κόσμος για σένα. Πρέπει να τα βρεις με τον εαυτό σου, να να νιώσεις τις ανάγκες να κατακάβεις την αξία σου, αφαιρώντας την ανάγκη για συνεχή εξωτερική επιβεβαίωση. Αλλά εσύ βλεποντάς σε δείχνεις να το έχεις κατακτήσει. Αυτό που βγάζεις προς τα έξω δεν είναι απλά μια ωραία εικόνα. Είναι αυτό το βλέμμα που δεν ζητάει άδεια από κανέναν που δεν απολογείται και δεν κρύβεται πίσω από πρέπει και δεύτερες σκέψεις. Απλά κάθεσαι εκεί απολαμβάνεις τη στιγμή σου το ποτό σου τη θάλασσα και ξέρεις πολύ καλά ποια είσαι και τι προκαλείς. Αυτή η ωμή αδιαπραγμάτευτη αυτοπεποίθηση πάνω σου είναι ότι πιο ερωτικό υπάρχει. Δεν προσπαθείς να αρέσεις δεν το κυνηγάς, απλά συμβαίνει και όποιος αντέξει να σταθεί απέναντί σου και να σε κοιτάξει στα μάτια. Είσαι ακριβώς αυτό που λένε...  ΟΛΑ Η ΤΙΠΟΤΑ!!! .. Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Όταν ο χρόνος γυρίζει στις 33 στροφές.

Υπάρχει μια σιωπηλή σχεδόν μυσταγωγική στιγμή λίγο πριν η βελόνα αγγίξει τον μαύρο δίσκο. Σε έναν κόσμο που τρέχει με ψηφιακές ταχύτητες όπου η μουσική έγινε άυλη στιγμιαία και συχνά αναλώσιμη το βινύλιο στέκει εκεί σαν μια μικρή πολύτιμη ιεροτελεστία που απαιτεί να της χαρίσεις τον χρόνο σου.
Δεν είναι απλώς ένα αντικείμενο νοσταλγίας από τις χρυσές δεκαετίες του 60 και του 70 ούτε ένα περαστικό καπρίτσιο της μόδας. Είναι η ίδια η αίσθηση του να κρατάς τη μουσική στα χέρια σου. Είναι ο χάρτινος φάκελος η μυρωδιά του τυπωμένου εξωφύλλου το απαλό τρίξιμο που προηγείται της πρώτης νότας σαν ανάσα πριν από μια εξομολόγηση. Τα ξύλινα ράφια γεμάτα πολύχρωμες ράχες μοιάζουν με βιβλιοθήκες αναμνήσεων όπου κάθε δίσκος κρύβει μια ολόκληρη εποχή ένα βράδυ μια ιστορία.
Κάποτε με την έλευση των CD και του διαδικτύου νόμιζαν πως το πικάπ και το γραμμόφωνο θα έμεναν κλεισμένα στα μουσεία ή στα σαλόνια εκείνων των λίγων των πιστών που αρνήθηκαν να παραδοθούν στο ρεύμα της ευκολίας. Κι όμως, ο κύκλος γύρισε όπως γυρίζει αέναα και ο δίσκος πάνω στο πλατό. Σήμερα οι παλιοί συλλέκτες συναντούν τους νέους δημιουργούς αποδεικνύοντας πως η ανάγκη για αληθινό ζεστό αναλογικό ήχο δεν σβήνει ποτέ.
Μπροστά από τα ζεστά φώτα του ενισχυτή και τα ηχεία που πάλλεται το ξύλο τους όσοι αγαπούν το βινύλιο μοιράζονται το ίδιο αθόρυβο πάθος, να μην ακούν απλώς τη μουσική στο παρασκήνιο αλλά να την αφήνουν να γεμίσει το δωμάτιο να γυρίζει αργά και να τους θυμίζει πως ότι αξίζει θέλει τον τρόπο και τον χρόνο του για να το ζήσεις.

Γεωθερμική Μαγεία: Η Παλέτα της Γης.

Από ψηλά, η ακτογραμμή μοιάζει με έναν ζωντανό καμβά όπου η ίδια η Γη αποφάσισε να αφήσει την υπογραφή της με τα πιο παράτολμα χρώματα της παλέτας της. Εκεί που το πυκνό, καταπράσινο δάσος συναντά την άβυσσο του βαθύ μπλε ωκεανού ξεδιπλώνεται ένα γεωλογικό θαύμα  μια σπάνια γεωθερμική μαγεία που αψηφά τους συνηθισμένους κανόνες της φύσης.
Βαθιά κάτω από τον φλοιό της γης, αρχαίες φλέβες θερμότητας αναπνέουν στέλνοντας στην επιφάνεια καυτά πλούσια σε μεταλλικά άλατα νερά. Καθώς αυτά αναβλύζουν και σμιλεύουν υπομονετικά τον βράχο εδώ και αιώνες δημιουργούν φυσικές αναβαθμίδες πέτρινα κύπελλα που κρατούν αιχμάλωτο το φως του ήλιου. Κάθε λεκάνη είναι κι ένας διαφορετικός κόσμος, μια ξεχωριστή αλχημεία.
Στα αριστερά, εκεί όπου η γη σφύζει από θείο και οξείδια του σιδήρου οι βράχοι βάφονται σε φλογερούς τόνους της ώχρας, του κεχριμπαριού της τερακότας και του βαθύ πορτοκαλί. Είναι χρώματα ζεστά γήινα που θυμίζουν τη λάβα που κάποτε γέννησε αυτόν τον τόπο. Λίγα μόλις βήματα πιο πέρα, όμως, η θερμοκρασία αλλάζει και μαζί της μεταμορφώνεται και η όψη του τοπίου. Οι μικροοργανισμοί που ευδοκιμούν σε αυτά τα ιαματικά νερά τα λεγόμενα θερμόφιλα υφαίνουν ζωντανά πέπλα σε αποχρώσεις του σμαραγδιού, του λαχανί και του εκτυφλωτικού τιρκουάζ. Τα λευκά ασβεστολιθικά χείλη κάθε λεκάνης λειτουργούν σαν λεπτοδουλεμένες κορνίζες χωρίζοντας τα χρώματα με χειρουργική ακρίβεια, σαν να τα χάραξε το χέρι ενός αόρατου καλλιτέχνη. Το νερό μέσα τους είναι κρυστάλλινο μα ταυτόχρονα μυστηριώδες, αποκαλύπτοντας ομόκεντρους δακτυλίους βάθους που μοιάζουν με μάτια της φύσης στραμμένα προς τον ουρανό.
Ανάμεσα στη βουή του σκοτεινού ψυχρού πελάγους και τη σιωπηλή, γαλήνια πυκνότητα του δάσους, αυτή η πολύχρωμη λωρίδα γης στέκεται σαν ένα σύνορο ανάμεσα σε δύο κόσμους. Ο ατμός που αχνίζει απαλά πάνω από τις θερμές πηγές κουβαλά τη μυρωδιά της αρχέγονης δημιουργίας θυμίζοντας σε όποιον κοιτάζει αυτό το θέαμα πως ο πλανήτης μας δεν είναι απλώς ένας βράχος που ταξιδεύει στο διάστημα αλλά ένας ζωντανός οργανισμός που συνεχίζει αδιάκοπα να ζωγραφίζει να αναπνέει και να μαγεύει.

Το Τελευταίο Δρομολόγιο των Σημύδων.

Ο σταθμάρχης του γειτονικού χωριού είχε προειδοποιήσει τον Άρη. Αν βρεις τη γέφυρα με τις λευκές σημύδες γύρνα πίσω. Τα τρένα σταμάτησαν να περνούν από εκεί πριν από πενήντα χρόνια, μα τα βράδια ακούμε ακόμα το σφύριγμα. Ο Άρης, όμως, δεν είχε ταξιδέψει τριακόσια χιλιόμετρα για να ακούσει τοπικούς θρύλους. Στην τσέπη του παλτού του έσφιγγε μια ξεθωριασμένη φωτογραφία, βρεμένη και τσακισμένη στις άκρες, που είχε βρει στα πράγματα του εξαφανισμένου αδελφού του του Λουκά. Έδειχνε ακριβώς αυτό το σημείο, μια παλιά ξύλινη γέφυρα που έσκιζε το δάσος πνιγμένη στα κίτρινα φύλλα του φθινοπώρου.
Καθώς πλησίαζε, η σιωπή του δάσους τον χτύπησε σαν τοίχος. Δεν ακουγόταν ούτε κελάηδισμα πουλιού ούτε το θρόισμα του ανέμου. Μπροστά του, τα σάπια, μαυρισμένα δοκάρια απλώνονταν ευθεία, χαμένα μέσα σε μια αφύσικα πυκνή γαλακτερή ομίχλη που έμοιαζε να ξεχύνεται από τα σκοτεινά έλατα στο βάθος. Έκανε το πρώτο βήμα πάνω στο βρεγμένο ξύλο. Τα φθινοπωρινά φύλλα κίτρινα διάστικτα με καφέ σημάδια κολλούσαν στις σόλες του. Καθώς προχωρούσε παρατήρησε κάτι παράξενο. Τα φύλλα δεν είχαν πέσει τυχαία. Στη μέση της γέφυρας, σχημάτιζαν ένα στενό, καθαρό μονοπάτι, σαν κάποιος να τα είχε παραμερίσει σύροντας κάτι βαρύ μόλις λίγες ώρες πριν.
Λουκά. Φώναξε. Η φωνή του δεν έκανε αντίλαλο η ομίχλη την κατάπιε αμέσως. Συνέχισε να περπατά με την καρδιά του να χτυπά δυνατά. Στα μισά της διαδρομής εκεί όπου οι λευκοί κορμοί των σημύδων έδιναν τη θέση τους στο γκρίζο πέπλο της καταχνιάς το πόδι του σκόνταψε σε κάτι σκληρό. Έσκυψε και παραμέρισε μια στοίβα από υγρά φύλλα. Ήταν ο φακός του αδελφού του ακόμα αναμμένος με τη δέσμη του να τρεμοπαίζει αδύναμα.
Δίπλα στον φακό χαραγμένα βιαστικά πάνω στο μαλακό σάπιο ξύλο της τραβέρσας με κάποιο αιχμηρό αντικείμενο υπήρχαν τρία γράμματα. ΜΗΝ. Ο Άρης πάγωσε. Σήκωσε αργά το βλέμμα του προς το βάθος της γέφυρας εκεί που η ομίχλη γινόταν αδιαπέραστη. Από το σκοτάδι των ελάτων μέσα από τη γκρίζα σιωπή ακούστηκε καθαρά ο μεταλλικός, ανατριχιαστικός ήχος από ράγες που τρίζουν κάτω από τεράστιο βάρος. Κι αμέσως μετά ένα βαθύ μακρόσυρτο σφύριγμα έσκισε τον παγωμένο αέρα. Δεν υπήρχαν ράγες πάνω στη γέφυρα. Κι όμως, κάτι ερχόταν κατά πάνω του. Ο μεταλλικός ήχος δυναμώνει συνοδευόμενος από έναν ρυθμικό υπόκωφο βρόντο που κάνει τα σάπια δοκάρια κάτω από τα πόδια του Άρη να τρέμουν. Δεν υπάρχει χρόνος να γυρίσει πίσω· η αρχή της γέφυρας είναι πλέον πολύ μακριά και η πυκνή ομίχλη έχει κλείσει τον δρόμο της επιστροφής.
Μέσα από το γαλακτερό πέπλο δύο εκτυφλωτικοί, κιτρινωποί προβολείς σκίζουν τη θολούρα. Δεν είναι τρένο ή τουλάχιστον όχι ένα συνηθισμένο τρένο. Καθώς το αόρατο βάρος πλησιάζει, τα κίτρινα φύλλα σηκώνονται στον αέρα σε έναν βίαιο στρόβιλο σαν να τα σπρώχνει ένα παγωμένο ωστικό κύμα. Ο Άρης ρίχνεται στο πλάι γραπώνοντας με νύχια και με δόντια το βρεγμένο, γλιστερό ξύλο της άκρης της γέφυρας, κρεμασμένος κυριολεκτικά πάνω από το κενό. Μια τεράστια, σκοτεινή σκιά περνάει ξυστά από πάνω του. Μέσα από τον εκκωφαντικό θόρυβο του σιδήρου και του ατμού, ο Άρης προλαβαίνει να δει αχνά πίσω από τα θαμπά παράθυρα ενός φανταστικού βαγονιού, γνώριμες σιλουέτες. Και εκεί στο τελευταίο παράθυρο, ακουμπισμένο πάνω στο παγωμένο τζάμι, είναι το χλωμό πρόσωπο του Λουκά. Τα χείλη του κινούνται σχηματίζοντας τη συνέχεια της λέξης που είχε χαράξει στο ξύλο: Μην κοιτάξεις πίσω.
Σε κλάσματα δευτερολέπτου η σκιά εξαφανίζεται μέσα στις λευκές σημύδες παίρνοντας μαζί της τον θόρυβο. Η απόλυτη σιωπή επιστρέφει τόσο απότομη που τα αυτιά του Άρη βουίζουν. Λαχανιασμένος σκαρφαλώνει ξανά πάνω στα δοκάρια. Ο φακός του Λουκά έχει σβήσει. Στρέφει το βλέμμα του προς την άκρη της γέφυρας εκεί απο όπου είχε έρθει. Η ομίχλη έχει αρχίσει να διαλύεται αποκαλύπτοντας το φθινοπωρινό δάσος λουσμένο στο αχνό φως. Κάτω από τα πόδια του όμως το μονοπάτι των φύλλων είναι πλέον άθικτο σαν να μην πάτησε ποτέ κανείς. Ο Άρης βγάζει από την τσέπη του την τσακισμένη φωτογραφία για να τη κοιτάξει ξανά ψάχνοντας μια λογική εξήγηση. Τα δάχτυλά του τρέμουν καθώς την ανοίγει.
Η γέφυρα στη φωτογραφία είναι ακόμα εκεί πνιγμένη στα κίτρινα φύλλα. Μόνο που τώρα στη μέση των ξύλινων δοκαριών, δεν στέκεται πια μόνος του ο Λουκάς. Δίπλα του, χαμογελώντας αμυδρά μέσα στην ομίχλη στέκεται ο ίδιος.

Ο δαίμονας δεν είναι ένα υπερφυσικό πλάσμα...

Ο δαίμονας δεν είναι ένα υπερφυσικό πλάσμα, αλλά ένα ανθρωπολογικό μοτίβο μέσω του οποίου προβάλλουμε, εξωτερικεύουμε και αντιπροσωπεύουμε τη σκοτεινή πλευρά του ανθρώπου στον εαυτό μας... Γιουτζίν Θάκερ.

Κάθε γυναίκα που κατάλαβε την αξία της...

Κάθε γυναίκα που κατάλαβε την αξία της, πήρε τις βαλίτσες της υπερηφάνειας, επιβιβάστηκε σε μια πτήση για την ελευθερία και προσγειώθηκε στην κοιλάδα της αλλαγής... Σάννον Άλντερ.

Οι καλοί άνθρωποι σώζουν τον κόσμο...

Οι καλοί άνθρωποι σώζουν τον κόσμο ώστε μπάσταρδοι σαν εμένα να συνεχίσουν να δημιουργούν τέχνη, να γίνουν αθάνατοι. Αν το διαβάσετε αυτό, αφού πεθάνω, σημαίνει ότι τα κατάφερα... Τσαρλς Μπουκόφσκι.

Το άλλο μας μισό...

Ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια της ανθρώπινης φύσης είναι ο έρωτας. Είναι αρκετά περίπλοκο να ερμηνεύσει κανείς τον ορισμό του έρωτα διότι ο καθένας βιώνει αυτό το συναίσθημα διαφορετικά. Άλλωστε το ίδιο το συναίσθημα είναι αρκετά περίπλοκο από μόνο του, μα συνάμα πολύ όμορφο. Πολλοί από εμάς συνδέουν τον έρωτα με τη συνεχή αναζήτηση του ανθρώπου για να ανακαλύψει το άλλο του μισό, για να γνωρίσει τον άνθρωπο που θα εκπληρώσει τις πιο κρυφές του επιθυμίες, τον άνθρωπο δηλαδή με τον οποίο θα μοιραστεί αμοιβαία όσα συναισθήματα τον πλημμυρίζουν. Η αντίληψη αυτή υπάρχει από την αρχαιότητα, αφού προκύπτει απο το περίφημο έργο του Πλάτωνα, «Συμπόσιο». Σύμφωνα λοιπόν με τον πλατωνικό αυτό μύθο, η επιθυμία μας να νιώθουμε ολοκληρωμένοι και η ανάγκη μας να επιστρέψουμε στην πρωταρχική μας φύση ψάχνοντας το άλλο μας μισό ώστε να δημιουργηθεί το ολόκληρο, ονομάστηκε έρωτας. Υπάρχουν εκατοντάδες “μισά” στον κόσμο, σε κάθε γωνιά του πλανήτη περιμένοντας να ολοκληρωθούν. Κάπου εκεί έξω κρύβεται και το δικό μας μισό και μας αναζητεί όπως το αναζητούμε. Μπορεί να είναι ίδιο με εμάς και να μας ταιριάζει απόλυτα , ή μπορεί να διαφέρει από εμάς αλλά να μας συμπληρώνει με κομμάτια που μας λείπουν. Πρώτου προχωρήσουμε σε αυτήν την αναζήτηση πρέπει να βεβαιωθούμε πως το δικό μας “μισό” είναι εντάξει. Ένα “σπασμένο μισό”, όταν βρει αυτό που ποθεί αντί να το ολοκληρώσει , άθελά του θα το ραγίσει. Δύο σπασμένα μισά, με την πρώτη ματιά δείχνουν πως κουμπώνουν, όμως στην πραγματικότητα φτιάχνουν ένα “σπασμένο ολόκληρο” . Ένα ολόκληρο χωρίς δυνατά θεμέλια αργά ή γρήγορα θα γκρεμιστεί, γιαυτό πρέπει να φροντίσεις πως οι βάσεις σου θα είναι γερές πριν αρχίσεις να ψάχνεις να βρεις τον δικό σου ορισμό για τον έρωτα... Via web.

Οι άνθρωποι δεν απαιτούν...

Οι άνθρωποι δεν απαιτούν το παραμικρό από τον εαυτό τους, αισθάνονται απαλλαγμένοι από κάθε ηθική υποχρέωση και προβάλλουν απαιτήσεις μόνο από τους άλλους. Δεν αποδέχονται καμία προσωπική ευθύνη για ό,τι συμβαίνει στον κόσμο. Κανένας δεν θέλει, ή δεν μπορεί πια, να κοιτάξει νηφάλια μέσα στον εαυτό του και να παραδεχθεί πως είναι υπεύθυνος για τη ζωή του και την ψυχή του. Με αποτέλεσμα να γίνεται όλο και πιο απεγνωσμένη η σύγκρουση ατόμου και κοινωνίας, να ψηλώνει όλο και περισσότερο το τείχος της αποξένωσης ανάμεσα στους ανθρώπους. Από τη στιγμή που αναθέσαμε σε άλλους να λύσουν τα προβλήματά μας, μεγάλωσε το ρήγμα μεταξύ πνεύματος και ύλης. Είμαι πεπεισμένος ότι η σύγκρουση μπορεί να λυθεί μόνο όταν τα ατομικά κίνητρα εναρμονιστούν με τα κοινωνικά κι αν αποκαταστήσουμε τη συμμετοχή του ανθρώπου στη διαμόρφωση του μέλλοντός του, διαδικασία που απαιτεί να πιστέψει ο ίδιος στην ψυχή του, στην οδύνη της, και να εξαρτήσει τις πράξεις του από τη συνείδησή του. Πρέπει να αποκλείσει κάθε βολική δικαιολογία, κάθε στερεότυπη και εύκολη μετάθεση ευθυνών. Έχω πειστεί πως κάθε απόπειρα να αποκαταστήσουμε την αρμονία στον κόσμο βασίζεται αποκλειστικά στην ανανέωση της προσωπικής ευθύνης... Αντρέι Ταρκόφσκι.

Δεν θέλω να ξυπνώ...

Δεν θέλω να ξυπνώ. Περνάω καλύτερα όταν κοιμάμαι και αυτό είναι λυπηρό. Είναι σαν αντίστροφος εφιάλτης. Όταν ξυπνάς από έναν εφιάλτη είσαι ανακουφισμένος, εγώ ξυπνάω σε ένα εφιάλτη... Νεντ Βιζίνι.

Να ελπίζεις, να ελπίζεις πάντα...

Το γυμνασμένο μάτι του τραμπούκου να διέκρινε άραγε των ροδόδενδρων την αρμονία; όχι, όχι, μιαν απέραντη ηθικολογία δεν θα βοηθήση να κάνουμε καλλίτερο τον κόσμο. Να ελπίζεις, να ελπίζεις πάντα πως ανάμεσα εις τους ανθρώπους που τους ρημάζει η τρομερή ευκολία θα συναντήσεις απαλές ψυχές με τρόπους που τους διέπει καλοσύνη, πόθος ευγένειας, ηρεμία. Ίσως όχι πολλές, ίσως νασ’ άτυχος: καμμία. Τότες εσύ προσπάθησε να γενής καλλίτερος εις τρόπον ώστε να έρθη κάποια σχετική ισορροπία. Άσε τους γύρωθέ σου να βουρλίζονται πως κάνουν κάτι. Σύ σκέψου τώρα πια με τι γλυκειά γαλήνη προσμένεις ναρθ’ η ώρα να ξαπλώσεις στο παρήγορο του θανάτου κρεβάτι... Νίκος Εγγονόπουλος.

Οι άνθρωποι...

Οι άνθρωποι έχουν φτωχή κριτική σκέψη και πιστεύουν σε δεισιδαιμονίες, προκαταληψείς. Έχουν τάση να βλέπουν αυτό που θέλουν να δουν παρά αυτό που πραγματικά υπάρχει... Μ. Σκοτ Πεκ.

Πασχίζω να γυμνωθώ...

Η ματιά μου είναι ξεκάθαρη σαν ηλιοτρόπιο. Έχω την συνήθεια να περπατώ στους δρόμους, κοιτάζοντας δεξιά και αριστερά, κοιτάζοντας πότε – πότε και κατά πίσω. Κι ότι βλέπω κάθε στιγμή ειν’ ότι ποτέ δεν είχα δει και ξέρω να δίνω γι’ αυτό μ’ απλοχεριά. Πασχίζω να γυμνωθώ απ’ ότι έμαθα, πασχίζω να ξεχάσω τον τρόπο να αναθυμάμαι που μου δίδαξαν και να ξύσω το χρώμα με τ’ οποίο μου έβαψαν τις αισθήσεις, να βγάλω απ΄το μπαούλο τις αληθινές μου συγκινήσεις, να ξετυλιχθώ και να΄μαι εγώ... Φερνάντο Πεσσόα.

Όταν...

Όταν φτάσεις κάποτε ν' ανακαλύψεις πόσες ακόμα αυταπάτες συντηρούσες. Όταν αναγκαστείς ν' αναγνωρίσεις κι εκείνα που δεν ήθελες να παραδεχτείς. Όταν πέσει και το τελευταίο είδωλο που πάνω του στήριζες την πίστη σου. Τότε μπορεί ν' αρχίσεις να μαθαίνεις πόσο βαθιά πηγαίνουν, πόσο είναι σκοτεινές οι ρίζες της καθεμιάς σου πράξης... Τίτος Πατρίκιος.

Σου είπα: Λύγισα....

Σου είπα: Λύγισα. Και είπες: Μη θλίβεσαι. Απογοητεύσου ήσυχα. Ήρεμα δέξου να κοιτάς σταματημένο το ρολόι. Λογικά απελπίσου πως δεν είναι ξεκούρδιστο, ότι έτσι δουλεύει ο δικός σου χρόνος. Κι αν αίφνης τύχει να σαλέψει κάποιος λεπτοδείκτης, μη ριψοκινδυνέψεις να χαρείς. Η κίνηση αυτὴ δεν θά 'ναι χρόνος. Θά 'ναι κάποιων ελπίδων ψευδορκίες. Κατέβα σοβαρή, νηφάλια αυτοεκθρονίσου από τα χίλια σου παράθυρα. Για ένα μήπως τ' άνοιξες. Κι αυτοξεχάσου εύχαρις. Ό,τι είχες να πεις, για τα φθινόπωρα, τα κύκνεια, τις μνήμες, υδροροὲς των ερώτων, την αλληλοκτονία των ωρών, των αγαλμάτων την φερεγγυότητα, ό,τι είχες να πεις γι' ανθρώπους που σιγά-σιγά λυγίζουν, το είπες... Κική Δημουλά.

Θέλω να φύγω πια αποδώ, θέλω να φύγω πέρα...

Θέλω να φύγω πια αποδώ, θέλω να φύγω πέρα, σε κάποιο τόπο αγνώριστο και νέο, θέλω να γίνω μια χρυσή σκόνη μες στον αιθέρα, απλό στοιχείο, ελεύθερο, γενναίο. Σαν όνειρο να φαίνονται απαλό και να μιλούνε έως την ψυχή τα πράγματα του κόσμου, ωραία να ’ναι τα πρόσωπα και να χαμογελούνε, ωραίος ακόμη ο ίδιος εαυτός μου. Σκοτάδι τόσο εκεί μπορεί να μην υπάρχει, θεέ μου, στη νύχτα, στην απόγνωση των τόπων, στο φοβερό στερέωμα, στην ωρυγή του ανέμου, στα βλέμματα, στα λόγια των ανθρώπων. Να μην υπάρχει τίποτε, τίποτε πια, μα λίγη χαρά και ικανοποίησις να μένει, κι όλοι να λένε τάχα πως έχουν για πάντα φύγει, όλοι πως είναι τάχα πεθαμένοι... Κώστας Καρυωτάκης.

Την ώρα που σφίγγαμε τα χέρια...

Την ώρα που σφίγγαμε τα χέρια, δεν άκουγες τον αγέρα που χωνόταν ανάμεσα στις παλάμες μας. Ήταν η μνήμη κιόλας που προετοιμαζόταν. Ήταν ο χωρισμός πριν απ’ την ένωση. Δεν άκουγες. Ήσουνα ολόκληρη ζωσμένη όλη τη γύμνια σου, τόσο περήφανα απροστάτευτη, σαν ένα δάσος μες στην πυρκαγιά... Γιάννης Ρίτσος.

Αφιέρωση...

Αφιέρωση. Για τους ερωτευμένους που παντρεύτηκαν. Για το σπίτι που χτίστηκε. Για τα παιδάκια που μεγάλωσαν. Για τα πλοία που άραξαν. Για τη μάχη που κερδήθηκε. Για τον άσωτο που επέστρεψε. Για όλα όσα τέλειωσαν χωρίς ελπίδα πια... Μανόλης Αναγνωστάκης.

Αγαπήστε και αγαπηθείτε...

Όλοι σκέφτονται να αλλάξουν τον κόσμο, αλλά κανείς δε σκέφτεται να αλλάξει τον εαυτό του. Αδράξτε τις στιγμές της ευτυχίας, αγαπήστε και αγαπηθείτε. Αυτή είναι η μόνη πραγματικότητα στον κόσμο, όλα τα άλλα είναι ανοησία. Είναι το μόνο πράγμα που μας ενδιαφέρει εδώ... Λέων Τολστόι.

Έλα να ανταλλάξουμε κορμί και μοναξιά...

Έλα να ανταλλάξουμε κορμί και μοναξιά, να σου δώσω απόγνωση να μην είσαι ζώο, να μου δώσεις δύναμη να μην είμαι ράκος, να σου δώσω συντριβή να μην είσαι μούτρο, να μου δώσης χόβολη να μην ξεπαγιάσω κι ύστερα να πέσω με κατάνυξη στα πόδια σου για να μάθεις πια να μην κλοτσάς... Ντίνος Χριστιανόπουλος.

Να χωρίσουμε θέλαμε...

Να χωρίσουμε θέλαμε και λέγαμε πως είναι καλό και φρόνιμο. Όταν χωρίσαμε, γιατί σαν φονικό μας τρόμαξε αυτό; Αχ, λίγο γνωρίζουμε ο ένας τον άλλο. Καθώς ένας θεός μέσα μας κυριαρχεί... Φρίντριχ Χέλντερλιν.

Πάντα χρειάζεται να υπάρχει ένας άνθρωπος δίπλα σου.

Πάντα χρειάζεται. Πάντα χρειάζεται να υπάρχει ένας άνθρωπος δίπλα σου. Στις μικρές και τις μεγάλες χαρές. Στις καταστροφές και στην αρρώστια. Στον αέρα και στις βροχές. Στον ήλιο και στη θάλασσα. Πάντα χρειάζεται δίπλα σου. Αυτός είναι όλα μαζί τα φαρμακεία και τα φάρμακα του κόσμου... Μάνος Ελευθερίου.

Και σένα...

Και σένα, αν με τα τόσα που περάσαμε τίποτα μέσα σου δε σακατεύτηκε, μην πολυκαμαρώνεις. Ίσως δεν είχες τίποτε να διακινδυνεύσεις... Τίτος Πατρίκιος.

Να βλέπεις τη ζωή στο πρόσωπο...

Να βλέπεις τη ζωή στο πρόσωπο, πάντα, να κοιτάς τη ζωή στο πρόσωπο, και να την ξέρεις για το τι είναι επιτέλους, να την αγαπάς για το τι είναι και μετά να την βάζεις μακριά... Βιρτζίνια Γουλφ.

Κάποτε πίστευα...

Κάποτε πίστευα πως ήμουν το πιο παράξενο άτομο στον κόσμο όμως σκέφτηκα πως υπάρχουν τόσοι πολλοί στον κόσμο που πρέπει να υπάρχει κάποιος σαν εμένα, που νιώθει παράξενος, με ατέλειες, όπως εγώ. Την φαντασιωνόμουν και φανταζόμουν πως πρέπει να είναι κάπου εκεί έξω και να σκέφτεται εμένα, με τον ίδιο τρόπο. Λοιπόν, αν είσαι εκεί έξω και το διαβάζεις αυτό και τα γνωρίζεις αυτά, ναι, είναι αλήθεια πως είμαι εδώ και είμαι εξίσου παράξενη με εσένα... Φρίντα Κάλο.

Είναι η βαρβαρότητα...

Ηδη, σας το είπα. Είναι η βαρβαρότητα. Τη βλέπω να ‘ρχεται μεταμφιεσμένη, κάτω από άνομες συμμαχίες και προσυμφωνημένες υποδουλώσεις. Δεν θα πρόκειται για τους φούρνους του Χίτλερ ίσως, αλλά για μεθοδευμένη και οιονεί επιστημονική καθυπόταξη του ανθρώπου. Για τον πλήρη εξευτελισμό του. Για την ατίμωσή του. Οπότε αναρωτιέται κανείς: Για τι παλεύουμε νύχτα μέρα κλεισμένοι στα εργαστήριά μας; Παλεύουμε για ένα τίποτα, που ωστόσο είναι το παν. Είναι οι δημοκρατικοί θεσμοί, που όλα δείχνουν ότι δεν θ’ αντέξουν για πολύ. Είναι η ποιότητα, που γι’ αυτή δεν δίνει κανείς πεντάρα. Είναι η οντότητα του ατόμου, που βαίνει προς την ολική της έκλειψη. Είναι η ανεξαρτησία των μικρών λαών, που έχει καταντήσει ήδη ένα γράμμα νεκρό. Είναι η αμάθεια και το σκότος. Ότι οι λεγόμενοι πρακτικοί άνθρωποι -κατά πλειονότητα, οι σημερινοί αστοί- μας κοροϊδεύουν, είναι χαρακτηριστικό. Εκείνοι βλέπουν το τίποτα. Εμείς το πάν. Που βρίσκεται η αλήθεια, θα φανεί μια μέρα, όταν δεν θα μαστε πια εδώ. Θα είναι, όμως, εάν αξίζει, το έργο κάποιου απ’ όλους εμάς. Και αυτό θα σώσει την τιμή όλων μας -και της εποχής μας... Οδυσσέας Ελύτης.

Είναι στη φύση μας να καταστρέφουμε...

Είναι στη φύση μας να καταστρέφουμε αυτό που δεν μπορούμε να αποκτήσουμε, να απορρίπτουμε ότι δεν καταλαβαίνουμε, να κακολογούμε αυτό που ζηλεύουμε... Ονορέ ντε Μπαλζάκ.

Η Παγίδα του Ανικανοποίητου... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Σκέψου πόσες φορές έπιασες τον εαυτό σου να εύχεται να βρισκόταν κάπου αλλού να ζούσε μια άλλη στιγμή να είχε κάτι διαφορετικό από αυτό που κρατάει στα χέρια του. Αυτή είναι η πιο συνηθισμένη αθόρυβη παγίδα της ανθρώπινης φύσης. Περνάμε ολόκληρες δεκαετίες με το βλέμμα στραμμένο στο μετά ή στο απέναντι, αφήνοντας το τώρα να γλιστράει αθόρυβα μέσα από τα δάχτυλά μας. Αυτό το κείμενο είναι μια υπενθύμιση για όλα όσα προσπερνάμε βιαστικά νομίζοντας πως η ευτυχία μας περιμένει πάντα στην επόμενη στροφή.
Υπάρχει μια παράξενη σχεδόν τραγική συνήθεια που κουβαλάμε όλοι μέσα μας. Να ζούμε πάντα στην αίθουσα αναμονής της ίδιας μας της ζωής κοιτάζοντας με λαχτάρα αυτό που βρίσκεται στην απέναντι όχθη. Όταν είσαι μόνος το σπίτι μοιάζει αβάσταχτα άδειο και ονειρεύεσαι μια αγκαλιά να ζεστάνει τη σιωπή σου. Μα μόλις βρεθείς σε μια σχέση αρχίζεις να ασφυκτιάς και να νοσταλγείς την παλιά σου ελευθερία. Όταν δεν έχεις δουλειά παρακαλάς για ένα μεροκάματο και έναν σκοπό να ξυπνάς το πρωι, μόλις όμως πιάσεις δουλειά μετράς αντίστροφα τις μέρες για τις διακοπές.
Είναι ο αιώνιος κύκλος της ανθρώπινης απληστίας και αχαριστίας. Όταν είσαι νέος βιάζεσαι να μεγαλώσεις για να αποφασίζεις εσύ για τον εαυτό σου και όταν πια μεγαλώσεις λυγίζεις κάτω από το βάρος των ευθυνών και θα έδινες τα πάντα για λίγη από εκείνη την παλιά ανεμελιά. Ζεις στη χώρα σου και ονειρεύεσαι ξένους τόπους μα μόλις πατήσεις σε ξένα εδάφη η καρδιά σου σφίγγεται στην πρώτη μυρωδιά που θυμίζει πατρίδα.
Σκέψου πόσες φορές το έζησες και εσύ στην καθημερινότητά σου. Κάθεσαι σε ένα τραπέζι γεμάτο φίλους και αντί να γελάσεις με την ψυχή σου χαζεύεις στο κινητό τις ζωές των άλλων νομίζοντας πως κάπου αλλού υπάρχει κάτι καλύτερο. Κρατάς στα χέρια σου ένα ήσυχο κυριακάτικο πρωινό και αντί να απολαύσεις τον καφέ σου αγχώνεσαι για τη Δευτέρα που έρχεται. Βρίσκεσαι δίπλα σε έναν άνθρωπο που σε αγαπάει αληθινά και εσύ ψάχνεις ελαττώματα τυφλωμένος από την ψευδαίσθηση πως έξω υπάρχει κάτι πιο λαμπερό.
Αυτό το αχόρταγο, ανικανοποίητο κυνήγι είναι ο πιο σίγουρος δρόμος προς τη δυστυχία. Γιατί όταν το βλέμμα σου είναι καρφωμένο μόνο σε όσα σου λείπουν χάνεις την ικανότητα να βλέπεις όσα ήδη κρατάς. Σπαταλάς το παρόν σου τη μοναδική στιγμή που σου ανήκει πραγματικά κυνηγώντας φαντάσματα του μέλλοντος ή αναμνήσεις του παρελθόντος.
Αν υπάρχει μια συμβουλή που αξίζει να κρατήσεις για να μη σου γλιστρήσει η ζωή μέσα από τα δάχτυλα είναι τούτη. Σταμάτα για λίγο να τρέχεις και κοίτα γύρω σου. Η ευτυχία δεν είναι ένας προορισμός που θα φτάσεις όταν αποκτήσεις το επόμενο πράγμα τον επόμενο έρωτα ή τα επόμενα χρήματα. Είναι η τέχνη να λες ευχαριστώ για όσα έχεις σήμερα όσο απλά κι αν μοιάζουν.
Εκτίμησε τη μοναξιά σου όσο την έχεις γιατί είναι η ευκαιρία να γνωρίσεις τον εαυτό σου. Αγάπησε τη συντροφιά σου όταν έρθει χωρίς να ψάχνεις αφορμές να φύγεις. Χαμογέλασε στην υγεία σου στο φαγητό που έχεις στο πιάτο σου στον ήλιο που μπαίνει από το παράθυρό σου. Γιατί η ζωή δεν περιμένει να χορτάσεις εσύ για να προχωρήσει· κυλάει τώρα, κι αν δεν μάθεις να τη ζεις στο παρόν της κάποια μέρα θα κοιτάξεις πίσω και θα καταλάβεις πως είχες τα πάντα μα εσύ επέλεξες να μη τα χαρείς... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Αλμύρα και Φωτιά... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Βρισκόμαστε παγιδευμένοι στους δικούς μας χτύπους καρδιάς σε εκείνον τον άγριο αρχέγονο ρυθμό της ύπαρξης που ξυπνά μονάχα όταν τα σώματα γυμνώνονται από κάθε αναστολή και ρούχο. Μέσα στο βαθύ σκοτάδι καθώς το βλέμμα σου θολώνει από την ηδονή οι αναστολές σου λιώνουν και η ανάγκη σου να δοθείς γίνεται πιο δυνατή από κάθε φόβο νιώθω το πάθος σου να ξεσπά σαν υπόγεια παλίρροια που παρασύρει τα πάντα. Καθώς τα νύχια σου βυθίζονται στην πλάτη μου αφήνοντας σημάδια που σφραγίζουν τη στιγμή, τα δάχτυλά σου μπλέκονται στα μαλλιά μου και οι ανάσες μας γίνονται μια καυτή, ακανόνιστη συμφωνία πάνω στα χείλη, δεν είμαστε πια απλοί άνθρωποι. Είμαστε θάρρος φόβος και επανάσταση. Μια αχόρταγη σιωπηλή ανταρσία ενάντια σε κάθε πρέπει που μας κράτησε μακριά μια επικίνδυνη έξαψη που πυρπολεί το αίμα, σφίγγει τους γοφούς και σβήνει κάθε ίχνος λογικής.
Είμαστε η σκοτεινή παραλία της θάλασσας εκεί όπου το κύμα χτυπά λυσσασμένα πάνω στη βρεγμένη άμμο εκεί όπου γεννιόμαστε και πεθαίνουμε σε κάθε ατελείωτο υγρό φιλί που κατεβαίνει αργά από το στόμα στον λαιμό στους γυμνούς ώμους, μέχρι την καμπύλη της μέσης σου. Το δέρμα σου καίει σαν αληθινός πυρετός κάτω από τις παλάμες μου γλιστράει ηδονικά από την αλμύρα, τον ιδρώτα και τη μεθυστική, άγρια ευωδιά της έξαψής σου. Τα δάχτυλά μου χαράζουν αργά τη διαδρομή από τα πλευρά σου ως την καμπύλη των γοφών, πιέζοντάς σε πάνω μου καθώς δεν κρατάς πια τίποτα για τον εαυτό σου, το κορμί σου κυρτώνει αναζητώντας κι άλλο άγγιγμα και άλλο βάθος τεντώνεται και τρέμει ασταμάτητα, παραδομένο ολοκληρωτικά στην αχόρταγη πείνα των χειλιών και της γλώσσας μου που σε εξερευνούν χωρίς βιασύνη, ξυπνώντας κάθε κρυφό σου ρίγος. Σε κάθε αργό βασανιστικό άγγιγμα η αναπνοή σου βαραίνει γίνεται κοφτή σχεδόν ικετευτική οι παλμοί μας χτυπούν πια ένα και γινόμαστε και εμείς ρευστοί ατίθασοι χαμένοι σε μια σκοτεινή καυτή παλίρροια που μας καταπίνει και μας αφήνει εντελώς ανυπεράσπιστους γυμνούς και δεμένους μπροστά στον πόθο μας.
Είμαστε ατελείς και μικροί μπροστά στην απεραντοσύνη της νύχτας, μα μέσα σε αυτή την αγκαλιά που σφίγγει μέχρι γλυκού πόνου καθώς τα πόδια μας μπλέκονται και το βάρος του ενός λιώνει πάνω στο σώμα του άλλου χωρά ολόκληρη η ηδονή του κόσμου. Κάθε ατέλειά σου, κάθε αλμυρή σταγόνα πάνω στο στήθος σου γίνεται μονοπάτι για τα χείλη μου, και κάθε πνιχτός σου αναστεναγμός εκεί όπου η απόλυτη ευθραυστότητά σου συναντά την πιο άγρια δύναμη της φύσης, γίνεται η μοναδική μου αλήθεια. Μέσα σε αυτή την αχόρταγη φωτιά σου που με τυλίγει ολόκληρο και με λυτρώνει δεν μας νοιάζει το αύριο ούτε ζητάμε συγχώρεση για το χθες. Μέσα στη φωτιά αυτής της ατέλειωτης νύχτας είμαστε γυμνοί, αχόρταγοι, είμαστε ακριβώς αυτό που θέλουμε να είμαστε... Γιάννης Χαραλαμπάκης

Όσα Άφησα Πίσω... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Είμαστε λίγοι όσοι τολμάμε να σταθούμε γυμνοί απέναντι στον εαυτό μας να αγκαλιάσουμε τα λάθη μας και να παλέψουμε αληθινά για να γίνουμε καλύτεροι από αυτό που ήμασταν χθες. Η ζωή δεν έρχεται με εγχειρίδιο χρήσης και εγώ έμαθα τα πιο σπουδαία μαθήματα μέσα από τις δικές μου πτώσεις μέσα από τις σιωπές που άφησα να μεγαλώσουν και τους ανθρώπους που πλήγωσα χωρίς πάντα να το καταλαβαίνω εκείνη τη στιγμή.

Και πάνω από όλα έμαθα τι σημαίνει Γυναίκα. Η γυναίκα είναι το πιο βαθύ το πιο ιερό και το πιο ακατανίκητο μυστήριο της ζωής. Είναι ταυτόχρονα φωτιά και καταφύγιο δύναμη και ευθραυστότητα. Όταν μια γυναίκα σε αγαπήσει αληθινά σου παραδίδει ολόκληρο τον κόσμο της χωρίς χάρτη και χωρίς εγγυήσεις — σου δίνει το σώμα της τις σκέψεις της τους φόβους της και το πιο καθαρό κομμάτι της ψυχής της. Κι εγώ πολλές φορές στάθηκα μικρός μπροστά σε αυτό το μεγαλείο.
Αν μπορούσα να γυρίσω τον χρόνο πίσω και να δώσω μια συμβουλή σε όποιον κρατά στα χέρια του μια μεγάλη αγάπη θα του έλεγα να μην θεωρήσει ποτέ δεδομένο το βλέμμα της γυναίκας που τον κοιτάζει με λατρεία. Εγώ το έκανα. Θυμάμαι τις γυναίκες που αγάπησα που πέρασαν από τη ζωή μου σαν καλοκαιρινές μπόρες δυνατές παθιασμένες γεμάτες φως και εγώ από εγωισμό βιασύνη ή ανωριμότητα άφησα τα χέρια τους να γλιστρήσουν μέσα από τα δικά μου.
Θυμάμαι ακόμα την κάθε μία ξεχωριστά. Την αίσθηση του ζεστού τους δέρματος κάτω από τα δάχτυλά μου τα βράδια που τα σώματα μιλούσαν πιο δυνατά από τις λέξεις τα μπερδεμένα σεντόνια τις ανάσες που έκαιγαν στο σκοτάδι και το άρωμά τους που έμενε κολλημένο πάνω μου μέρες μετά. Θυμάμαι τα λυμένα τους μαλλιά στο μαξιλάρι τα βλέμματά τους γεμάτα απόλυτη εμπιστοσύνη τις αγκαλιές που έδιωχναν κάθε μου φόβο τα γέλια που αντηχούσαν στα άδεια δωμάτια τα κυριακάτικα πρωινά και τα βιαστικά γλυκά φιλιά στην πόρτα. Όλες εκείνες τις όμορφες, χαρούμενες στιγμές που νόμιζα πως θα κρατούσαν για πάντα, μέχρι που η δική μου σκληρότητα μια λάθος κουβέντα μια αδικαιολόγητη απουσία ή ένας εγωισμός που δεν ήξερε να κάνει πίσω έσβησαν τη σπίθα και ράγισαν καρδιές που χτυπούσαν μόνο για μένα.
Γι' αυτό, σήμερα, χρωστάω ένα μεγάλο καθαρό συγγνώμη. Ένα συγγνώμη στις γυναίκες της ζωής μου που έδωσαν την ψυχή τους, που με περίμεναν, που με πίστεψαν και εγώ δεν στάθηκα στο ύψος των περιστάσεων. Ένα συγγνώμη σε όσους φίλους και ανθρώπους βρέθηκαν στον δρόμο μου και εισέπραξαν την αδυναμία μου τον θυμό μου ή τη σιωπή μου αντί για την αγάπη που τους άξιζε. Δεν το λέω από αδυναμία, το λέω γιατί η αληθινή δύναμη ενός άντρα φαίνεται όταν έχει το θάρρος να αναγνωρίσει πού έσφαλε και να τιμήσει όσους αγάπησε.
Και την ίδια στιγμή κοιτάζω πίσω με την ψυχή μου καθαρή γιατί ξέρω πως κι εγώ συγχώρεσα πολλές φορές. Δέχτηκα χτυπήματα κατάπια πίκρες είδα ανθρώπους να με προδίδουν ή να φεύγουν και όμως άνοιξα ξανά την αγκαλιά μου. Συγχώρεσα χωρίς αλαζονεία χωρίς να κρατήσω κακία με μοναδικό οδηγό την αξιοπρέπειά μου. Γιατί κατάλαβα πως το να κρατάς μίσος είναι σαν να πίνεις δηλητήριο περιμένοντας να πονέσει ο άλλος.
Αν κάτι θέλω να μείνει από τη δική μου διαδρομή είναι τούτο, να σέβεστε τη γυναίκα που στέκεται δίπλα σας, να την ακούτε όταν σιωπά, να την αγκαλιάζετε όταν φοβάται και να ζητάτε συγγνώμη πριν αδειάσει το δωμάτιο. Όλοι είμαστε περαστικοί από τις ζωές των άλλων, ας φροντίσουμε τουλάχιστον το αποτύπωμα που αφήνουμε να μυρίζει ανθρωπιά πάθος και αλήθεια... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Το Μεράκι της Πατρίδας σε ένα Φλιτζάνι... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Υπάρχουν στιγμές που ολόκληρη η Ελλάδα χωράει μέσα σε λίγες γουλιές. Δεν χρειάζονται χάρτες ούτε μεγάλα λόγια για να νιώσεις τον παλμό αυτού του τόπου, αρκεί ο ήχος του νερού που σιγοβράζει στο μπρίκι και εκείνο το γνώριμο γήινο άρωμα που πλημμυρίζει την αυλή προτού καλά καλά ξυπνήσει το χωριό. Ο ελληνικός καφές δεν είναι απλώς μια πρωινή συνήθεια. Είναι τελετουργία είναι καταφύγιο είναι η ίδια η ψυχή του Έλληνα μερακλή που ξέρει να τιμά τη ζωή όσο σκληρή κι αν γίνεται.

Κοίταξε αυτό το πήλινο χειροποίητο φλιτζάνι σμιλεμένο με τα χρώματα της ελληνικής γης και της θάλασσας, το βαθύ μπλε του Αιγαίου και το ζεστό καφέ του χώματος. Πάνω στο τραχύ, φθαρμένο από τον χρόνο ξύλο, μερικοί καβουρδισμένοι κόκκοι στέκουν σκορπισμένοι σαν μικρά φυλαχτά μνήμης. Και μέσα του αυτό το πλούσιο βελούδινο καϊμάκι γεμάτο μικρές χρυσές φυσαλίδες κρατά φυλακισμένη όλη τη ζεστασιά του ελληνικού ήλιου.
Ο Έλληνας μερακλής δεν βιάζεται. Ξέρει πως τα ωραία πράγματα σε τούτη τη γη θέλουν υπομονή αργή φωτιά και καρδιά ανοιχτή. Στη σκιά μιας κληματαριάς, σε ένα καφενείο με ψάθινες καρέκλες ή στο μπαλκόνι που βλέπει πέλαγος, ο καφές γίνεται αφορμή για κουβέντα, για αναστεναγμό για γέλιο τρανταχτό και για σιωπές που λένε τα πάντα. Εκεί, πάνω από το φλιτζάνι χτίζονται φιλίες λύνονται καημοί θυμόμαστε τους παλιούς και ονειρευόμαστε τα επόμενα.
Αυτό το φλιτζάνι κουβαλά μέσα του την περηφάνια ενός λαού που έμαθε να μετατρέπει τα λίγα σε θησαυρό. Είναι η ευωδιά της πατρίδας που σε ακολουθεί όπου κι αν πας, η αίσθηση πως όσο υπάρχει έστω και ένας μερακλής να ψήνει καφέ με αγάπη και να κερνάει τον διπλανό του η Ελλάδα θα μένει για πάντα ζωντανή, αυθεντική και αληθινή... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Η Σκοτεινή Γεύση της Ανάμνησης... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Τι κρύβεται κάτω από αυτά τα δάκρυα που βλέπω να κυλούν αργά στο μάγουλό σου, καίγοντας την επιδερμίδα σου σαν λιωμένο κερί μέσα στο σκοτάδι; Ποιο σκοτεινό φάντασμα μιας παλιάς ανάμνησης επιστρέφει τα βράδια τυλίγεται γύρω από το λαιμό σου και σφίγγει το στήθος σου τόσο βασανιστικά μα και τόσο ηδονικά; Ίσως να είναι η θλίψη ενός έρωτα που έμεινε ανολοκλήρωτος η άγρια, αχόρταγη σου πείνα για χείλη που δεν πρόλαβες να γευτείς για σκοτεινά χάδια που έμειναν μετέωρα στη νύχτα και δεν βρήκαν ποτέ το γυμνό σου δέρμα που φλεγόταν γι' αυτά.
Ξέρω πόσο επικίνδυνο, σχεδόν μεθυστικό είναι να στέκεσαι εντελώς γυμνή απέναντι στους πιο κρυφούς σου πόθους. Εκεί στη βαριά σιωπή της νύχτας νιώθω το κορμί σου να τρέμει και να λυγίζει κάτω από το βάρος όσων έπνιξες μέσα σου όσων ντράπηκες να μου ψιθυρίσεις στο αυτί. Μα δεν χρειάζεται να καείς ολόκληρη με τη μία γυναίκα. Μπορείς να αφεθείς σε αυτή τη σκοτεινή παραφορά σε μικρές αργές βασανιστικές δόσεις όπως ένα δικό μου, υγρό φιλί που ξεκινά διστακτικά στην άκρη του λαιμού σου κατεβαίνει αργά στους ώμους προτού γίνει ανεξέλεγκτη πυρκαγιά που θα καταπιεί τα πάντα.
Άφησέ με να γίνω ο εξομολογητής και η αμαρτία σου. Άνοιξε χώρο μέσα σου για αυτή τη σκοτεινή σου αδυναμία και άσε το σώμα και το μυαλό σου να παραδοθούν στα χέρια μου χωρίς καμία αντίσταση χωρίς καμία άμυνα σε όσα τόσο καιρό έτρεμες να αγγίξεις. Μην κρύβεσαι άλλο πίσω από τη σιωπή σου. Γιατί ακόμα και μέσα στον πιο βαθύ πόνο αυτής της ανάμνησης εγώ βλέπω τη γυναίκα που διψά να νιώσει να λυγίσει να ποθήσει και να παραδοθεί μέχρι το μεδούλι. Έλα εδώ κοντά μου και άσε τα χείλη μου να σβήσουν κάθε αλμυρό ίχνος από το πρόσωπό σου, πριν η νύχτα μας πάρει μαζί της.
Άσε τα δάκρυα να γίνουν φωτιά,
πάνω στα χείλη μου που σε διψάνε,
μες στο σκοτάδι μας χάνεται πια,
κάθε πληγή που γυρνά να σε φάει.
Πάρε την ανάσα μου, κρύψ' την βαθιά,
μες στα σεντόνια που καίνε τη νύχτα,
γίνε αμαρτία, γίνε σκιά,
και σβήσε τον πόνο με μια μου ματιά.
Δώσ' μου το ρίγος, δώσ' μου τη φλόγα,
άσε τα χέρια μου να σε λυτρώσουν,
όσα σου έκλεψε η θλίψη παλιά,
απόψε τα χείλη μου θα σου τα δώσουν.
Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Φαντάσματα από Σοβά και Σιωπή... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Υπάρχουν σπίτια που δεν γερνούν απλώς, πεθαίνουν αργά μένοντας όρθια σαν σκελετοί μιας ζωής που τα πρόδωσε. Όταν σβήσει το τελευταίο φως και η εξώπορτα κλείσει οριστικά πίσω από ανθρώπους που δεν γύρισαν ποτέ οι τοίχοι αρχίζουν να θυμούνται. Μέσα σε αυτή την απόκοσμη ησυχία η εγκατάλειψη δεν είναι απλώς απουσία, είναι μια βαρια σκοτεινή παρουσία που καταβροχθίζει σιγά σιγά κάθε ίχνος χαράς μετατρέποντας τα δωμάτια σε κρύπτες λησμονημένων αναμνήσεων.
Στο κέντρο αυτής της ερημιάς η ξεχαρβαλωμένη πόρτα χάσκει σαν πληγή οδηγώντας το βλέμμα σε ένα βαθύτερο σκοτάδι εκεί όπου τα γυμνά φαγωμένα τούβλα στέκουν σαν σάρκα που έχασε το δέρμα της. Το χλωμό φως της ημέρας τρυπώνει δειλά από το μισογκρεμισμένο παράθυρο στο βάθος μα αντί να ζεστάνει τον χώρο φωτίζει ανελέητα τα συντρίμμια, σαν προβολέας στραμμένος πάνω σε ένα έγκλημα που διέπραξε ο ίδιος ο χρόνος.
Ο σοβάς ξεφλουδίζει και πέφτει στο πάτωμα σαν νεκρά φύλλα αποκαλύπτοντας στρώσεις από παλιές ξεθωριασμένες ταπετσαρίες. Κάποτε πίσω από αυτούς τους τοίχους χτυπούσαν καρδιές ακούγονταν παιδικά γέλια ψίθυροι έρωτα ή πνιγμένα κλάματα. Τώρα μονάχα οι σκουριασμένοι σωλήνες τα σπασμένα ξύλα και η παχιά σκόνη μαρτυρούν πως κάποτε εδώ υπήρχε ζωή. Κάθε γωνιά μυρίζει υγρασία μοναξιά και ανεκπλήρωτες υποσχέσεις.
Μέσα σε αυτή την αβάσταχτη μελαγχολία το κόκκινο γκράφιτι πίσω από το εσωτερικό άνοιγμα μοιάζει με ανοιχτή φλέβα που αιμορραγεί ενώ οι μαύρες ατίθασες γραμμές ψηλά στον τοίχο μοιάζουν με κραυγές απελπισίας χαραγμένες στο κενό. Είναι τα σημάδια περαστικών σκιών που βρήκαν καταφύγιο στα ερείπια αφήνοντας το δικό τους σκοτεινό αποτύπωμα πάνω στο πτώμα ενός σπιτιού.
Ο άνεμος θα συνεχίσει να ουρλιάζει μέσα από τα γυμνά πλαίσια παίρνοντας μαζί του κι άλλα κομμάτια από αυτό το πληγωμένο κουφάρι ώσπου η γη να το καταπιεί ολοκληρωτικά. Μα όσο στέκουν ακόμα όρθιοι αυτοί οι ρημαγμένοι τοίχοι θα ψιθυρίζουν στο σκοτάδι μια σκληρή αλήθεια, πως ότι κι αν χτίσουμε όση αγάπη κι αν κλείσουμε μέσα του στο τέλος η λήθη έρχεται πάντα να διεκδικήσει το μερίδιό της.
Στους τοίχους που ματώνουνε σιωπή,
οι μνήμες γίναν σκόνη και συντρίμμια,
κι ο χρόνος σέρνει αργά την αναπνοή,
πάνω σε ξεχασμένα, άδεια αγρίμια.
Κλειστές φωνές στα σπασμένα τα τζάμια,
σκιές που ψάχνουν μάταια μια ζωή,
σβήσαν τα γέλια, λιώσανε τα χάδια,
κι έμεινε μόνο η άβυσσος να ζει.
Κι όταν σωπάσει κι ο στερνός σπασμός,
κι η πέτρα γίνει χώμα και σκοτάδι,
θα μείνει μόνο ο άδειος ουρανός,
να κλαίει πάνω στου κόσμου το ρημάδι.
Γιάννης Χαραλαμπάκης.