Μη μου μιλάς για ηλικίες και χαρτιά. Ο χρόνος είναι καυτό νερό που γλιστράει πάνω στο δέρμα και χάνεται μέσα απ’ τα δάχτυλα, πριν καλά καλά το καταλάβεις.
Κάποτε λες έχω καιρό ακόμα κι όλο αφήνεις τις επιθυμίες σου για αύριο. Όλο κάτι σε κρατάει πίσω, μέχρι που ένα πρωί στέκεσαι γυμνή μπροστά στον καθρέφτη κι αγγίζεις τα πρώτα σημάδια του καιρού πάνω σου. Δεν σε πιάνει φόβος. Μόνο ένα γλυκό παράπονο, ένα βαθύ, πνιχτό γαμώτο για όσα άφησες μισά. Για τα βλέμματα που δεν κράτησες λίγο παραπάνω, για τα χείλη που δεν φίλησες, για τα σεντόνια που δεν τσαλάκωσες, για τον έρωτα που φοβήθηκες να πιεις μέχρι την τελευταία σταγόνα.
Δεν τελείωσε τίποτα, μα ξέρεις πια καλά πως ο δρόμος γυρισμό δεν έχει. Όσα ανέβαλες, μένουν σαν μικρό αγκάθι ανάμεσα στα στήθη σου να σου ψιθυρίζουν τη μόνη αλήθεια, μία φορά περνάμε απο αυτόν τον κόσμο. Γιαυτό, ζήσε, μύρισε, άγγιξε, ρούφα τη ζωή.
Τι είναι τα χρόνια μπροστά στη φωτιά που σιγοκαίει ακόμα μέσα σου; Τίποτα. Η ψυχή δεν γερνάει, μένει πάντα ατίθαση, πεινασμένη, ίδια κι απαράλλαχτη. Και το πιο μεθυστικό πάνω σε μια γυναίκα που έζησε, είναι πως έπαψε να τρέμει τη μοναξιά της. Έμαθε τα μυστικά του παιχνιδιού, χόρτασε από φτηνά παραμύθια και τώρα λικνίζεται μονάχα στον δικό της ρυθμό. Η ομορφιά της δεν θέλει φτιασίδια. Αναβλύζει απ’ το αργό της περπάτημα, απο το βλέμμα της που ξέρει, απο τη σιγουριά του κορμιού της όταν ξαπλώνει.
Στον δρόμο σου, κράτα μονάχα δυο τρία φυλαχτά να σε προστατεύουν. Μην καταδέχεσαι τα μισά. Ο φόβος της μοναξιάς φέρνει μονάχα ψίχουλα στην πόρτα σου, μα εσύ γεννήθηκες για ολόκληρο το τραπέζι. Φυλάξου απ’ το θα δούμε. Είναι άτιμη κουβέντα, κούφια και χλιαρή, που στάζει αμφιβολία. Εσύ αξίζεις το τώρα και το θέλω.
Κράτα τα μυστικά σου κρυφά. Όσο λιγότερα ξέρουν οι ξένοι για τα βήματα και τις νύχτες σου, τόσο πιο ήσυχα ανασαίνεις. Και αν αγαπήσεις, αγάπα αλλιώς. Η αγάπη δεν είναι σκαλοπάτι να πατήσεις, είναι ο ίδιος ο προορισμός. Εκεί που αφήνεσαι, βγαίνουν στην επιφάνεια οι πιο σκοτεινοί σου φόβοι, ολόγυμνοι για να γιάνουν στα χέρια του ανθρώπου σου.
Κι αν κάποιες μέρες νιώσεις πως περνάς αόρατη μέσα στο πλήθος, μη λιγοστεύεις τον εαυτό σου. Η καθαρή σου καρδιά είναι ένα ζεστό λυχνάρι μέσα στη νύχτα για όσους διψάνε για λίγη γαλήνη.
Γιαυτό, περπάτα ακόμα κι αν δεν φαίνεται φως στην άκρη. Ακόμα κι αν τα γονατά σου λυγίζουν απο την κούραση. Περπάτα λίγο ακόμα, και ας ματώνει η ψυχή σου και ας μη βρίσκεις απαντήσεις στα γιατί. Εσύ απλώς, συνέχισε να περπατάς.
Γιάννης Χαραλαμπάκης.
