
Δημιουργοί και Παράσιτα... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Τίτλος Τιμής... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Εκείνα τα καστανά μάτια... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Συγγνώμη, εαυτέ μου... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Όταν παύεις να περιμένεις... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Το ένα λευκό τριαντάφυλλο... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Όταν σβήνουν τα φώτα... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Η ζωή που άφησα να φύγει... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Το θάρρος της αλήθειας... Γιάννης Χαραλαμπάκης.
Το φως στη ζωή μου... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Χαίρομαι που υπάρχεις στη ζωή μου ακόμη κι αν αυτό που νιώθω δεν χωρά σε μια ερωτική εξομολόγηση. Είναι κάτι βαθύτερο και πιο ήσυχο σαν εκείνες τις αλήθειες που δεν χρειάζονται μεγάλα λόγια για να αποδείξουν τη δύναμή τους. Η παρουσία σου μοιάζει με φως που περνά μέσα από τις χαραμάδες της σιωπής μου και φωτίζει όσα δεν μπορώ εύκολα να εκφράσω. Κοντά σου ακόμη και οι πιο βαριές σκέψεις μου γίνονται λίγο πιο ανάλαφρες.
Είσαι σαν ένα γνώριμο τραγούδι που ακούγεται ξαφνικά στο τέλος μιας δύσκολης ημέρας. Μια μελωδία οικεία ικανή να γλυκάνει την κούραση και να ξυπνήσει μέσα μου αναμνήσεις από όσα υπήρξαν όμορφα. Κι όταν η ζωή αγριεύει και οι θύελλές της επιμένουν γίνεσαι για μένα απάνεμο λιμάνι. Ένας τόπος όπου μπορώ να αφήσω για λίγο τα βάρη μου και να ακούσω ξανά την ανάσα μου χωρίς φόβο και χωρίς να χρειάζεται να προσποιηθώ πως είμαι δυνατός.
Ύστερα από νύχτες παγωνιάς η παρουσία σου είναι η πρώτη ζεστή ηλιαχτίδα που αγγίζει το πρόσωπό μου. Δεν διαλύει μονομιάς τον χειμώνα όμως μου θυμίζει πως καμία εποχή δεν κρατά για πάντα. Έτσι εισχώρησες και στο άγριο σκοτάδι της καρδιάς μου. Όχι σαν εκτυφλωτικό φως που απαιτεί να το κοιτάξεις αλλά σαν ήρεμη αυγή που απλώνεται αθόρυβα και δίνει ξανά σχήμα στα πράγματα.
Για χρόνια ένιωθα πως η ζωή μου έμοιαζε με ένα παζλ σχεδόν ολοκληρωμένο, από το οποίο έλειπε ένα τελευταίο κομμάτι. Οι εικόνες υπήρχαν τα χρώματα διακρίνονταν μα πάντοτε παρέμενε ένα κενό που δεν ήξερα πώς να γεμίσω. Κι έπειτα εμφανίστηκες εσύ ταιριάζοντας εκεί χωρίς προσπάθεια σαν να σε περίμενε από πάντα η θέση σου. Ίσως να είσαι μια γλυκιά αυταπάτη η ξαφνική και παράλογη ελπίδα πως όλα όσα κάποτε ονειρεύτηκα μπορούν να επιστρέψουν. Μα αν είναι έτσι είναι μια αυταπάτη που με έμαθε να πιστεύω ξανά.
Είσαι ο τόπος που αναζητούσα έπειτα από ένα μακρύ και κουραστικό ταξίδι. Το καταφύγιο στο οποίο επιστρέφω όταν ο κόσμος γίνεται ξένος και οι άνθρωποι με απογοητεύουν. Μαζί σου δεν χρειάζεται να εξηγώ κάθε πληγή ούτε να δικαιολογώ κάθε σιωπή. Είναι σαν να γνωρίζεις τη διαδρομή μου χωρίς να έχεις περπατήσει όλα τα μονοπάτια της και σαν να καταλαβαίνεις την κούρση μου προτού ακόμη την ομολογήσω.
Στο βλέμμα σου αναγνώρισα κάποτε κάτι που νόμιζα πως είχα δει μόνο στα όνειρά μου. Μια αλήθεια καθαρή δίχως απαιτήσεις και υποσχέσεις που τρομάζουν. Και στο χαμόγελό σου βρήκα εκείνη τη μικρή απλή ευτυχία που αναζητούσα χρόνια στους δρόμους της ζωής μου. Ήταν σαν να είχα περπατήσει πολύ κοιτάζοντας διαρκώς μπροστά χωρίς να γνωρίζω τι ακριβώς περίμενα να συναντήσω. Μέχρι που βρέθηκες εσύ στον δρόμο μου και κατάλαβα πως ορισμένες συναντήσεις δεν χρειάζονται εξηγήσεις. Χρειάζονται μόνο ευγνωμοσύνη.
Μαζί σου έμαθα τι σημαίνει αληθινή ευτυχία. Όχι εκείνη που κάνει θόρυβο και διαρκεί όσο μια γιορτή αλλά την άλλη τη σιωπηλή, που ριζώνει βαθιά στην καρδιά. Την ευτυχία που κρύβεται σε μια ματιά σε μια κουβέντα σε μια γνώριμη παρουσία που κάνει τον κόσμο να μοιάζει λιγότερο βαρύς. Έγινες ένα από τα ομορφότερα πράγματα που μου έχουν συμβεί γιατί δεν μου χάρισες απλώς στιγμές χαράς, μου επέστρεψες τη γαλήνη που είχα χάσει.
Και όσα κι αν φέρουν οι καιροί όσο γρήγορα κι αν τρέξουν τα χρόνια μπροστά, θέλω να θυμάσαι πως θα παραμένω στο πλευρό σου. Όχι σαν σκιά που σε ακολουθεί αλλά σαν σταθερό φως που θα σε βοηθά να βρίσκεις τον δρόμο σου όταν όλα γύρω σκοτεινιάζουν. Θα χαίρομαι με τη χαρά σου θα στηρίζω τα όνειρά σου και θα στέκομαι δίπλα σου στις δυσκολίες ακόμη κι όταν δεν υπάρχουν λόγια ικανά να τις απαλύνουν.
Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που περνούν από τη ζωή μας σαν εποχές αφήνοντας πίσω τους μονάχα μια ανάμνηση. Κι υπάρχουν κι εκείνοι που γίνονται μέρος της ίδιας μας της ύπαρξης σαν ανάσα σαν παλμός σαν προσευχή. Εσύ είσαι ένας τέτοιος άνθρωπος για μένα. Και μέχρι το τέλος της ζωής, θα προσπαθώ να σε προστατεύω με τον τρόπο που μπορώ. Σαν φύλακας άγγελος, αθόρυβα σταθερά και παντοτινά.
Μου αρέσει που υπάρχεις... Γιάννης Χαραλαμπάκης.
σαν να αντικρίζεις ένα βλέμμα που σε καίει και ένα χαμόγελο που σε τρελαίνει, ένα χαμόγελο που ποθούσες με μανία και περίμενες πώς και πώς να το γευτείς στα χείλη σου.
Γνώριμοι ξένοι... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Όσα αξίζει να κρατήσουμε... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Άκουσε με λίγο, άνθρωπε... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Όλα ή τίποτα... Γιάννης Χαραλαμπάκης.


