Ένα απλό γεια... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Έξω, ο κόσμος συνέχιζε να γυρίζει κανονικά. Οι άνθρωποι περπατούσαν βιαστικοί, γελούσαν, ζούσαν τη ζωή τους λες και δεν είχε συμβεί τίποτα. Εγώ όμως κλεισμένος μέσα σε εκείνο το δωμάτιο μετά βίας μπορούσα να πάρω ανάσα. Ένιωθα τους τοίχους να με πνίγουν. Σήμερα με πλακώνει μια παράξενη λύπη που δεν ξέρω καν από πού έρχεται. Είναι ένα βάρος στο στήθος που δεν φεύγει με τίποτα.

Δεν θυμάμαι πότε ακριβώς άρχισα να χάνω την πίστη σε όσα ήμουν. Σιγά σιγά, χωρίς να το καταλάβω, άφησα στην άκρη τον εαυτό μου, ξέχασα την αξία μου και χάθηκα μέσα σε κάτι που τελικά δεν υπήρχε. Την κοιτούσα πάντα με τα μάτια της αγάπης. Της έδινα δικαιολογίες για όλα και την έπλασα στο μυαλό μου πολύ πιο όμορφη και καλή από ότι πραγματικά ήταν. Έδινα τεράστια σημασία στα λίγα της ψίχουλα και της συγχωρούσα κάθε λάθος κάθε αδιαφορία κάθε πληγή.

Τελικά, με τον πιο σκληρό τρόπο κατάλαβα πως δεν ερωτεύτηκα ποτέ εκείνη. Αγάπησα μονάχα μια ψεύτικη εικόνα που έπλασα μόνος μου στο μυαλό μου κομμένη και ραμμένη ακριβώς στα μέτρα που ήθελα να είναι. Κάθε φορά που γκρεμίζονταν οι ελπίδες μου και έπεφτε η αυλαία των προσδοκιών μου ένιωθα εντελώς άδειος και προδομένος. Όχι επειδή άλλαξε εκείνη στην πορεία αλλά επειδή εγώ ήμουν τόσο τυφλός ώστε να περιμένω τα πάντα από έναν άνθρωπο που κατά βάθος, δεν είχε τίποτα αληθινό να μου δώσει.

Τώρα πια δεν κάνω τίποτα. Απλώς κάθομαι στη σιωπή μου και περιμένω. Περιμένω να περάσουν οι μέρες, να δω αν θα της λείψω έστω και λίγο, αν θα με αναζητήσει. Θέλω τόσο πολύ να μπορούσα να μπω για ένα δευτερόλεπτο στο μυαλό της, να μάθω τι έχει πια στην καρδιά της και αν πέρασα ποτέ πραγματικά από εκεί. Αναρωτιέμαι αν με σκέφτεται τα βράδια όταν πέφτει ησυχία όταν σβήνουν τα φώτα και η βροχή χτυπάει το τζάμι της. Είμαι άραγε η πρώτη της σκέψη μετά τα μεσάνυχτα, τότε που μένει μόνη με τον εαυτό της; Έχει άραγε η απουσία μου τόσο βάρος ώστε να λυγίσει τον εγωισμό και την περηφάνια της, έστω και για ένα απλό μήνυμα, ένα απλό γεια;

Κι όμως, όσο κι αν πονάει αυτή η σιωπή ξέρω πως ήρθε η ώρα να προχωρήσω. Αγαπητή ζωή σήμερα αφήνω στα χέρια σου τις πιο δύσκολες και τις πιο βαριές μου μέρες. Μαζί όμως σου αφήνω και τα πιο φωτεινά μου όνειρα, όσα δεν πρόλαβα να ζήσω. Δεν σου ζητάω πολλά, ούτε θαύματα. Σου ζητάω μόνο λίγη δύναμη να σταθώ ξανά στα πόδια μου, καθαρό μυαλό για να βλέπω την αλήθεια και κουράγιο για να αντέχω ό,τι κι αν μου φέρεις από εδώ και πέρα... Γιάννης Χαραλαμπάκης

Δεν γεννήθηκες για να είσαι η σκιά κανενός... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Κοίτα να δεις πώς είναι η ζωή κορίτσι μου. Υπάρχουν κάτι άντρες που περνάνε απο τις ζωές των γυναικών σαν παγωμένος αέρας. Άντρες τόσο παρτάκηδες και ερωτευμένοι με την πάρτη τους που γυαλίζουν με μανία μέχρι και τις σόλες απο τα παπούτσια τους, μα αφήνουν την ψυχή τους βρώμικη και άδεια. Γυναίκα αληθινή στη ζωή ενός τέτοιου ανθρώπου δεν έχεις θέση. Εκεί η αξία σου πάει στράφι. Σε βλέπει σαν γυναίκα μιας χρήσης, χωρίς στάλα σεβασμό, χωρίς μια ζεστή κουβέντα, χωρίς να νοιαστεί αν πονάς. Μπαινοβγαίνει στη ζωή σου όποτε γουστάρει, αδιάφορος για τα δάκρυα που κατάπιες τα βράδια, νομίζοντας πως σου κάνει και χάρη που σε αγγίζει. Μα εσύ δεν γεννήθηκες για να είσαι το περαστικό λιμάνι κανενός.

Η αληθινή αγάπη δεν είναι ψεύτικη βιτρίνα. Είναι σαν να μπαίνεις σε ένα σπίτι και να το κάνεις δικό σου. Στην αρχή σε τρελαίνει η λάμψη του καινούργιου. Ξυπνάς κάθε πρωί και χτυπάει η καρδιά σου δυνατά, φοβάσαι μη ξυπνήσεις απο το όνειρο και σου πάρουν πίσω αυτή τη χαρά.

Μα τα χρόνια περνάνε και ο καιρός αφήνει τα σημάδια του. Οι τοίχοι ξεβάφουν, το ξύλο σκάει, τα χρώματα θαμπώνουν. Κι εκεί ακριβώς γεννιέται το πιο όμορφο θαύμα. Αρχίζεις να λατρεύεις αυτό το σπίτι όχι επειδή είναι τέλειο, αλλά για όλα τα σημάδια του που το κάνουν αληθινό. Μαθαίνεις να το νιώθεις. Ξέρεις πώς να γυρίσεις το κλειδί στο κρύο για να μην κολλήσει, ποιες σανίδες τρίζουν στο πάτημά σου, πώς να σπρώξεις την πόρτα για να μην κάνει θόρυβο. Αυτά τα μικρά μυστικά είναι που το κάνουν δικό σου. Αυτό αξίζεις κι εσύ. Έναν άντρα να σκύψει πάνω απο τις πληγές σου και να τις φιλήσει αντί να τρομάξει και να φύγει.

Τα φτηνά λόγια για την ομορφιά του προσώπου σου σβήνουν γρήγορα. Τα λόγια που μένουν στην καρδιά, είναι εκείνα που βλέπουν βαθιά μέσα σου. Είναι όταν κάποιος σε κοιτάξει στα μάτια και θαυμάσει το κοφτερό σου μυαλό, την περηφάνια σου που στέκεσαι όρθια μετά από κάθε μπόρα, το γέλιο σου που διώχνει τα σύννεφα. Είναι όταν ακουμπήσει πάνω σου και νιώσει τη γαλήνη της ψυχής σου και το μάλαμα της καρδιάς σου. Αυτά τα λόγια δεν χαϊδεύουν απλώς τα αυτιά, αλλά γιατρεύουν. Γιαυτό σήκωσε το ποτήρι σου. Ας πιούμε στην υγειά σου.

Στην υγειά σου, που έπαψες πια να πιστεύεις σε παραμύθια και ψεύτικους σωτήρες. Σε σένα, που κοιτάς τις ρυτίδες σου στον καθρέφτη και χαμογελάς με περηφάνια, γιατί ξέρεις πως κάθε γραμμή είναι κι ένας αγώνας που κέρδισες. Στην υγειά σου, που λύγισες, που είπες δεν αντέχω άλλο, μα μάζεψες τα κομμάτια σου απο το πάτωμα και ξαναπερπάτησες. Σε σένα, που έμαθες επιτέλους να αγαπάς και να σέβεσαι τον εαυτό σου ανοίγοντας διάπλατα την πόρτα σου για να αγαπηθείς όπως ακριβώς σου αξίζει. Στην υγειά των πληγών που έγιναν δύναμη, της ψυχής σου που έμεινε καθαρή, και όλων των όμορφων που έρχονται από δω και πέρα.

Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Το φως στη ζωή μου... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Χαίρομαι που υπάρχεις στη ζωή μου,

κι ας μην το λέω ερωτικά.

Είσαι το φως μες στη σιωπή μου,

ότι με κάνει να νιώθω καλά.

Είσαι το γνώριμο τραγούδι

που τη βαριά μου μέρα γλυκαίνει,

ένα απάνεμο λιμάνι

όταν η θύελλα επιμένει.

Είσαι η ζεστή ηλιαχτίδα

μετά από νύχτες παγωνιάς,

η πρώτη, αληθινή αχτίδα

στ’ άγριο σκοτάδι της καρδιάς.

Είσαι το τελευταίο κομμάτι

που έλειπε χρόνια απο το παζλ,

μια ξαφνική, γλυκιά απάτη

πως όσα ονειρεύτηκα, θα ρθουν ξανά.

Είσαι ο τόπος που γυρεύω

έπειτα από μακρύ ταξίδι,

το καταφύγιο που πιστεύω

όταν ο κόσμος με προδίδει.

Είσαι το βλέμμα κι η ματιά

που είδα κρυφά στ’ όνειρό μου,

το χαμόγελο που χρόνια ζητώ

να βρεθεί επιτέλους στον δρόμο μου.

Μαζί σου γνώρισα τι πάει να πει

αληθινή ευτυχία στην καρδιά,

έγινες ότι πιο όμορφο μουχει συμβεί

και μουφερες τη γαλήνη ξανά.

Κι όσα κι αν φέρουν οι καιροί,

όσο κι αν τρέχουν τα χρόνια μπροστά,

θα είμαι στο πλάι σου ως το τέλος της ζωής,

φύλακας άγγελος παντοτινά.

Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Όταν μαθαίνεις να διαλέγεις εσένα... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Έρχεται μια στιγμή στη ζωή σου που τα βλέπεις όλα αλλιώς. Όσο μεγαλώνεις, διαλέγεις την ησυχία σου αντί για τη φασαρία και κρατάς αποστάσεις από όποιον δεν σε σέβεται. Δεν αντέχεις πια τα δράματα και τις εντάσεις. Το μόνο που θες είναι να έχεις το κεφάλι σου ήσυχο.

Τότε καταλαβαίνεις πως η αγάπη δεν είναι μόνο λόγια. Είναι πράξεις, φροντίδα, εμπιστοσύνη και αληθινό νοιάξιμο. Γι' αυτό και το να παλεύεις να κρατήσεις μια σχέση μόνος σου, στο τέλος απλώς σε στεγνώνει. Οι αληθινές σχέσεις θέλουν δύο για να προχωρήσουν. Αν τραβάει μόνο ο ένας το κουπί, η σχέση γίνεται βάρος που δεν σηκώνεται.

Μη χάνεις τον χρόνο σου και μη χαλάς την ψυχή σου προσπαθώντας να αποδείξεις ποιος είσαι, σε ανθρώπους που κάνουν πως δεν βλέπουν. Και μην περιμένεις την ευτυχία από τους άλλους. Η ευτυχία είναι επιλογή και ξεκινάει από μέσα σου, από το να ζεις τη στιγμή και να νιώθεις καλά με τον εαυτό σου. Δεν θα σε καταλάβουν όλοι, ούτε θα νιώσουν αυτά που περνάς, και δεν πειράζει καθόλου. Εσύ ζεις τη ζωή σου, όχι εκείνοι.

Κρατάς λοιπόν δίπλα σου μόνο όσους σου κάνουν καλό, όσους γαληνεύουν το μυαλό και την καρδιά σου. Και αφήνεις χώρο για εκείνον τον άνθρωπο που θα σε αγαπήσει έτσι ακριβώς όπως είσαι, με τα στραβά σου, τις αδυναμίες σου και τις δύσκολες μέρες σου.

Να είσαι με κάποιον που σε πάει μπροστά. Γιατί η σχέση δεν είναι μόνο έρωτας, είναι στήριγμα. Είναι να δίνει δύναμη ο ένας στον άλλον, για να γίνεστε καλύτεροι κάθε μέρα.

Βρες έναν άνθρωπο που θα χαίρεται να ξυπνάει δίπλα σου. Που όσο κι αν περνούν τα χρόνια, κι ας έρθουν οι ρυτίδες και τα άσπρα μαλλιά, θα σε κοιτάζει με την ίδια ζεστασιά στα μάτια και θα σε αγαπάει κάθε μέρα και πιο πολύ. Αυτόν τον άνθρωπο να τον κρατήσεις γερά. Γιατί όποιος ξέρει να αγαπάει αληθινά, είναι το μεγαλύτερο λαχείο στη ζωή...

Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Άσε κάποιον να σε αγαπήσει...

Άσε κάποιον να σε αγαπήσει όπως είσαι, τόσο ελαττωματικός όσο μπορεί να είσαι, τόσο μη ελκυστικός όσο μερικές φορές νιώθεις και τόσο ατελής όσο νομίζεις ότι είσαι. Το να πιστεύεις ότι πρέπει να κρύβεις όλα τα σπασμένα κομμάτια σου, από τον φόβο ότι κάποιος άλλος δεν έχει την ικανότητα να αγαπήσει ό,τι είναι λιγότερο από τέλειο, είναι σαν να πιστεύεις ότι το φως του ήλιου δεν έχει την ικανότητα να εισχωρήσει από ένα σπασμένο παράθυρο και να φωτίσει ένα σκοτεινό δωμάτιο... Mark Hack.

Η αναγέννηση του αετού μέσα μας.

Η αναγέννηση του αετού μέσα μας. Στους περισσότερους συμβαίνει στα 50. Σε άλλους, ίσως και λίγο αργότερα. Είναι η στιγμή που πρέπει να πάρεις μια σκληρή απόφαση, όπως ο αετός. Ή να αλλάξεις, ή να πεθάνεις. Ο αετός είναι το μακροβιότερο αρπακτικό. Ζει μέχρι τα 70. Για να φτάσει όμως εκεί, στα μέσα της ζωής του, εκεί γύρω στα 40, πρέπει να πάρει μια μεγάλη απόφαση. Διότι, τα νύχια του δεν μπορούν πλέον να αρπάξουν την λεία. Το ράμφος του γίνεται κυρτό. Τα βαριά φτερά του, κολλάνε στο στήθος τους και δυσκολεύεται να πετάξει. Του μένουν λοιπόν δύο επιλογές: Η να πεθάνει ή να περάσει μια επώδυνη διαδικασία που διαρκεί 150 ημέρες. Ανεβαίνει λοιπόν στην πιο ψηλή κορυφή και απομονώνεται στην φωλιά του. Χτυπά το ράμφος του στον βράχο μέχρι να το αποκόψει. Μόλις φυτρώσει καινούργιο, κόβει με αυτό τα νύχια του. Μόλις φυτρώσουν καινούργια νύχια, μαδάει με αυτά τα γερασμένα φτερά του. Μετά απο 5 μήνες, μόλις ο αετός βγάλει τα ολοκαίνουργια φτερά του, πραγματοποιεί την περίφημη πτήση της αναγέννησης όπου ζει άλλα 30 χρόνια. Για τον άνθρωπο, το ράμφος, τα νύχια και τα φτερά, είναι οι γερασμένες πεποιθήσεις μας, οι κακές συνήθειες, μια δουλειά που μας έχει φτάσει σε τέλμα, οι τοξικοί άνθρωποι που ρουφάνε την ενέργεια μας και το παρελθόν που μας πληγώνει. Ξερίζωσε τα. Βγάλε τα από μέσα σου και πέτα ψηλά... Via web.

Τί πάει να πει μου έσβησαν τα αισθήματα;

Τί πάει να πει μου έσβησαν τα αισθήματα; Τα αισθήματα δεν σβήνουν, δεν αλλάζουν. Το μόνο που αλλάζει είναι η συμπεριφορά, μα τα αισθήματα μένουν ίδια. Και τι πάει να πει δεν αγαπάω πια; Η αγάπη δεν τελειώνει ποτέ, δεν παραμορφώνεται. Δυναμώνει, μα δεν σβήνει. Όταν αγαπάς, αγαπάς πολύ, αγαπάς για πάντα. Αν δεν είναι για πάντα, τότε δεν αγαπάς. Και τι πάει να πει σε μισώ; Γίνεται να μισήσεις κάποιον που αγάπησες; Γίνεται να θες να υποφέρει, ενώ κάποτε ήθελες να τον βλέπεις ευτυχισμένο; Και τι πάει να πει ξεχνάω; Δεν υπάρχει ξεχνάω. Τίποτα δεν ξεχνιέται. Όσος καιρός κ αν περάσει. Μη σβήνεις τα αισθήματά σου, απλά κράτα απόσταση. Να αγαπάς, να μη μισείς. Κ αν δεν μπορείς να ξεχάσεις προσπέρνα... Via web.

Ξέρεις τι κάνει έναν άνθρωπο αξέχαστο;

Ξέρεις τι κάνει έναν άνθρωπο αξέχαστο; Όχι το μέρος που ήσουν, τα πράγματα που έκανες, τα λόγια πού σου είπε. Αλλά πώς σε έκανε να νιώσεις. Και θα καταλάβεις, όταν τα χρόνια περάσουν και άλλοι άνθρωποι, ακόμη και σημαντικοί, θα έρθουν στη ζωή σου, αλλά κανείς δεν θα σε κάνει να νιώσεις το ίδιο πια... Via web.

Ημερεύει ο άνθρωπος όταν αγαπιέται.

Ημερεύει ο άνθρωπος όταν αγαπιέται. Γαληνεύει η ματιά του. Γλυκαίνει το χαμόγελό του. Η ζωή του δεν έχει αλλάξει έχει αλλάξει ο τρόπος που βλέπει τις στιγμές του. Νιώθει πιο δυνατός, νιώθει πιο ανθρώπινος. Ας το θυμόμαστε αυτό κάθε φορά που βλέπουμε το πρόσωπό μας στον καθρέφτη. Κι αντί να προσπαθούμε να εντοπίσουμε τα λάθη στους άλλους, ας ακούσουμε το δικό μας αγρίμι που ουρλιάζει μέσα μας. Η πικροχολιά και το θυμωμένο παράπονο δεν είναι παρά η απουσία της αγάπης. Η αγένεια και η προσβλητική συμπεριφορά δείχνουν την απουσία της αγάπης. Η απογοήτευση και η ανασφάλεια έχουν ανάγκη από την αγάπη. Γιατί ο άνθρωπος που αγαπιέται είναι γεμάτος φως. Είναι γεμάτος καλοσύνη. Είναι γεμάτος ελπίδα. Ναι, ημερεύει ο άνθρωπος όταν αγαπιέται... Via web.

Οι Άνθρωποι με την Καθαρή Ψυχή...

Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι στον κόσμο ετούτο, που βλέπουν τη ζωή με άλλο μάτι. Δεν τους συναντάς συχνά. Μα, όταν αυτό συμβεί, θα τους αναγνωρίσεις. Θα σε κοιτάξουν στα μάτια, στο βλέμμα τους θα δεις να απλώνονται θάλασσες ολόκληρες. Δεν θα σου μιλήσουν εύκολα, μα, όταν τους δώσεις την ευκαιρία, θα αναγνωρίσεις την γαλήνη στις κουβέντες τους. Είναι εκείνος ο νεαρός που θα ακούσεις το «ευχαριστώ» απο το στόμα του με μεγάλη ειλικρίνεια. Και εκείνη η κοπέλα που θα σου ζητήσει συγγνώμη, επειδή σκόνταψε πάνω σου στον δρόμο, και θα το εννοεί. Άνθρωποι απλοί, αλλά και σπάνιοι ταυτόχρονα. Απο το στόμα τους θα ακούς πάντοτε μια καλημέρα και μια καληνύχτα. Αγαπούν την αλήθεια, το δίκαιο και την ευγένεια. Έχουν μπέσα. Έχουν λίγη παραπάνω αισιοδοξία μέσα τους και είναι διατεθειμένοι να στην δώσουν. Παρ’την κι άντε στη δουλειά σου. Άνθρωποι που ίσως πέρασαν πολλά, δύσκολα ή εύκολα. Έζησαν στιγμές έντονες που καταδίκασαν τον ίδιο τους τον εαυτό, χωρίς στην πραγματικότητα να φταίνε. Έδωσαν μάχη με την ζωή σε όλα τα επίπεδα. Καθένας απο αυτούς έχει να σου διηγηθεί μια ιστορία. Δεν θα το κάνει όμως. Πρέπει να τον κερδίσεις. Να τους ακούς προσεκτικά γιατί σπάνια μιλούνε. Μισούν τις φλυαρίες. Στέκονται πίσω σου και όχι μπροστά σου. Άνθρωποι με καθαρή ψυχή. Άνθρωποι ευλογημένοι. Και ένα μυστικό: Είναι άνθρωποι σαν εσένα ψυχή μου, που ξεχνάς πόσο υπέροχος είσαι. Να θυμάσαι να είσαι εσύ, με ό,τι κι αν κουβαλάς στην πλάτη σου! Και να είσαι καλά... πηγή.

Ό,τι μένει στη ζωή...

Ό,τι μένει στη ζωή, δεν είναι τα υλικά δώρα, αλλά οι αναμνήσεις των στιγμών που έζησες και σε έκαναν ευτυχισμένο. Ο πλούτος σας δεν είναι κλειδωμένος σε ένα χρηματοκιβώτιο, αλλά στο μυαλό σας. Είναι στα συναισθήματα που ένιωσες μέσα στην ψυχή σου... Άλντα Μερίνι.

Μεγάλωσα πια...

Μεγάλωσα πια για τα έλα μωρέ, δεν πειράζει. Πειράζει και παρα πειράζει. Το είπαμε τόσες φορές αυτο το δεν πειράζει, που πείραξε όλο μας το είναι και συνηθίσαμε να δεχόμαστε πράγματα, που μας τρώνε από μέσα. Αλλά, η ζωή είναι μικρή για να τη ζεις με καταστάσεις που πειράζουν και να παραμένεις σιωπηλός. Μεγάλωσα και σέβομαι, πλέον, πολύ τον εαυτό μου, για να παραμένω στη σιωπή... Via web.

Σήμερα ξύπνησα νωρίς...

Σήμερα ξύπνησα νωρίς και αναρωτήθηκα τι πρέπει να κάνω, πριν το ρολόι μου δείξει μεσάνυχτα. Είναι δική μου η απόφαση να διαλέξω, με ποιόν τρόπο θα ξοδέψω τη μέρα μου. Μπορώ να παραπονεθώ γιατί βρέχει, ή να ευχαριστήσω την βροχή γιατί καθαρίζει την ατμόσφαιρα. Μπορώ να είμαι θλιμμένος επειδή δεν έχω χρήματα ή να νιώσω ευτυχισμένος, επειδή αποφάσισα να περιορίσω τις δαπάνες μου. Μπορώ να γκρινιάζω για την υγεία μου, ή να ευγνωμονώ τον Θεό που είμαι ζωντανός. Μπορώ να παραπονιέμαι ότι φταίνε οι γονείς μου για τη φτώχεια μου, ή να τους ευγνωμονώ που με έφεραν στον κόσμο. Μπορώ να βαριέμαι όταν πρέπει να πάω να δουλέψω, ή να νιώθω ευλογημένος, που έχω μια δουλειά. Μπορώ να δυσανασχετώ, επειδή πρέπει να κάνω κάποιες δουλειές στο σπίτι μου ή να δοξάζω το Θεό, που έχω μία στέγη. Μπορώ να στεναχωριέμαι, γιατί κάποιοι φίλοι μου με πλήγωσαν ή να είμαι γεμάτος χαρά, επειδή μπορώ να κάνω καινούργιες φιλίες. Μπορώ να είμαι απογοητευμένος γιατί κάτι που ονειρεύτηκα δεν πραγματοποιήθηκε ή να είμαι ευτυχισμένος γιατί έχω την δυνατότητα, να κάνω μια καινούργια αρχή. Η μέρα είναι μπροστά μου και με περιμένει. Περιμένει να την προγραμματίσω, με τον τρόπο που θέλω εγώ. Κι εγώ είμαι εδώ. Είμαι ο άνθρωπος που μπορεί να δώσει μορφή και σχήμα σ’ αυτό το υπέροχο έργο. Γιατί όλα εξαρτώνται μόνο από μένα... Τσάρλυ Τσάπλιν.

Έρχεται η στιγμή που όλα παίρνουν τον δρόμο τους.

Έρχεται η στιγμή που όλα παίρνουν τον δρόμο τους. Ότι γίνεται γίνεται για κάποιο λόγο και αυτό θα στο αποδείξει ο χρόνος. Έχε του εμπιστοσύνη. Δεν είναι μόνο γιατρός. Είναι και σύμβουλος. Μα και αυστηρός κριτής. Μπορεί να αργεί λίγο. Μα πάντα βάζει τα πράγματα στην σωστή τους θέση... Via web.

Μη ζητιανεύετε την αγάπη.

Μη ζητιανεύετε την αγάπη. Σας κάνει αξιολύπητους, μετά ενοχλητικούς, και τέλος απωθητικούς. Η ψυχική λεβεντιά σαγηνεύει, τραβάει κοντά τους άλλους διοτι ειναι δυσεύρετη και γοητευτική. Το καλό και το ωραίο θέλουν το ένδυμά τους, κι αυτό είναι η ελευθερία, η δικιά μας πρώτα απο όλα και του άλλου βέβαια. Ενας ελεύθερος τύπος κι ένας ανελεύθερος, δεν ζευγαρώνουν σωστά, ούτε σε γαμο, ούτε σε φιλία. Ενώ δυο ανελεύθεροι μαζί υφαίνουν μεταξύ τους εξαρτήσεις. Συνηθως περιστασιακές εξαρτήσεις και όσο υπάρχει ανάγκη. Την αγάπη δε μας τη χρωστάει κανείς εκτός από τον Θεό και τη μάνα μας. Πρέπει να την αξίζουμε. Ισως κι ο Θεός παίζεται, γιατι δηλώνει πως εμφανίζεται στους καθαρούς τη καρδία. Αλλά ο εξαρτημένος δύσκολα είναι καθαρός, συχνά από ανάγκη προσποιείται. Είναι λεπτότατες αυτές οι σημασίες σε καθε είδους δέσιμο, όμως χτίζουν ή συντρίβουν τη σχέση... Μάρω Βαμβουνάκη.

Το Σκισμένο Ψαθάκι...

Βαρέθηκα να φτιάχνομαι από τα λάθη μου. Να φυτεύω βολβούς πάνω σε σωρούς από σκατά. Να βγάζω αθώους τους ένοχους και να κάθομαι για πάρτη τους στο σκαμνί. Να μουλιάζω στην βροχή γιατί άνοιξα την ομπρελά μου να μπουν από κάτω δυο τρεις μουρόχαβλοι που μου φάνηκαν κρυουλιάρηδες. Όταν κάποια φορά στην ζωή σου νιώσεις πανικό χτυπά την πόρτα εκείνου που ξέρεις πως σε περιμένει. Την ώρα του μεγάλου πανικού θα χτυπήσεις την πόρτα εκείνου που ορκίστηκε πώς πάντα θα σε περιμένει. Είδες που άδικα φοβόσουνα; Δεν χάλασε ο κόσμος λοιπόν, όταν όλοι θα σε απαρνηθούν και ο τελευταίος Ιούδας θα αρπάξει τα δηνάρια του, μόλις σε φιλήσει με πάθος στο στόμα. Δεν τρέχει κάστανο αν κάποιος κολλητός σου σε δει μια μέρα γυμνή και ξεχασμένη σε ένα πεζοδρόμιο και σου δαγκώσει την ψυχή με τον οίκτο του. Δεν ήρθε το τέλος του κόσμου, αν κάποτε γκρεμοτσακιστείς από τον βράχο που σκαρφάλωσες, γιατί πήρε το μάτι σου ένα ανθισμένο κυκλάμινο. Αυτός θα είναι εκεί. Τελείωνε μωρό μου, θα σου πει. Ξεπάγιασαν τα χέρια μου να περιμένουν να σε αγκαλιάσουν. Κάθε φορά που τυχαίνει να πετάξω τις αποσκευές μου, να βάλω φωτιά στο καλύβι μου, με πιάνει μετά από λίγο τέτοια ταραχή, που τρέχω να ξεπουλήσω όσο την ανεξαρτησία μου. Αυτοί που λένε πως είναι ευτυχείς, γιατί έκοψαν τα νήματα που τους συνδέανε με τους υπόλοιπους, αν δεν το παίζουν βούδες είναι το λιγότερο μαλάκες του γλυκού νερού. Όσο περισσότερο ξεκόβεις από τους άλλους, τόσο έρχεσαι κοντύτερα στην Άβυσσο. Κι εκεί τα πράματα είναι δύσκολα. Παρία και πληγή. Χρειαζόμαστε μικρές σκλαβιές στην ζωή μας, για να ξυπνάμε. Χρειαζόμαστε πλαίσια. Σκοπούς. Προσδιορισμούς. Χρειαζόμαστε κορνίζες για να κλείνουμε μέσα τα τοπία που ζωγραφίζει η ψυχή μας. Αλλιώς, τα παίρνει ο άνεμος... Αλκυόνη Παπαδάκη.

Μη ρωτάς γιατί περιμένει...

Μη ρωτάς γιατί περιμένει εκείνος, που δεν έχει τι να περιμένει, και όμως περιμένει. Γιατί, σαν πάψει να περιμένει, είναι σαν να πάψει να βλέπει, σαν να παύει να βλέπει τον ουρανό, να παύει να ελπίζει, να παύει να ζει. Αβάσταχτο είναι, πικρό είναι να σιμώνεις αργά στο ακρογιάλι χωρίς να είσαι ναυαγός ούτε σωτήρας παρά ναυάγιο... Μενέλαος Λουντέμης.

Θέλεις αυτό που δεν έχεις...

Όταν είσαι μόνος, θέλεις συντροφιά κάποιου. Όταν βρίσκεσαι σε ένα ζευγάρι, σου λείπει η ελευθερία. Όταν δεν έχεις δουλειά, θέλεις να δουλέψεις. Δουλεύεις, θέλεις διακοπές. Είσαι νέος, θέλεις να κάνεις πράγματα για ενήλικες. Γίνεσαι ενήλικας και θέλεις να κάνεις τα πράγματα που κάνουν οι νέοι. Ζεις στη χώρα σου και θα ήθελες να ζήσεις στο εξωτερικό. Φτάνεις σε ξένα εδάφη και σου λείπει να επιστρέψεις. Φτάνουμε στο σημείο όπου εστιάζουμε μόνο σε αυτά που μας λείπουν και όχι σε αυτά που έχουμε. Μας λείπει το παρόν και γινόμαστε δυστυχισμένοι. Και αυτό συμβαίνει επειδή δεν ξέρουμε πώς να το εκτιμήσουμε. Γιατί συνήθως στη ζωή, θέλεις αυτό που δεν έχεις... Via web.

Μη μου μιλάς για χρόνια... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Μη μου μιλάς για ηλικίες και χαρτιά. Ο χρόνος είναι καυτό νερό που γλιστράει πάνω στο δέρμα και χάνεται μέσα απ’ τα δάχτυλα, πριν καλά καλά το καταλάβεις.

Κάποτε λες έχω καιρό ακόμα κι όλο αφήνεις τις επιθυμίες σου για αύριο. Όλο κάτι σε κρατάει πίσω, μέχρι που ένα πρωί στέκεσαι γυμνή μπροστά στον καθρέφτη κι αγγίζεις τα πρώτα σημάδια του καιρού πάνω σου. Δεν σε πιάνει φόβος. Μόνο ένα γλυκό παράπονο, ένα βαθύ, πνιχτό γαμώτο για όσα άφησες μισά. Για τα βλέμματα που δεν κράτησες λίγο παραπάνω, για τα χείλη που δεν φίλησες, για τα σεντόνια που δεν τσαλάκωσες, για τον έρωτα που φοβήθηκες να πιεις μέχρι την τελευταία σταγόνα.

Δεν τελείωσε τίποτα, μα ξέρεις πια καλά πως ο δρόμος γυρισμό δεν έχει. Όσα ανέβαλες, μένουν σαν μικρό αγκάθι ανάμεσα στα στήθη σου να σου ψιθυρίζουν τη μόνη αλήθεια, μία φορά περνάμε απο αυτόν τον κόσμο. Γιαυτό, ζήσε, μύρισε, άγγιξε, ρούφα τη ζωή.

Τι είναι τα χρόνια μπροστά στη φωτιά που σιγοκαίει ακόμα μέσα σου; Τίποτα. Η ψυχή δεν γερνάει, μένει πάντα ατίθαση, πεινασμένη, ίδια κι απαράλλαχτη. Και το πιο μεθυστικό πάνω σε μια γυναίκα που έζησε, είναι πως έπαψε να τρέμει τη μοναξιά της. Έμαθε τα μυστικά του παιχνιδιού, χόρτασε από φτηνά παραμύθια και τώρα λικνίζεται μονάχα στον δικό της ρυθμό. Η ομορφιά της δεν θέλει φτιασίδια. Αναβλύζει απ’ το αργό της περπάτημα, απο το βλέμμα της που ξέρει, απο τη σιγουριά του κορμιού της όταν ξαπλώνει.

Στον δρόμο σου, κράτα μονάχα δυο τρία φυλαχτά να σε προστατεύουν. Μην καταδέχεσαι τα μισά. Ο φόβος της μοναξιάς φέρνει μονάχα ψίχουλα στην πόρτα σου, μα εσύ γεννήθηκες για ολόκληρο το τραπέζι. Φυλάξου απ’ το θα δούμε. Είναι άτιμη κουβέντα, κούφια και χλιαρή, που στάζει αμφιβολία. Εσύ αξίζεις το τώρα και το θέλω.

Κράτα τα μυστικά σου κρυφά. Όσο λιγότερα ξέρουν οι ξένοι για τα βήματα και τις νύχτες σου, τόσο πιο ήσυχα ανασαίνεις. Και αν αγαπήσεις, αγάπα αλλιώς. Η αγάπη δεν είναι σκαλοπάτι να πατήσεις, είναι ο ίδιος ο προορισμός. Εκεί που αφήνεσαι, βγαίνουν στην επιφάνεια οι πιο σκοτεινοί σου φόβοι, ολόγυμνοι για να γιάνουν στα χέρια του ανθρώπου σου.

Κι αν κάποιες μέρες νιώσεις πως περνάς αόρατη μέσα στο πλήθος, μη λιγοστεύεις τον εαυτό σου. Η καθαρή σου καρδιά είναι ένα ζεστό λυχνάρι μέσα στη νύχτα για όσους διψάνε για λίγη γαλήνη.

Γιαυτό, περπάτα ακόμα κι αν δεν φαίνεται φως στην άκρη. Ακόμα κι αν τα γονατά σου λυγίζουν απο την κούραση. Περπάτα λίγο ακόμα, και ας ματώνει η ψυχή σου και ας μη βρίσκεις απαντήσεις στα γιατί. Εσύ απλώς, συνέχισε να περπατάς.

 Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Νίκος Ορφανίδης... Της τύχης το κλειδί.

Και ήρθε η ώρα να μιλήσω

για τα τραγούδια που δεν έγραψα

για τα χαμένα όνειρα που πέθαιναν στην νύχτα

αυτούς τους δρόμους της ζωής μου που περπάτησα

για της ψυχής μου τα χαμένα τα ταξίδια

R)

Με ένα αχ θα σπάσω την σιωπή

και τα κομμάτια μου απόψε θα μαζέψω

να βρω της τύχης μου το σκουριασμένο το κλειδί

κι αυτό το όνειρο που μ’ άφησε απ’ έξω

2)

Και ήρθε η ώρα για να κλάψω

για τους χειμώνες που με σκέπασαν

για τους χαμένους έρωτες της λύπης τα ξενύχτια

για την ζωή μου που οι πατρώνοι την ξεπούλησαν

και της μικρής μου της πατρίδας τ’ άσπρα σπίτια

Καιάδας... Άννα Βαρδάκη.

Γκρινάζουμε, οργιζόμαστε, ουρλιάζουμε

μα πάντα

απ' τον εξώστη..

κρυμμένοι πίσω από τις πλάτες των άλλων..

Επιζητούμε την αποδοχή του περίγυρου,

φορώντας την μάσκα της προσωπικής μαγκιάς,

γαλουχημένοι απ' τα "μικράτα" μας να κολυμπάμε

μακριά απ' τις βαθιές ουσίες της ζωής..

Το δάκτυλό μας θέλει να δείξει το "διαφορετικό",

αλλά την κριτική δεν την αντέχουμε...

Πρωτογενείς σκέψεις και Αγνά συναισθήματα

λιθοβολούνται σαν καρκινώματα από μια κοινωνία

που συνεχώς Φθίνει και Φοβάται..

Όλα τ' ανεκπλήρωτα απωθημένα

Στον Καιάδα...

Κι έτσι

Απλά

Τραγικά

παραμένουμε Αριθμοί "ΑΝΕΡΜΑΤΙΣΤΟΙ"

στο χαοτικό Σύμπαν.

Χάνουμε την Αρμονία του "Άπαντος"

Θυσιάζοντας Τί ;

Άνθρωπε..

Το "άνω θρώσκω" της Ψυχής

Πολύ φθηνά..

σε Εξευτελιστική τιμή το Πουλάς....

Κάτι Άλλαξε... Τάσσος Βασιλιάδης.

Και Πάλι στα Ίδια… Μια

Συνήθεια, που την Συνοδεύουν

Οι Ίδιες Κουβέντες, οι ίδιες Απόψεις,

Τα Ίδια Εδώ, τα ίδια Εκεί…

Και Εγώ και εσύ, μαζί, ως Συνήθως…

Και Λιμνάζουμε, σε μια Καθημερινότητα

Και το ‘’Θα μπορούσε, να ήταν κι Αλλιώς….,,

Είναι Μόνο μια Κουβέντα…

‘’Ας Κοιτάξουμε το Φεγγάρι… σαν να

Μην Είναι ίδια η Νύχτα, σαν κάτι να έχει

Αλλάξει, στην Σκοτεινιά του Ουρανού….,,

Σου λέω, και έρχεσαι δίπλα μου, στο Παράθυρο,

Και Ατενίζουμε τον Νυχτερινό Ορίζοντα….

Κι Εγώ, ρίχνοντας ένα βλέμμα πάνω στα μάτια σου

,βλέπω κάτι το διαφορετικό στην Απόχρωση τους..

Και Σου λέω: ‘’Τελικά, Κάτι Άλλαξε…,,

Εσύ, με ένα ελαφρό χαμόγελο, συμφωνείς και κουνάς

το Κεφάλι, χωρίς να πεις καμιά άλλη λέξη…

Δεν χρειάζεται, Έξαλλου…

Τανγκό... νανσυ μπασδεκη.

Έφεξε η αυγή

βιολέτες μωβ σε έλουσαν

βάλτωσαν

στους κύκλους των ματιών σου

θυμίαμα τα όνειρά σου

καίγονται σ'ανίερους βωμούς

η ανάσα ακριβοπληρωμένη

ένα τετράγωνο το βήμα σου

αγωνιάς

μη γίνει τρίγωνο

και χάσεις τη γωνία

εαρινής ανάπαυλας

η σκέψη κάθετος

τέμνει το όραμα

το αίτιο εφηύραν

ακόρεστος ψυχή

ζωή αναζητάς

με τ’ ακροδάχτυλα

ρυτιδιασμένα απ’την ευθύνη

ένα σακί σου φόρτωσαν

να κολυμπήσεις

μόνη

παλεύεις με το ύδωρ

τανγκό αργεντίνικο

τη μήτρα που σε έπλασε αναπολείς

θερμή χυμώδης αγκαλιά

κρύπτη ιερή

στους ήχους της ροής να αφεθείς

στη μελωδία τους να πλατσουρίσεις

στο γλυκοχάραμα

λυπητερό χορό μη ξαναστήσεις.

Φως της Πανσελήνου... Νάκου Βασιλική.

Στις πανσελήνου το φως

χάνομαι τούτη τη λάμψη,

την ομορφιά της

σαν κοιτώ.

Σε μέρη μαγικά

ταξιδεύω νοσταλγώντας

το τότε.

Προσμένωντας το αύριο

που τόσο γλυκά καρτερώ.

Γλυκιά μου νιότη

αγαπημένη σε λησμονώ.

Φώτα κοσμούν τη γη

που μοιάζουν σαν μικρά

αστέρια.

Που σε πλανεύουν

με την τόση ομορφιά τους.

Όνειρο ζω σαν σε κοιτώ

σαν θυμάμαι ότι αγαπώ.

Σαν θυμάμαι ότι μισώ.

Από τις σχισμές του χρόνου ρέουν τα λόγια... Γρηγορία Πελεκούκούδα.

Σε τούτη την όψη των ματιών

όλα τα χαλάσματα είναι κάτω από τους ουρανούς

κι η αθωότητα σκιρτάει για ένα νεύμα

πλάι στην πλανεύτρα θάλασσα

όταν λυσσομανάει

σαν αναπνοή ξεφυσάνε τα κύματα

τα καυτά του ήλιου δάκρυα,

της σελήνης το σπέρμα.

Η πόλη μιλά στου ύπνου την ουρά

στον ορθωμένο αέρα κροταλίζουν όστρακα

έξω βρέχει,

στην πλημμυρίδα ο ερωδιός βουτά

κι ένα σμάρι από σύννεφα αργοσβήνει στην ξέρα

τις λέξεις ερωτεύτηκα,

να γράφω άρχισα ποιήματα

καθώς ήχος ξεπήδαγε εγώ τις πελέκαγα.

Ποιος χρόνος άραγε να τύλιξε

τ΄ουρανού τ΄αστέρια

κι η γνώση τρελάθηκε

γιατί το χρώμα της λαλιάς χάθηκε

πάνω και πιο πάνω από ένα μελωδό ουρανό

κι αυτό που απόμεινε

να είναι τον πραγμάτων απόσταγμα

μιας ξάγρυπνης δικής μου ακόμη νύχτας;

Τις Πταίει; ... αλεξανδρος μαρινακης.

Ο άνθρωπος έχει την ανάγκη

να ρίχνει τις ευθύνες του αλλού...

Δεν αντέχει την αποτυχία...

Τις περισσότερες φορές ο υπαίτιος

προτιμά να είναι ανύπαρκτος...

Οδηγείται, εν τούτοις,

σε συγκεκριμένες δράσεις

με κοσμογονικά αποτελέσματα....

Για κάποιους λαούς,

υπάρχει πάντα ένας σατανάς,

που πολεμούν να ελευθερωθούν

από τα δεσμά του,

και να τον καταστρέψουν,

καταστρεφόμενοι ...

Θέλουν να ζήσουν μετά,

ευτυχισμένοι,

τρέχοντας πρόσχαρα

στα εθνικά τους λιβάδια

με παπαρούνες και χαμομήλια...

Την πορεία των λαών αυτών

καθορίζει μια μάλλον

χαλαρή γενικώς,

ανεκτική πορεία,

υπό κάποια ηγεσία

που ούτως ή άλλως

καταγράφει η ιστορία,

στο μέλλον...

Όμως η ιστορία,

πολλές φορές κινείται

με υπνωτιστικούς,

και καθηλωτικούς ρυθμούς...

Οι άνθρωποι του λαού,

είναι συνήθως απόντες,

δευτεραγωνιστές,

και υποχωρούν κρυπτόμενοι,

την ώρα που το

ιστορικό πλαίσιο γύρω τους

καταρρέει...

Πρωταγωνίστρια κι εδώ,

πάλι η ιστορία

που πεθαίνει κάθε φορά

όταν οι κάτοικοί βαριούνται,..

Λες και αδιαφορούν

για τα επιτεύγματά

και τα διδάγματά της...

Η πρόοδος έτσι

δεν είναι ποτέ δεδομένη...

Αν και αυτό δεν είναι

επ' ουδενί λόγο μνημόσυνο,

αλλά μάλλον ένας

αποχαιρετισμός,

ένας φόρος τιμής

σε ένα όνειρο που καταρρέει

γιατί πολεμήθηκε από όλες

τις ανεπαρκείς εξουσίες,

πολύ περισσότερο,

και πουλήθηκε

πολύ λιγότερο

απ' όσο του άξιζε,,,,

Τούτων δοθέντων,

η γραφή αυτή επιθυμεί

να υπενθυμίσει

ότι πολλές φορές,

τις περισσότερες,

ο διάβολος που ξέρεις

είναι καλύτερος.

από εκείνον που αγνοείς...

Δυστυχώς όμως,

αυτό διαπιστώνεται συνήθως,

όταν ειναι πλέον αργά.. .