Σταματήστε να κρίνετε τους πάντες!

Σε έναν κόσμο με πολλά ταλέντα, πολλές δεξιότητες και τόσο λίγες ευκαιρίες, είναι ανόητο εκ μέρους σου να αποκαλείς κάποιον τεμπέλη μόνο και μόνο επειδή θεωρείς ότι δεν είναι στο επίπεδο σου. Είναι ανόητο εκ μέρους σου να αποκαλείς κάποιον φτωχό γιατί δεν έχει τα χρήματα που έχεις εσυ. Είναι πολύ κακό να αποκαλείς κάποιον καταραμένο επειδή είσαι πιο προνομιούχος από αυτόν. Η ζωή επηρεάζει τους ανθρώπους διαφορετικά και το 6 που βλέπεις στην άλλη πλευρά, θα μπορούσε στην πραγματικότητα να είναι ένα 9 από τη δική του πλευρά. Για πολλούς ήταν εύκολη η ζωή από τη γέννησή τους, ενώ κάποιοι θα πρέπει να εργάζονται όλο το εικοσιτετράωρο απλά για να επιβιώσουν. Θα μπορούσες να είσαι ένας από αυτούς που κάνουν μεγάλη προσπάθεια. Δεν μπορούμε να είμαστε όλοι πλούσιοι έτσι; Όπως δεν μπορούμε να είμαστε όλοι φτωχοί. Με τον ίδιο τρόπο που δεν μπορούμε να αποφασίσουμε πώς δείχνουμε, με τον ίδιο τρόπο δεν μπορούμε να αποφασίσουμε την καταγωγή μας και που γεννηθήκαμε. Γι' αυτό σταματα να κρίνεις τους πάντες!!!

Σε αυτούς που με γνωρίζουν... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Υπάρχουν κάποιες σχέσεις που έχω ξεχάσει πια, αλλά υπάρχουν και κάποιες άλλες που θυμάμαι ακόμα και τις λεπτομέρειες. Όσοι με γνωρίζουν ξέρουν πώς είναι η καρδιά μου και ποιες είναι οι προθέσεις μου. Πιθανότατα έχω αποτύχει χίλιες φορές στη ζωή μου επειδή είμαι άνθρωπος,  αλλά ποτέ δεν έχω κάνει κάτι που θα πληγώσει κάποιον. Προσπαθώ καθημερινά να αλλάξω  όλα όσα δεν μου άρεσαν στον εαυτό μου, είναι αυτό που μου έχει απομείνει. Φυσικά, σήμερα εκτιμώ περισσότερο τον εαυτό μου, δεν αφήνω τα λόγια των άλλων να με επηρεάσουν, δεν με πικραίνει ό,τι δεν αξίζει, απορρίπτω το ψέμα και δεν είμαι δίπλα σε όποιον δεν αξίζει να είναι μαζί μου... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Θυμήσου και γύρνα... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Και απόψε χωρίς νόημα βαδίζω σ'αυτόν το δρόμο, που

αυτοκίνητα και άνθρωποι πηγαινοέρχονται σαν να μην

έχουνε κανέναν προορισμό, σαν γύρους χωρίς τελειωμό

να κάνουνε σε μια τεράστια πλατεία.

Ένα πράγμα συνεχώς στριφογυρίζει στο μυαλό μου, πως 

θα σε βγάλω για πάντα από μέσα μου, πως θα σε ξεχάσω.

Να ξεχάσω όλα όσα είχα ονειρευτεί, όλα όσα είχαμε ζήσει.

 Και ήταν πολλά... πάρα πολλά.

Ήταν οι μέρες που ζούσαμε σαν παιδιά, που σου έλεγα

αστεία και εσύ γελούσες δυνατά, που έτρεχες και περίμενες

να σε κυνηγήσω.

Πολύ μου άρεσε να σε βλέπω να προσπαθείς να με κάνεις να

χαρώ, να θες να με  κάνεις ευτυχισμένο.

Ήμουν χαρούμενος, μακάρι να'ξερες πόσο ευτυχισμένος ένιωθα,

πόσο σε αγαπούσα, πόσο πολύ σε ήθελα.

Πως να το κάνω; πως να ξεχάσω τα απογεύματα στην παραλία.

Τότε που βάζαμε το τραπεζάκι στην ακρογιάλια και σου άρεσε

να κάθεσαι στην μέσα μεριά ξυπόλητη, για να χαϊδεύει τα

πόδια σου το κύμα

Πως να διαγράψω εκείνα τα ατελείωτα βράδια που καθόμαστε

στον καναπέ και μιλούσαμε για ώρες, σαν όλα να μας

αφορούσαν, σαν να μπορούσαμε όλα να τα λύσουμε.

Με ρωτούσες και εγώ απαντούσα με την σιγουριά του ειδικού.

Με κοιτούσες με τα μάτια ορθάνοιχτα λες και μάθαινες 

κάτι σπουδαίο, κάτι χρήσιμο για την υπόλοιπη ζωή σου.

Πως μπορώ άραγε όλα αυτά να τα ξεχάσω; Με τι τρόπο θα τα 

ξεριζώσω από μέσα μου, χωρίς να χαθώ. Τις νύχτες που ο

έρωτας, μας πήγαινε σε άλλη διάσταση, εκεί που βρίσκαμε την

απόλυτη ευτυχία, οταν τα κορμιά μας γινόταν ένα, και οι

ανάσες μας σμίγανε, σαν φλόγα που όλα μπορούσε να τα κάψει.

Μέχρι που αποκαμωμένους μας έπαιρνε ο ύπνος και συνεχίζαμε

να ζούμε στα όνειρα μας, και όταν ξυπνούσαμε μέναμε για ώρα

στο κρεβάτι αγκαλιά, σαν να φοβόμαστε μήπως και χαθούμε

Τώρα μόνος μου παραπατάω, και προσπαθώ να βρω τον τρόπο

να σε σκοτώσω για πάντα, πρέπει να ζήσω.

Αλλά δεν μπορώ να το κάνω γιατί φοβάμαι, φοβάμαι την σήψη.

Όλα αυτά, νεκρά μέσα μου θα σαπίσουν την ψυχή μου.

Γι αυτό σου ζητάω να γυρίσεις σε μένα όπως είσαι, με το στίγμα

της απιστίας, με την προδοσία να βρωμίζει το κορμί σου.

Πλύσου καθαρά να φύγουνε οι ενοχές σου, και γύρνα για να μη

μαραζώσεις, και εγώ όλα θα τα ξεχάσω, για να μη σαπίσω.

Γιάννης Χαραλαμπάκης

Γιάννης Χαραλαμπάκης... Κάτι Που Έχω Χάσει.

Έρχονται κάποιες μέρες που η πόλη με πνίγει.

Με κάνει να αλλάζω δρόμο και να βγαίνω έξω

από αυτήν την φυλακή, που είναι γεμάτη μπετόν σίδερα

και ανθρώπους που βαδίζουν βιαστικά, χωρίς να μπορείς

να δεις τα μάτια τους και να νιώσεις την ψυχή τους.

Σαν μια αόρατη δύναμη να τους κατευθύνει

και με κάποιο τρόπο να ορίζει την ζωή τους.

Κάπου κάπου ανεβαίνω στο πιο ψηλό μέρος της πόλης,

στο εκκλησάκι του Αι Γιώργη και αγναντεύω

τους δρόμους που περπάτησα.

Τα σπίτια είναι ψηλά και ο καιρός τα κάνει

να φαίνονται όλα ίδια, γκρίζα και μουντά, χωρίς ταυτότητα,

χωρίς προσωπικότητα, σαν να μην έχουν μέσα τους ζωή,

σαν από χρόνια να έχουνε πεθάνει.

Βλέπω σαν μύγες τα αυτοκίνητα να περνάνε,

βλέπω την σκόνη και την καταχνιά να σηκώνεται σαν

από ένα τηγάνι που το λάδι του έχει πυρώσει.

Βλέπω τα φθηνά ξενοδοχεία, και τα βρώμικα φαγάδικα

που πέρασα κάποια χρόνια από την ζωή μου,

κάνοντας απόδραση από μια πραγματικότητα

που θεωρούσα πως δεν μου ταίριαζε.

Σαν ένα άθλημα που με επιβεβαίωνε.

Να, πίσω απ αυτό το κτίριο είναι το ταβερνείο του Θωμά.

Ένα υπόγειο βρώμικο κουτούκι που το πρωί έφτιαχνε πατσά

και μέχρι το βράδυ είχε μπακαλιάρο για σπεσιαλιτέ.

Ο Θωμάς ένας εξηντάρης ασπρομάλλης κοιλαράς,

μεθυσμένος τις περισσότερες φορές, που φορούσε

μια άσπρη γαριασμένη μπλούζα και για όλα

είχε μια άποψη και μια δικαιολογία.

Στο τσιμεντένιο πάτωμα από την γλίτσα, ένιωθα

τα παπούτσια μου να κολλάνε κάτω,

"ρίχνω φάρμακο για απολύμανση" έλεγε ο Θωμάς,

ο μπακαλιάρος ήταν στοιβαγμένος σε μια

μπαλέτα και σκεπασμένος με μια βρώμικη κουρελού,

"είναι αλμυρός έλεγε ο Θωμάς δεν έχει ανάγκη",

και ο πατσάς μισοπλυμένος , "είναι πιο νόστιμος έτσι"

έλεγε και ξανάλεγε ο φίλος μου ο Θωμάς

Πιο δεξιά βλέπω τον μεγάλο δρόμο και τα πολιτιστικά κέντρα

με τις μεγάλες μαρκίζες, που όταν έμπαινα μέσα,

χανόμουν στην μαγεία των τραγουδιών,

που έβγαινε από τα μεγάλα κόκκινα χείλη της λαϊκής αηδούς.

Τι τέλεια που τα έλεγε, ήταν χάρμα οφθαλμών,

και αν το ντεκολτέ ήταν πιο βαθύ, τότε η μαγεία περίσσευε.

Δίπλα δεν λείπουν τα μικρά ξενοδοχεία ολιγόωρης διαμονής,

διανυκτερεύοντα σαν τα φαρμακεία

για την εξυπηρέτηση του κοινού.

Τα δωμάτια άσπρα, ψηλοτάβανα και σχετικά μεγάλα.

Η μυρωδιά της χλωρίνης μπερδευόταν με το αποσμητικό χώρου

και τα δυο μαζί με τους ιδρώτες των περιστασιακών εραστών.

Κοιτάζοντας ευθεία στον ορίζοντα βλέπω το απέραντο γαλάζιο,

την θάλασσα που τόσο πολύ αγάπησα.

Το σπίτι που γεννήθηκα δίπλα στο κύμα ήταν,

που τον χειμώνα χτυπούσε τον αυλόγυρο.

Οι πρώτες μου ανάσες ήταν από την Όστρια

τον Σιρόκο και τον Γαρμπή.

Που άλλοτε φυσούσαν απαλά και με νανούριζαν

και άλλοτε μανιασμένα και με τρόμαζαν.

Είμαι ακόμα εδώ, γυρίζω από την μια μεριά στην άλλη

σαν κάτι να ψάχνω, σαν κάτι να έχω αφήσει

σε τούτη εδώ την πόλη.

Κάτι που κάποτε με έκανε τόσο ευτυχισμένο,

ώστε να πιστεύω πως όλος ο κόσμος δικός μου είναι,

πως η νύχτα για μένα έχει φτιαχτεί.

Κάτι που όσο και να ψάξω ποτέ δεν θα το βρω.

Χάθηκε για πάντα και μου άφησε μόνον αναμνήσεις.

Τα νιάτα μου ήταν που με έκαναν να βλέπω το μαύρο άσπρο,

την νύχτα λαμπερή, την αθλιότητα για μεγαλοπρέπεια.

Ακόμα και τον πατσά του Θωμά, που τώρα με

την σκέψη και μόνον αηδιάζω, τότε νοστιμότατο τον έβρισκα.

Καμία εγκράτεια και κανένα μέτρο δεν στάθηκε εμπόδιο,

στο να ζήσω, όπως η ζωή μου τα 'φερνε

και χωρίς σκέψη να ακολουθώ τα βήματά μου.

Ένας αόρατος ράφτης έρχεται τώρα απρόσκλητος.

Μου ράβει το σαρκικό κουστούμι μου, όλο και πιο φαρδύ,

όλο και με πιο πολλά ελαττώματα.

Με τις μνήμες και τις εικόνες που έχω κρατήσει προσπαθώ

να μην τον λογαριάζω, να κάνω πως δεν καταλαβαίνω.

Άλλωστε πια, τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει.

Δεν θα αφήσω να με τρομάξει η συνέχεια, όποια και αν είναι

αυτή, όπως και να έρθει. Θα είμαι εδώ όρθιος,

γι αυτούς που με αγαπούν και αυτούς που αγαπάω.

Και πάντα το ίδιο θα λέω με όλη την δύναμη της φωνής μου.

Τα νιάτα είναι η αυγή, γι αυτό ξύπνα όσο πιο νωρίς μπορείς!!!

Οι αναμνήσεις μας... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Το χέρι μου
έτρεμε ολόκληρο,
πριν η παλάμη πάνω σε αυτό
το ποθητό κορμί ακουμπήσει.
Ίσως φοβόμουν
μήπως καταστρέψω,
αυτό που φάνταζε στα μάτια μου,
σαν αλαβάστρινο
του Χαλεπά αριστούργημα.
Τώρα για δες
ο χρόνος κατάφερε να μας νικήσει.
Με το αδυσώπητο πέρασμα του
μας τιμώρησε στη σαρκική απαξία του.
Το σώμα δεν μοιάζει πια με το μετάξι
και το αλαβάστρινό σου πρόσωπο
φθαρμένο είναι τώρα και αυτό.
Μόνον τα μάτια σου έμειναν όμορφα
όπως τα γνώρισα.
Αδίστακτος εχθρός ο χρόνος,
δεν φταίμε εμείς μη λυπάσαι.
Δεν είμαστε μονάχοι,
μας κρατούν συντροφιά
οι αναμνήσεις μας!!!

...Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Το αρχαιότερο ερωτικό ποίημα στον κόσμο!!

Γαμπρέ, αγαπημένε της καρδιάς μου,

σαν το μέλι γλυκιά είναι η ομορφιά σου.
Λιοντάρι, αγαπημένο της καρδιάς μου με μάγεψες.

'Ασε με να σταθώ τρέμοντας, μπροστά σου,
να σε αγγίξω με το χάδι μου.
Το χάδι μου είναι ακριβό,
πιο απολαυστικό είναι από την ομορφιά.
Σαν το μέλι με το γάλα.

Γαμπρέ, πες στη μητέρα μου,
θα σου δώσει λιχουδιές.
Στον πατέρα μου, θα σου δώσει δώρα.
Τη ψυχή σου να ζωντανέψω, ξέρω.

Γαμπρέ κοιμήσου στο σπίτι μας ως την αυγή,
τη καρδιά σου ξέρω πως να ευχαριστήσω.
Λιοντάρι κοιμήσου στο σπίτι μας ως την αυγή.

Εσύ, επειδή μ' αγαπάς, κύριέ μου,
κύριε προστάτη μου, Σουσίν μου,
εσύ που ευφραίνεις τη καρδιά του Ενλίλ,
άγγιξέ με, με το χάδι σου...

Η Ώρα της Αφύπνισης...

Την ώρα που ο άνθρωπος ζητά πραγματικά να λυτρωθεί απο τα δεσμά του, την ώρα που εχει κατασταλάξει μέσα του, η αλήθεια η δική του. Εχει αντικρύσει κατάματα τον εαυτό του, χωρίς φόβο για τις "αστοχίες και τα λάθη του" είναι η στιγμή που ζητά και τη λύτρωσή του απο την φθορά και την θλίψη της ζωής. Είναι η ώρα που αισθάνεται οτι κουράσθηκε να "παλέυει" η να "μάχεται" σε ενα κόσμο που αμετακίνητα άδικος πάντα θα "στέκεται" σιωπηλός παρατηρητής του, ακόμα και προτρεπτικός σε κάθε τι που θα δοκιμάσει τον ψυχικό του κόσμο, που θα τον φέρει σε σύγκρουση με τον ίδιο τον εαυτό του. Η ώρα που θα αντιμετωπίσει τους φόβους του. Θα πρέπει ίσως να ανατρέψει την εικόνα που ηθελημένα ίσως η και όχι δέχθηκε να "αντιπροσωπεύσει" σε αυτή τη ζωή για πολλούς λόγους. Η ώρα αυτή είναι η Ωρα της Αφύπνισης της ψυχής του. Το εσωτερικό καμπανάκι που τον "ξυπνά απο έναν κόσμο που τον κοίμησε". Εναν κόσμο που τον εμπόδισε να είναι ο εαυτός του ο πραγματικός. Σε ένα κόσμο που τον έμαθε να φοβάται, να πονάει, να μειώνει τον εαυτό του αντί να τον 'αγαπά με τον τρόπο που του χάρισε ο Δημιουργός Του. Υπάρχει όμως στην αποθήκη της μνήμης της ψυχής του, σαν μια παλαιά ταινία που εχει πολύ καιρό να προβληθεί για διάφορους λόγους. Σαν ένα "σκονισμένο αντίγραφο" του εαυτού του απο την ακινητοποίηση του χρόνου. Θολό ίσως και δυσδιάκριτο απο την φθορά. Περιμένει την ώρα της αφύπνισης. Την στιγμή που θα 'ξυπνήσει' σαν σε όνειρο και θα αναζητήσει. Την ώρα που θα καταλάβει οτι πρέπει να θυμηθεί την αγάπη. Την ώρα αυτή θα αναζητήσει τον εαυτό του, να τον γνωρίσει οχι οπως τον "έμαθε" αλλά οπως είναι πραγματικά Η ώρα που θα του αποκαλυφθεί η όψη του η πραγματική.

Η πιο όμορφη γυναίκα .

Η πιο όμορφη γυναίκα είναι αυτή που βλέπει η ίδια, όταν κοιτάζεται στον καθρέφτη της. Μια γυναίκα που επιλέγει τον εαυτό της λάμπει, έχει το δικαίωμα να είναι όμορφη και επιθυμητή, αυτό δεν είναι πρόκληση αυτό είναι τέχνη. Πίσω από το πρόσωπό της υπάρχει μια κρυμμένη ομορφιά που μόνο η αυτοεκτίμηση και η αγάπη για τον εαυτό της μπορούν να αποκαλύψουν. Δεν περιμένει να την επιλέξουν, επιλέγει πρώτα αυτή, δεν προσπαθεί να ευχαριστήσει, αγαπά την ελευθερία της και δεν κρύβεται από κανέναν, λάμπει χωρίς άδεια. Αυτήν την γυναίκα αξίζει να την αγαπάς και να την σέβεσαι... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Κατάθεση ψυχής...

Απόγευμα. Γύριζοντας σπίτι από τη δουλειά, είδα το μήνυμα του. Η καρδιά μου σκίρτησε γιατί  τελευταία τα μηνύματα του είναι σπάνια, όχι δεν παραπονιέμαι, ξέρω πόσα προβλήματα  έχει, τον νοιώθω. Μου λέει θα σου στείλω να διαβάσεις  κάτι και θέλω την γνώμη σου. Άρχισα να διαβάζω,  ήταν μια κατάθεση ψυχής. Ήταν λόγια αγάπης, λόγια καρδιάς,  για μια γυναίκα που δεν είναι μαζί του, αλλά την νοσταλγεί. Η καρδιά μου άρχισε να χτυπάει τρελά, ένοιωσα  μια γλύκα να με συνεπαίρνει, γιατί νόμισα ότι τα έγραφε  για μένα, συνεχίζοντας το διάβασμα κατάλαβα. Ότι 'ήταν για κάποια άλλη γυναίκα από το παρελθόν του, που σίγουρα είχε αγαπήσει και την νοσταλγεί. Δεν ένοιωσα απογοήτευση αντιθέτως, ένοιωσα  υπερηφάνεια. Ένοιωσα τυχερή που αγαπώ ένα  υπέροχο άντρα. Έναν άντρα που δεν ντρέπεται  να εξωτερικεύσει αυτά που νοιώθει. Έναν άντρα, που είχα την τύχη να αγαπήσει και μένα. Φτάνοντας σπίτι σκέφτηκα, ίσως μετά από χρόνια  να γράψει κάτι, έτσι γλυκό και για μένα. Δεν τόλμησα  να τού πω την γκάφα μου. Απλά του είπα είναι υπέροχο,  αυτό με ρώτησε, να του πω την γνώμη μου,  και του είπα την αλήθεια ήταν υπέροχο.  Βλέπεις εξακολουθώ να είμαι τρελά ερωτευμένη  μαζί του και κάθε τι που γράφει ή κάνει νομίζω είναι  για μένα. Να μην τρελαθούμε κιόλας, ζούμε στον εικοστό  πρώτον αιώνα. Οι άνθρωποι έχουν αλλάξει. Ερωτεύονται  εύκολα, αλλάζουν συντρόφους κάθε λίγο.Το θεωρούν φυσικό,  κάτι που δεν μπορώ να κάνω εγώ. Όχι δεν έχω σκουριασμένες  ιδέες, έτσι γεννήθηκα, αθεράπευτα ρομαντική, και έτσι  θα παραμείνω. Για ένα πράγμα δεν μετάνιωσα ποτέ, που  δόθηκα και θα συνεχίσω να δίνομαι σ,αυτόν τον άντρα. Είναι σπάνιο είδος... Το αξίζει!!!!!!  

Αξίζουμε να μας αγαπήσουν...

Ένας από τους μεγαλύτερους παραλογισμούς της εποχής μας, είναι ότι ο καθένας επιβάλλεται να πλησιάζει σε κάποιο απόλυτο πρότυπο ομορφιάς. Από τη δική μας πλευρά, όμως, οφείλουμε να αποδεχτούμε τα όρια της καλής υγείας, προκειμένου να γίνουμε αληθινά ευτυχισμένοι. Δεν πρέπει να λησμονούμε ότι το σώμα μας είναι το μοναδικό που μας έχει δοθεί και οφείλουμε να μάθουμε να το αγαπάμε. Ωστόσο, μπορεί να μην είναι τέλειο, αλλά η τελειότητα δεν αγγίζει το ανθρώπινο είδος. Το σώμα συνδέεται άρρηκτα με την ανθρώπινη ύπαρξη, ένα γεγονός που πολλοί το παραμερίζουν στο βωμό του κέρδους. Στις σχέσεις μας, δεν είναι δυνατό να συμπαθήσουμε ή να αγαπήσουμε έναν άλλον άνθρωπο αν πρώτα δεν λάβουμε την απόφαση να αγαπήσουμε και το σώμα μας. Επιπλέον, οφείλουμε πρώτα να αγαπήσουμε τον εαυτό μας. Αν διαρκώς ανησυχούμε για την εμφάνισή μας, δε θα μπορούμε να δεχτούμε την αγάπη κάποιου άλλου. Διότι, κατά βάθος δεν θα πιστεύουμε ότι αξίζουμε να μας αγαπήσουν. Το γεγονός αυτό οδηγεί σε προβληματική κοινωνική συμπεριφορά. Ακόμη, η έλλειψη εμπιστοσύνης που θα έχουμε για τον άλλο, θα επηρεάσει και τα δικά μας συναισθήματα. Γιατί, κανείς δεν μπορεί να αγαπήσει απόλυτα κάποιον που δεν εμπιστεύεται. Είναι ένας φαύλος κύκλος, μια σίγουρη αποτυχία. Επομένως, δώστε ένα τέλος σε αυτόν τον κύκλο ανησυχίας. Κοιταχτείτε στον καθρέφτη και πείτε είμαι “όμορφη – είμαι ωραίος”. Κάντε το πέντε και δέκα φορές την ημέρα, ωσότου το πιστέψετε αληθινά, ολοκληρωτικά. Τότε, θα νοιώσετε πολύ όμορφα. Διότι, ο εαυτός σας θα έχει επιτέλους κατανοήσει ότι αγαπάτε πραγματικά το πρόσωπο και το σώμα σας. Αυτή είναι η εικόνα που οφείλουμε να έχουμε πρώτα για τον εαυτό μας και έπειτα για τους γύρω μας.

Μικρούλα Μου Γαρδένια... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Στάλα σε μια στιγμή του χρόνου η ζωή μας, 

που ανήμπορα εδώ κι εκεί όπως η θέληση

του ανέμου ορίζει.

Μονάχη της πλανιέται απανεμιά

και ήσυχο  λιμάνι για να βρει.

Να ξαποστάσει να σταθεί γιατί γνωρίζει, 

πως η οργή του ανέμου αίφνης θα κοπάσει.

Πάλι άλμπουρο περήφανα θα ορθώσει,

όπου μαΐστρος ούριος, άγγελος φύλακας

τα κάτασπρα πανιά της θα φουσκώσει,

Σε πέλαγα ξανά γαλήνια θ’ αρμενίσει,

χωρίς ποτέ ξανά  κανείς να την λυπήσει.

Και πάλι η ζωή αν και χωρίς πυξίδα, 

τον δρόμο της ξανά θα διασχίσει.

Μη φοβηθείς. Μονάχη σου σ’ αυτήν

την φουσκοθαλασσιά σαν θα βρεθείς.

Στιγμή μην αισθανθείς πως είσαι μόνη, 

κι αυτό σου φέρει ταραχή.

Κοντά σου είμαι κι εγώ εκεί μαζί.

Κι οι δυο κρατάμε το τιμόνι,

σφιχτά με μια ψυχή.

Να μην σκεφτείς στιγμή, πως μόνη σ’ άφησα. 

Όχι, ποτέ μην το σκεφτείς.

Ποτέ σου μην σκεφτείς πως σε παράτησα. 

Το πονεμένο το σκαρί που επάνω του

αρμένιζες,προσεχτικά ολόγυρα ψηλάφισα.

Κι όταν για το σκαρί μια σιγουριά 

αισθάνθηκα, κάλεσα τους ανέμους να

κοπάσουν, και ήρθα δίπλα σου και κάθισα.

Κι αν ρόδο αισθανθείς που πέσανε 

τα ροδοπέταλά του καταγής

Πως τον πόνο και την θλίψη σου γι αυτό

που σου συνέβη δεν τον ένοιωσε κανείς.

Σκέφτεσαι λαθεμένα.γιατί εκεί μπροστά σου

θα με βρεις, εκεί προσεχτικά σκυμμένα,

να προσπαθώ όλα να τα συνάξω από τη 

γη που ‘ναι πεσμένα, και με χαρά στην

θέση τους ένα προς ένα να τα ξαναβάλω. 

Γιατί στον κόσμο αυτό για μένα

δεν υπάρχει άλλο, ρόδο από τριανταφυλλιά 

φανταχτερό μεγάλο σαν και σένα.

Αν πίστεψες πως δεν σε αγαπούσα,

ακόμη και γι αυτό φταίω εγώ.

Γιατί ποτέ μου δεν κατάφερα μα ίσως

και δεν θέλησα να σου το δείξω,

και μέσα το κρατούσα στην ψυχή, 

καλά κρυμμένο μυστικό, αφού έτσι έχω

μάθει τον δικό μου να προτάσσω εαυτό.

Κι αν τώρα θλίψη αισθάνεσαι για κάτι 

που μονάχα εσύ το ξέρεις, χέρι σου απλώνω

όπως πάντα  για να πιάνεσαι γερά από αυτό.

Μα και να καταφέρεις χαρούμενη ξανά να αισθανθείς,

και ποτέ στο εξής να μην ξανασκεφτείς, πως είσαι μόνη.

Ανέμελα θέλω να γελάς,  και δίπλα σου πως είμαι εγώ,

ποτέ δεν πρέπει αυτό να το ξεχνάς.

Μια μέρα η μαμά δεν θα σου τηλεφωνεί πια.

Στη σκέψη και μόνο ότι η μητέρα μας κάποια στιγμή θα φύγει από τη ζωή μας τρομάζει και μας πονά. Γι' αυτό και πρέπει να αξιοποιούμε τον χρόνο που μας απομένει μαζί της, να της δείχνουμε την εκτίμησή μας και να προσπαθήσουμε να δημιουργήσουμε μαζί της ακόμα πιο όμορφες αναμνήσεις. Μικρές πράξεις φροντίδας και αγάπης μπορούν να σημαίνουν πολλά. Αυτή η δημοσίευση που αλιεύσαμε από τη σελίδα Άγγιγμα Ψυχής μάς υπενθυμίζει πόσο αμείλικτος είναι ο χρόνος και πόσο σημαντικό είναι να προσέχουμε τους γονείς μας.  Μια μέρα η μαμά δεν θα σου τηλεφωνεί πια. Μια μέρα θα εύχεσαι να ζούσε περισσότερες μέρες για να απολαύσεις τον χρόνο σου μαζί της. Μια μέρα θα σταματήσει να σου λέει να σταματήσεις τα βίτσια σου. Μια μέρα θα σταματήσει να σου δίνει τις συμβουλές που πιστεύει ότι είναι σωστές για σένα. Μια μέρα θα βρεις εκείνο το σπίτι όπου πάντα σε περίμενε με ένα φλιτζάνι ζεστό καφέ κατά την άφιξή σου,αδειο. Μια μέρα η φωνή της δεν θα ακούγεται πια. Μια μέρα θα υπάρχουν μόνο αναμνήσεις. Ο χρόνος κυλά γρήγορα και δεν περιμένει Τίποτα και κανέναν. Και εκείνη τη μέρα θα νιώσεις ένα κενό τόσο μεγάλο που τίποτα και κανείς δεν θα μπορεί να γεμίσει... web.

Στο εστιατόριο...

Ένας άντρας έφερε τον πατέρα του σε ένα εστιατόριο για να απολαύσει ένα νόστιμο δείπνο. Ο πατέρας του ήταν αρκετά μεγάλος, και έτσι, λίγο αδύναμος επίσης. Ενώ έτρωγε, λίγο φαγητό έπεσαν φαγητά στο πουκάμισο και το παντελόνι του. Πολλοί πελάτες παρακολούθησαν τον γέρο με τα πρόσωπά τους γεμάτα αηδία, αλλά ο γιος του παρέμεινε σε απόλυτη ηρεμία. Μόλις και οι δύο τελείωσαν να τρώνε, ο γιος, χωρίς να δείχνει ντροπιασμένος, βοήθησε με απόλυτη ηρεμία τον πατέρα του να σηκωθεί και τον πήγε στο μπάνιο. Καθάρισε τα αποφάγια του φαγητού από το πρόσωπό του, και προσπάθησε να πλύνει τους λεκέδες από τα ρούχα του, με αγάπη έπλυνε τα γκρίζα μαλλιά του και τελικά έβαλε και τα γυαλιά του. Στην έξοδο από το μπάνιο, μια βαθιά σιωπή κυριάρχησε και όλοι ήταν εξοργισμένοι με τον τρόπο που έτρωγε αυτός ο άνθρωπος και αναρωτιόνταν πώς μπορούσε ο γιος του να τον κάνει τόσο γελοίο δημόσια μέσα σε ένα εστιατόριο. Τα μόνα πράγματα που ένιωσαν ήταν ψίθυροι, γέλια και κοροϊδία. Ο γιος τότε πήγε για να πληρώσει το λογαριασμό, αλλά πριν φτάσει στο ταμείο, ένας άνθρωπος, προχωρημένης ηλικίας, πήρε ένα τριαντάφυλλο από το βάζο και προχώρησε ανάμεσα στους πελάτες στο γιο του ηλικιωμένου:" δεν φαίνεται να έχετε αφήσει κάτι εδώ?" Ο νεαρός απάντησε," Όχι, δεν άφησα τίποτα. Έτσι ο γέρος είπε:" ναι άφησες κάτι! Άφησες εδώ ένα μάθημα για κάθε παιδί, και μια ελπίδα για κάθε γονιό!". όλο το εστιατόριο σε εκείνο το σημείο παρέμεινε σιωπηλό και πολλοί ένιωσαν ντροπή που κορόιδευαν και έκριναν τον ηλικιωμένο άνθρωπο και τον γιο του. Μια από τις μεγαλύτερες τιμές που υπάρχουν, είναι να μπορείς να προσέχεις αυτούς τους γέροντες, τους γονείς μας, τους ίδιους που θυσίασαν τη ζωή τους, τον χρόνο τους και τα χρήματά τους για εμάς... web.

Ὁ κυρ Βοριᾶς...

Ὁ κυρ Βοριᾶς παράγγειλεν οὕλω τῶν καραβιῶνε … Καράβια π’ ἀρμενίζετε, κάτεργα ποὺ κινᾶτε, ἐμπᾶτε στὰ λιμάνια σας γιατί θὲ νὰ φυσήξω»… Αὐτὰ τὰ λέγει ὁ κυρ Βοριᾶς ἅμα εἶναι θυμωμένος τὸ χειμῶνα. Μὰ τὸ καλοκαίρι εἶναι στὰ καλά του καὶ εἶναι ἥμερος καὶ χαρούμενος. Φυσᾶ καὶ δροσίζεται ἡ πλάση, λαμποκοπᾶ ὁ ἥλιος κι οἱ θάλασσές μας μοσκοβολᾶνε. Γεμίζουνε τὰ πέλαγα μὲ ἀφρισμένα κύματα ποὺ τὰ σαλαγᾶ σὰ πρόβατα ὁ παλληκαρὰς ὁ τσομπάνος ὁ κυρ Βοριᾶς. Οἱ ἀφροὶ πλέβουνε ἀπάνω στὰ μαβιὰ νερὰ ποὺ ἀναταράζουνται μὲ βουὴ καὶ ρεματίζουνε ἀνάμεσα στὶς στεριὲς καὶ στὰ νησιά. Κατεβαίνω στὴν ἀκροθαλασσιά … Οἱ θάλασσες χτυπᾶνε μὲ βρόντο στὶς πέτρες κι οἱ ἀφροὶ μὲ ραντίζουνε. Ἡ ἁρμύρα γεμίζει τὸν ἀγέρα σὰν ἀψὺ πιοτό. Τό ‘να κῦμα ἔρχεται πάνω στ’ ἄλλο καὶ σηκώνει τὴν ἄσπρη κεφαλή του. Κάθε τόσο φτάνει στὴ στεριὰ μιὰ θάλασσα πιὸ θυμωμένη καὶ πιὸ μεγάλη ἀπὸ τὶς ἄλλες σὰν κριάρι ἀνάμεσα στὰ πρόβατα καὶ ρίχνεται ἀπάνω στὸ βράχο καὶ σκορπᾶ μὲ βόγγο. Ἀπὸ τὴ ἄβυσσο ἀνεβαίνει ἕνα μυστήριο, μ’ ὅλο ποὺ λάμπει ὁ ἥλιος. Τώρα πιὰ ἔχει φτάξει παντοῦ ὁ κυρ Βοριᾶς κι ὅλη ἡ πλάση πανηγυρίζει. Τὰ καράβια ἀρμενίζουνε γρήγορα μὲ τὰ πανιὰ φουσκωμένα ἀπὸ τὸν ἀγέρα καὶ διασταυρώνουνε τὸ’να τ’ ἄλλο. Ἄλλα πᾶνε καταπάνω στὸν καιρό, ἄλλα πρύμα, ἄλλα κατάπρυμα. Κοντὰ στὶς στεριὲς βλέπεις καὶ καμιὰ βαρκούλα μὲ τὸ πανάκι της ποὺ τσαλαβουτᾶ σὰ πάπια. Στὸ ἀκροθαλάσσι εἶναι ἕνα ρημοκλήσι. Τὸ κῦμα χτυπᾶ στὰ θεμέλια του, ραντίζει τὴ χυβάδα στ’ ἃγιο βῆμα καὶ δυὸ βάρκες ποὺ’ναι τραβηγμένες ὄξω γεμᾶτες φύκια. Μπαίνω μέσα καὶ κάνω τὸ σταυρό μου. Τὰ παλιὰ εἰκονίσματα στέκουνται ἀπὸ πολλὰ χρόνια στὸ εἰκονοστάσι ποὺ’ναι καρφωμένο μὲ ξύλινες καβίλιες. Ὁ Ἃγιος Νικόλας κάθεται στὸ θρονί του, ταπεινὸς καὶ καλοκἄγαθος, ντυμένος μὲ τὰ δεσποτικά του, μὲ κοντὰ γένια, ἠλιοψημένος σὰ θαλασσινός. Μὲ τὸ’να χέρι του βλογᾶ τὸν κόσμο καὶ μὲ τό ἄλλο βαστᾶ ἀνοιχτὸ τὸ Εὐαγγέλιο ποὺ γράφει: «Δεῦτε πάντες οἱ κοπιῶντες καὶ πεφορτισμένοι κ’αγὼ ἀναπαύσω ὑμᾶς. Κάθουμαι κάμποση ὥρα σ’ ἕνα στασίδι κι ἀκούγω τὸν ἀγέρα ποὺ βουίζει καὶ τραβᾶ τὸ ἴσιο χωρὶς νὰ ψέλνει κανένας. Ὁ Ἃη Νικόλας μὲ κοιτᾶ μὲ τὴν ἥμερη ματιά του. Στὴ διπλανὴ θυρίδα κάθεται ἡ Παναγία ἡ Ὁδηγήτρια, συλλογισμένη, πικραμένη καὶ βαστᾶ στὴν ἀγκαλιά της τὸ Χριστὸ ποὺ βλογᾶ τὸν κόσμο. Κάνω πάλι τὸ σταυρό μου καὶ βγαίνω ἔξω. Οἱ σκοῖνοι μοσκοβολᾶνε. Ὁ κυρ Βοριᾶς σαλαγᾶ τὰ ἄσπρα τὰ πρόβατά του, ποὺ γεμίζουνε τὸ πέλαγο καὶ περπατᾶνε ὅπου γυρίσεις καὶ τηράξεις. Καράβια καὶ καΐκια ἀρμενίζουνε ἀνάμεσα σ’ αὐτὰ τὰ πρόβατα δροσολογημένα ἀπὸ τὸ μελτέμι τοῦ Δεκαπενταύγουστου. Ἥμερος καιρός, ἥμερη πλάση, ὅλα ἥμερα στὴν ἁγιασμένη Ἑλλάδα, «εἰκόνα πραότητος» σὰν τὸν ἅγιο Νικόλα, ὅλα φτωχὰ κι ἁπλὰ μὰ πλούσια – «τῇ πτωχείᾳ τὰ πλούσια»... Δημοτικό τραγούδι.

Άνθρωποι...

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν αξίζουν να τους θυμάσαι. Οι εικόνες και οι αναμνήσεις τους πρέπει να σβηστούν από το μυαλό σου. Να συμπεριφέρεσαι σαν να μην υπήρξαν ποτέ. Οι άνθρωποι πάντα ανησυχούν πολύ για το πώς τους βλέπουν οι άλλοι, αλλά το πιο σημαντικό ερώτημα που πρέπει να τεθεί είναι πώς βλέπεις εσύ τον εαυτό σου. Η θλίψη μπορεί να κάνει τις λέξεις να κρυφτούν, τις φωνές να σπάσουν και την ψυχή να υποχωρήσει στη σιωπή της. Όταν έχεις μια υγιή εικόνα για τον εαυτό σου, δεν έχει πραγματικά σημασία πώς σε βλέπουν οι άλλοι. Όταν έχεις θετικές σχέσεις, οι σκέψεις σου θα είναι πιο θετικές και αυτό θα οδηγήσει σε περισσότερες θετικές δράσεις και στη ζωή σου.  Ποτέ μην συμβιβάζεσαι με έναν φίλο, βεβαιώσου ότι ένα άτομο είναι στη ζωή σου για καλό λόγο και ότι όλες οι σχέσεις στις οποίες συμμετέχεις είναι εξίσου καλές. Σταμάτα να περιμένεις το τρένο πρέπει να συνειδητοποιήσεις ότι το τρένο είσαι εσύ. Όποιος θέλει να ταξιδέψει μαζί σου, πρέπει να έχει πάντα μια θέση δίπλα σου. Όποιος δεν θέλει είναι ελεύθερος να παραμείνει στον σταθμό... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Θυμήσου τα όριά σου...

Είναι στιγμές που καταλαβαίνεις ότι υπάρχουν πράγματα που δεν μπορείς να κάνεις, πράγματα που δεν μπορείς να έχεις, πράγματα που δεν μπορείς πάρα μονο να τα λαχταρησεις. Γιατί δεν υπάρχει τίποτα που δεν μπορείς να ονειρευτείς. Το τι κρύβεται πίσω σου και τι βρίσκεται μπροστά σου, ωχριά σε σύγκριση με το τι βρίσκεται μέσα σου. Να θυμάσαι, το εξωτερικό κέλυφος μας είναι μόνο το κελί μας και εσύ είσαι αυτός που είσαι, εξαιτίας του τι έχει συμβεί στο παρελθόν. Μάθε από αυτό, πάρε δύναμη από αυτό, άφησε το να σε αλλάξει προς το καλύτερο, κοίτα προς το μέλλον. Μόνος σου πρέπει να ζήσεις τη δοκιμασία σου στο έπακρον για να βγεις νικητής. Το μόνο που χρειάζεσαι είναι ένα πράγμα να μην επιτρέψεις σε κανέναν να φωλιάσει μέσα σου και σε καμία αμφιβολία να βρει έδαφος ν’ αναπτυχθεί. Εάν είσαι δοτικός άνθρωπος, θυμήσου τα όριά σου.