Όταν η Ιστορία Ματώνει Ξανά στο Πεζοδρόμιο. Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Υπάρχουν ημερομηνίες που δεν ανήκουν στα ημερολόγια μα στη συνείδηση ενός λαού. Κάθε Νοέμβρη οι δρόμοι της Αθήνας γεμίζουν βήματα ανθρώπων που περπατούν για να θυμούνται πως η ελευθερία δεν χαρίστηκε μα κατακτήθηκε. Όμως όταν η μνήμη συναντά την ωμή βία όταν το γκλομπ γίνεται η μοναδική απάντηση σε ένα αίτημα για αξιοπρέπεια τότε η ίδια η Δημοκρατία δοκιμάζεται. Οι γραμμές που ακολουθούν είναι μια κατάθεση ψυχής για όσα είδαμε όσα πονέσαμε και όσα δεν πρέπει ποτέ να συνηθίσουμε. Κάθε Νοέμβρη οι δρόμοι της Αθήνας γεμίζουν ανάσες. Είκοσι πέντε χιλιάδες ψυχές βγαίνουν στο φως κουβαλώντας στα βήματά τους το βάρος μιας ιστορίας που αρνείται να σκονιστεί στα βιβλία. Πενήντα τρία χρόνια μετά η μνήμη του Πολυτεχνείου δεν είναι μια τυπική επέτειος είναι ένας ζωντανός παλμός που ζητά δικαιοσύνη ψωμί παιδεία και ελευθερία. Κι όμως, για άλλη μια φορά η γιορτή της μνήμης βάφτηκε με γκρίζο καπνό και οργή. Οι ψυχρές ανακοινώσεις μίλησαν για αριθμούς είκοσι τρεις προσαγωγές τέσσερις συλλήψεις πέντε τραυματίες  δύο αστυνομικοί και τρεις γυναίκες στο νοσοκομείο. Μα πίσω από τους αριθμούς κρύβονται πρόσωπα ανάσες κομμένες και εικόνες που δεν χωρούν σε κανένα δελτίο τύπου. Γιατί καμία στατιστική δεν μπορεί να σβήσει εκείνο το βίντεο που πάγωσε τις οθόνες και τις καρδιές μας. Το χέρι της εξουσίας να σηκώνεται βίαιο ανεξέλεγκτο πάνω στο σώμα μιας γυναίκας. Μια εικόνα ωμή που γκρεμίζει κάθε ψευδαίσθηση περί τάξης και ασφάλειας και γυμνώνει την αλήθεια της κρατικής καταστολής. Όταν η δύναμη που ορκίστηκε να προστατεύει τον πολίτη μετατρέπεται σε τυφλό μένος όταν η στολή γίνεται ασπίδα για την αυθαιρεσία τότε το πρόβλημα δεν είναι πια ένα μεμονωμένο περιστατικό. Είναι μια βαθιά πληγή στο σώμα της κοινωνίας. Σίγουρα οι αψιμαχίες στους δρόμους δεν έχουν ποτέ μόνο μία όψη, και ο πόνος του τραυματισμού βαραίνει όποιον κι αν χτυπήσει. Όμως η Δημοκρατία δεν μετριέται με το πόσο σκληρά χτυπά αλλά με το πόσο αντέχει να ακούει. Και οι έρευνες που διατάσσονται εκ των υστέρων όταν τα φώτα σβήσουν και η οργή καταλαγιάσει συχνά μοιάζουν με στάχτη στα μάτια μιας κοινωνίας που διψά για πραγματική λογοδοσία. Δεν γεννηθήκαμε για να σκύβουμε το κεφάλι μπροστά στον φόβο ούτε για να μετράμε τα δικαιώματά μας με τα χτυπήματα ενός γκλομπ. Η φωνή του δρόμου δεν φιμώνεται γιατί κουβαλά μέσα της την ίδια την ανάγκη του ανθρώπου να αναπνέει ελεύθερος. Η ιστορία δεν γράφεται στα γραφεία των ανακοινώσεων μα στα πεζοδρόμια εκεί που η αξιοπρέπεια στέκεται όρθια απέναντι στην ωμή δύναμη. Κι όσο υπάρχουν άνθρωποι που αρνούνται να συνηθίσουν τη βία και να σιωπήσουν μπροστά στο άδικο, το μήνυμα εκείνου του Νοέμβρη θα μένει ζωντανό αδάμαστο και φωτεινό.... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Εσύ και η φωτιά μου... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Υπάρχουν στιγμές που ο έρωτας παύει να είναι απλώς μια λέξη και γίνεται ανάσα που σε καίει. Είναι εκείνη η σπάνια ώρα που οι άμυνες λυγίζουν, το μυαλό παραδίνεται και η ψυχή ζητάει να ενωθεί με μια άλλη, χωρίς φίλτρα και χωρίς φόβο. Οι γραμμές που ακολουθούν είναι μια κατάθεση ψυχής και σώματος, αφιερωμένη σε εκείνη τη γυναίκα που κάνει τα πάντα μέσα σου να φλέγονται.

Είναι νύχτες που ο θόρυβος της πόλης σωπαίνει και η μοναξιά βαραίνει το στήθος, μέχρι τη στιγμή που συναντώ το βλέμμα σου. Εκείνο το βλέμμα που μου κόβει την ανάσα και ανατρέπει κάθε μου βεβαιότητα. Στα χρόνια που ζούμε, μάθαμε να μετράμε τα αισθήματα με ζυγαριά. Μα ο αληθινός, παλλόμενος έρωτας για εσένα δεν χωράει σε ισολογισμούς, ούτε σε προσεκτικές αποστάσεις. Είναι μια βουτιά στο κενό χωρίς δίχτυ ασφαλείας, μια ακατανίκητη φωτιά που καίει τα σωθικά και με λυτρώνει την ίδια στιγμή.
Σε αγαπώ χωρίς να περιμένω και χωρίς να απαιτώ αντάλλαγμα. Απλώς ευχαριστώ που μέσα από εσένα αποκαλύπτω τον αληθινό μου εαυτό, αφήνοντας πίσω κάθε φόβο και κάθε άμυνα που κρατούσα μια ζωή. Γιατί η αληθινή σου γοητεία δεν κρύβεται σε επιτηδευμένα στολίδια. Βρίσκεται στην ατόφια απλότητά σου, στο βάθος της προσωπικότητάς σου, στον τρόπο που με κοιτάζεις και μου λύνεις τα χέρια, γδύνοντας πρώτα το μυαλό μου. Όλα τα υπόλοιπα, οι ψίθυροι στο σκοτάδι, τα αχόρταγα χάδια, οι νύχτες που φλέγονται, έρχονται αργότερα σαν φυσική, αναπόφευκτη συνέχεια αυτής της αλήθειας.
Έχω κουραστεί από την υποκρισία των ανθρώπων που σε πλησιάζουν μόνο όσο τους είσαι χρήσιμος, κι ύστερα σβήνουν σαν φθηνά κεριά μόλις στερέψει το όφελός τους. Εγώ δεν ζητώ τέτοιες χλιαρές, ξένες αγκαλιές. Εγώ χρειάζομαι εσένα. Μια γυναίκα να μιλήσω, να ανοίξω την ψυχή μου διάπλατα χωρίς τον φόβο της κριτικής, να αφήσω τις σκέψεις μου να μπλεχτούν με τις δικές σου πριν ακόμα μπλεχτούν τα σώματά μας. Κι αν είσαι μακριά, δεν με νοιάζει. Κάπου, σε κάποιο σταυροδρόμι του χρόνου, θα βρεθούμε. Θα συναντηθούν οι ανάσες μας και θα σβήσουν κάθε χιλιόμετρο.
Υπάρχουν, βλέπεις, αγάπες που σε σημαδεύουν ανεξίτηλα, ακόμα κι αν πέρασαν σαν καλοκαιρινή καταιγίδα, όχι για να μείνουν, μα για να σου διδάξουν ποιος είσαι. Μα εσύ είσαι αλλιώς. Είσαι για πάντα εσύ, αυτό το σχεδόν ακατανόητο συναίσθημα, υπέροχο, γλυκό και άυλο, που όμως γίνεται καυτή σάρκα και ηλεκτρισμός μόλις πλησιάσεις. Είσαι η ομιχλώδης ανάμνηση του γαλάζιου ουρανού μου και της δικής σου γης, άγριας και αδάμαστης, που διψά να κατακτηθεί χωρίς ποτέ να υποταχθεί.
Είναι εκείνη η ιερή, βασανιστικά γλυκιά στιγμή που πέφτουν τα ρούχα σου και μαζί τους κάθε μας συστολή. Όταν τα χείλη μου βρίσκουν τον δρόμο τους στο σκοτάδι, καυτά και διψασμένα, εξερευνώντας κάθε σπιθαμή του λαιμού και του στήθους σου. Όταν τα δάχτυλά μου χάνονται στα μαλλιά σου και γλιστρούν αργά στις καμπύλες του γυμνού σου δέρματος, νιώθοντας το ρίγος να διαπερνά το κορμί σου. Εκεί όπου οι ανάσες μας βαραίνουν, οι καρδιές μας χτυπούν σαν τρελές στον ίδιο ρυθμό, και τα σώματά μας γίνονται ένα, ιδρωμένα, παραδομένα απόλυτα στην ηδονή και την ένωση, μέχρι να χαθεί κάθε όριο ανάμεσα στο εγώ και στο εσύ.
Ανάμεσα σε τόσες ημιτελείς ιστορίες που άφησα πίσω μου, δεν θέλω πια να είμαι ανάμνηση. Θέλω να είμαι το παρόν σου, η ανάσα σου, το άγγιγμα που ξυπνά κάθε πόρο του κορμιού σου, κι εσύ να συνεχίσεις να είσαι τα πάντα μου. Πάνω απ' όλα, θέλω να σε αγαπώ και να σε ποθώ σαν να είναι το μόνο πράγμα που ξέρω να κάνω σε αυτόν τον κόσμο. Να σου δίνω το κορμί μου, την ψυχή μου, τον χρόνο μου, χωρίς φειδώ, χωρίς ντροπή και χωρίς πισωγυρίσματα.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, όταν πέσουν οι μάσκες και σβήσουν τα φώτα, όλα αποκτούν επιτέλους νόημα. Τίποτα δεν έχει σημασία, παρά μόνο η αγάπη και εκείνη η βαθιά, σαρκική και ψυχική σύνδεση μαζί σου. Θα μετρηθώ μόνο από το πόσο βαθιά αφέθηκα, από το πώς άγγιξα την ψυχή και το σώμα σου, και από τη φωτιά που άναψα μέσα σου πριν φύγω.
Κλείνοντας τούτες τις γραμμές, ας μείνει μόνο η αλήθεια του αγγίγματος. Ο έρωτας δεν ζητάει άδεια για να υπάρξει, ούτε εξηγήσεις για να μείνει. Αρκεί να τολμήσεις να αφεθείς ολόκληρος, ψυχή τε και σώματι, σε εκείνη τη μία γυναίκα που κάνει τη ζωή σου να αξίζει κάθε της ανάσα... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Δεν Είναι Πια Μόνη... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Υπάρχουν κείμενα που δεν γράφονται με μελάνι μα με το αίμα τον ιδρώτα και τα αθόρυβα δάκρυα αιώνων. Η κακοποίηση της γυναίκας δεν είναι απλώς μια είδηση στις οθόνες μας, είναι μια ανοιχτή πληγή που ξεκινά από την ενοχή που της φόρτωσαν από παιδί και φτάνει μέχρι το τελευταίο μοιραίο χτύπημα πίσω από κλειστές πόρτες. Οι γραμμές που ακολουθούν είναι μια κραυγή ενάντια στη σιωπή ένας φόρος τιμής σε κάθε γυναικείο σώμα που άντεξε και ένα χέρι απλωμένο σε όποια παλεύει ακόμη να βγει στο φως.
Γυναίκα που σε πέταξαν αιώνες στα αζήτητα της ιστορίας αφού πρώτα φρόντισαν να σε πείσουν πως έφταιγες εσύ για όλα. Για το βλέμμα που προκάλεσες για το ρούχο που φόρεσες για τη φωνή που ύψωσες ακόμα και για το χέρι που σηκώθηκε να σε χτυπήσει. Κοίτα αυτό το σώμα που τόσο κακοποίησαν και τόσο αχάριστα εκμεταλλεύτηκαν. Αυτά τα λεπτά χέρια τα χοντροκομμένα που καθαρίζουν σιδερώνουν ξεσκατώνουν που κρατούν όρθια ολόκληρα σπιτικά. Αυτά τα δυνατά χέρια απο την αρθρίτιδα διαλυμένα που αγγίζουν τρυφερά ράβουν πληγές, πληκτρολογούν και παλεύουν για το μεροκάματο. Αυτά τα λεπτά πόδια τα στραβοκάνικα που περπατούν χιλιόμετρα μέσα στη βροχή για το σχολείο για τη δουλειά για το ψωμί. Αυτά τα παχιά πόδια τα ντροπιασμένα απο τα ξένα βλέμματα που τα στίζει ο φλεβίτης τα μωλωπισμένα απο τα κλωτσήματα της σιωπής. Αυτό το εφηβικό στήθος το γαλακτοφόρο που τροφοδοτεί τη ζωή και απ’ την ηδονή αναρριγεί. Αυτό το λιπόσαρκο στήθος το σακουλιασμένο που το πετσοκόβουν το φαρμακώνουν και το καταδικάζουν μόλις πάψει να υπηρετεί τις φαντασιώσεις τους. Αυτό το γέρικο πρόσωπο το πρησμένο απο το κλάμα που το κρύβουν πίσω από κλειστά παντζούρια και το κακολογούν. Αυτό το τέλειο πρόσωπο το μακιγιαρισμένο που το αποθεώνουν το ιδεολογικοποιούν μα στην ουσία το θέλουν άφωνο υπάκουο διακοσμητικό.
Δεν έχω φόβο πια, είπε εκείνη. Είμαι έτοιμη να καταβροχθίσω το ζώο που σπαράζει μέσα μου να τυλίξω το δέρμα του σ’ ένα χαρτί και να το ταχυδρομήσω πίσω στον δολοφόνο. Έχω κάνει πρόοδο είπε, θα μπορούσα να γίνω παράδειγμα για παράδειγμα ένα λάθος. Και πόσες φορές δεν ένιωσες αυτά τα πόδια να περπατούν κοφτά ασθματικά γρήγορα στο σκοτάδι της νύχτας προσπαθώντας να μην προδώσουν τον τρόμο. Και αυτά τα χέρια να σφίγγουν τα κλειδιά ανάμεσα στα δάχτυλα σε στάση μάχης έτοιμα να υπερασπιστούν τη ζωή σου ενώ τα δάχτυλα τρέμουν καθώς σχηματίζουν ένα νούμερο στο κινητό. Αυτό ήταν αυτό είναι μα δεν πρέπει να είναι πια μία γυναίκα.
Άκουσέ με καλά εσύ που διαβάζεις αυτές τις γραμμές πίσω από το φόβο σου. Η ντροπή δεν γράφεται πάνω στο δέρμα σου ανήκει αποκλειστικά σε εκείνον που σηκώνει χέρι σε εκείνον που απειλεί σε εκείνον που σε ταπεινώνει. Η ζωή σου δεν χωράει σε φωνές σκληρές ούτε σε κλειδωμένα δωμάτια. Είναι δικό σου αναφαίρετο δικαίωμα το φως ο καθαρός αέρας το γέλιο και οι χαρές. Μην πιστέψεις ποτέ πως είσαι αδύναμη πως δεν θα τα καταφέρεις μόνη ή πως έτσι είναι η μοίρα. Καμία κακοποίηση δεν είναι αγάπη καμία ζήλια δεν είναι πάθος και καμία συγγνώμη μετά το χτύπημα δεν είναι αληθινή. Σήμερα ίσως κλαις γονατισμένη μα αύριο πρέπει να σηκώσεις το βλέμμα ψηλά στον ουρανό. Δεν είσαι μόνη. Όποια τολμά να φύγει ας ξέρει πως εκεί έξω υπάρχει χέρι ανοιχτό, ζεστό, υπάρχουν άνθρωποι, φωνές και καταφύγια έτοιμα να σε αγκαλιάσουν και να σε προστατεύσουν. Γιατί αλήθεια να κρυφτείς πού; Υπόγειο δεν έχουμε χωράφια δεν υπάρχουν για χιλιόμετρα και αν πας σε άλλη πόλη σκύβοντας το κεφάλι τα ίδια ακριβώς θα πάθεις όσο το τέρας κυκλοφορεί ελεύθερο και ατιμώρητο. Αν δεν είσαι εσύ σήμερα θα είναι αύριο. Κι αν γλιτώσεις εσύ θα είναι η κόρη σου. Η αδερφή σου. Η φίλη σου. Και μετά ξανά από την αρχή τον επόμενο μήνα στις ίδιες ειδήσεις με τα ίδια δάκρυα. Δεν υπάρχει μέρος πάνω στη γη που να χωράει να μας κρύψει όλες.
Γι αυτό σου λέω. Σήκω. Ετοιμάσου. Μίλα. Φύγε. Γιατί αλλιώς η ιστορία γράφεται πάντα με το ίδιο, μαύρο τέλος. Με φίλησε και όταν πια με άφησε είπε σε όλους πού ανήκω. Το αίμα ήταν δικό μου, λέκιασε το πουκάμισο. Τώρα δεν έχει ρούχο να βάλει στην κηδεία εκεί που όλοι του εύχονται με περισσή υποκριτική θλίψη. Ζωή σ’ εσένα… (χωρίς εμένα πια). Καμία γυναίκα δεν ανήκει σε κανέναν. Δεν γεννήθηκε για να γίνει στατιστική ούτε λεκές σε ένα πουκάμισο ούτε ένα ακόμη όνομα σε μια λίστα που ξεχνιέται την επόμενη μέρα. Κάθε φορά που μια γυναίκα σπάει τη σιωπή της σπάει μαζί και μια αλυσίδα για όλες τις επόμενες. Βγες στο φως. Η ζωή σου σού ανήκει... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Η αληθινή νίκη... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Υπάρχουν στιγμές που η καθημερινότητα σε παρασύρει σαν ορμητικό ποτάμι και ξεχνάς ποιος είσαι και πού πηγαίνεις. Μέσα στον θόρυβο τις απαιτήσεις και τα αμέτρητα πρέπει που φορτωνόμαστε χάνουμε συχνά την ουσία κυνηγώντας επιβεβαιώσεις που δεν γεμίζουν ποτέ την ψυχή. Οι σκέψεις που ακολουθούν είναι μια μικρή στάση για ανάσα μια υπενθύμιση για το τι σημαίνει να στέκεσαι όρθιος και αληθινός σε έναν κόσμο που λατρεύει το φαίνεσθαι.
Ζούμε σε μια εποχή που μας έμαθε να σπαταλάμε τις μέρες μας σε ανούσιες βιτρίνες κυνηγώντας φαντάσματα και χειροκροτήματα ανθρώπων που, στην πραγματικότητα δεν νοιάζονται για εμάς. Ξοδεύουμε κομμάτια της ψυχής μας προσπαθώντας να χωρέσουμε σε ξένα καλούπια να αποδείξουμε την αξία μας μέσα από τίτλους αριθμούς και εφήμερες λάμψεις που σβήνουν μόλις πέσει το σκοτάδι. Τρέχουμε λαχανιασμένοι στους δρόμους της πόλης μετρώντας βήματα λογαριασμούς και υποχρεώσεις λες και η ζωή είναι μια ατελείωτη λίστα που περιμένει να διαγραφεί.
Όμως η ζωή αλλάζει ριζικά τη στιγμή που παίρνεις τη μεγάλη απόφαση να σταματήσεις να κυνηγάς ότι εντυπωσιάζει τους άλλους και αρχίζεις να χτίζεις πέτρα την πέτρα αυτό που σε κάνει να νιώθεις αληθινά περήφανος για τον εαυτό σου. Είναι εκείνη η ευλογημένη ώρα της ωριμότητας που πίνεις τον πρωινό σου καφέ στη σιωπή κοιτάζεσαι στον καθρέφτη χωρίς βιασύνη πετάς από πάνω σου τις μάσκες και τα περιττά βάρη και επιλέγεις να ζήσεις χωρίς συμβιβασμούς. Γιατί στο τέλος της ημέρας όταν κλείνει η πόρτα του σπιτιού σου και σβήνουν τα φώτα του δρόμου δεν έχει καμία σημασία πόσο ψηλά έφτασες στα μάτια του κόσμου αλλά πόσο καθαρό είναι το βλέμμα σου όταν μένεις μόνος με τη συνείδησή σου.
Αυτός ο δρόμος απαιτεί τρία πράγματα που δεν αγοράζονται σε καμία αγορά του κόσμου. Απαιτεί κομψότητα στην παρουσία σου όχι μέσα από ακριβά ρούχα και επιτηδευμένους τρόπους αλλά μέσα από το ήθος το ζεστό βλέμμα σε έναν άγνωστο που κουβαλάει το δικό του βουβό φορτίο τον σεβασμό και την αξιοπρέπεια με την οποία στέκεσαι απέναντι στους ανθρώπους. Απαιτεί πειθαρχία στο μονοπάτι σου εκείνη την αθόρυβη καθημερινή συνέπεια του ανθρώπου που δεν λυγίζει στην πρώτη φουρτούνα που κρατάει τον λόγο του όταν οι υποσχέσεις δεν αξίζουν πια τίποτα και φροντίζει τους δικούς του ανθρώπους σαν να είναι ολόκληρο το σύμπαν. Και πάνω απ όλα απαιτεί γαλήνη στην ψυχή σου. Εκείνη τη βαθιά αδιαπραγμάτευτη εσωτερική ειρήνη που γεννιέται όταν ξέρεις πως έδωσες ότι καλύτερο είχες αγάπησες αληθινά συγχώρεσες χωρίς έπαρση και δεν πρόδωσες ποτέ τις αρχές σου.
Άφησε λοιπόν τους άλλους να καίγονται στον θόρυβο και τη ματαιοδοξία τους. Εσύ κράτα γερά το τιμόνι στα χέρια σου. Άνοιξε το παράθυρο να μπει καθαρός αέρας περπάτα με το κεφάλι ψηλά και φρόντισε η πορεία σου να αφήνει πίσω της φως αλήθεια και ουσία.
Κλείνοντας τούτες τις γραμμές, ας κρατήσουμε μια απλή, αδιαπραγμάτευτη αλήθεια. Η μεγαλύτερη νίκη στη ζωή δεν είναι να κατακτήσεις τον κόσμο, αλλά να μην χάσεις τον εαυτό σου προσπαθώντας να τον κερδίσεις. Να κοιμάσαι τα βράδια με ήσυχη τη συνείδησή σου ξέροντας πως έζησες αυθεντικά, χωρίς πανοπλίες και χωρίς ενοχές... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Το κερί της μνήμης... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Ο χρόνος έχει έναν παράξενο τρόπο να κυλά σβήνοντας σιγά σιγά τον θόρυβο της επικαιρότητας και αφήνοντας πίσω μόνο όσα σημάδεψαν βαθιά την ψυχή μας. Υπάρχουν όμως πληγές που δεν κλείνουν όσοι μήνες κι αν περάσουν. Πληγές που γίνονται συλλογική μνήμη ευθύνη και υπόσχεση. Οι γραμμές που ακολουθούν είναι ένα μικρό κερί στη μνήμη εκείνων που έφυγαν τόσο άδικα μα και μια υπενθύμιση για το χρέος που έχουμε όλοι εμείς που μείναμε πίσω.

Υπάρχουν στιγμές που οι λέξεις μοιάζουν φτωχές. Που το μελάνι βαραίνει και αρνείται να κυλήσει στο χαρτί γιατί ο πόνος είναι τόσο μεγάλος που δεν χωράει σε προτάσεις. Εκείνο το βράδυ στα Τέμπη δεν συγκρούστηκαν απλώς δύο τρένα. Συγκρούστηκαν τα όνειρα μιας ολόκληρης γενιάς με την αδιαφορία την ανευθυνότητα και την ωμή λογική των αριθμών. Κοιτάζω τις φωτογραφίες από Τα τσακισμένα βαγόνια. Κοιτάζω τα λουλούδια που άφησαν άνθρωποι άγνωστοι δίπλα στις ράγες ανάμεσα στις πέτρες σαν μια σιωπηλή υπόσχεση πως δεν θα ξεχάσουμε. Μα πιο πολύ στέκομαι μπροστά σε εκείνες τις ζωγραφισμένες μορφές στον τσιμεντένιο τοίχο. Λευκές, αθώες σκιές που στέκονται όρθιες γύρω από το τρένο κοιτάζοντάς μας κατάματα.
Πάρε με όταν φτάσεις. Μια φράση που έμελλε να γίνει η πιο σκληρή κραυγή μιας ολόκληρης χώρας. Γιατί κάποια παιδιά δεν έφτασαν ποτέ. Έμειναν εκεί παγωμένα στον χρόνο αφήνοντας πίσω μανάδες πατεράδες αδέρφια και φίλους να μετρούν τα γιατί σε έναν κόσμο που συχνά μετράει τα κέρδη του πάνω στις ανθρώπινες ζωές. Ως πατέρας ως άνθρωπος που βλέπει καθημερινά την ευαλωτότητα της ζωής νιώθω την ανάγκη να φωνάξω πως δεν έχουμε δικαίωμα στη λήθη. Η μνήμη δεν είναι απλώς μια υποχρέωση στις επετείους. Είναι η φωνή μας απέναντι στο άδικο. Είναι η απαίτηση να μην ξαναγίνει ποτέ η ανθρώπινη ζωή παράπλευρη απώλεια να μη θυσιαστεί ξανά κανένα χαμόγελο στον βωμό της αμέλειας. Ας κρατήσουμε αναμμένο το κερί της μνήμης και της δικαιοσύνης. Για εκείνες τις ψυχές που ταξιδεύουν πια στον ουρανό, μα μένουν για πάντα χαραγμένες στη συνείδησή μας.
Κλείνοντας τούτες τις σκέψεις, μένει μόνο η σιωπή. Εκείνη η βαριά, εκκωφαντική σιωπή που απαιτεί απαντήσεις. Δεν αρκεί πια μόνο να θρηνούμε και να ανάβουμε κεριά. Χρωστάμε σε αυτά τα παιδιά έναν κόσμο πιο δίκαιο, πιο ανθρώπινο, όπου η ζωή θα μετριέται με αγάπη και σεβασμό, και ποτέ ξανά με αριθμούς. Γιατί μόνο τότε οι ψυχές τους θα βρουν την αληθινή δικαίωση, κι εμείς θα μπορούμε να κοιτάζουμε τα παιδιά μας στα μάτια χωρίς ντροπή.... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Λίγα λόγια για εμένα... ΓΙΑΝΝΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΑΚΗΣ

Λίγα λόγια για εμένα... ΓΙΑΝΝΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΑΚΗΣ

Δεν μου άρεσαν ποτέ οι τυπικές συστάσεις ούτε τα βιογραφικά που μετρούν τη ζωή ενός ανθρώπου με τίτλους και αριθμούς. Αν θέλεις να μάθεις ποιος είμαι αρκεί να διαβάσεις ανάμεσα στις γραμμές των κειμένων μου. Είμαι ο Γιάννης Χαραλαμπάκης. Γεννήθηκα στην Καλαμάτα κουβαλώντας πάντα μέσα μου το φως τη θάλασσα και την ατόφια περηφάνια της και ζω στην Αθήνα παλεύοντας κι εγώ μέσα στους γρήγορους ρυθμούς και τις αντιφάσεις της μεγάλης πόλης.
Στην καθημερινότητά μου εργάζομαι στο διοικητικό προσωπικό του Νοσοκομείου Ευαγγελισμός. Είναι ένας χώρος που σε φέρνει κάθε μέρα πρόσωπο με πρόσωπο με την αλήθεια της ζωής την ευαλωτότητα τον ανθρώπινο πόνο αλλά και την ελπίδα. Εκεί μαθαίνεις να εκτιμάς όσα πραγματικά έχουν αξία και να ξεχωρίζεις το ουσιαστικό από το περιττό.
Εδώ και πάνω από τριάντα χρόνια προσπαθώ να χωρέσω όσα νιώθω όσα βλέπω και όσα ονειρεύομαι μέσα σε λέξεις. Για εμένα το γράψιμο δεν υπήρξε ποτέ χόμπι ή βιτρίνα. Είναι τρόπος να αναπνέω να ξεγυμνώνω την ψυχή μου να στέκομαι απέναντι στον έρωτα στην κοινωνία και στον ίδιο μου τον εαυτό χωρίς μάσκες και μισόλογα. Άλλοτε με τη φωτιά του πάθους κι άλλοτε με το θάρρος της αλήθειας απέναντι στο άδικο καταθέτω σε αυτό εδώ το ιστολόγιο κομμάτια της διαδρομής μου μαζί με σκέψεις δημιουργών που με εμπνέουν.
Πέρα όμως από τις λέξεις η αληθινή μου ζωή έχει ρίζες βαθιές και γερές. Από τις 8 Μαρτίου 1986 πορεύομαι παντρεμένος χτίζοντας μια οικογένεια που αποτελεί το δικό μου απάνεμο λιμάνι με τέσσερα παιδιά να μου θυμίζουν καθημερινά τι σημαίνει αγάπη ευθύνη και συνέχεια. Εκεί έμαθα πως η μεγαλύτερη δημιουργία του ανθρώπου δεν γράφεται στο χαρτί αλλά χτίζεται μέρα με τη μέρα με παρουσία σεβασμό και συνέπεια.
Καλώς ήρθες στον κόσμο μου. Εδώ θα βρεις τις δημοσιεύσεις και τα ποιήματά μου τις ανησυχίες μου, τους έρωτες που εξυμνώ και τις αλήθειες που αρνούμαι να καταπιώ. Κι αν θέλεις να συνεχίσουμε την κουβέντα και πέρα από το blog μπορείς να με βρεις και στη σελίδα μου στο Facebook: ΓΙΑΝΝΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΑΚΗΣ (20+) Facebook

Έρωτας χωρίς άμυνες... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Σε έναν κόσμο που συχνά μας μαθαίνει να συμβιβαζόμαστε να μετράμε τα λόγια μας και να κρύβουμε όσα νιώθουμε πίσω από καθωσπρέπει χαμόγελα υπάρχουν ακόμα γυναίκες που αρνούνται να μπουν σε καλούπια. Είναι εκείνες που δεν φοβούνται να τσαλακωθούν να καούν και να ζήσουν στα άκρα. Για μια τέτοια γυναίκα αξίζει να γράφονται λέξεις αληθινές.
Αγαπώ τις παθιασμένες γυναίκες γιατί δεν ξέρουν να ζουν με ημίμετρα. Δεν επιλέγουν ποτέ αυτό που απλώς τις βολεύει ή τους ταιριάζει αλλά εκείνο που τις κάνει αληθινά ευτυχισμένες, όσο κι αν τους κοστίσει Γι αυτό και δεν φοβούνται να αγαπήσουν δυνατά, να ρισκάρουν και να δοθούν ολοκληρωτικά με όλο τους το είναι.
Είναι εκείνη η γυναίκα που σε φέρνει στα όριά σου. Αυτή με την οποία μαλώνεις μανιωδώς, γιατί καίγεστε για την αλήθεια μα την επόμενη κιόλας στιγμή την ποθείς το ίδιο μανιασμένα για να τη φιλήσεις, να γευτείς τα χείλη της και να σβήσεις κάθε θυμό πάνω στο δέρμα της. Είναι η γυναίκα της φωτιάς και της έντασης που κάνει τη σιωπή να μοιάζει με θόρυβο, το βλέμμα της με πρόσκληση και κάθε της άγγιγμα με υπόσχεση.
Είναι εκείνη που ανοίγει την ψυχή και το σώμα της και μαζί και τα δικά σου στο κρεβάτι, γκρεμίζοντας κάθε άμυνα και σε αφήνει να την απολαύσεις αχόρταγα χωρίς φόβο και χωρίς ενοχές. Μαζί της ο έρωτας δεν είναι συνήθεια αλλά μια συνεχής ανακάλυψη μια ανάσα καυτή στο σκοτάδι ένα ταξίδι αισθήσεων που σε αφήνει γυμνό από κάθε περιττό βάρος παραδομένο μόνο στην ηδονή της στιγμής.
Πάνω από όλα, αγαπώ τη γυναίκα που δεν φορά ποτέ μάσκες. Που δεν έχει καλυμμένη εμφάνιση ούτε επιτηδευμένους τρόπους. Που διαβάζει τον κόσμο μέσα της με τα δικά της μάτια και τη δική της καρδιά και τον ζει στο έπακρο. Γιατί ξέρει καλά πως η ζωή είναι πολύ μικρή για να την περνάς στη σκιά φοβούμενη μην καείς από τη φλόγα του έρωτα.
Τελικά, ίσως το μεγαλύτερο δώρο που μπορείς να κάνεις στον εαυτό σου είναι να αφεθείς στα χέρια μιας τέτοιας γυναίκας. Να τολμήσεις να αισθανθείς χωρίς δίχτυ ασφαλείας. Γιατί όταν περάσουν τα χρόνια δεν θα θυμάσαι όσες σου πρόσφεραν ησυχία και ασφάλεια αλλά εκείνη που έκανε την καρδιά σου να χτυπά τόσο δυνατά και το αίμα σου να βράζει που ένιωσες επιτέλους ζωντανός... Γιάννης Χαραλαμπάκης

Πέρα από τα περιττά... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Υπάρχουν στιγμές που σταματάς για λίγο τον ξέφρενο ρυθμό της καθημερινότητας κοιτάζεις πίσω και αναρωτιέσαι τι είναι τελικά αυτό που μένει. Μέσα στον θόρυβο της πόλης και τις αμέτρητες υποχρεώσεις χάνουμε συχνά την ουσία ξεχνώντας ποιοι είμαστε και τι πραγματικά αναζητάμε. Οι σκέψεις που ακολουθούν είναι μια μικρή κατάθεση ψυχής μια υπενθύμιση για όσα αξίζουν και όσα αργά ή γρήγορα αποδεικνύονται περιττά.
Αυτός που δεν ξέρει πώς να νοσταλγεί λίγο παραπάνω μοιάζει να μην κρύβει τίποτα αληθινά σπουδαίο μέσα του. Γιατί η νοσταλγία δεν είναι αδυναμία. Είναι η απόδειξη πως ζήσαμε πως αγαπήσαμε και πως αφήσαμε ένα κομμάτι της ψυχής μας σε ανθρώπους και στιγμές που άξιζαν.
Στην εποχή μας τα πιο πολύτιμα αγαθά έχουν γίνει και τα πιο σπάνια. Η εσωτερική γαλήνη η αληθινή ευτυχία η ουσιαστική επικοινωνία το να ακούς πραγματικά τον άλλον και η ανθρώπινη οικειότητα δεν αγοράζονται. Κοστίζουν χρόνο ψυχή και αφοσίωση.
Κι όμως συχνά σπαταλάμε τη ζωή μας κυνηγώντας χίμαιρες. Καταναλώνουμε τις μέρες μας σε ματαιότητες σε ψεύτικες ανάγκες σε άσκοπους θυμούς και σε αγώνες δρόμου που δεν οδηγούν πουθενά. Ξεχνάμε πως ο χρόνος κυλά αμείλικτος και πως στο τέλος της διαδρομής, τίποτα από όσα μετρούσαμε με αριθμούς ή τίτλους δεν θα έχει σημασία. Όλη η ματαιότητα του κόσμου αποκαλύπτεται τη στιγμή που συνειδητοποιούμε πόσα πρέπει αφήσαμε να κλέψουν τη χαρά των θέλω μας.
Τελικά όλα ξεκινούν και τελειώνουν μέσα μας. Το δικό μας μυαλό είναι ο αρχιτέκτονας της πραγματικότητάς μας. Αυτό μας κάνει υγιείς ή άρρωστους λυπημένους ή χαρούμενους εσωτερικά πλούσιους ή φτωχούς ανεξάρτητα από το τι συμβαίνει γύρω μας. Οι δρόμοι της ζωής δεν έχουν προκαθορισμένο τέρμα, φτάνουν μέχρι εκεί που αντέχει και επιθυμεί η ψυχή μας να περπατήσει.
Η ζωή δεν είναι μια λίστα από κατορθώματα που περιμένουν να διαγραφούν. Η αληθινή ευτυχία δεν κρύβεται στην τελειότητα ούτε στην κατάκτηση κάθε κορυφής. Βρίσκεται στην ικανότητα να αγκαλιάζεις το ίδιο το ταξίδι με όλες του τις ατέλειες. Βρίσκεται στο να βρίσκεις φως στα πιο απλά καθημερινά πράγματα και πάνω απο όλα στο να είσαι συμφιλιωμένος και σε ειρήνη με τον ίδιο σου τον εαυτό.
Κλείνοντας ας κρατήσουμε μια απλή αλήθεια. Δεν ήρθαμε σε αυτόν τον κόσμο για να εντυπωσιάσουμε, αλλά για να νιώσουμε να μοιραστούμε και να αγαπήσουμε. Ας αφήσουμε πίσω ότι βαραίνει την ψυχή χωρίς λόγο και ας δώσουμε χώρο σε όσα μας κάνουν αληθινά ανθρώπους. Γιατί στο τέλος η ζωή μας δεν θα κριθεί από όσα αποκτήσαμε αλλά από το πόσο βαθιά ζήσαμε την κάθε της στιγμή... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Παίξε τη ζωή σαν ντάμα... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Στέκεσαι συχνά στην άκρη του κόσμου σαν θεατής περιμένοντας το τέλειο σημάδι τον κατάλληλο άνεμο ένα χέρι να σε τραβήξει στο φως. Μα η ζωή δεν κατοικεί στην αναμονή. Ζει στην κίνηση στο βήμα που τρέμει στην αποδοχή της ρωγμής σου. Πάρε ξανά το τιμόνι. Άσε την ψυχή σου να μιλήσει χωρίς φίλτρα. Μην περιμένεις να ζήσουν οι άλλοι τη ζωή μαζί σου ούτε να σου υπογράψουν την άδεια για να υπάρξεις. Ο χρόνος κυλά σαν νερό μέσα από τα δάχτυλα και η αδράνεια τρώει τα όνειρα. Πάρε το προβάδισμα. Βγες έξω ρούφηξε τον αέρα άρπαξε κάθε στιγμή πριν γίνει ανάμνηση. Όταν περπατάς μόνος σου ολόκληρος προς αυτό που φλέγεται μέσα σου γίνεσαι φάρος. Και τότε θα μαζευτούν γύρω σου τόσοι συνοδοιπόροι της ίδιας φωτιάς που θα έχεις περισσότερη παρέα απ όση αντέχεις.

Χτυπάμε στον δικό μας παλμό. Στον άγριο ακατέργαστο ρυθμό της ύπαρξης που δεν χωρά σε καλούπια. Είμαστε θάρρος φόβος και επανάσταση στην ίδια ανάσα. Είμαστε η ακτή όπου γεννιόμαστε και σβήνουμε αφήνοντας για λίγο τα βήματά μας στην υγρή άμμο πριν τα σκεπάσει το κύμα. Είμαστε μικροί εύθραυστοι ατελείς μπροστά στην απεραντοσύνη κι όμως κουβαλάμε ολόκληρους γαλαξίες στα στήθη μας. Είμαστε τελικά ότι τολμάμε να γίνουμε. Είμαστε εκείνοι οι λίγοι που δεν κρύβονται πίσω από μάσκες. Αγκαλιάζουμε τα λάθη μας σαν παράσημα μαθαίνουμε από τις πτώσεις και παλεύουμε να γίνουμε λίγο πιο φωτεινοί απ ότι χθες. Συγχωρούμε τους άλλους και τον εαυτό μας χωρίς έπαρση με καθαρό βλέμμα και αξιοπρέπεια. Και κατά βάθος διψάμε για εκείνη τη γνώριμη λυτρωτική καταιγίδα την καταστροφή που έχει ξαναχτυπήσει μόνο και μόνο για να νιώσουμε ξανά το αίμα να βράζει και να χτίσουμε τον εαυτό μας από τις στάχτες.
Σε αυτό το ταξίδι κοίτα ποιον κρατάς δίπλα σου. Η μόνη αλήθεια για έναν άνθρωπο δεν κρύβεται στα λόγια του αλλά στον αέρα που αναπνέεις μαζί του, όταν είσαι στο πλευρό του η ψυχή σου πετάει ή βουλιάζει. Και όταν πέσει η νύχτα θυμήσου. Η ζωή μοιάζει με σκάκι, γεμάτη παγίδες σκέψη και βάρος. Μην την αφήσεις να σε λυγίσει. Παίξε την σαν ντάμα. Πιο απλά. Πιο ανάλαφρα. Πιο αληθινά. Γιατί στο τέλος, αξίζει να τη χαρείς. Δεν χρειάζεσαι όλους τους χάρτες πριν ξεκινήσεις ούτε πρέπει να τρέμεις τις στροφές του δρόμου. Μείνε γυμνός από ψέματα κράτα κοντά σου όσους σου χαρίζουν ουρανό και θυμήσου, η πιο βαθιά μαγεία κρύβεται πάντα στα απλά... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Η Μαγεία της Διαδρομής... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Υπάρχουν στιγμές που η καθημερινότητα μοιάζει με έναν δρόμο αυστηρά χαραγμένο γεμάτο πρέπει βιασύνη και κλειστούς ορίζοντες. Τότε είναι που η ψυχή ζητάει επίμονα να σπάσει τα δεσμά της ρουτίνας και να θυμηθεί τι σημαίνει να ζεις όχι απλώς να υπάρχεις. Γιατί το αληθινό ταξίδι δεν ξεκινά από έναν σταθμό ή ένα λιμάνι, αλλά από την εσωτερική ανάγκη του ανθρώπου να αναπνεύσει ελεύθερα. Μακριά από τους πολυσύχναστους δρόμους και τους θορυβώδεις ρυθμούς της καθημερινότητας εκεί όπου δεν υπάρχουν όρια στην περιπλάνηση ανοίγονται μονάχα μακρινοί ουρανοί και ένας ολόκληρος κόσμος που περιμένει να τον αποκαλέσεις σπίτι. Δεν χρειάζεσαι χάρτες με προκαθορισμένες διαδρομές για να νιώσεις ζωντανός, παρά μόνο την απόφαση να αφήσεις πίσω σου ότι σε βαραίνει και να ακολουθήσεις τον ορίζοντα.
Με μια βαλίτσα γεμάτη όνειρα μια καρδιά γεμάτη χάρη και το βλέμμα στραμμένο στις ατελείωτες δυνατότητες που απλώνονται μπροστά σου κάθε βήμα γίνεται μια μικρή αποκάλυψη. Συνειδητοποιείς γρήγορα πως η ουσία δεν βρίσκεται στον ίδιο τον προορισμό ούτε στην ταχύτητα με την οποία φτάνεις εκεί αλλά στη μαγεία της διαδρομής. Είναι εκείνη η βαθιά, ατόφια αίσθηση της ελευθερίας που νιώθεις όταν αφήνεις τον άνεμο να ορίζει την πορεία σου όταν κάθε στροφή του δρόμου κρύβει μια νέα υπόσχεση.
Γιατί η αληθινή πολυτέλεια στη ζωή δεν μετριέται με τα υλικά αγαθά που καταφέρνουμε να αποκτήσουμε ούτε με τα αποκτήματα που συσσωρεύουμε πίσω από κλειστές πόρτες. Η πραγματική πολυτέλεια είναι η ελευθερία της ψυχής η δίψα για περιπέτεια και εκείνη η γαλήνια ευτυχία που γεννιέται όταν είσαι αυθεντικά παρών στη στιγμή. Είναι η εσωτερική ικανοποίηση του ανθρώπου που τόλμησε να βγει από τα στενά του όρια και να αγκαλιάσει το άγνωστο χωρίς φόβο.
Τα καλύτερα ταξίδια της ζωής δεν μετριούνται ποτέ σε χιλιόμετρα, σε μίλια ή σε σφραγίδες πάνω σε ένα διαβατήριο. Μετριούνται μονάχα σε εκείνες τις όμορφες, απρόσμενες στιγμές που χαράζονται ανεξίτηλα στη μνήμη, σε ένα αυθόρμητο χαμόγελο με έναν άγνωστο σε ένα ηλιοβασίλεμα που σου κόβει την ανάσα σε μια συζήτηση κάτω από τα αστέρια. Αυτές είναι οι αναμνήσεις που μένουν ζωντανές όταν τελειώσει ο δρόμος ζεσταίνοντας την καρδιά και θυμίζοντάς μας πως, τελικά ζήσαμε πραγματικά.
Στο τέλος της διαδρομής, όταν η σκόνη του ταξιδιού κατακαθίσει και επιστρέψουμε στη γνώριμη βάση μας δεν θα θυμόμαστε τα ακριβά εισιτήρια ούτε τις ανέσεις που απολαύσαμε. Θα θυμόμαστε μόνο τη φωτιά που άναψε μέσα μας κάθε νέα εικόνα το πόσο ελαφριά έγινε η καρδιά μας και εκείνη τη σπάνια πληρότητα που νιώσαμε. Γιατί ο προορισμός είναι απλώς μια αφορμή, η ελευθερία του να ταξιδεύεις είναι η ίδια η ζωή... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Ο άνθρωπος του εαυτού μου... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Έρχεται εκείνη η στιγμή της ωριμότητας που παύεις να κοιτάς τον ουρανό περιμένοντας απαντήσεις και γυρίζεις το βλέμμα σου στον καθρέφτη. Εκεί μέσα στην απόλυτη σιωπή συνειδητοποιείς πως ολόκληρη η ζωή σου είναι μια αδιάκοπη αναζήτηση νοήματος μέσα σε έναν κόσμο που συχνά δεν βγάζει κανένα. Δεν ξέρω ποιος είναι ο θεός του κάθε ανθρώπου ούτε έχω την αλαζονεία να ισχυριστώ πως κατέχω τις μεγάλες αλήθειες του σύμπαντος. Ξέρω όμως ένα πράγμα με απόλυτη βεβαιότητα πως είμαι άνθρωπος. Και πάνω απ όλα είμαι άνθρωπος του εαυτού μου. Αυτό σημαίνει πως δεν περιμένω κανέναν από μηχανής θεό να με σώσει από τις κακοτοπιές ούτε ψάχνω εξιλαστήρια θύματα για τα δικά μου λάθη. Πατάω γερά στα πόδια μου αναλαμβάνω το βάρος της ύπαρξής μου και κοιτάζω την πραγματικότητα κατάματα χωρίς ψευδαισθήσεις.

Και όταν την κοιτάζω δεν βλέπω έναν παράδεισο. Ας είμαστε ειλικρινείς μεταξύ μας. Ο κόσμος γύρω μας δεν είναι πλασμένος από αγγελικά φτερά. Είναι ένας κόσμος βαθιά πληγωμένος συχνά άδικος γεμάτος αντιφάσεις σιωπηλές μοναξιές και δυστυχία. Βλέπεις καθημερινά ανθρώπους να λυγίζουν όνειρα να συντρίβονται ψυχές να σκληραίνουν για να επιβιώσουν και την αδιαφορία να κερδίζει έδαφος. Όποιος λέει πως όλα είναι ρόδινα απλώς κλείνει τα μάτια μπροστά στην αλήθεια. Κι όμως παρά τη δυστυχία του παρά τις πληγές και τη σκληρότητά του επιλέγω να τον κρατήσω και να τον προστατεύσω. Όχι επειδή τον θεωρώ τέλειο μα επειδή ζω μέσα του. Είμαι κομμάτι αυτού του κόσμου. Η ανάσα μου μπλέκεται με τη δική του οι ρίζες μου είναι βαθιά χωμένες στο χώμα του και γνωρίζω καλά πως δεν μπορώ να τον γκρεμίσω χωρίς να θαφτώ κι εγώ στα ερείπιά του. Δεν μπορείς να βάλεις φωτιά στο σπίτι που σε στεγάζει όσο κι αν σε πνίγουν οι τοίχοι του χωρίς να καείς κι εσύ μαζί του.
Σκέψου πόσο εύκολο είναι να παραδοθείς στην οργή. Να πεις αφού ο κόσμος είναι σκληρός θα γίνω κι εγώ σκληρός. Να δεις έναν άνθρωπο να σε προδίδει και να αποφασίσεις πως από εδώ και πέρα δεν θα εμπιστευτείς ξανά κανέναν δηλητηριάζοντας έτσι τη δική σου ικανότητα να αγαπάς. Να δεις την αδικία να βασιλεύει γύρω σου και να απαντήσεις με μίσος νομίζοντας πως έτσι τιμωρείς τους άλλους ενώ στην πραγματικότητα σκοτώνεις ότι πιο καθαρό είχε απομείνει μέσα σου. Κάθε φορά που διαλέγεις να καταστρέψεις να πληγώσεις ή να ισοπεδώσεις ότι βρίσκεται γύρω σου σκάβεις τον λάκκο της δικής σου ψυχής. Η αληθινή δύναμη δεν κρύβεται στην καταστροφή, αλλά στην επιλογή να μείνεις όρθιος και ανθρώπινος μέσα στα χαλάσματα. Γι αυτό αντί να γκρεμίζεις διάλεξε να χτίζεις.
Αντί να αφήσεις τη δυστυχία του κόσμου να σε καταπιεί γίνε εσύ η εξαίρεση που αλλάζει τον κανόνα. Όταν συναντάς τη σκληρότητα απάντησε με αξιοπρέπεια όχι με κακία. Μην γίνεις το τέρας που πολεμάς γιατί τότε η ήττα σου είναι οριστική. Φρόντισε τον εαυτό σου και τον μικρό σου κύκλο σαν να είναι ολόκληρο το σύμπαν. Χαμογέλα σε έναν άγνωστο που κουβαλάει το δικό του βουβό φορτίο, άπλωσε το χέρι σε έναν φίλο που βουλιάζει κράτα τον λόγο σου σε μια εποχή που οι υποσχέσεις δεν αξίζουν ούτε μια δεκάρα. Εκεί σε αυτές τις μικρές καθημερινές πράξεις ανθρωπιάς σώζεται ο κόσμος. Όχι στις μεγάλες θεωρίες μα στο βλέμμα που δεν προσπερνά αδιάφορα.
Αγκάλιασε τις ατέλειες της ζωής χωρίς να παραιτείσαι. Δέξου πως ο πόνος και η χαρά είναι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Δεν χρειάζεται να είσαι τέλειος ούτε να διορθώσεις τα πάντα μονομιάς. Αρκεί να μένεις πιστός στη συνείδησή σου να αγαπάς αληθινά και να φροντίζεις ώστε το πέρασμά σου από αυτή τη γη να αφήνει λίγο περισσότερο φως απ όσο βρήκες. Γιατί στο τέλος της ημέρας φίλε όταν σβήσουν οι θόρυβοι και πέσουν οι μάσκες, δεν θα κριθούμε από το αν φτιάξαμε έναν τέλειο κόσμο. Θα κριθούμε από το αν καταφέραμε να μην καταστρέψουμε αυτόν που βρήκαμε. Δεν είμαστε θεοί για να ξαναγράψουμε τους νόμους της δημιουργίας είμαστε όμως άνθρωποι. Κι αυτός είναι ο πιο ιερός τίτλος που θα φορέσουμε ποτέ. Να στέκεσαι όρθιος μέσα στη φουρτούνα να αγαπάς αυτόν τον ατελή πληγωμένο κόσμο με όλες του τις ρωγμές και τις σκιές γνωρίζοντας πως κάθε φορά που σώζεις ένα κομμάτι του από το σκοτάδι σώζεις την ίδια σου την ψυχή... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Ένας Έρωτας από Γυαλί... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Υπάρχουν στιγμές που ο χρόνος κυλά οι πληγές δείχνουν να κλείνουν μα μια σκέψη αρκεί για να γυρίσει την καρδιά εκεί που κάποτε χτύπησε δυνατά. Αυτό το γράμμα δεν γράφτηκε για να σου ζητήσει να γυρίσεις ούτε για να ξύσει παλιές πληγές. Γράφτηκε μονάχα για να βάλει σε τάξη όσα έμειναν ανομολόγητα ανάμεσά μας. Έπρεπε τελικά να ζήσω την ιστορία αγάπης που ονειρεύτηκα για εμάς με κάποιαν άλλη. Γιατί να μείνω σε κάτι δικό μας όταν κατάλαβα πως τα θεμέλια αυτών των δήθεν ισχυρών τειχών μας δεν ήταν τίποτα περισσότερο από ραγισμένο γυαλί. Μας στήριξα σε υποσχέσεις που έσπασαν με το πρώτο δυνατό φύσημα του ανέμου αφήνοντάς με εκτεθειμένο σε έναν έρωτα που έμεινε μισός.
Δεν σε ψάχνω πια. Έμαθα να περπατώ χωρίς να κοιτάζω πίσω μα μερικές φορές, στέκομαι και κοιτάζω το πλατύ ποτάμι τον ανοιχτό ουρανό κάθε τι όμορφο που συναντώ στο διάβα μου και πιάνω τον εαυτό μου να θέλει να σου τα προσφέρει όλα στο πιάτο. Είναι εκείνες οι άτιμες στιγμές που η μνήμη με προδίδει και η απουσία σου γίνεται πάλι παρούσα. Μέσα μου παλεύουν ακόμα δύο κόσμοι. Σε μισώ που με άφησες να πιστέψω μα σε αγαπώ για όσα μου ξύπνησες. Σε λαχταρώ με όλη τη δύναμη της ψυχής μου και αμέσως μετά σε απεχθάνομαι για τη σιωπή που μου άφησες να παλεύω.
Κι όμως μέσα από όλη αυτή τη θύελλα κατάλαβα μια μεγάλη αλήθεια. Η αγάπη δεν βρίσκεται πάντα στις μεγάλες χειρονομίες ούτε στα φανταχτερά λόγια. Μερικές φορές είναι απλώς να κάθεσαι δίπλα της να μοιράζεσαι την πιο βαθιά σιωπή και να ξέρεις χωρίς καμία αμφιβολία ότι βρίσκεσαι ακριβώς εκεί που ανήκεις. Αυτό ήταν που έψαχνα σε σένα και αυτό ήταν που δεν μπόρεσες να μου δώσεις. Η καρδιά βλέπεις, είναι αιχμάλωτη για πάντα. Όταν αγαπάς μια γυναίκα αληθινά την αγαπάς ότι κι αν γίνει. Όσο μακριά κι αν βρίσκεται όσο δύσκολο κι αν είναι να τη φτάσεις όσο απελπισμένα κι αν μοιάζει αυτό το συναίσθημα. Η καρδιά έχει τον δικό της νόμο, κρατά σφιχτά μέσα της ότι μας γλιστρά και μας ξεφεύγει από τα χέρια.
Και καθώς περνούν οι μέρες και κυλά ολόκληρη η ζωή όταν εσύ που αγάπησα τόσο δεν είσαι πια εδώ, δεν είναι η φυσική σου παρουσία που με συνοδεύει. Είναι η ίδια μου η αγάπη, η αγάπη που έχω ακόμα για σένα, που μου κρατά συντροφιά και φωτίζει τα βήματά μου. Δεν είναι απαραίτητο να αφήσεις βαριά ίχνη στην πορεία ενός ανθρώπου για να τον σημαδέψεις. Αρκεί να αφήσεις το άρωμα των συναισθημάτων σου αισθητό. Εκείνο το αόρατο σημάδι που μένει να θυμίζει πως κάποτε έστω και για λίγο υπήρξαμε.
Κι αν ποτέ οι δρόμοι μας ξανασυναντηθούν έστω και τυχαία δεν θα χρειαστούν λόγια. Αρκεί να ξέρεις πως ότι έζησα μαζί σου ακόμα κι αν δεν ολοκληρώθηκε στάθηκε αρκετό για να με μάθει τι σημαίνει να αγαπάς χωρίς αντάλλαγμα. Να προσέχεις τον εαυτό σου... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Ένας Βουβός Καημός... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Υπάρχουν έρωτες που δεν φωνάζουν αλλά καίνε αθόρυβα για χρόνια πίσω από βλέμματα που χαμηλώνουν και σιωπές που κρύβουν όσα δεν τολμούν να πουν τα χείλη. Όταν όμως η οπτασία γίνεται λαχτάρα έρχεται η στιγμή να πέσουν οι μάσκες. Δεν ξέρω αν βρέθηκαν ποτέ οι κατάλληλες λέξεις για να χωρέσουν όσα κρατώ μέσα μου τόσα χρόνια για σένα. Ήταν ένας καημός βουβός μια αλήθεια που έκαιγε το στήθος μου αλλά έμενε πάντα ένα βήμα πριν από τα χείλη φοβισμένη μήπως το βάρος της σε τρομάξει. Σε γνωρίζω τόσον καιρό μα μέχρι σήμερα σε ζούσα μονάχα στα όνειρά μου, σαν μια γλυκιά βασανιστική οπτασία που ερχόταν τα βράδια και με άφηνε να αιωρούμαι ανάμεσα στη φαντασία και την πραγματικότητα, εκεί όπου το μυαλό μου τολμούσε όσα η δειλία μου δεν επέτρεπε στο φως της μέρας.
Για μένα ήσουν πάντα η εικόνα που σταματά τον χρόνο. Αυτό το ξανθό ίσι, αλήτικο μαλλί που πέφτει ανέμελα στους ώμους σου και προκαλεί τα δάχτυλά μου εκείνα τα βαθιά μαύρα μάτια που με μαγνητίζουν και διαβάζουν κάθε κρυφή μου σκέψη. Η σιλουέτα σου με τις άψογες αναλογίες ντυμένη με στενά φορέματα και φούστες που αγκαλιάζουν κάθε σου καμπύλη και ο κοφτός ρυθμικός ήχος από τις δωδεκάποντες γόβες σου που αντηχεί στο μυαλό μου σαν υπόσχεση κάθε φορά που περνάς από μπροστά μου και αφήνεις πίσω σου αναστάτωση. Σήμερα, όμως ήρθε η ώρα να σπάσω αυτή τη σιωπή και να σου δείξω όσα έκρυβα κάτω από τη σκιά.
Γιατί όλα αυτά τα χρόνια οχυρωνόμουν πίσω από προσεκτικές σιωπές πίσω από μετρημένες αποστάσεις πίσω από χειρονομίες που μόλις και μετά βίας υπαινίσσονταν όσα πραγματικά νιώθω. Είναι εκείνη η γνώριμη αμήχανη κίνηση να χαμηλώνω το βλέμμα τη στιγμή ακριβώς που η ματιά σου απειλεί να διαπεράσει τις άμυνές μου να κρατώ τα χέρια μου μακριά όταν το μόνο που θέλουν είναι να χαθούν στα ξανθά σου μαλλιά να διαλέγω πάντα τη σκιερή γωνιά του δωματίου. Γιατί το να αφήνω πραγματικά τον εαυτό μου να φανεί μπροστά σου χωρίς πανοπλίες και προσχήματα είναι από μόνο του η πιο απόλυτη η πιο εκτεθειμένη μορφή γυμνότητας.
Κι έπειτα είσαι εσύ. Η γυναίκα που κουβαλά πάνω της τη γνώριμη μεθυστική αύρα του χρόνου μα παραμένει για μένα ένας ανεξερεύνητος σαγηνευτικός κόσμος. Εσύ που κατέχεις τη σπάνια τέχνη να πλησιάζεις αθόρυβα χωρίς να εισβάλλεις. Εσύ που κατάφερες να χαϊδέψεις πρώτα την ψυχή μου και ύστερα να φτάσεις στο σώμα. Δεν απαίτησες ποτέ να ανοίξω την πόρτα, απλώς στάθηκες στο κατώφλι με υπομονή μέχρι να νιώσω έτοιμος να τραβήξω μόνος μου τον σύρτη.
Είναι η ανάσα σου όταν πλησιάζει ένα χιλιοστό πιο κοντά στον λαιμό μου αφήνοντας ένα ρίγος να διαπερνά τη ραχοκοκαλιά μου. Είναι το βλέμμα σου που μένει καρφωμένο πάνω μου λίγο περισσότερο από όσο επιβάλλει η συνήθεια γδύνοντάς με αργά βλέμμα με βλέμμα. Είναι το άγγιγμά σου που δεν βιάζεται το άρωμά σου που μένει κολλημένο πάνω μου ώρες αφού φύγεις και στοιχειώνει τις νύχτες μου. Κάπου εκεί το αόρατο τείχος γκρεμίζεται. Η συστολή λιώνει ο ρυθμός της αναπνοής μου βαραίνει κάθε πόρος του δέρματος ξυπνά διψασμένος και φλέγεται και ότι έμενε φυλακισμένο στο σκοτάδι ζητά επιτέλους να γίνει αφή γεύση και αλήθεια.
Γιατί εσύ είσαι ικανή να αφυπνίσεις τις αισθήσεις μου χωρίς καν να με αγγίξεις. Εσύ που μπόρεσες να μεταμορφώσεις τη διστακτικότητά μου σε ακατανίκητη έλξη την ψυχρή απόσταση σε πυρακτωμένη ζεστασιά και κάθε ίχνος φόβου σε εκείνη τη βαθιά, ενστικτώδη λαχτάρα να αφεθώ ολοκληρωτικά σε σένα.
Κουράστηκα πια να σε συναντώ μονάχα πίσω από κλειστά βλέφαρα, σαν μια άπιαστη οπτασία. Κουράστηκα να αγγίζω τη σκιά σου στις νύχτες μου και την επόμενη μέρα να σου χαμογελώ τυπικά σαν να μην καίγεται ολόκληρο το είναι μου κάθε φορά που ακούω το βήμα σου. Απόψε δεν σου ζητώ απλώς να με ακούσεις, σου ζητώ να με νιώσεις. Να αφήσουμε τα όνειρα στην άκρη και να ζήσουμε επιτέλους αυτόν τον έρωτα με όλο μας το σώμα και όλη μας την ψυχή, χωρίς φόβο χωρίς αύριο μόνο εσύ κι εγώ... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Η αξία της στιγμής... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Έχεις σταθεί ποτέ σε ένα παράθυρο αργά το βράδυ κοιτάζοντας τα φώτα της πόλης να τρεμοπαίζουν νιώθοντας εκείνο το παράξενο σφίξιμο στο στήθος που σου ψιθυρίζει πόσο γρήγορα περνάει ο καιρός; Μια μέρα ξυπνάς γεμάτος σχέδια κι όνειρα και την επόμενη συνειδητοποιείς πως τα χρόνια κύλησαν σαν νερό μέσα από τα δάχτυλά σου. Γιατί η ζωή φίλε μου, δεν είναι παρά μια φευγαλέα στιγμή. Μια σύντομη ζεστή ανάσα που εμφανίζεται ζεσταίνει τον αέρα και ξαφνικά εξαφανίζεται. Γι αυτό  γέλιο που τραντάζει τα σωθικά κάθε δάκρυ που ξεπλένει την ψυχή και κάθε σφιχτή αγκαλιά που σε κρατάει όρθιο είναι ανεκτίμητα. Απόλαυσε το τώρα ζήσε με ενέργεια ακριβώς κάθε δευτερόλεπτο κουβαλάει μέσα του μια ιερή βαρύτητα. Κάθε πηγαίο χαρά και βαθιά εκτίμηση. Η συντομία της ζωής μάς διδάσκει ένα σκληρό μα λυτρωτικό μάθημα, ότι έχει πραγματική σημασία δεν πρέπει ποτέ να αναβάλλεται γιατί κάθε στιγμή που περνάμε με αγάπη και αληθινή παρουσία, νικάει τον θάνατο και γίνεται αιώνια.
Και μέσα σε αυτό το σύντομο ταξίδι οφείλεις να θυμάσαι έναν χρυσό κανόνα, όλα ανθίζουν και μεγαλώνουν στον δικό τους χρόνο. Δεν μπορείς να τραβήξεις ένα λουλούδι για να ψηλώσει πιο γρήγορα ούτε να βιάσεις μια καρδιά να νιώσει. Όλα έρχονται όταν ωριμάσουν. Όπως όμως ωριμάζουν οι καταστάσεις έτσι αποκαλύπτονται και οι άνθρωποι γύρω μας. Και εκεί χρειάζεται καθαρό βλέμμα και θάρρος. Όποιος σε προδίδει μία φορά θα σε προδώσει χίλιες φορές. Δεν χρειάζεται να πιεις ολόκληρη τη θάλασσα για να καταλάβεις ότι είναι αλμυρή, μια γουλιά αρκεί για να νιώσεις την πίκρα στα χείλη σου.
Το έμαθα αυτό με τον σκληρό τρόπο μέσα από τα δικά μου βιώματα. Πέρασα χρόνια προσπαθώντας να κρατήσω ανθρώπους στη ζωή μου που ενώ έπαιρναν ότι είχα να δώσω εξαφανίζονταν μόλις ερχόταν η πρώτη φουρτούνα. Δικαιολογούσα τα αδικαιολόγητα έδινα δεύτερες και τρίτες ευκαιρίες νομίζοντας πως η δική μου καλοσύνη θα τους αλλάξει. Όμως, όταν βλέπεις καθημερινά πόσο εύθραυστη είναι η ανθρώπινη ύπαρξη καταλαβαίνεις πως ο χρόνος μας εδώ είναι πολύτιμος για να τον σπαταλάμε σε ψεύτικες παρουσίες. Ένα πρωί κοιτάχτηκα στον καθρέφτη είδα την κούραση στο βλέμμα μου και κατάλαβα επιτέλους την αξία μου. Εκείνη τη μέρα χωρίς φωνές, θυμό και δράματα, έκλεισα την πόρτα πίσω μου και άφησα ότι δεν ήταν καλό για εμένα. Αυτό είναι το σημείο καμπής για κάθε άνθρωπο που σέβεται τον εαυτό του, η στιγμή που συνειδητοποιείς πως η ψυχική σου ηρεμία δεν είναι διαπραγματεύσιμη.
Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής μαζί σου ποτέ δεν με ενδιέφεραν τα υλικά πράγματα που μπορεί να μου προσφέρει ένας άνθρωπος. Τα δώρα οι βιτρίνες και τα ακριβά λόγια φθείρονται. Αυτό που μετράει για εμένα ειδικά από μια γυναίκα από έναν σύντροφο ζωής είναι ο χρόνος της. Η αληθινή επιθυμία της να είναι παρούσα να στέκεται δίπλα μου στα δύσκολα και να απλώνει το χέρι της. Η ειλικρίνειά της που δεν φοβάται το φως η αφοσίωσή της που δεν λυγίζει στην πρώτη δυσκολία και η προσπάθειά της να χτίσουμε κάτι αληθινό. Υποθέτω πως σε μια εποχή που όλα μετριούνται με το συμφέρον μπορεί να φαίνομαι παράξενος. Μα πιστεύω βαθιά πως αυτά είναι δώρα ανεκτίμητα που κανένα χρήμα στον κόσμο δεν μπορεί να αγοράσει.
Αν θέλεις, λοιπόν, να περπατήσεις αυτόν τον δρόμο με ψηλά το κεφάλι, κράτα αυτές τις αλήθειες σαν πυξίδα: Μην σπαταλάς την ψυχή σου σε λάθος ανθρώπους. Όταν κάποιος σου δείξει ποιος είναι, πίστεψέ τον με την πρώτη. Η συγχώρεση είναι αρετή, αλλά το να ξαναβάζεις το χέρι σου στη φωτιά που σε έκαψε, είναι αφέλεια. Αναζήτησε την ουσία, όχι τη λάμψη. Μην θαμπώνεσαι από όσα αγοράζονται. Εκτίμησε εκείνον που σου χαρίζει τον χρόνο του, γιατί σου δίνει ένα κομμάτι από τη ζωή του που δεν θα πάρει ποτέ πίσω. Ζήσε στο παρόν, χωρίς βαρίδια. Το να μετανιώνεις για το παρελθόν είναι τόσο παράλογο όσο και το να χάνεσαι σε άδειες προσδοκίες για το μέλλον. Δεν μπορείς να πιεις το νερό που χύθηκε ήδη στο χώμα, μα ούτε και εκείνο που δεν έχει χυθεί ακόμα.
Στο τέλος της ημέρας, η ευτυχία δεν είναι προορισμός, είναι στάση ζωής. Είναι η δύναμη να αφήνεις όσα σε βαραίνουν, να τιμάς όσους σου δίνουν την ψυχή τους και να γεύεσαι την κάθε στιγμή σαν να είναι η μοναδική σου. Γιατί, στην πραγματικότητα, αυτό ακριβώς είναι... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Κορμί και Ψυχή... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Έχεις αναρωτηθεί ποτέ τι είναι τελικά αυτό που κρατά έναν άνθρωπο αληθινά ζωντανό; Δεν είναι η ρουτίνα ούτε οι υποχρεώσεις που γεμίζουν το πρόγραμμα της ημέρας. Είναι εκείνη η αόρατη αδάμαστη φλόγα που καίει στο στήθος και κυλάει καυτή στις φλέβες μας όταν πέφτει η νύχτα. Είναι τα όνειρα οι κρυφές φαντασιώσεις οι έρωτες που κόβουν την ανάσα η ειλικρίνεια που γδύνει την ψυχή και οι βαθιές σαρκικές και συναισθηματικές επιθυμίες που μας θυμίζουν πως είμαστε πλασμένοι για να νιώθουμε. Αυτά είναι τα κομμάτια που συνθέτουν το παζλ της ευτυχίας μας. Και όσο κι αν προσπαθούμε καμιά φορά να τα κρύψουμε κάτω από λογικά πρέπει η ανθρώπινη φύση πάντα βρίσκει τον τρόπο να διεκδικήσει όσα της ανήκουν.
Μην σταματάς ποτέ να ονειρεύεσαι φίλε μου. Είναι φορές που η δύναμη ενός ονείρου είναι τόσο μεγάλη που σε παίρνει από το χέρι και σε οδηγεί να κατακτήσεις ότι μέχρι χθες φάνταζε αδύνατο. Και ύστερα έρχεται η φαντασία. Ένα ενδοσκοπικό μυστικό ταξίδι με χίλιες όψεις. Είναι εκείνη η γλυκιά πρόκληση του μυαλού που σε σπρώχνει να φαντασιωθείς πράγματα απαγορευμένα στιγμές τολμηρές και αισθησιακές που ίσως δεν φαντάστηκες ποτέ πως θα ζήσεις και όμως τις επιθυμείς με ένα πάθος που σου λιώνει τα σωθικά και ξυπνά κάθε κύτταρο του κορμιού σου.
Σκέψου για μια στιγμή εκείνη τη νύχτα που δύο άνθρωποι βρίσκονται μόνοι σε ένα ημίφωτο δωμάτιο. Ο κόσμος έξω έχει σβήσει μα ανάμεσά τους ο αέρας καίει. Ένα βλέμμα που γδύνει χωρίς βιασύνη ένα ψίθυρος καυτός στο αυτί που φέρνει ανατριχίλα στη ραχοκοκαλιά χέρια που εξερευνούν με λαχτάρα κάθε σπιθαμή δέρματος λες και την αγγίζουν για πρώτη και τελευταία φορά. Δεν χρειάζονται πολλά λόγια όταν μιλάνε οι ανάσες. Η επιθυμία είναι εκεί άγρια μα και τρυφερή να φωνάζει πως η μεγαλύτερη ανάγκη του ανθρώπου είναι να ποθεί και να ποθείται. Να χάνεται σε ένα φιλί που δεν τελειώνει σε μια αγκαλιά όπου τα σύνορα ανάμεσα σε δύο σώματα και δύο ψυχές σβήνουν αφήνοντας μόνο την αλήθεια της ηδονής και της απόλυτης ένωσης.
Γιατί ο έρωτας και ο πόθος για να ανθίσουν αληθινά απαιτούν απόλυτη ειλικρίνεια. Όχι μισόλογα όχι μάσκες όχι παιχνίδια εξουσίας. Στη ζωή βλέπεις λειτουργούμε σαν καθρέφτες. Οφείλεις να είσαι πάντα η ζωντανή αντανάκλαση αυτού που ζητάς από τους άλλους. Θέλεις ειλικρίνεια; Γίνε εσύ ο πρώτος που θα αφεθεί γυμνός ψυχικά ακόμα κι αν τρέμει η φωνή σου. Θέλεις σεβασμό; Δείξε σεβασμό στην ψυχή και το σώμα του ανθρώπου που παραδίδεται στα χέρια σου. Θέλεις να αγαπηθείς βαθιά; Τότε άνοιξε την καρδιά σου και δώσε αγάπη χωρίς φειδώ. Πίστεψέ με η ζωή έχει τον δικό της δίκαιο νόμο. Πάντα παίρνεις πίσω ότι αληθινά δίνεις.
Υπάρχουν άνθρωποι που έμαθαν να στέκονται μόνοι τους συναισθηματικά ανεξάρτητοι. Που αγάπησαν ακόμα και τις παραξενιές και τη μοναξιά τους γιατί μέσα σε αυτήν βρήκαν τον εαυτό τους. Και ξέρεις ποιο είναι το θαύμα με αυτούς τους ανθρώπους; Όταν επιλέγουν να ανοίξουν την πόρτα και το κρεβάτι τους σε κάποιον άλλον δεν το κάνουν από ανάγκη ή από φόβο μην μείνουν μόνοι. Το κάνουν από καθαρή επιλογή και ακαταμάχητη έλξη. Κι εκεί γεννιέται η πιο εκρηκτική μορφή ένωσης.
Θυμάμαι μια ιστορία για δύο ανθρώπους που συναντήθηκαν αργά στη ζωή τους κουβαλώντας ο καθένας τις δικές του πληγές και τη δική του περήφανη μοναξιά. Δεν υποσχέθηκαν ο ένας στον άλλον αιωνιότητες ούτε έβαλαν όρους και συμβόλαια. Ένα βράδυ κάτω από τα σεντόνια με τα κορμιά τους ακόμα ζεστά από το πάθος κοιτάχτηκαν στα μάτια και είπαν. Δεν σε χρειάζομαι για να επιβιώσω σε θέλω για να νιώθω. Και σε εκείνη την ελευθερία η αγάπη τους έγινε ακατανίκητη. Γιατί η αληθινή αγάπη δεν χρειάζεται όρους. Αρκεί από μόνη της.
Αν λοιπόν μπορούμε να αντανακλούμε στον κόσμο μόνο ότι κουβαλάμε μέσα στην ψυχή μας ας φροντίσουμε αυτό το κάτι να είναι η ανιδιοτελής αγάπη. Να αγαπάς χωρίς να μετράς τι θα πάρεις να ποθείς χωρίς να φυλακίζεις να ονειρεύεσαι χωρίς να φοβάσαι. Γιατί εκεί που βασιλεύει η καθαρή αγάπη και το αληθινό πάθος το μίσος ο φόβος και η μιζέρια δεν θα βρουν ποτέ χώρο να ριζώσουν... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Μυαλό και Καρδιά... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Όλοι μας κουβαλάμε μέσα μας μια αόρατη ζυγαριά που σπάνια βρίσκει ισορροπία. Στη μία πλευρά στέκεται το μυαλό που ζητά σιγουριά, και στην άλλη η καρδιά που διψάει για ζωή. Είναι εκείνη η αιώνια εσωτερική σύγκρουση ανάμεσα σε αυτό που μας προστατεύει από τον πόνο και σε εκείνο που μας κάνει να νιώθουμε αληθινοί. Γιατί η ζωή δεν χαρίζεται σε όσους τη μετρούν με χάρακα, αλλά σε εκείνους που τολμούν να την αγγίξουν, ακόμα κι αν ξέρουν πως κάποια στιγμή μπορεί να καούν.
Δεν χρειάζεται, λοιπόν, να ψάξεις μακριά για να καταλάβεις τη μάχη που δίνεται μέσα μας. Αρκεί να παρατηρήσεις δύο διαφορετικούς ανθρώπους που στέκονται απέναντι στη ζωή. Από τη μία πλευρά είναι ο άνθρωπος της λογικής. Εκείνος που μετράει τα βήματά του που θέλει ασφάλεια που ζυγίζει τα πρέπει και φοβάται το ρίσκο μήπως πονέσει. Από την άλλη, στέκεται ο άνθρωπος του συναισθήματος. Εκείνος που βουτάει στα βαθιά χωρίς σωσίβιο, που αγαπάει χωρίς όρια, που καίγεται πληγώνεται μα νιώθει κάθε δευτερόλεπτο ζωντανός.
Κάποιο βράδυ αυτοί οι δύο κόσμοι βρέθηκαν πρόσωπο με πρόσωπο. Γιατί κοιτάς συνέχεια πίσω; ρώτησε ο πρώτος κοιτάζοντας με αυστηρότητα τον συνομιλητή του που έμενε καρφωμένος στο ίδιο σημείο. Κι εκείνος με φωνή που έτρεμε ακόμα από τις μνήμες απάντησε. Γιατί εκεί άφησα το κουράγιο μου. Εκεί ανάμεσα στα απομεινάρια αυτού που ήμουν έθαψα κομμάτια της ψυχής μου που δεν ξέρω πώς να μαζέψω ξανά. Ναι μα το παρόν σου διαφεύγει όσο προσπαθείς να κρατήσεις κάτι που έφυγε, επέμεινε ο άνθρωπος του μέτρου. Κρατάς σφιχτά στα χέρια σου στάχτες και αφήνεις τη ζωή να κυλάει από δίπλα σου αθέατη».
Χωρίς αυτό το παρελθόν δεν θα ήξερα καν ποιος είμαι τώρα, αντιμίλησε ο άλλος δείχνοντας το στήθος του. Κάθε ουλή πάνω μου είναι απόδειξη πως κάποτε τόλμησα πως κάποτε έζησα αληθινά και δεν πέρασα απλώς σαν θεατής. Κι όμως, συνέχισε η ψύχραιμη φωνή, πιο μαλακά αυτή τη φορά, «ο πόνος που κουβαλάς μαζί σου σαν βαρύ φορτίο σε εμποδίζει να δεις το φως του αύριο. Πώς θα ανοίξεις τα χέρια σου για να δεχτείς κάτι νέο, όταν είναι ακόμα δεμένα σε ότι τελείωσε; Τότε ο άνθρωπος της καρδιάς σήκωσε το βλέμμα, τον κοίταξε βαθιά στα μάτια, χαμογέλασε πικρά και κατέληξε. Αυτό το φως έχει νόημα μόνο επειδή έχω γνωρίσει τη σκιά. Αν δεν είχα καεί στη φωτιά, δεν θα ήξερα ποτέ να εκτιμήσω τη ζεστασιά.
Βλέπεις φίλε μου, ο ένας ξέρει να επιβιώνει αλλά ο άλλος ξέρει να ζει. Γιατί οι πιο δυνατές στιγμές σε αυτή τη ζωή δεν μπαίνουν σε πρόγραμμα ούτε υπολογίζονται με κομπιουτεράκι. Είναι εκείνες οι απρόσμενες στιγμές που ξεχειλίζουν πάθος χημεία κλεμμένα φιλιά και αγκαλιές που κάνουν τον υπόλοιπο κόσμο να εξαφανίζεται. Είναι όταν βρίσκεσαι με κάποιον που κάνει την καρδιά σου να χτυπά δυνατά και τον χρόνο να σταματά μετατρέποντας ακόμα και το πιο απλό άγγιγμα σε ανάμνηση ζωής. Μερικές φορές το μόνο που χρειάζεσαι δεν είναι σχέδια και εγγυήσεις αλλά αυτό το ένα άτομο, αυτό το ένα φιλί και μια στιγμή που εύχεσαι να διαρκέσει για πάντα. Όμως, αν ανήκεις σε εκείνους που ζουν με το συναίσθημα πρόσεξε μια παγίδα, μην αφήσεις την καρδιά σου να γίνει φυλακή σου.
Κράτα τη σοφία άφησε το βάρος. Ότι έζησες καλό ή κακό σε έφτιαξε. Πάρε το μάθημα και την ευγνωμοσύνη αλλά άφησε τον πόνο πίσω. Μην κλείνεσαι στο χθες. Το παρελθόν έπαιξε τον ρόλο του. Αν μένεις κολλημένος εκεί κλέβεις από τον εαυτό σου το δικαίωμα να ξαναερωτευτεί να ξαναγελάσει να ξαναζήσει.
Πάρε το καλύτερο και από τους δύο κόσμους. Να νιώθεις με όλη σου την ψυχή, όπως ο άνθρωπος της καρδιάς, αλλά να προχωράς μπροστά με καθαρό μυαλό, ξέροντας πότε ένας κύκλος έκλεισε. Η ζωή δεν σταματά για κανέναν και για τίποτα. Προχωρά μπροστά αλλάζει μας διδάσκει και μας μεταμορφώνει. Και το μεγαλύτερο ευχαριστώ που μπορείς να πεις για όσα όμορφα έζησες δεν είναι να μένεις στάσιμος να τα θρηνείς αλλά να σηκώνεις το κεφάλι και να προχωράς...
Γιάννης Χαραλαμπάκης.