Νέα εποχή... Vasileios Vikatos.

Κοιτάζω το μουντό ουρανό ,

ξέροντας τί βροχή θα φέρει ,

είχες δοξάσει το νερό ,

σχεδόν όλο το καλοκαίρι ,

Με χαραμάδες του φωτός ,

που βγαίνουν μέσα από τα νέφη ,

μες στην αρχή μιας εποχής ,

άλλη εποχή θαρρείς θα έρθει .

Μια άνοιξη να ανοιχτώ,

μες σε τοπίο φθινοπωρινό .

Μια άνοιξη να ανοιχτώ ,

με όριο αυτά που θα ανεχτώ .

Με τη καινούρια εποχή ,

να είναι μια αποχή απ' τη μοίρα ,

τί να μου πει και η ζωή ,

που ήταν απούσα από ότι είχα ;

Όσο κρατάω τη λογική ,

και τη ψυχή μου σε ισσοροπία ,

θα έρθει αυτό που λεν πολλοί ,

η πιο καλή ψυχολογία .

Μια άνοιξη να ανοιχτώ,

μες σε τοπίο φθινοπωρινό .

Μια άνοιξη να ανοιχτώ ,

με όριο αυτά που θα ανεχτώ .

Ώρες αποχωρισμού... Vasileios Vikatos.

Κλείσε τα φώτα πια,,

στρώσε κρεβάτι ,

πάρε τα "καλημέρα" σου απ' το καθρέφτη ,

και φύγε κάπως σαν το κλέφτη ,

να λέω πως με έκλεψε η αγάπη .

Πες στους γειτόνους σου ,

ότι φεύγεις για λίγο ,

να έχεις κάτι τις, να σε προσμένει ,

μα το έχεις ξαναδεί το έργο ,

ότι δε μένει πάντα φεύγει .

Φύγε εσύ, κι εγώ θα έχω να πληρώσω

όσα δε πλήρωσα, αυτά που είχες ανάγκη ,

στο πρώτο έρωτα που θα έρθει θα ματώσω ,

θα δω το απλήρωτο να με ξανακυριεύει .

Πάρε το δάκρυ σου ,

φόρα ένα γέλιο ,

από εκείνα εκεί που σ' είχα κάποτε γνωρίσει ,

και θα το δεις, πώς θα βρεθεί σ' αυτή τη ζήση ,

ένας να δώσει, όσα εγώ δεν έχω δώσει .

Φύγε εσύ, κι εγώ θα έχω να πληρώσω

όσα δε πλήρωσα, αυτά που είχες ανάγκη ,

στο πρώτο έρωτα που θα έρθει θα ματώσω ,

θα δω το απλήρωτο να με ξανακυριεύει .

Ουτοπικό... Vasilios Vikatos.

Τα πάντα να ήταν όμορφα , τα πάντα να είχαν ουσία ,

να μην ήταν μπέρδεμα το καθετί ωραίο ,

όλοι να κοιταζόμασταν βαθειά μέσα στα μάτια ,

χωρίς να γνωριζόμασταν, να νιώθαμε οικία ...

Να ήτανε οι διαφορές το κάτι τις ωραίο ,

αυτό που θα μας έκανε να βρούμε ισσοροπία ,

να ξέραμε τι θέλαμε , κι ας μην ήταν μοιραίο ,

κάπως ίσως το βρίσκαμε μέσα στη φαντασία .

Να παίρναμε να δίναμε χωρίς να τα μετράμε ,

σκοπός σε τούτη τη ζωή να ήταν η αγάπη ,

τα όνειρα ο στόχος μας λίγο πριν κοιμηθούμε ,

να μην υπήρχε όνειρο να μοιάζει αυταπάτη ,

να μην υπήρχε όνειρο να μοιάζει αυταπάτη ...

Τί να σκεφτώ ;

Και πώς να σου το πω, αυτό που θα σκεφτώ ;

Μέλλον προς αποφυγήν... Vasilios Vikatos.

Μια βόλτα καλοκαιρινή μέσα στη φλόγα ,

και οι χειμώνες μας μεγάλοι και ψυχροί ,

μα νιώθεις πλήρης που συγχρόνως έχεις απ' όλα ,

όπως υγεία μια δουλειά και ένα κλειδί,

και ξέρεις αύριο πως θα έρθει η καρμανιόλα,

μα συνεχίζεις να τη ζεις κάθε στιγμή .

Παιδιά θα κάνουμε να φτιάξουμε το μέλλον ,

παιδιά που δε γνωρίζουν καθόλου παρελθόν ,

σε αποστείρωση θα ζούνε τώρα πλέον ,

από ιδέες και την ουσία των αξιών ,

η μόνη ιδέα θα είναι για τον εαυτό τους ,

και η αξία θα είναι θέμα αριθμών .

Με το περίσσευμα τους να γίνει στέρημά μας ,

με επιστροφή των κλοπιμαίων στα μισά ,

θα ζούμε σε ένα κόσμο τώρα πλέον ,

που οι ευεργέτες θα έχουν ρούχα δανεικά ,

και εμείς θα ψάχνουμε πάντοτε το κλέφτη ,

με το.καθεφτη μας να σπάει ξαφνικά .

Η επανάσταση θα έχει κοντή μνήμη ,

τα δικαστήρια θα είναι ψηφιακά ,

με το.λσο.να μπαίνει σε μια δίνη ,

πληροφορίας που δεν βγάζει πουθενά .

Μια επανάσταση με στόματα κλεισμένα ,

με πληκτρολόγια που παίρνουνε φωτιά .

Κοιτάζω κι εγώ έξω απ' το παράθυρό μου ,

βλέπω ετούτο το κόσμο να γερνά ,

μα όπως όλοι , κι εγώ με τον εαυτό μου ,

θέλω πάντα να τα πηγαίνουμε καλά,.

γράφω αράδες και τα λέω ποιήματα μου ,

και φτιάχνω έναν άλλο κόσμο νοητά .