Το σκοτάδι είναι μια λύση... Ειρήνη Λεοντάρα.

Χαμήλωσε το φως εντός μου

Χαμήλωσε το έσω φως

"Στα σκοτεινά να βαδίζουμε

Στα σκοτεινά να προχωρήσουμε"

Τι αν είμαστε πλημμυρισμένοι

με τόσο φως...

Ξέρεις δεν αντέχεται

Κανείς δεν το θέλει πια.

Βγάλε και τη μπρίζα

Άσε να ξεφορτίσουμε

Το σκοτάδι είναι μια λύση.

Άλλωστε και τη ζωή

στη μπρίζα τη ζούμε πια.

Αντιθέσεις...Ειρήνη Λεοντάρα.

Και πάντα και παντού οι αντιθέσεις

Το οξύμωρο σχήμα

Τι θα ήταν η ομορφιά χωρίς την ασχήμια;

Το καλό χωρίς το κακό;

Η αγάπη χωρίς μίσος;

Άβυσσος..

Αλήθεια ένα χάσμα..

Άπειρο

Τι θα ήταν ένας άνθρωπος με φτερά;

Ποια φτερά;

Τα δικά του;

Κάποιου άλλου;

Από τι υλικό θα ήταν κατασκευασμένο;

Από φτερά και πούπουλα;

Τι θα ήταν η ασχήμια χωρίς την ομορφιά;

Τι χαρακτηρίζει κάτι όμορφο ή άσχημο;

Οι λέξεις;

Οι σκέψεις;

Οι καρδιές;

Τα στερεότυπα;

Οι αντιλήψεις;

Οι αντιδράσεις;

Οι εποχές;

Το μόνο που σε αλλάζει είναι

ο τρόπος που σκέφτεσαι.

Αυτό που μαθαίνεις.

Αυτό που εκπαιδεύεσαι.

Δεν υπάρχουν αντιθέσεις.

Μόνο ο τρόπος που εκπαιδεύτηκες

να βλέπεις τα πράγματα.

Δώσε χωρίς αντάλλαγμα... Ειρήνη Λεοντάρα.

Υπάρχουν κομμάτια μας που επιβεβαιώνουν μόνο με μια ματιά

πόσο εύθραυστοι, αδύναμοι και ανίσχυροι είμαστε.

Κάθε φορά που ένα παιδί πεθαίνει άδικα από δολοφονικά χέρια...

Είσαι υπαίτιος εσύ, λόγω αδιαφορίας και συνενοχής.

Κάθε φορά που ένας ηλικιωμένος πετιέται από τους κόπους μιας

ζωής στο δρόμο σαν ένα σκυλί που το έτρεφες στο σπίτι σου

και μετά το βαρέθηκες, υπεύθυνος και υπόλογος είσαι εσύ.

Κάθε φορά που πλήττονται και αμαυρώνονται τα ιερά

και τα όσια της πατρίδας υπαίτιος είσαι εσύ.

Κάθε φορά που κλείνεις τα μάτια σου και δεν δίνεις σημασία

σε αυτόν που υποφέρει υπαίτιος και υπεύθυνος είσαι εσύ.

Υπάρχει μια μικρή λέξη που το λένε ευθύνη.

Όταν είσαι μικρός τη λέξη αυτή τη χρησιμοποιείς με αθωότητα,

γιατί θέλεις να μεγαλώσεις και να μάθεις τον κόσμο.

Τη λέξη ΓΙΑΤΊ.

Όταν αρχίζεις και συνειδητοποιείς και λίγο παραπάνω τότε

αυτή τη λέξη πρέπει να τη στρέφεις διαρκώς στον εαυτό σου

και να παίρνεις μια απάντηση.

Παράδειγμα θα κάνω αυτό, γιατί...

Θα πω αυτό, γιατί....

Δεν έκανα αυτό, γιατί....

Αν ξεχάσεις αυτή τη λέξη να τη χρησιμοποιείς και δεν παίρνεις

καμία απάντηση απολύτως τότε έχεις μια μεγαλύτερη ευθύνη

δεν έχεις λογοδοτήσει στον πλησίον σου...

Όποιος κι αν είναι αυτός.

Θα έρθει όμως εκείνη η ώρα που θα πρέπει να αναλάβεις

την ευθύνη των πεπραγμένων σου όποια και να είναι αυτά...

Θέλω να πω καλημέρα. Είναι μια λέξη που αγαπώ να τη λέω.

Όσοι με ξέρουν το ξέρουν καλά για μένα αυτό.

Πηγάζει αβίαστα. Μου φτιάχνει τη διάθεση.

Έχει μέσα μου τη σημασία της φροντίδας και της αγάπης

για όσους νοιάζομαι.

Τη λέξη καλημέρα δεν τολμώ να την προφέρω μου την

έκοψε απότομα η συνείδηση, η πύρινη λαίλαπα,

η καταστροφή και η έλλειψη κοινωνικής ευθύνης.

Κάθε μέρα σκέφτομαι ένα μόνο πράγμα..

Αν θέλεις να αλλάξεις τον κόσμο άρχισε να δίνεις από αυτά

που δεν έχεις. Το τι θα δώσεις το ξέρεις εσύ.

Δώσε χωρίς αντάλλαγμα.

Δώσε κάτι από την ψυχή σου.

Αν γίνει αυτό θα νιώσεις λίγο καλύτερα.

Τιποτένια φύση... Ειρήνη Λεοντάρα.

Κι αυτές οι εικόνες τώρα;

Πόση ντροπή να χωρέσει στη λέξη;

Κι αν λέξη δεν υπάρχει πρέπει να την επινοήσεις.

Είναι η λέξη ή μια κραυγή απελπισίας

και όνειδος της φύσης της ανθρώπινης...

Να ντρέπεσαι για το δέρμα

που φοράς άνθρωπε εσύ που ποτέ

δεν κοιτάς εκεί που πρέπει να κοιτάς,

να μαθαίνεις και να γνωρίζεις,

όταν βλέπεις μόνο δάκρυα σε βρέφη.

Όταν σπέρνεις θάνατο

Πόση ντροπή να αντέξει και τούτη η ντροπή;

Ποιά λόγια υπάρχουν για να περιγράψεις

τον πόλεμο και το σπαραγμό, την αλληλοεξόντωση.

Φτάνουν πια οι ιδέες σας

δυνάστες και εξουσιαστές.

Φτάνει ο ιδεαλισμός σας.

Χορτάσαμε πια.

Σπέρνεις διχόνοια στη δήθεν Ελευθερία.

Φυτρώνεις όλεθρο στην δήθεν Ειρήνη.

Οι λέξεις χάσανε το νόημα.

Το καταλάβαμε

Το μάθαμε προσκυνητές των όπλων

Προσκυνητές των χρημάτων.

Θέλετε αίμα για να ξεδιψάσετε.

Ηδονίζεστε με τους βιασμούς, τις σφαγές αθώων.

Μη μου πεις τι είναι άνθρωπος.

Μη μου ξαναμιλήσεις για τη φύση του ανθρώπου.

Είναι μόνο ένα δέρμα που κρύβει μια ψυχή μαύρη.

Τιποτένια φύση.

Δεν αξίζεις καν να την προφέρειςτη λέξη αυτή.

Συνέχισε.

Μπορείς.

Δεν έχεις φτάσει ακόμα στο τέλος

Μπορείς να καταστρέψεις κι άλλο

κι άλλο εσύ και η κτηνώδης φύση σου.

Τα πάντα.

Η περιπέτεια της ψυχής... Ειρήνη Λεοντάρα.

Μια περιπέτεια είναι όλα.

Τι νομίζεις;

Εσύ

Εγώ

Ο μικρόκοσμος

Ο μακρόκοσμος

Πιάσαμε σώμα

Και η περιπλάνηση

Αλήθεια η περιπλάνηση...

Βασανίζεται η ελεύθερη ψυχή μέσα

σε ένα φθαρμένο σώμα.

Βάζει πουλιά μια μέρα...ανοίγει διάπλατα

τα πλουμιστά φτερά της και φεύγει για αλλά

ταξίδια αναψυχής σε μέρη φωτεινά

Μέχρι εκείνη τη στιγμή, η ζωή είναι

σαν ένα ταξίδι προοπτικής

Σαν το χαμόγελο της Τσοκόντας.

Εμένα πάντως εκείνη η κυρά, η σκοτεινή

με τα βλοσυρά μάτια της που κουβαλάνε

όλες τις συμφορές του κόσμου, ούτε καν

μου χαμογέλασε σαρκαστικά.

Ούτε και η ζωή πολλά πολλά χάχανα δε θέλει.

Μέχρι τη στιγμή του αληθινού πετάγματος,

ένα κορμί θα βασανίζει μια ψυχή

κι αυτό εγώ το λέω άδικο.

Συντρίμμια ζωής... Ειρήνη Λεοντάρα.

Θα πάω το παιδί στο σχολείο χτύπησε το ξυπνητήρι.

Θα βάλω ψωμί, τυρί και το χυμό του. Η τσάντα είναι στο χωλ.

Έχω βάλει μέσα νερό και δύο πετσετούλες.

Κάνω όνειρα. Πήραμε αυτό το διαμέρισμα.

Ετοιμαζόμαστε να φτιάξουμε το σπιτικό μας.

Ο γάμος θα γίνει αρχές καλοκαιριού.

Ο έρωτας ήταν κεραυνοβόλος.

Τα παιδιά έφυγαν από το σπίτι. Μεγάλωσαν.

Άνοιξαν τα φτερά τους. Σπούδασαν.

Έκαναν δική τους οικογένεια.

Τα φέρνουν δύσκολα πέρα, αλλά αγωνίζονται.

Έχω ένα μικρό σπίτι. Μένω μόνος μου.

Κάθε μέρα ετοιμάζομαι. Πηγαίνω στην δουλειά μου.

Είναι και οι λογαριασμοί που πρέπει να πληρώσω.

Μετά γυρίζω σπίτι συνήθως αργά. Και έχω να πλύνω.

Να καθαρίσω. Να μαγειρέψω. Να ονειρευτώ.

Να απλώσω τα όνειρά μου.

Μένουμε σε αυτό το σπίτι σαρανταπέντε ολόκληρα χρόνια.

Όλη μας τη ζωή. Κάθε μικρός πόρος του τοίχου τούτου

του σπιτιού έχει να πει και μια ιστορία. Μεγαλώσαμε πολύ.

Δύο κουφάρια είμαστε πια. Ο άντρας και η γυναίκα.

Με μια μικρή σύνταξη που όλη κι όλη αρκεί για τα φάρμακα μας.

Η γυναίκα έχει μπει στον πέμπτο μήνα. Περιμένει κοριτσάκι.

Το πρώτο της παιδί. Έχει πάρει όλα τα απαραίτητα

για την προίκα του μωρού. Κούνια. Πορτ μπεμπέ, συταριέρα.

Και τα πρώτα παιχνιδάκια. Έχει πάρει σεντόνια και τα πρώτα

ρουχαλάκια. Το δωμάτιο θα το βάψει ροζ και μωβ,

αλλά ο ένας τοίχος θα γίνει απαλό μπλε του ουρανού.

Παλεύει εφτά χρόνια για να αποκτήσει παιδί.

Μετά από τόσα χρόνια το όνειρο της θα γίνει πραγματικότητα.

Και αυτή και ο άντρας της ζουν το θαύμα της φύσης.

Τα παιδιά έχουν μπει στην εφηβεία. Έχουν όνειρα.

Ο γιος θα γίνει σκηνοθέτης. Από μικρός βλέπει ταινίες.

Όλη μέρα είναι με μια κάμερα στο χέρι. Τρέχει στα πάρκα.

Στα σύγχρονα κέντρα διασκέδασης που συχνάζουν οι νέοι.

Θέλει να γυρίσει ένα φιλμ. Οραματίζεται ένα καλύτερο αύριο.

Η κόρη μπαίνει στην εφηβεία είναι ατίθαση.

Αντιδρά και φωνάζει διαρκώς.

Είναι τσιμπημένη με ένα συμμαθητή της.

Το αγόρι με τα πράσινα μάτια και τα καστανά μαλλιά.

Μυρίζουν όμορφα τα χέρια του. Βάζει άρωμα πολύ.

Το λούζεται. Μου φαίνεται ότι έδωσαν το πρώτο τους φιλί.

Ξεφυλλίζω το άλμπουμ της ζωής.

Δεν ξέρω τι να πάρω και τι να αφήσω.

Ποια είναι τα απαραίτητα. Τι είναι απαραίτητο.

Δε με νοιάζει τίποτα πια. Εγώ έχω την ζωή μου εδώ.

Μεγάλωσα αρκετά πια δεν έχω κανένα και τίποτα

να με περιμένει. Αν πεθάνω θέλω να είναι εδώ.

Στο κρεββάτι μου. Είχα πολλά να σκέφτομαι με αγάπη.

Ο θάνατος δε με φοβίζει. Οι άνθρωποι με φοβίζουν.

Έχω ένα σκύλο. Μαύρο με κάτι μάτια που κοιτάζουν

την ψυχή μου. Κάθεται κουλουριασμένος πάντα πάνω μου.

Τρώμε φουντούκια. Είναι η πιο μεγάλη του αδυναμία.

Δεν κάνει έτσι ούτε για το κόκκαλο. Τρώει φουντούκια..

Σε μια στιγμή η ζωή γίνεται συντρίμμια

Σε μια στιγμή η ζωή γίνεται μια ανάμνηση

Κανείς δεν θυμάται τι ήταν και ποιος ήταν εδώ.

Μόνο ο ποιητής λυπάται που δεν γνώρισε από κοντά

όλους αυτούς τους ανθρώπους. Που δεν συνθηκολόγησαν

ειρηνικά και αρμονικά. Οι ζωές τους. Ξέρεις δεν υπάρχει

πολυτιμότερο πράγμα από το δικαίωμα στην ζωή.

Ο πόλεμος είναι το πιο βίαιο πράγμα. Είναι ακατανόητος.

Δεν έχει λογική. Τι σημαίνει η ζωή συνεχίζεται; Για ποιον;

Με ποιόν τρόπο; Πώς μπορείς να γιατρέψεις τις πληγές;

Ποιες από όλες; Των θανόντων; Των ξεριζωμένων;

Των αμάχων; Των πολεμιστών. Δεν έχει λογική ο πόλεμος.

Συντρίμμια ζωής έχει...

Απόκρυφα... Ειρήνη Λεοντάρα.

Έκατσαν όλες μαζί.

Κοιτάχτηκαν.

Τώρα από τι είμαστε φτιαγμένες;

Χώμα και νερό αναφωνούν.

Πετάχτηκε μία και είπε:

- Εμένα μου φάνηκε πως είμαι ο αέρας...

Πάντα τέτοιος ήμουνα!

Όταν με ρωτούσαν κάτι δύσκολο να απαντήσω αέρας γινόμουν!

Φαντάσου ήρθε η κόρη μου με είδε με φίλησε

με αγκάλιασε δυνατά! Ήθελα να την παρηγορήσω

να της πω μην τρέχουν από τα ρόδινα μάγουλα σου,

τα φουσκωμένα, δάκρυα. Με άγγιζε, με άγγιζε και κοίταξε.

Τα δάχτυλά της κοίταζε.

Μία εμένα, μια τα δάχτυλά.

Ώρα μια μου φώναξε με α λ α λ α γ μ ό

δεν είσαι εσύ πατέρα φώναζε

" Εσύ είσαι μαρμαρωμένος, παγωμένος φριχτά.

Π ού είναι η πνοή σου πού είναι η ψυχή σου;

Αέρας έγινε η ζέστη ανάσα σου..

Ποιός είσαι εσύ;"

Όλες οι ψυχές συμφώνησαν.

-Δύσκολη ημέρα που η ψυχή αποχωρίζεται το σώμα...

Φανερά δύσκολο.

Αέρας γίνεσαι... Θρήνησαν γοερά...

Αέρας και δύσκολα φεύγεις για άλλα ταξίδια μακριά

από τους ανθρώπους σου.

Το χώμα και το νερό μας το χάσαμε όσο έχτισε τούτο το κορμί.

Ένα κορμί πατρίδα, μυρωδιά, ανάσα και άγγιγμα ήμασταν.

Την κόρη βλέπω κατά καιρούς ανάβει το καντήλι

του πατέρα της σε εκείνο το μνήμα.

Κάπου-κάπου εκεί που κλαίει σταματά και κλείνει τα μάτια.

Μένει εκεί, ακίνητη και βουβή με τα μάτια κλειστά.

Μία μέρα μου φάνηκε πως είπε

- Ναι πατέρα νιώθω τον αέρα που αναπνέεις.

Ειρήνη Λεοντάρα...

Όλοι εσείς οι βολεψάκηδες που μου κουνάτε το δάχτυλο

και μου δείχνετε Ποιο είναι το σωστό μου...

Κάντε λίγο στην άκρη

κουράστηκα πια να μου κρύβετε τον ήλιο μου και να μου λέτε

να μην τον αντικρύζω κατάματα...

Κουράστηκα να μου λέτε ότι γνωρίζετε καλύτερα

Εσείς ποιο είναι το καλό, το δικό μου και της χώρας μου..

Κουράστηκα να μου λέτε :"θα κάνεις αυτό που σου είπα εγώ,

θα είναι έτσι και έτσι και έτσι" Και έτσι, όσο ακολουθούσα

το γράμμα του νόμου, αναρωτήθηκα για τα νόμιμα

που καταφανώς ξεπερνούσαν τα Άγραφα και Τόσο Δίκαια.

Το έκανα όσο μπορούσα με το παραπάνω..

Μα να βούλιαξα και βούλιαξεςκαι βουλιάξαμε

και Κατάλαβα ότι η Χώρα της Καθόδου δεν έχει πάτο.

Κάποια μέρα πρέπει κι εγώ να αντικρίσω τα σύννεφα.

Να βγω πιο πάνω από αυτά. Να δω τον ήλιο.

Να πετάξω κι ας μην έχω φτερά. Μονόπαντα ας πηγαίνω.

Κάτι άλλο θα βρω κι ας μη σας φαίνεται ορθό!

Να δω το φως θέλω!

Κάντε μου τη χάρη και μπείτε λίγο στο περιθώριο.

Άστε να περάσει το φως, που κρίνω εγώ.

Άφηστε το, δε θέλω πια να ξέρετε εσείς Ποιο είναι το ορθό μας!

Κρατήστε το για τον εαυτό σας, κοιταχτείτε στον καθρέφτη

και αυτά που λέτε σε μένα κάντε τα στον εαυτό σας!

Ζήστε με Εντολές!

Στρέψτε τις Διαταγές σας στο διαταραγμένο ψυχισμό σας!

Αγκάθια... Ειρήνη Λεοντάρα.

Μια Άνοιξη ακούω να θρηνολογεί

ένα Σταυρωμένο Βασιλιά

Αγκαλιά κρατούσαν σα φυλακτό

οι άνθρωποι τα αγκάθινο Στεφάνι

"Σταύρωσον, Σταύρωσον,

Σταύρωσον αυτόν"

Πώς αλήθεια να συγκρατήσεις

το οργισμένο πλήθος;

Πες μου πώς;

Και ποια είναι η πίκρα του;

Από που απορρέει;

Πόσο μεγάλη;

Πώς την κουβαλάει;

Ποιός ο λόγος;

Δεν είδε;

Δεν άκουσε;

Δεν πείστηκε;

Θεός πάνω στο Σταυρό!

Τρέχουν τα μάτια αίμα και ιδρώτα!

Τι μαρτύριο!

Πόσος Πόνος!

Όλη η Οικουμένη Μαρτυρά!

Η Άνοιξη ξέρει και προσκυνά

το Μεγαλείο Σου Θεέ μου!

Πάντα τα άψυχα γνωρίζουν την Απάντηση.

Γιατί τόση τιμωρία;

Γιατί τόσο μίσος;

Τόσες χιλιάδες χρόνια ξανά και ξανά και ξανά!

Η Σταύρωση Σου Χριστέ για να μας απαλλάξεις

από την αμαρτία και εμείς πάντα εκεί χειρότεροι

να μη μπορούμε να δούμε, να κατανοήσουμε.

Τα θέλουμε χειροπιαστά όλα.

Αυτόπτες μάρτυρες του επαναλαμβανόμενου κακού.

Μας έλκει θαρρείς η καταστροφή..

Δεν αντέχεται βλέπεις η τόση αγάπη!

Δε μπορείς να πιστέψεις στην τόση αγάπη!

Βλέπω τα Μάτια της Μάνας Μαρίας

Της Μάνας σου Χριστέ Μου!

Πόσο Κακό της κάναμε! Της Μάνας σου Χριστέ μου.

Τι να πεις σε μια Μάνα!

Τι λόγια παραμυθίας στη Μάνα Σου Χριστέ Μου.

Τα καρφιά και τα αγκάθια

στο Ματωμένο Βασιλιά.

Οι Ουρανοί!

Ανοίγουν οι Ουρανοί

Μαυρίζει η Πλάση όλη!

Μαυρίζει η Ψυχή.

Θέλαμε ένα Αμνό, αθώο για να μπήξουμε

τα αγκάθια μας

Κι ένα Σταυρό

Και το Μεσσία εκεί Σταυρωμένο για να βγάλουμε

όλη μας την κακία για να ικανοποιηθούμε..

Δεν ξέρουμε όμως ότι ο Αμνός είναι ο Θεός

και η μόνη Ελπίδα.

Πρέπει να τον Σταυρώσουμε για να πιστέψουμε

στη δύναμη της Αγάπης.

Υπάρχει όμως κάτι που φωνάζει

Λέγεται Ανάσταση!

Οι δικοί μου φίλοι είναι σαν τα πουλιά... Ειρήνη Λεοντάρα.

Οι δικοί μου φίλοι είναι σαν τα πουλιά. Έχουν το

χάρισμα να βρίσκονται σε όποιο σημείο του ορίζοντα θέλουν.

Αγγίζουν με τα φτερά τους τον ουρανό, τη γη και τη θάλασσα.

Βρίσκονται σε μια διαρκή διαδικασία μετεγκατάστασης.

Αλλάζουν τόπο με βάση τις εποχές.

Είναι εύθραυστοι και συνάμα αεικίνητοι.

Είναι πάντα μαζί και πετούν σε σμήνη, εκτός από αυτούς που

είναι επιλεκτικοί και ερημοπούλια.

Είναι κάποιοι καλοί και πιστοί σύντροφοι. Κάνουν το για πάντα

μαζί να έχει ουσία και παρουσία.

Μα το κυριότερο όλων λένε και μελωδικά τραγούδια.

Ιδίως, όταν πιάνουν τα σήματα τα αέρινα σκορπούν τις

μελωδίες τους κάνοντας χορωδία με τζιτζίκια και γρύλους.

Με τις έντεχνες φωνές τους στήνουν στο πι και φι ένα

ατελείωτο πανηγύρι. Οι φίλοι μου είναι σαν τα πουλιά..

Άλλοι έχουν χρώμα κι άλλοι είναι μαύροι.

Αλλά καθώς δεν τους πιάνει το μάτι σου, γιατί εξαφανίζονται,

άλλο τόσο, όταν τους βλέπεις δημιουργούν φτεροκοπήματα

στην καρδιά σου, όταν έρχονται κάτω από τις φυλλωσιές

των δέντρων και σου λένε τα μυστικά τους.

Οι φίλοι μου είναι άπιαστοι, γιατί είναι πουλιά.

Έχουν πιάσει σήματα πάνω από τα σύννεφα και μου τα στέλνουν

με τις μυστικές, αέρινες φωνές τους σαν ξωτικά.

Από ποιο κόσμο ήρθες;... Ειρήνη Λεοντάρα.

Και ήταν πολλές οι στιγμές που έλεγα πως η ζωή θα αλλάξει... Θα έχει ένα νόημα. Θα έχει κάποια αξία που οι άνθρωποι αγκαλιάζονται. Θα έρθει η ώρα που θα πονάει ο ένας για τον άλλον. Δε θα υπάρχουν πεινασμένοι από άδειες καρδιές. Η πείνα δε θα είναι στην κοιλιά. Δε θα υπάρχουν φτωχοί με φτωχά συναισθήματα. Δειλοί που το βάλανε στα πόδια, γιατί το χρώμα που ξέρανε ήτανε μόνο το μαύρο. Και η χαρά έλειπε από μέσα τους.Θα έρθει η εποχή που θα κοιτάζονται οι άνθρωποι μέσα στα μάτια και θα νοιώθουν την ψυχή του ενός για τον άλλον θα υπάρχει αξία Θα έρθει η στιγμή που τίποτα μα τίποτα δεν θα είναι φτηνό. Κι ούτε η αλήθεια. Αυτή ιδιαίτερα..

θα έρθει κάποια στιγμή που δεν θα φοβάσαι να πεις την αλήθεια, γιατί τα λέει όλα με το όνομα της μπορεί να είναι ακριβή μπορεί να είναι, όπως είναι να κρύβει μόνο πόνο

να πονάει αυτόν που τη λέει όμως είναι αλήθεια. Δε θα μπαίνουν εμπόδια για να μην ειπωθεί. Θα ρθει στιγμή εκείνη που θα μπορούμε να λέμε τα πράγματα όλα με το όνομα τους και αυτοί που έχουν πονέσει και δεν έχουν μιλήσει την ώρα που οι άλλοι τους έχουν πονέσει θα έρθει η ώρα και η στιγμή για αυτούς να πουν τα πράγματα με το όνομα τους και οι άλλοι θα τους κοιτάνε μέσα στα μάτια και δεν θα πιστεύουν αυτό που έχει συμβεί. Κάποιος άλλος είσαι εσύ θα λένε. Ποιός είσαι; Δε σε ξέρω. Κρυβόσουν; Πώς δημιουργήθηκες; Από ποιο κόσμο ήρθες; Που ήσουν; πώς έγινες; Εγώ αλλιώς σε γνώρισα και αλλιώς εξελίχθηκες αυτή την εντύπωση θα λες πάντα πως έχεις αυτό θα λες πάντα πως έχεις και ας ήμασταν πάντα μαζί. Εσύ με έκανες αυτό που ήμουν και εγώ εσένα αυτό που έγινες. Δεν ήθελες να κοιτάξεις τον άλλο μέσα στα μάτια. Δεν ήθελες να καταλάβεις αυτό που σου έλεγε.. Δεν ήθελες να μπεις μέσα στο πετσί του. Ήθελες να έχεις κάποιον άλλον δίπλα του και μετά ξεκίνησαν οι ακυρώσεις. Είσαι αυτός, είσαι εκείνος... θα είσαι κάποιος άλλος, αλλά εγώ ήμουν πάντα εκεί. Εγώ με τις σιωπές μου. Εγώ που νόμιζες πώς δε μίλαγα, αλλά πάντα μιλούσα. Πάντα πάντα έλεγα αυτό που πίστευα. Πάντα αυτό που ήθελα. Άσχετα αν εσύ δεν το έβλεπες. Κι ας ήμουν μπροστά στα μάτια σου. Μέχρι που έγινα αόρατη. Υπάρχουν πάντα αυτοί που μιλούν πολύ και δε λένε τίποτα. Υπάρχουν πάντα κι αυτοί που φαίνεται πώς δε μιλούν, αλλά έχουν πει τα πάντα. Μα αυτούς κανείς δεν τους θέλει. Μα αυτούς κανείς δεν τους ξέρει, όχι γιατί δεν υπάρχουν, όχι γιατί δεν έχουν φωνή, αλλά τις δικές τους σπασμένες ανάγκες δεν θέλησαν να τις καταλάβουν. Κι εκείνοι οι σιωπηλοί δεν ήθελαν να ενοχλήσουν..

Έψαξα αγάπη... Ειρήνη Λεοντάρα.

Έψαξα αγάπη και παρηγοριά

στις λέξεις των ανθρώπων.

Εκεί να σβήσω τα πάθη μου.

Εκεί να βρω την μπόρεση μου.

Μα πόνεσα.

Πολύ.

Δεν τα κατάφερα.

Έχασα.

Και τότε έβαλα τις πληγές σε βάρκα

για να τις βυθίσω στην αλμύρα της θάλασσας.

Να ξεπλύνω τις φρούδες ελπίδες.

Να τις τυλίξω στο θαλασσινό αγέρι.

Να τους βάλω επίδεσμο

και να μάθω να ζω με τα τραύματα μου.

Τα κύματα.

Εκεί σε εκείνο το βάθος βαπτίστηκα.

Έλουσα τα φιλιά

Χόρεψα με τις αναμονές και τις προσμονές

Βούτηξα βαθιά χωρίς ανάσα

Κι αναδύθηκα στο μέλλον.

Στο βάθος του γαλάζιου πνιγμού βρήκα ένα ξέφωτο.

Αν χρειαστεί θα το ξανακάνω.

Δίνουμε συχνά μυστικά ραντεβού..

Μου είπε θα με περιμένει.

Είπα θα περιμένω κάτι σαν έρωτα, έναν έρωτα,

μια ελπίδα, κάτι που θα μοιάζει με αυτή,

μια λέξη αφόρμηση για ένα ποίημα,

μια σκηνή για να ξεκινήσει κάτι πάλι από την αρχή.

Κάτι. Όλο κάτι περιμένω.

Είναι κι αυτοί οι άνθρωποι βλέπεις.

Τους μιλάς και δεν καταλαβαίνουν

ή κάνουν πώς δεν καταλαβαίνουν.

Τελικά δεν αντέχουν να καταλάβουν.

Ειρήνη Λεοντάρα

Φως... Ειρήνη Λεοντάρα.

Τι κι αν οι εποχές αλλάζουν!

Η Άνοιξη στήνει ενέδρα...

μια Σταύρωση

μα πιότερο

η Ανάσταση

θα βαραίνει

Εντός μας...

Με αποκοτιά;

Με σύνεση;

Με συνέπεια;

Ή αδιαφορία;

Κατανυκτικά;

Προστάζει κι απαιτεί,

χωρίς επιβράδυνση..

Περιπλανιέται γύρω,

τριγύρω το Φως.

Δες το!

Σήμερα Είσαι Εσύ .. Αύριο Εγώ .. Με ακούς;... Ειρήνη Λεοντάρα.

Τραυματισμένες ζωές ανθρώπων απεγνωσμένων.

Ψυχές σμπαράλια

Μάτια σε απόγνωση.

Πνευμόνια χωρίς ανάσα.

Δύναμη καμία.

Αθώες ματιές σε μόνιμη απορία.

Ερωτήσεις δίχως απάντηση.

Απόγνωση στο μέγιστο βαθμό.

Εικόνες φρικτές δίχως έλεος.

Περιγραφές χωρίς λόγια

Ανάσα μόνο ο Χάρος που λαίμαργα ξεδιψά

την αλλόκοτη χαρά σε ένα πύρινο χορό

που βγάζει ποτάμι τις γλώσσες του.

Τα δάκρυα στεγνώνουν.

Το μυαλό στενεύει στην αποκοτιά.

Σαλεύει ο τρελός μόνος του σε μια ζήση χωρίς ζωή.

Παραμιλάει κάτι για κάτι λίγες οικονομίες

για κάτι κόκκινα δάνεια για κάτι αντοχές.

Και πάλι τα μάτια. Αυτά τα μάτια

πώς με κοιτούν τώρα μέσα στα μάτια.

Και ο πόνος ανείπωτος.

Κάτι ζώα καίγονται άσπρα και μαύρα άλογα

τρέχουν για να γλιτώσουν

από κάτι αλλόκοτα εξωφρενικό.

Και δεν είναι τα μόνα όντα αλίμονο.

Δεν υπάρχουν λόγια με ακούς;

Δεν μπορείς να μένεις στην ησυχία σου.

Μια ζωή στην ησυχία σου. Με ακούς;

Δεν θα μπορείς να αναπνέεις.

Δεν θα βλέπεις πράσινο.

Με ακούς; Τελειώνει το οξυγόνο.

Με ακούς; Δεν θα έχεις ζωή.

Με ακούς; Φλέγεται το έσω μου,

το έξω μου, τα ενδότερα μου.

Δεν γίνεται να υπάρχει μόνιμα

αυτή η επανάληψη της ιστορίας.

Με ακούς; Σήμερα είσαι εσύ. Αύριο εγώ.

Μετά πιάσε ένα όποιο σημείο στο χάρτη.

Η καταστροφή. Μέτρα τις καταστροφές.

Με ακούς; Δεν μπορώ να περιγράψω πια

αυτή την άθλια καλοκαιρινή επανάληψη μιας

παρατεταμένης καταστροφής.

Θέλω τον πλανήτη μου,

όπως τον θέλω, χωρίς άλλο πόνο.

Πονάω με ακούς;

Θέλω τον πλανήτη μου με τα δάση,

τον ουρανό τον καθαρό, τα ζώα του,

τα καθαρά νερά του.

Θέλω την ομορφιά του. Με ακούς;

Μια Άνοιξη... Ειρήνη Λεοντάρα.

Κι αν τούτη η Άνοιξη είναι τρελή

και αχνιστό μυρίζει αίμα

και οι καρδιές σκορπούν

την πίκρα και το θάνατο

εκείνη τη γωνιά να μου φυλάξεις

στο παρατηρητήριο

για εκείνους τους άθλιους

στοχασμούς μου

που ψάχνουν να βρουν

κείνο το κόκκινο καταφύγιο

ίσως και κίτρινο...

Τα πέταλα να αρχίσω να μαδάω

Ένα προς ένα.

Φως δε θα βρω

Μόνο ημίφως και σκιές.

Ποτάμι η αγάπη... Ειρήνη Λεοντάρα.

Χειμαρρώδης λέξη, σκέψη, κίνηση.

Στο πέρασμα του, ποταμός

όλα τα συμπαρασύρει.

Τίποτα δεν σταματά τη διαρκή ροή του.

Ξέρεις τι μπορεί να δώσει παύση;

Ένα μόνο...

Η ξηρασία,

τροφής σκέψης

δοτικότητας

και έμπνευσης.

Όταν λιγοστέψει η αγάπη, το φως, το νοιάξιμο.

Χάνεται το κουράγιο.

Η αγάπη είναι ποτάμι ορμητικό και χαοτικό

έχει το ρυθμό και την κινήση της.

Όταν χαθεί η αγάπη, η ψυχή στεγνώνει μαζί

και τα όνειρα, τα συναισθήματα, τα χρώματα.

Και η ζωή τότε ;

Μια ψυχή που βάλτωσε.

Οριστικά και αμετάκλητα.