Παραμυθένια μουσική που ξεδιπλώθηκε στ όνειρο σαν υφάδι χρυσαλλίδας και της ψυχής το ένα φτερό αναδιπλώθηκε, ζηλεύοντας το πέταγμα κάποιας συλφίδας. Στον αργαλειό του νου πλέκονται οράματα γεμίζοντας την κάμαρα μετάξι, χνάρια στα πλήκτρα από τα κλάματα θυμίζουν ηλιαχτίδες πριν χαράξει. Το ένα κομμάτι της καρδιάς ήρθε και μάτωσε σταγόνες από κόκκινα βελούδα κυλώντας απαλά στο στήθος κάρφωσε, τις αναμνήσεις απ του χρόνου την πλεξούδα. Κάτασπρα σύννεφα οι νότες χύθηκαν σαν πήγασοι στον άνεμο καλπάζουν, απ το ταβάνι τ' ουρανού τ' αστέρια λύθηκαν και στης αγάπης το ναό χρυσάφια βάζουν. Πως ένας κόσμος στο δωμάτιο χώρεσε; από αλλοπρόσαλους καιρούς ξεπερασμένους, πως μια στιγμή στο πιάνο έδεσε ίσκιους μαρμάρινους λησμονημένους; Παραμυθένια μουσική που παραδόθηκε, στ' όνειρο σαν υφάδι από κοράλλια και η ψυχή γοργόνα που αναδύθηκε, ψάχνει τον έρωτα σ' εξωτικά ακρογιάλια.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου