Δεν ήσουν
στην αλήθεια μου
στο γκρίζο της ψυχής μου,
ούτε στο ταραγμένο μου όνειρο
μα ούτε στην προσευχή μου!
Ανηφοριές
ανούσιες αγγίγματα
δειλά, δεν άντεξα τα ανείπωτα
σ' ένιωθα αμυδρά!
Φιγούρα
φάνταζες της σκέψης
λογική, δεν ήσουν πια παράδεισος
κι ας ήσουν στη ψυχή μου νότα μουσικής!
Δεν ήσουν
μες στους ψίθυρους
στον αναστεναγμό μου ετοίμαζες
χαλάσματα σκοτάδι στο μυαλό μου!
Στης νύχτας
το παράπονο χωρίς πια αντοχή,
σ' έψαξα μα ήσουνα ψευδαίσθηση
αβάσταχτο γιατί!
Στης νύχτας
τ' αναφιλητό στου αέρα την πνοή,
στο διάφανο του φεγγαριού απλά
ήσουν θεατής!
...Νέλλη Κουμεντάκη...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου