Πού να'ναι τώρα η Καλυψώ;
Όταν τα κύματα θεριεύουν;
Γυρνάει παντού σαν αερικό.
Σκορπάει ματιές που σημαδεύουν.
Μιλάει στο πέλαγος μονάχη.
Ξεσπώντας των λυγμών τα πάθη.
Ντύνεται κάτασπρα και πάει.
Όπου η καρδιά ψηλά πετάει.
Κι άν στάθηκε σε κάποια μάτια.
Κι έφτιαξε μέσα τους παλάτια.
Σαν άμμο εκείνα γκρεμιστήκαν.
Και από μόνα τους σβηστήκαν.
Τώρα η θάλασσα της μοιάζει.
Φωνάζει, κλαίει και φουρυουνιάζει.
Μα αύριο θα 'χει βγάλει ήλιο.
Θα είναι ήσυχη σαν φύλλο.
Σε κάθε νέο παραπέρα.
Θα τη φυσάει στον αέρα.
Θα στροβιλίζεται εκείνη.
Κι ένα χαμόγελο θ' αφήνει.
Σ' ένα νησί μικρό στο χάρτη.
Όνειρα, μύθους πλέκει η αγάπη.
Στης Καλυψώς τα δυό τα μάτια.
Έρωτες γίνονται κομμάτια.
Δεν λογαριάζει πιά παλάτια.
Μόνο στιγμές κι ωραία βράδια.
Χάλκινα και γαλάζια κάστρα.
Στων ουρανών τα ωραία άστρα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου