Σε πρόσμενα αποβραδίς στο ξέφωτο του κόσμου
ντυμένη το λευκό της αυγής
και στο στήθος να κρέμεται το πρώτο φιλί.
Μ’ ένα μοσχοκάρφι στα χείλη
να ΄χει την κάψα του η πρώτη ανάσα της άνοιξης.
Με τα μαλλιά λουσμένα στο δάκρυ του δυόσμου
και τα στήθη να ευωδιάζουν γαζία.
Στο ξάγναντο του κόσμου στάθηκα
με δυο αστερίες στ’ αυτιά να κρέμονται
λάφυρα του περσινού καλοκαιριού
κι είχα σιμά μου τη θάλασσα να συνοδεύει
των πουλιών το ζωηρό κελάηδισμα.
Έδεσα την προσμονή μου σε μια ανεμοκλωστή
και άφησα τα χελιδόνια να την κλέψουν,
φωλιές να πλέξουν να στεγάσουν τη νέα ζωή.
Σήμερα πριν χαράξει ντύθηκα την αναμελιά του έρωτα,
τον ήχο απ’ το πρώτο καρδιοχτύπι
κι ήταν τα μάτια μου μενεξεδιά
και το φιλί μου ρόδινο στ’ αντάμωμά σου
κι αν τα μαλλιά μου άσπρισαν
είμ’ ακόμα εδώ κάθε πρώτη του Μάρτη
να σ’ ερωτεύομαι απ’ την αρχή.
(Οι χειροποίητες μάσκες είναι έργα της γράφουσας)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου