Τύλιξα τα μάτια μου με ένα μεταξωτό μαντήλι
άφησα τις αισθήσεις μου ελεύθερες,
και ένιωσα τη ψυχή μου κολυμπά
σε μια απέραντη θάλασσα
να φτερουγίζει σαν πεταλούδα
που πετά από λουλούδι σε λουλούδι...
Ζωγράφισα την εικόνα σου μέσα μου,
με την μορφή σου έδωσα
χρώμα και ζωή στα όνειρά μου,
την κράτησα στην καρδιά μου μυστικό,
σαν τα μυστικά που κρατούσαμε
όταν ήμασταν μικρά παιδιά...
Όταν νιώθω απόγνωση βουτάω μέσα μου
βλέπω το πρόσωπο σου και παίρνω κουράγιο...
Προσπάθησα να ζωγραφίσω
το συναίσθημα που μου προκαλείς
αυτό που μου βγάζεις οταν σε σκέφτομαι...
Έψαξα την παλέτα των χρωμάτων
μα δεν βρήκα αυτό που σου αξίζει
έτσι αποφάσισα να τα κλέψω από το ουράνιο τόξο...
Όταν σε σκέφτομαι νιώθω πως η ζωή έχει ωραίες στιγμές,
και συνεχίζω με όραμα και ελπίδα να σε επικαλούμαι...
Άλλωστε τι θα ήταν η ζωή μας
χωρίς όραμα και ελπίδα...ελπίδα μου
...Αντώνης Σαμολαδάς...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου