Παραπονιέσαι κάθε που ανέμους γεννώ
μα όλο ζητάς τα λόγια μου
αντάμα με τα νέφη να χορεύουν.
Θυμώνεις κάθε που ρίχνω αστραπές
μα στα νερά κάθε παρθένας βροχής
τις θύμησές σου ξεπλένεις.
Θλίβεσαι κάθε που 'χει αντάρα
στου πελάγου τ' ανοιχτά
μα με τον αφρό των κυμάτων
την κλίνη σου τ'απόβραδο στρώνεις.
Εγώ... του χρόνου ερωμένη
εχώ μάθει σε καιρούς οργισμένους
να λατρεύω κατακλυσμούς'
μα πάντα στης αυγής το πρώτο κελάηδημα
ξαστεριά ξημερώνω.
...Σταυρούλα Δεκούλου...
https://st-dekouloupapadimitriou.blogspot.com/
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου