Σουρουπωνε. Μα για την Αριάδνη ο χρόνος είχε σταματήσει καθώς γέμιζε τη μία κόλλα χαρτί μετά την άλλη. Λόγια καρδιας μα κι αλήθειας συνάμα. "Φασόν άνθρωποι. Φασόν συναισθήματα. Φασόν ερωτες λόγια Φασόν!! Μα εγώ ποτέ. ποτε δεν αγάπησα το Φασόν. Εγώ αγάπησα τον ουρανό τη θάλασσα τα χρώματα. Εκείνον! Άλλο αν αν" Άφησε στην άκρη το μολύβι, άναψε τσιγάρο, φυσηξε δυνατά τον καπνό σχηματιζοντας δαχτυλίδια. Δύο τρεις ρουφηξιες και ύστερα το πάτησε με δύναμη στο τασάκι να σβήσει. Με αργά βήματα πλησίασε τη θάλασσα έβγαλε από την τσέπη της μια φωτογραφία την έφερε στα χείλη της ξανά κοίταξε αυτά που είχε γράψει και "η φωτιά ας σβήσει με φωτια" σκέφτηκε. Μια φλογιτσα μόνο απ τον αναπτήρα και η φωτογραφία και τα χαρτιά άρχισαν να καίγονται λίγο λίγο. Με μια απότομη κίνηση τα πέταξε στο νερό και είδε τα αποκαιδια να βουλιαζουν και να χάνονται. Χαμογέλασε. Σήκωσε τα μάτια ψηλά και παρατήρησε για αρκετή ώρα τα χρώματα του δειλινου. "Είμαι η Αριάδνη" σκέφτηκε. "Κάπου λαθεψα στον μίτο και μπλέχτηκα σ έναν λαβύρινθο που μοιαζε να μην έχει τέλος μα είμαι εδώ είμαι ακόμα εδω". Έμεινε για ώρα βυθισμένη στις σκέψεις της. Μόνο σαν γύρισε την πλάτη να φύγει ανεπαίσθητα άρχισε να μουρμουριζει το αγαπημένο της τραγουδι: "φτιάξε καρδιά μου το δικό σου παραμύθι. Smaragdi Mitropoulou.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου