Ένα σύννεφο κρύβεις
χρόνια στην τσέπη σου
κανείς να μην το δει.
Σε καθρέφτη τις νύχτες μπροστά,
απλώνεις μαντήλι σε μαύρα μαλλιά
στου φεγγαριού τη λάμψη.
Στην ερημιά των ματιών σου
το σύννεφο ανεβαίνει,
να χαϊδεύει το βελούδο τους
με κείνο το τραγούδι
που απλώνεται δειλά.
Ύστερα κλείνεις τα μάτια,
κάτω απ' τα βλέφαρα ν' απλώσεις
εικόνες απ' τις πόλεις της μοναξιάς
και τα στενά του ονείρου,
ανάσες παίρνοντας βαθιές,
μήπως και έρθουν γνώριμα,
μεθυστικά αρώματα από κανέλα και καφέ
καπνό, βρεγμένο χώμα.
Άδεια καρδιά , άδεια αγκαλιά
και σύννεφο στην τσέπη.
Της θύμησης αρώματα
Μαρίνα Αντωνίου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου