Μπροστά σου χάσκει η άβυσσος
μιας άθλιας εποχής!
Φόβοι κι εφιάλτες σου,
σκεπασανε εξόδους διαφυγής.
Σε παγοδρόμιο αλγεινό,
γυμνά τα πέλματά σου!
Σε βράχια εφιαλτικά,
σκοντάφτουν τα όνειρά σου.
Ταξιδευτές των πάγων ,
οργισμένοι κι οπλισμένοι,
πετούν και σου επιτίθενται
στο σκότος αγριεμενοι!
Προστατευμένοι απ'την λαίλαπα
του ψύχους,της βροχής!
Εσύ, εγκλωβισμένος στα γρανάζια
της σαπίλας, της δικής τους εποχής.
Ποιοί είναι αυτοί οι άρχοντες
του φόβου και του σκότους;
Πού είναι και πως κρυβουνε
των πιστολιων τους κρότους;
Πως μπόρεσαν και φυλακές
αόρατες υψωσανε;
Πως τον αποδεχτήκαμε
τον τρόμο που απλωσανε;
Εαρινοί αστρομαχητές,
θ' αργήσουν να φανούνε.
Αποκρυσταλλωμενα τα σπαθιά
εκείνους καρτερούνε.
Το γκρίζο παραπέτασμα,
με θάρρος να περάσουν,
πατώντας θραυσματα του πάγου
μέχρι να σε φτάσουν.
Με χρώματα της άνοιξης
να βάψουν τα ανήλιαγα σκοτάδια,
η αχανής σου άβυσσος να λάμψει
απο πολύτιμα πετράδια.
Ξερόδεντρα ν' ανθίσουνε,
στο χείλος του γκρεμού,
ο πάγος που πατάς, ιδεοδρόμιο,
αναπέτασμα του νου.
Εσυ κι οι μαχητές σου ν'ανεβειτε
στα ουράνια δελφίνια.
Ν'αφησεις πίσω σου τις άβυσσους
να βράζουν σαν καμίνια.
Ταξίδεψε μαζί τους
στα λιβάδια τ'ουρανού.
Ο στόχος ένας!!! Να μη σβήσει

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου