Από μι’ αγάπη, βάλλομαι…
Νείρομαι φως κι αγάλλομαι·
τι σου 'ναι η σκέψη
.
που θέλει αγάπη και κορμί
να 'χουν των νιάτων την ορμή,
για να σου γνέψει.
.
Και λέω, στης σκέψης τη ροπή,
μην είναι η σκέψη σου, ντροπή;
Ποιος θα πιστέψει
.
όσο επιδέξια κι αν χτιστεί…
Άμα η αγάπη, δεν χριστεί,
ανάξια κλείνει
.
κι ο λόγος· σμίλη που διψώ –
κορμί Αφροδίτης και λειψό:
.
.
©Γιώργος Ν. Μανέτας
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου