Να Μη Μαγαλώσω... Δέσπω Πηλαβάκη.

Να μυρίσω μόνο ήθελα

τους ανθούς της λεμονιάς

που φύτεψε ο πατέρας

στην αυλή του πατρικού

εκεί στη Μόρφου

Μα με αγκάλιασαν τόσο σφικτά

οι αναμνήσεις

που τα αγκάθια χώθηκαν

μες της καρδιάς τα τρίσβαθα

και μάτωσε τόσο η ψυχή

που στέγνωσαν οι φλέβες από αίμα

Σύρθηκα ως το κάτασπρο γιασεμί

το αγαπημένο της μάνας μου

κι ένοιωσα το χάδι και τη δροσιά του

να μου χαιδεύουν τρυφερά τις πληγές

Και ρούφηξα χωρίς ανάσα

όλες τις θύμησες

και έζησα σε μια στιγμή

όλα τα όμορφα χρόνια μου

τα παιδικά

Έδεσα το μυαλό μου

στον κάβο του αλησμόνητου χθες

μη προχωρήσει

Γιατί σαν μεγάλωσα

μας βρήκε το κακό

Να μη μεγαλώσω

γιατί θα χάσω ότι αγάπησα

Τη λεμονιά, το γιασεμί

τη γειτονιά και το χωριό μου

Τη γη που γεννήθηκα

ΔΕΣΠΩ ΠΗΛΑΒΑΚΗ