Οι δικοί μου φίλοι είναι σαν τα πουλιά. Έχουν το
χάρισμα να βρίσκονται σε όποιο σημείο του ορίζοντα θέλουν.
Αγγίζουν με τα φτερά τους τον ουρανό, τη γη και τη θάλασσα.
Βρίσκονται σε μια διαρκή διαδικασία μετεγκατάστασης.
Αλλάζουν τόπο με βάση τις εποχές.
Είναι εύθραυστοι και συνάμα αεικίνητοι.
Είναι πάντα μαζί και πετούν σε σμήνη, εκτός από αυτούς που
είναι επιλεκτικοί και ερημοπούλια.
Είναι κάποιοι καλοί και πιστοί σύντροφοι. Κάνουν το για πάντα
μαζί να έχει ουσία και παρουσία.
Μα το κυριότερο όλων λένε και μελωδικά τραγούδια.
Ιδίως, όταν πιάνουν τα σήματα τα αέρινα σκορπούν τις
μελωδίες τους κάνοντας χορωδία με τζιτζίκια και γρύλους.
Με τις έντεχνες φωνές τους στήνουν στο πι και φι ένα
ατελείωτο πανηγύρι. Οι φίλοι μου είναι σαν τα πουλιά..
Άλλοι έχουν χρώμα κι άλλοι είναι μαύροι.
Αλλά καθώς δεν τους πιάνει το μάτι σου, γιατί εξαφανίζονται,
άλλο τόσο, όταν τους βλέπεις δημιουργούν φτεροκοπήματα
στην καρδιά σου, όταν έρχονται κάτω από τις φυλλωσιές
των δέντρων και σου λένε τα μυστικά τους.
Οι φίλοι μου είναι άπιαστοι, γιατί είναι πουλιά.
Έχουν πιάσει σήματα πάνω από τα σύννεφα και μου τα στέλνουν
με τις μυστικές, αέρινες φωνές τους σαν ξωτικά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου