Στης βουβής πόλης το δειλινό,
ξυπόλητη η νύκτα
διαβαίνει αλαφιασμένη.
Κρατά μυστικά της ψυχής,
ξεκουμπώνει το πουκάμισο
κι αγκαλιάζει τον φτερωτό
έρωτα της νιότης
που ξάφνου σκέφτηκε να αγαπήσει
τα όνειρα τα εφηβικά
αυτά που πρόδωσε κάποτε
κι έκλαψε πικρά.
Όνειρα είναι κι αυτά ξεχασμένα
στο ντουλάπι της άρνησης
εκεί που ξεκλείδωσε το σ' αγαπώ
και φτερούγισε η καρδιά.
Προχωρά το σκότος βαθύ,
δεν ξεχωρίζει πια η αυγή
θέλει ολόγιομο το φεγγάρι
να στείλει την αγάπη να ονειρευτεί
να φυγαδέψει τα λόγια
πέρα απ' τους κύκλους του φεγγαριού
εκεί στην πατρίδα των ονείρων.
Υπάρχουν λοιπόν όνειρα !!!
Περιμένουν το κτυποκάρδι
ένα χέρι και μια καρδιά
Ιουλία 22/7/2021
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου