Περνάς μέρες και νύχτες να μετράς τα δάχτυλα σου στο σκοτάδι.
Έγινε ένα από τα αγαπημένα σου παιχνίδια.
Πηγαινοέρχεσαι πάνω, κάτω, μέσα, έξω.
Πνιγηρός ο χώρος.
Ψάχνω λίγο από ένα όνειρο.
Τρομάζω πια. Μεγάλωσα.
Δεν υπάρχει κάτι να με κρατάει ζωντανό, ως το ξημέρωμα.
Μου λείπουν τα λόγια σου. Τα μάτια σου.
Αυτά τα τεράστια μάτια που ήταν τόσο ζεστά
και με έκαναν να λέω το σπίτι μου..
Ματώνω.
Πώς είναι ο κόσμος δε με νοιάζει πια.
Δεν είσαι δίπλα μου. Άρα δεν υπάρχει κόσμος.
Το χάδι σου.
Το χαμόγελο σου.
Που είσαι;
Τα βλέφαρα που ανοιγόκλεινες και τα πάντα έλαμπαν.
Η βραχνή φωνή σου.
Το γάργαρο γέλιο σου που σκόρπιζες
και όλοι γύριζαν να σε δουν.
Λείπεις αγάπη μου.
Λείπεις.
Κάθε μέρα που ξυπνάω θέλω να μείνω κι άλλο στο κρεβάτι.
Δεν υπάρχει νόημα.
Οι φίλοι δεν τους θέλω.
Τι να πουν κι αυτοί. Δεν υπάρχουν λόγια.
Όλοι λένε θα περάσει. Μα δεν περνά.
Ο πόνος γίνεται ανυπόφορος.
Η πνοή μου, η ανάσα μου. Έφυγε μαζί με τη δική σου.
Μου έκοψες τον αέρα.
Τα λουλούδια. Δε μπορώ τα χρώματα τους.
Ο ουρανός θέλω μόνο το μαύρο της νύχτας.
Πνιγηρός ο αέρας απόψε.
Δεν ξέρω πώς και από που να βρω ζωή.
Τα δάκρυα στέρεψαν. Λίμνες ξερές. Στράγγιξα
Ειρήνη Λεοντάρα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου