Ένα όνειρο που δεν ερμηνεύτηκε ποτέ,
είναι σαν το βιβλίο που δεν έχει διαβαστεί.
Ξεκίνησες και έγραφες
Με τα χέρια της καρδιάς
Εκείνο το τραγούδι που τα χείλη σου
Ανάγκη είχαν για να πουν...
Στην σοφίτα του μυαλού μου
Με της περγαμηνής του έρωτα
Την ανάγκη σου για αγάπη
Έγραψες και απόψε....
Και εκείνη η τέλεια Γαλήνη στο μυαλό
Έμεινε και απόψε στο ολόγιομο φεγγάρι.
Έβαλες μελάνι της καρδιάς
στην Πένα της αγάπης
Γράφοντας τους στίχους της ζωής
Επάνω στην περγαμηνή
Που ο τίτλος το όνομά σου.
Γιατί να σε αγαπώ τόσο πολύ αναρωτήθηκα θεέ μου,
Και εκείνος μου απάντησε, πως είχα ανάγκη
για να βρω τον Άγγελο προστάτη.
Έτσι στην αγκαλιά σου όταν με κρατάς,
Και στα μαλλιά σου το χέρι σεργιανίζει
Με τα χρυσά σου τα φτερά
Κοιμάμαι και ονειρεύομαι στον κόσμο της αγάπης.
Το ποίημα της ζωής με την πένα της καρδιάς
και απόψε πάλι στα όνειρά μου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου