Τα εαρινά ψευδή για κόκκινες παπαρούνες
και ουράνια τόξα με θησαυρούς καλά κρατούν.
Την εποχή αυτή θυμάσαι
την έζησες παλιά καλύτερα.
Είχε χρώμα πολύ και μυρωδιές
Μα η Άνοιξη ετούτη αργεί να ανοίξει
τα πολύχρωμα πέταλα της.
Κρατά κρυμμένα μυστικά,
σενάρια νοσηρής φαντασίας.
Ζούμε...
Τι ζούμε; Αχ και να ξέραμε!
Ένα βήμα μπρος...
Δυο βήματα πίσω....
Κι αυτό το ποίημα που θέλει να γραφτεί,
αλλά η καρδιά, το μυαλό,
ή η ψυχή είναι μουδιασμένα.
-Άκου...
Ακούω.
-Άκου!
Μα ακούω και δεν πιστεύω στα αυτιά μου....
Είμαστε άρρωστοι από καιρό και το παίζουμε
θαρραλέοι και θαρραλέες.
Σιγά τη δύναμη δηλαδή.
Συναγωνιζόμαστε στην ανοησία.
Δεν υπάρχει νικητής
Είμαστε εκεί, τέρμα αήττητοι.
Ας υποκριθούμε πώς είμαστε σοβαροί
Ας υποκριθούμε πώς φροντίζει ο ένας τον άλλον
Ας υποκριθούμε πώς αγαπάει ο ένας τον άλλον
πάνω από τον εαυτό του.
Ας υποκριθούμε...
Τούτη η Άνοιξη δε μπορεί να αντέξει άλλο τα τόσα σοβαρά!
Αυτή η Άνοιξη είναι πρωταγωνίστρια σε θρίλερ
και τα κουστούμια που φορά είναι μαύρα.
Μην περιμένεις τα φλοράλ και άλλα παρδαλά χρώματα.
Δεν ταιριάζουν με το ρεύμα της εποχής ..
Τα μαύρα ρούχα να φοράς σου πάνε πολύ
Μα πιο πολύ εκείνα τα μάτια τρέμω.
Έχεις δει τα μάτια.
Εκεί φαίνεται η ψυχή του ανθρώπου
Ξέχασες να διαβάζεις;
Δεν έμαθες; Τι βλέπεις; Αποχαυνωμένος....
Μιλάς, μιλάς, μιλάς, αλλά όλα περιστρέφονται
γύρω από το εγώ σου.
Σώπασε πια μη μιλάς!
Τα είπες όλα.
Ας υποκριθούμε επιτέλους ότι πιάσαμε το νόημα.
Ας υποκριθούμε ότι θα μιλήσουμε όταν έχουμε
κάτι ουσιαστικό να πούμε, αλλιώς
ας το κλείσουμε το στόμα μια για πάντα.
Φτάνει.
Ζούμε σε έναν κόσμο που όλα τα ξέρουμε,
αλλά τα δικά μας τα κρύβουμε καλά.
Ας υποκριθούμε πως είμαστε αθώες περιστέρες.
Μεταξύ μας όλοι την ξέρουμε την αλήθεια και είναι
τόσο φρικτή που κλείνουμε τα μάτια μας.
Δεν αντέχεται τόση αλήθεια.
Ειρήνη Λεοντάρα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου