Και έρχεται μία στιγμή που αρχίζουν οι γκρίνιες και τα παράπονα... Χθες βράδυ για παράδειγμα ένα σύννεφο ταλάνιζε σοβαρά την εκτυφλωτική Λάμψη της σελήνης, καθώς, ενώ περιέλουζε τα πάντα και τα επόπτευε ήρθε να της ταράξει τη Γαλήνη της. Προβλήματα που έχει και τούτος ο πλανήτης Φαντάσου και εμάς τους κοινούς θνητούς που μόλις και μετά βίας στρέφουμε ανυψωτικά το βλέμμα μας και μέσα στην εσωστρέφεια μας γινόμαστε άκρως αποκαλυπτικοί. Μάρτυρας δακρύων και απρόσμενων ερωτικών συναπαντημάτων. Ποιός να συγκριθεί με τούτο τον πλανήτη μαγνητική και εκτυφλωτική η λάμψη και η επιρροή της. Κι ενώ αυτά και εκείνα η δύσμοιρη συλλογιζόταν έρχονται και οι ποιητές. Λένε πως τη μέρα που έχει πανσέληνο τους πιάνει δημιουργικός οίστρος και όπως οι γάτες φωνάζουν διψώντας για σμίξιμο έτσι και το μυαλό, η καρδιά και τα δάχτυλα έρχονται σε απόλυτη ισορροπία και αρμονικά βγάζουνε οι καημένοι τα εσώψυχά τους. Τσουρουφλίζονται λίγο-λίγο από τα πάμπολλα ερεθίσματα που δέχονται όλο τον καιρό και καθώς Σεληνιάζονται, δρουν σαν τα αφηνιασμένα άλογα. Θέλουν όλο τον κόσμο να κάψουν με τα ανυπέρβλητα συναισθήματά τους. Σας μιλάω εξ ιδίων τα αλλότρια χθες βράδυ μπήκα στην κεντρομόλο βάρους πένα, ενός ποιητή και κεραυνοβολήθηκα. Τον λάτρεψα, του δόθηκα, Του έδωσα την ψυχή μου και τώρα με περιπαίζει. Δόλια καρδιοχτυπήθηκες τόνιζε στα γραφτά του. Δεν φταίω εγώ με μάγεψαν τώρα τα σωθικά σου και άλλα τέτοια πονεμένα λόγια. Δάκρυα παρηγοριάς δεν έχω μου τα ήπιε όλα ο ποιητής μου μονομιάς σαν να έπινε ένα κόκκινο κρασί γλυκό ήταν νομίζω...
Ειρήνη Λεοντάρα 14 Μάη 2022
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου