Παραμύθι Για Μεγάλους... Ξήντα Τριανταφυλλιά.

Μια φορά κι έναν καιρό, κάπου κοντά στα όνειρα,

ζούσε ένας χαμογελαστός πρίγκηπας, που κάθε βράδυ

μελετούσε τ' αστέρια και μετρούσε τις κινήσεις των πλανητών!

Δε μιλούσε. Κανείς δεν είχε ακούσει τη φωνή του!

Αυτή, που όλοι κρατάμε φυλαχτό!

Μόνο κοιτούσε και άγγιζε με το βλέμμα του τις λάμψεις

του ουρανού! Ώσπου ένα βράδυ...

Ένα κορίτσι στάθηκε στην άκρη ενός ψηλού βράχου,

απέναντι από το παλάτι του πρίγκηπα και μαγεμένη

καθώς ήταν από το τοπίο, άρχισε να τραγουδά!

Την άκουσαν οι αετοί και πετώντας

γύρω της, άρπαξαν τους ήχους της φωνής της και τους

σκόρπισαν στον αέρα. Το κορίτσι τα έχασε, γύρισε προς το

παλάτι και ένιωσε το βλέμμα του πρίγκηπα να την αγκαλιάζει,

με μια σιγουριά λες και την ήξερε χρόνια!

Σταθερό, γλυκό και συνάμα τόσο δυνατό βλέμμα!

Χωρίς να σκεφτεί, άνοιξε το στόμα της και έστειλε τη φωνή της

να ταξιδέψει να τον βρει.

Κι αυτή πέταξε, έφτασε μπροστά του και έγινε

η ανάσα του και η φωνή του!

.................................................................................................................................................................................

Πόσα ανείπωτα γίνονται φωνές μελωδικές και πόσα βλέμματα

αγκαλιάζουν με στοργή και σεβασμό, ευαίσθητες ψυχές;

Θαρρείς οι αποστάσεις κερδίζουν την καρδιά και τα όνειρα;

Μπα!

Τα όνειρα ξυπνούν την πραγματικότητα!

Και η καρδιά παίρνει το πρωτάθλημα! Πάντα!!

Καληνύχτα Κόσμε!

Κάποια φωνή και κάποια αγκαλιά θα έρθει ξαφνικά και για σένα!

Σαν παραμύθι!!

Ξήντα Τριανταφυλλιά