Την ώρα που ο άνθρωπος ζητά πραγματικά να λυτρωθεί απο τα δεσμά του, την ώρα που εχει κατασταλάξει μέσα του, η αλήθεια η δική του. Εχει αντικρύσει κατάματα τον εαυτό του, χωρίς φόβο για τις "αστοχίες και τα λάθη του" είναι η στιγμή που ζητά και τη λύτρωσή του απο την φθορά και την θλίψη της ζωής. Είναι η ώρα που αισθάνεται οτι κουράσθηκε να "παλέυει" η να "μάχεται" σε ενα κόσμο που αμετακίνητα άδικος πάντα θα "στέκεται" σιωπηλός παρατηρητής του, ακόμα και προτρεπτικός σε κάθε τι που θα δοκιμάσει τον ψυχικό του κόσμο, που θα τον φέρει σε σύγκρουση με τον ίδιο τον εαυτό του. Η ώρα που θα αντιμετωπίσει τους φόβους του. Θα πρέπει ίσως να ανατρέψει την εικόνα που ηθελημένα ίσως η και όχι δέχθηκε να "αντιπροσωπεύσει" σε αυτή τη ζωή για πολλούς λόγους. Η ώρα αυτή είναι η Ωρα της Αφύπνισης της ψυχής του. Το εσωτερικό καμπανάκι που τον "ξυπνά απο έναν κόσμο που τον κοίμησε". Εναν κόσμο που τον εμπόδισε να είναι ο εαυτός του ο πραγματικός. Σε ένα κόσμο που τον έμαθε να φοβάται, να πονάει, να μειώνει τον εαυτό του αντί να τον 'αγαπά με τον τρόπο που του χάρισε ο Δημιουργός Του. Υπάρχει όμως στην αποθήκη της μνήμης της ψυχής του, σαν μια παλαιά ταινία που εχει πολύ καιρό να προβληθεί για διάφορους λόγους. Σαν ένα "σκονισμένο αντίγραφο" του εαυτού του απο την ακινητοποίηση του χρόνου. Θολό ίσως και δυσδιάκριτο απο την φθορά. Περιμένει την ώρα της αφύπνισης. Την στιγμή που θα 'ξυπνήσει' σαν σε όνειρο και θα αναζητήσει. Την ώρα που θα καταλάβει οτι πρέπει να θυμηθεί την αγάπη. Την ώρα αυτή θα αναζητήσει τον εαυτό του, να τον γνωρίσει οχι οπως τον "έμαθε" αλλά οπως είναι πραγματικά Η ώρα που θα του αποκαλυφθεί η όψη του η πραγματική.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου