Σαν τίναξε η μοναξιά
τ’ αποφόρι από πάνω της
και περπάτησε γυμνή
στους υγρούς δρόμους,
να μαζέψω τις σταγόνες
από τα δάκρυα σου.
Τα κράτησα
σε κρυστάλλινο μπουκαλάκι
σαν το πιο πολύτιμο μύρο,
για να νιώθω την παρουσία σου,
τ’ άδεια μου βράδια.
Να νιώσω ως μέσα βαθιά στο είναι μου
τη θλίψη των δακρύων σου
και ν’ αναρωτιέμαι
ποιος μάτωσε την Ψυχή σου
και σε πόνεσε τόσο.
Κι όσο δεν έπαιρνα απάντηση
μέσα στη μυρωμένη νύχτα
τόσο πιο δυνατά σ’ αγαπούσα.
Ως που η πολλή αγάπη
ράγισε την καρδιά μου
κι’ έτρεξα να σε βρω
εκεί στον Ουρανό,
ανάμεσα στ’ αστέρια,
που κρύφτηκες μόνη και φοβισμένη
μακριά από την απονια του κόσμου
Μαρία Ταπακτσόγλου-Μπούλη
Εννέα Περάσματα 2021
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου