Έλα ρε, εσύ είσαι δυνατή, τι ανάγκη έχεις.

Έλα ρε, εσύ είσαι δυνατή, τι ανάγκη έχεις. Άκου λοιπόν φίλε μου, σε εσένα που αποφάσισες χωρίς να με ρωτήσεις πως είμαι δυνατή. Εσύ που δεν ξέρεις αν αυτό που αυθαίρετα υπέθεσες για μένα, αγγίζει έστω και ελάχιστα την πραγματικότητα. Ναι, λοιπόν. Μπορεί να είμαι δυνατή. Δεν είμαι όμως επειδή αντέχω την καθημερινότητα, τις μαχαιριές και κάνα δυο ακόμα περιπέτειες. Δεν είμαι δυνατή επειδή στα δύσκολα δεν γίνομαι κομμάτια. Είμαι δυνατή γιατί παρ’ότι έχω ζήσει μέσα στην μέρα μου, παρότι έχω κουβαλήσει στην καμπούρα μου, παρόλες τις μαχαιριές που με έχουν αιμορραγήσει λίγο ακόμα, όταν θα σε ρωτήσω τι κάνεις θα σε κοιτάω στα μάτια και θα περιμένω να μου απαντήσεις. Δυνατή φίλε μου είμαι επειδή επιλέγω παρόλα τα δύσκολα, να μένω ευαίσθητη και τρωτή. Να βιώνω τον πόνο, την απογοήτευση, το πλήγωμα, το χαμό και πάλι να μένω εγώ, ατόφια. Σημαδεμένη ίσως, χαραγμένη, αλλά ατόφια. Ξέρεις πόσοι σαν κι εσένα μου λένε κάθε μέρα τι ανάγκη έχεις εσύ, αντέχεις. Ξέρεις πόσους θέλησα να ρωτήσω, κι εσύ πού το ξέρεις; Να πέφτεις μόνος. Να μένεις εκεί μέχρι να μπορέσεις να σταθείς στα πόδια σου και να ξανασηκώνεσαι. Να απλώνεις το χέρι σε εκείνον που σου ζητάει βοήθεια και να είναι χέρι καθαρό. Να μην είναι αλειμμένο με λάδι. Το να είσαι δυνατός, σημαίνει πως όταν αποφασίσω να σε χτυπήσω, θα σε κοιτάω στα μάτια. Αν λοιπόν αναρωτιέσαι, θα σου πω, πως ναι. Από εσένα, είμαι πιο δυνατή... Web.