Θα γράψω λοιπόν μόνο για εσάς. Εσάς που η αγωνία έγινε ξαφνικά σκοτάδι. Την προσμονή διαδέχθηκε η οδυνηρή έλλειψη. Το καρδιοχτύπι μετατράπηκε σε πόνο. Εσείς που θα στρώνετε σερβίτσια σε άδειο τραπέζι. Που στην ντουλάπα θα αγκαλιάζετε μόνο αφόρετα ρούχα και θα κλαίτε. Εσείς οι γυναίκες, που μάθατε να υπομένετε, να σπαράζετε και να στέκεστε όρθιες. Μόνο για εσάς θέλησα να γράψω. Να τιμήσω την περηφάνια το κουράγιο, την αξιοπρέπεια. Τα δακρυσμένα μάτια που πρέπει να συνηθίσουν να βλέπουν τον κόσμο κενό, και να αντικρίζουν σκιές. Που θα σας μιλούν κι αντί για λυγμό θα απαντάτε με σιωπές. Σε εσάς γυναίκες εναποθέτω τον σεβασμό μου και την βαθύτατη λύπη μου... Web.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου