Είμαι γενναία και ανασφαλής.

Είμαι γενναία και ανασφαλής. Εύθραυστη και δυνατή. Πεισματάρα, ειλικρινής, με ένστικτο, και παθιασμένη. Χαμογελαστή, συντριπτική, ονειροπόλα. Απρόβλεπτη σαν καλοκαιρινή καταιγίδα, λεπτή και πολύχρωμη σαν ουράνιο τόξο, είμαι μια ανάσα ανέμου, είμαι η ζεστασιά των ακτίνων του ήλιου, είμαι το φως των αστεριών. Εντυπωσιάζομαι από τα μικρά πράγματα, κοκκινίζω σε ένα κομπλιμέντο, είμαι φτιαγμένη από βλέμματα και χαμόγελα. Είμαι αυτό το είδος πεισματάρας γυναίκας που αντιτίθεται στο ρεύμα της εποχής, που έχει πάντα τόσα πολλά πράγματα να εξηγήσει, και πάντα σε κάθε περίπτωση θέλει να πει το δικό της έτσι κι αλλιώς. Είμαι αυτή που, παρ' όλα αυτά που της συμβαίνουν, βρίσκει πάντα τη δύναμη να σηκωθεί, αυτή που έχει πάντα χίλιες σκέψεις στο μυαλό της, είμαι γεμάτη πολύχρωμα όνειρα. Είμαι ένα μείγμα αβεβαιότητας και γλυκύτητας, χαμογελώντας απέναντι σε κάθε ουλή, φόβο και θάρρος. Είμαι αυτή που λατρεύει να κάθεται στην παραλία ακούγοντας τη θάλασσα. Λατρεύω τα φιλιά με την αλμύρα της θάλασσας, τα χαμόγελα, το φεγγαρόφωτο, τα παραμύθια. Είμαι αυτή που κλαίει σε μια ταινία, που πασαλειβεται κρέμα στη μύτη της ενώ τρώει παγωτό, αυτή που έμαθε να χορεύει μόνη της, ακόμα και στη βροχή. Εγώ είμαι αυτή που παραμένει σιωπηλή για να μετρήσει τα αστέρια, που αντλεί λουλούδια από τις πληγές της, που λέει ότι όλα είναι εντάξει ακόμα και όταν τα πράγματα δεν πάνε καλά. Πιστεύω όμως βαθιά μέσα μου, ότι δεν είναι αλήθεια ότι αργά ή γρήγορα όλα θα περάσουν. Δεν είναι αλήθεια για το ότι ο χρόνος απαλύνει τον πόνο. Πάντα θα υπάρχουν αναμνήσεις που θα κάνουν την νοσταλγία να στενάζει, πάντα και παντού θα υπάρχουν ελλείψεις που θα γκρεμίζει τον κόσμο μέσα μας, πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι που κρατάμε φυλαχτά στην καρδιά μας, για να τους αγαπάμε την ώρα της σιωπής... Αλκυόνη Παπαδάκη.