Όταν ο χρόνος γυρίζει στις 33 στροφές.

Υπάρχει μια σιωπηλή σχεδόν μυσταγωγική στιγμή λίγο πριν η βελόνα αγγίξει τον μαύρο δίσκο. Σε έναν κόσμο που τρέχει με ψηφιακές ταχύτητες όπου η μουσική έγινε άυλη στιγμιαία και συχνά αναλώσιμη το βινύλιο στέκει εκεί σαν μια μικρή πολύτιμη ιεροτελεστία που απαιτεί να της χαρίσεις τον χρόνο σου.
Δεν είναι απλώς ένα αντικείμενο νοσταλγίας από τις χρυσές δεκαετίες του 60 και του 70 ούτε ένα περαστικό καπρίτσιο της μόδας. Είναι η ίδια η αίσθηση του να κρατάς τη μουσική στα χέρια σου. Είναι ο χάρτινος φάκελος η μυρωδιά του τυπωμένου εξωφύλλου το απαλό τρίξιμο που προηγείται της πρώτης νότας σαν ανάσα πριν από μια εξομολόγηση. Τα ξύλινα ράφια γεμάτα πολύχρωμες ράχες μοιάζουν με βιβλιοθήκες αναμνήσεων όπου κάθε δίσκος κρύβει μια ολόκληρη εποχή ένα βράδυ μια ιστορία.
Κάποτε με την έλευση των CD και του διαδικτύου νόμιζαν πως το πικάπ και το γραμμόφωνο θα έμεναν κλεισμένα στα μουσεία ή στα σαλόνια εκείνων των λίγων των πιστών που αρνήθηκαν να παραδοθούν στο ρεύμα της ευκολίας. Κι όμως, ο κύκλος γύρισε όπως γυρίζει αέναα και ο δίσκος πάνω στο πλατό. Σήμερα οι παλιοί συλλέκτες συναντούν τους νέους δημιουργούς αποδεικνύοντας πως η ανάγκη για αληθινό ζεστό αναλογικό ήχο δεν σβήνει ποτέ.
Μπροστά από τα ζεστά φώτα του ενισχυτή και τα ηχεία που πάλλεται το ξύλο τους όσοι αγαπούν το βινύλιο μοιράζονται το ίδιο αθόρυβο πάθος, να μην ακούν απλώς τη μουσική στο παρασκήνιο αλλά να την αφήνουν να γεμίσει το δωμάτιο να γυρίζει αργά και να τους θυμίζει πως ότι αξίζει θέλει τον τρόπο και τον χρόνο του για να το ζήσεις.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου