Έξω, ο κόσμος συνέχιζε να γυρίζει κανονικά. Οι άνθρωποι περπατούσαν βιαστικοί, γελούσαν, ζούσαν τη ζωή τους λες και δεν είχε συμβεί τίποτα. Εγώ όμως κλεισμένος μέσα σε εκείνο το δωμάτιο μετά βίας μπορούσα να πάρω ανάσα. Ένιωθα τους τοίχους να με πνίγουν. Σήμερα με πλακώνει μια παράξενη λύπη που δεν ξέρω καν από πού έρχεται. Είναι ένα βάρος στο στήθος που δεν φεύγει με τίποτα.
Δεν θυμάμαι πότε ακριβώς άρχισα να χάνω την πίστη σε όσα ήμουν. Σιγά σιγά, χωρίς να το καταλάβω, άφησα στην άκρη τον εαυτό μου, ξέχασα την αξία μου και χάθηκα μέσα σε κάτι που τελικά δεν υπήρχε. Την κοιτούσα πάντα με τα μάτια της αγάπης. Της έδινα δικαιολογίες για όλα και την έπλασα στο μυαλό μου πολύ πιο όμορφη και καλή από ότι πραγματικά ήταν. Έδινα τεράστια σημασία στα λίγα της ψίχουλα και της συγχωρούσα κάθε λάθος κάθε αδιαφορία κάθε πληγή.
Τελικά, με τον πιο σκληρό τρόπο κατάλαβα πως δεν ερωτεύτηκα ποτέ εκείνη. Αγάπησα μονάχα μια ψεύτικη εικόνα που έπλασα μόνος μου στο μυαλό μου κομμένη και ραμμένη ακριβώς στα μέτρα που ήθελα να είναι. Κάθε φορά που γκρεμίζονταν οι ελπίδες μου και έπεφτε η αυλαία των προσδοκιών μου ένιωθα εντελώς άδειος και προδομένος. Όχι επειδή άλλαξε εκείνη στην πορεία αλλά επειδή εγώ ήμουν τόσο τυφλός ώστε να περιμένω τα πάντα από έναν άνθρωπο που κατά βάθος, δεν είχε τίποτα αληθινό να μου δώσει.
Τώρα πια δεν κάνω τίποτα. Απλώς κάθομαι στη σιωπή μου και περιμένω. Περιμένω να περάσουν οι μέρες, να δω αν θα της λείψω έστω και λίγο, αν θα με αναζητήσει. Θέλω τόσο πολύ να μπορούσα να μπω για ένα δευτερόλεπτο στο μυαλό της, να μάθω τι έχει πια στην καρδιά της και αν πέρασα ποτέ πραγματικά από εκεί. Αναρωτιέμαι αν με σκέφτεται τα βράδια όταν πέφτει ησυχία όταν σβήνουν τα φώτα και η βροχή χτυπάει το τζάμι της. Είμαι άραγε η πρώτη της σκέψη μετά τα μεσάνυχτα, τότε που μένει μόνη με τον εαυτό της; Έχει άραγε η απουσία μου τόσο βάρος ώστε να λυγίσει τον εγωισμό και την περηφάνια της, έστω και για ένα απλό μήνυμα, ένα απλό γεια;
Κι όμως, όσο κι αν πονάει αυτή η σιωπή ξέρω πως ήρθε η ώρα να προχωρήσω. Αγαπητή ζωή σήμερα αφήνω στα χέρια σου τις πιο δύσκολες και τις πιο βαριές μου μέρες. Μαζί όμως σου αφήνω και τα πιο φωτεινά μου όνειρα, όσα δεν πρόλαβα να ζήσω. Δεν σου ζητάω πολλά, ούτε θαύματα. Σου ζητάω μόνο λίγη δύναμη να σταθώ ξανά στα πόδια μου, καθαρό μυαλό για να βλέπω την αλήθεια και κουράγιο για να αντέχω ό,τι κι αν μου φέρεις από εδώ και πέρα... Γιάννης Χαραλαμπάκης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου