
Έχεις σταθεί ποτέ σε ένα παράθυρο αργά το βράδυ κοιτάζοντας τα φώτα της πόλης να τρεμοπαίζουν νιώθοντας εκείνο το παράξενο σφίξιμο στο στήθος που σου ψιθυρίζει πόσο γρήγορα περνάει ο καιρός; Μια μέρα ξυπνάς γεμάτος σχέδια κι όνειρα και την επόμενη συνειδητοποιείς πως τα χρόνια κύλησαν σαν νερό μέσα από τα δάχτυλά σου. Γιατί η ζωή φίλε μου, δεν είναι παρά μια φευγαλέα στιγμή. Μια σύντομη ζεστή ανάσα που εμφανίζεται ζεσταίνει τον αέρα και ξαφνικά εξαφανίζεται. Γι αυτό γέλιο που τραντάζει τα σωθικά κάθε δάκρυ που ξεπλένει την ψυχή και κάθε σφιχτή αγκαλιά που σε κρατάει όρθιο είναι ανεκτίμητα. Απόλαυσε το τώρα ζήσε με ενέργεια ακριβώς κάθε δευτερόλεπτο κουβαλάει μέσα του μια ιερή βαρύτητα. Κάθε πηγαίο χαρά και βαθιά εκτίμηση. Η συντομία της ζωής μάς διδάσκει ένα σκληρό μα λυτρωτικό μάθημα, ότι έχει πραγματική σημασία δεν πρέπει ποτέ να αναβάλλεται γιατί κάθε στιγμή που περνάμε με αγάπη και αληθινή παρουσία, νικάει τον θάνατο και γίνεται αιώνια.
Και μέσα σε αυτό το σύντομο ταξίδι οφείλεις να θυμάσαι έναν χρυσό κανόνα, όλα ανθίζουν και μεγαλώνουν στον δικό τους χρόνο. Δεν μπορείς να τραβήξεις ένα λουλούδι για να ψηλώσει πιο γρήγορα ούτε να βιάσεις μια καρδιά να νιώσει. Όλα έρχονται όταν ωριμάσουν. Όπως όμως ωριμάζουν οι καταστάσεις έτσι αποκαλύπτονται και οι άνθρωποι γύρω μας. Και εκεί χρειάζεται καθαρό βλέμμα και θάρρος. Όποιος σε προδίδει μία φορά θα σε προδώσει χίλιες φορές. Δεν χρειάζεται να πιεις ολόκληρη τη θάλασσα για να καταλάβεις ότι είναι αλμυρή, μια γουλιά αρκεί για να νιώσεις την πίκρα στα χείλη σου.
Το έμαθα αυτό με τον σκληρό τρόπο μέσα από τα δικά μου βιώματα. Πέρασα χρόνια προσπαθώντας να κρατήσω ανθρώπους στη ζωή μου που ενώ έπαιρναν ότι είχα να δώσω εξαφανίζονταν μόλις ερχόταν η πρώτη φουρτούνα. Δικαιολογούσα τα αδικαιολόγητα έδινα δεύτερες και τρίτες ευκαιρίες νομίζοντας πως η δική μου καλοσύνη θα τους αλλάξει. Όμως, όταν βλέπεις καθημερινά πόσο εύθραυστη είναι η ανθρώπινη ύπαρξη καταλαβαίνεις πως ο χρόνος μας εδώ είναι πολύτιμος για να τον σπαταλάμε σε ψεύτικες παρουσίες. Ένα πρωί κοιτάχτηκα στον καθρέφτη είδα την κούραση στο βλέμμα μου και κατάλαβα επιτέλους την αξία μου. Εκείνη τη μέρα χωρίς φωνές, θυμό και δράματα, έκλεισα την πόρτα πίσω μου και άφησα ότι δεν ήταν καλό για εμένα. Αυτό είναι το σημείο καμπής για κάθε άνθρωπο που σέβεται τον εαυτό του, η στιγμή που συνειδητοποιείς πως η ψυχική σου ηρεμία δεν είναι διαπραγματεύσιμη.
Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής μαζί σου ποτέ δεν με ενδιέφεραν τα υλικά πράγματα που μπορεί να μου προσφέρει ένας άνθρωπος. Τα δώρα οι βιτρίνες και τα ακριβά λόγια φθείρονται. Αυτό που μετράει για εμένα ειδικά από μια γυναίκα από έναν σύντροφο ζωής είναι ο χρόνος της. Η αληθινή επιθυμία της να είναι παρούσα να στέκεται δίπλα μου στα δύσκολα και να απλώνει το χέρι της. Η ειλικρίνειά της που δεν φοβάται το φως η αφοσίωσή της που δεν λυγίζει στην πρώτη δυσκολία και η προσπάθειά της να χτίσουμε κάτι αληθινό. Υποθέτω πως σε μια εποχή που όλα μετριούνται με το συμφέρον μπορεί να φαίνομαι παράξενος. Μα πιστεύω βαθιά πως αυτά είναι δώρα ανεκτίμητα που κανένα χρήμα στον κόσμο δεν μπορεί να αγοράσει.
Αν θέλεις, λοιπόν, να περπατήσεις αυτόν τον δρόμο με ψηλά το κεφάλι, κράτα αυτές τις αλήθειες σαν πυξίδα: Μην σπαταλάς την ψυχή σου σε λάθος ανθρώπους. Όταν κάποιος σου δείξει ποιος είναι, πίστεψέ τον με την πρώτη. Η συγχώρεση είναι αρετή, αλλά το να ξαναβάζεις το χέρι σου στη φωτιά που σε έκαψε, είναι αφέλεια. Αναζήτησε την ουσία, όχι τη λάμψη. Μην θαμπώνεσαι από όσα αγοράζονται. Εκτίμησε εκείνον που σου χαρίζει τον χρόνο του, γιατί σου δίνει ένα κομμάτι από τη ζωή του που δεν θα πάρει ποτέ πίσω. Ζήσε στο παρόν, χωρίς βαρίδια. Το να μετανιώνεις για το παρελθόν είναι τόσο παράλογο όσο και το να χάνεσαι σε άδειες προσδοκίες για το μέλλον. Δεν μπορείς να πιεις το νερό που χύθηκε ήδη στο χώμα, μα ούτε και εκείνο που δεν έχει χυθεί ακόμα.
Στο τέλος της ημέρας, η ευτυχία δεν είναι προορισμός, είναι στάση ζωής. Είναι η δύναμη να αφήνεις όσα σε βαραίνουν, να τιμάς όσους σου δίνουν την ψυχή τους και να γεύεσαι την κάθε στιγμή σαν να είναι η μοναδική σου. Γιατί, στην πραγματικότητα, αυτό ακριβώς είναι... Γιάννης Χαραλαμπάκης.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου