
Ο πόθος δεν χρειάζεται σκοτεινά δωμάτια για να φουντώσει, καμιά φορά γεννιέται στο φως της μέρας, εκεί που κανείς δεν υποψιάζεται τη φωτιά που σιγοκαίει κάτω από το δέρμα. Υπάρχουν στιγμές που ο αέρας ανάμεσα σε δύο ανθρώπους βαραίνει από την επιθυμία και η πόλη γύρω χάνεται αφήνοντας μονάχα το άρωμα του δέρματος τη ζέστη της ανάσας και την ακατανίκητη ανάγκη για άγγιγμα.
Εκεί στην άκρη του πεζοδρομίου, ο χρόνος λιώνει αργά πάνω στις γυμνές επιφάνειες των σωμάτων τους. Χωρίς χρώματα, το βλέμμα γλιστρά αβίαστα στις λεπτομέρειες που προκαλούν ρίγος: στους ακάλυπτους ώμους που ζητούν ένα χάδι στην καμπύλη του γυμνού λαιμού όπου χτυπά γρήγορα ο σφυγμός στα δάχτυλα που σφίγγουν τα γόνατα σαν να προσπαθούν να συγκρατήσουν μια ανυπόμονη έξαψη.
Το διάτρητο δαντελένιο ύφασμα αφήνει τη φαντασία να μαντέψει όσα κρύβονται από κάτω, ενώ το γυμνό πέλμα πλησιάζει διστακτικά σχεδόν προκλητικά αναζητώντας επαφή. Τα λυμένα πυκνά μαλλιά πέφτουν σαν μετάξι στην πλάτη έτοιμα να μπλεχτούν στα δάχτυλα ενός χεριού που θα τα τραβήξει απαλά προς τα πίσω.
Και ύστερα, είναι αυτό το βλέμμα. Ένα βλέμμα υγρό βαθύ, που καρφώνεται στα μάτια της άλλης και υπόσχεται όσα δεν μπορούν να ειπωθούν δημόσια. Το μισάνοιχτο αινιγματικό χαμόγελο στα χείλη της ψιθυρίζει σκέψεις απαγορευμένες ξυπνώντας στη μνήμη ή στην προσμονή, το βάρος ενός φιλιού τη γεύση του αλατιού στο δέρμα τη στιγμή που οι ανάσες θα μπερδευτούν και τα ρούχα θα γίνουν περιττά. Κάθε χιλιοστό απόστασης ανάμεσά τους μοιάζει πια με βασανιστήριο μια γλυκιά αναμονή πριν παραδοθούν ολοκληρωτικά η μία στην αγκαλιά της άλλης.
Σώματα σιωπηλά μα φλεγόμενα,
δύο βλέμματα που γδύνουν τη στιγμή,
κι ένα άγγιγμα που αργεί να έρθει,
μα καίει ήδη βαθιά στην ψυχή.Στους γυμνούς σου ώμους γλιστρά το φως,
στα χείλη σου κρύβεται η αμαρτία,
κι όλος ο κόσμος σβήνει απαλά,
μπροστά στης σάρκας την αληθινή μαγεία.
Σε λίγο, θα σηκωθούν και θα χαθούν μέσα στα στενά της πόλης κρατώντας καλά κρυμμένο το μυστικό αυτής της ηλεκτρισμένης συνάντησης. Γιατί η πιο δυνατή ηδονή δεν ξεκινά στο κρεβάτι, αλλά ακριβώς σε αυτή τη στιγμή, όταν δύο βλέμματα συναντιούνται υπόσχονται τα πάντα, και μετρούν αντίστροφα τα δευτερόλεπτα μέχρι να κλείσει πίσω τους η πόρτα.
Γιάννης Χαραλαμπάκης.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου