Το παρελθόν πέθανε... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Βάλε τέλος σε αυτό το φτηνό θέατρο του παραλόγου μέσα στο μυαλό σου και άκου με καλά. Αυτή η ατέλειωτη συζήτηση ανάμεσα στη λογική και το συναίσθημα δεν είναι σημάδι βάθους, είναι η απόλυτη απόδειξη αδυναμίας. Είναι το άλλοθι που κατασκευάζεις για να μένεις ακίνητη, την ώρα που ξέρεις πολύ καλά τι πρέπει να κάνεις.
Στη ζωή καμία δεν κέρδισε ποτέ τίποτα κάνοντας φιλοσοφικές αναλύσεις πάνω από τα λάθη της. Όση ώρα εσύ σπαταλάς το πιο πολύτιμο νόμισμα που έχεις, τον χρόνο σου, παζαρεύοντας με τις σκέψεις σου, η πραγματικότητα σε προσπερνάει με ιλιγγιώδη ταχύτητα και δεν πρόκειται να γυρίσει ποτέ να κοιτάξει πίσω. Ξύπνα γιατί όσο εσύ κάνεις τον δικαστή και την κατηγορούμενη στον εαυτό σου οι άλλοι προχωράνε και παίρνουν τη θέση που σου άξιζε. Η λογική σου δείχνει τη σκληρή πραγματικότητα, ενώ το συναίσθημά σου απλώς σκαρφίζεται φτηνές δικαιολογίες για να σε κρατήσει καθηλωμένη στα ίδια.
Δεν άφησες κανένα θάρρος στα απομεινάρια του παρελθόντος. Απλώς φοβάσαι να αντιμετωπίσεις το σήμερα, γιαυτό σκαλίζεις τα συντρίμμια. Είναι εύκολο να κλαις πάνω από όσα έχασες γιατί έτσι δεν χρειάζεται να ρισκάρεις ξανά. Είτε μιλάμε για μια σχέση που πέθανε, είτε για μια δουλειά που ναυάγησε, είτε για ανθρώπους που σε πούλησαν η πραγματικότητα είναι μία. Τελείωσε. Όσο μένεις εκεί και αναλύεις το γιατί, χάνεις τη ζωή σου.
Λες ότι χωρίς το παρελθόν δεν ξέρεις ποια είσαι. Λάθος. Είσαι οι επιλογές που κάνεις αυτή τη στιγμή όχι τα λάθη που έκανες χθες. Αν το μόνο που σε ορίζει είναι οι πληγές σου τότε έχεις ήδη ηττηθεί. Οι δυνατές γυναίκες δεν κουβαλάνε τα σπασμένα γυαλιά στην τσέπη τους για να θυμούνται ότι κόπηκαν. Τα πετάνε στα σκουπίδια, δένουν την πληγή τους και συνεχίζουν να χτίζουν. Ο πόνος δεν είναι παράσημο, είναι μάθημα. Αν το έμαθες προχώρα. Αν το αναμασάς απλώς βασανίζεις τον εαυτό σου.
Και όσο γιαυτό το φως που λες ότι έχει νόημα μόνο επειδή γνώρισες τη σκιά, είναι απλώς μια φιλοσοφία της ήττας που βολεύει τους αδύναμους. Όσο μένεις εγκλωβισμένη στη σκιά δεν κερδίζεις σοφία, απλώς συνηθίζεις τη μιζέρια και χάνεις τη μέρα σου. Όποια πέφτει σε ένα σκοτεινό πηγάδι δεν κάθεται στον πάτο να θαυμάζει το σκοτάδι για να εκτιμήσει τον ήλιο. Παλεύει με νύχια και με δόντια να σκαρφαλώσει έξω. Το ίδιο κάνει και μια μαχήτρια που δέχτηκε ένα βαρύ χτύπημα στο ρινγκ. Δεν μένει πεσμένη στο καναβάτσο για να φιλοσοφήσει πάνω στον πόνο, σηκώνεται πριν μετρήσει ο διαιτητής μέχρι το δέκα. Δεν χρειάζεται να σαπίσεις στο σκοτάδι για να καταλάβεις την αξία του ήλιου. Χρειάζεται να βγεις έξω, να ιδρώσεις και να τον κερδίσεις.
Κόψε τον ομφάλιο λώρο με το χθες, τώρα. Σκέψου μια καπετάνισσα που βλέπει το πλοίο της να βάζει νερά. Δεν κάθεται στη γέφυρα να κλαίει για τα εμπορεύματα που βράχηκαν ούτε να βρίζει τη φουρτούνα. Πετάει τα άχρηστα βάρη στη θάλασσα για να επιπλεύσει το σκαρί και να σωθεί το πλήρωμα. Το ίδιο πρέπει να κάνεις κι εσύ.
Κανείς δεν πρόκειται να έρθει να σε σώσει, ούτε ο χρόνος θα γυρίσει πίσω για να διορθώσεις όσα χάλασαν. Άσε κάτω τις πέτρες που κουβαλάς στην πλάτη σου από παλιούς πολέμους. Δεν μπορείς να χτίσεις καινούργιο σπίτι κρατώντας στα χέρια σου τα καμένα ξύλα του παλιού. Άδειασε τα χέρια σου, σήκω όρθια και κοίτα μπροστά. Το παρελθόν πέθανε. Μην πεθάνεις κι εσύ μαζί του...
Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου