Η ζωή που άφησα να φύγει... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Υπάρχει ένας πόνος που δεν μοιάζει με κανέναν άλλον. Δεν προέρχεται από μια πληγή που άνοιξε στο σώμα ούτε από κάτι που τελείωσε φυσιολογικά. Είναι εκείνος ο βαρύς σιωπηλός κόμπος στο στήθος που σε πνίγει αργά το βράδυ όταν πέφτει το σκοτάδι και μένεις μόνος με τις σκέψεις σου. Η νοσταλγία. Μα όχι η συνηθισμένη νοσταλγία. Είναι εκείνο το αβάσταχτο μαρτύριο που σε κάνει να πονάς λίγο περισσότερο για όλα όσα δεν θα ζήσεις ποτέ μαζί της γνωρίζοντας βαθιά μέσα σου πως ο μόνος υπεύθυνος που έφυγε ήσουν εσύ.
Θυμάμαι ακόμα την αίσθηση του δέρματός της κάτω από τα δάχτυλά μου τον τρόπο που έγερνε το κεφάλι της στον ώμο μου εκείνη τη ζεστασιά της ανάσας της στον λαιμό μου. Μνήμες που καίνε ακόμα γιατί έμειναν μισές. Θυμάμαι το βλέμμα της την τελευταία φορά που με κοίταξε, περιμένοντας μια λέξη μου ένα άγγιγμα μια κίνηση για να την κρατήσω. Και εγώ έμεινα ακίνητος παγιδευμένος στον εγωισμό και τους φόβους μου. Την άφησα να γλιστρήσει μέσα από τα χέρια μου σαν νερό και ας ήξερα πως εκείνη τη στιγμή άφηνα να φύγει ότι πιο αληθινό είχα αγγίξει.
Είναι απίστευτο το πώς η καρδιά ενός άντρα μπορεί να πενθεί για τις νύχτες που δεν ήρθαν ποτέ. Να ξαπλώνεις στο κρεβάτι και να νιώθεις ακόμα το άρωμά της στο μαξιλάρι, να κλείνεις τα μάτια και να φαντάζεσαι το σώμα της να κουμπώνει πάνω σου, τα γέλια της να γεμίζουν το δωμάτιο τα φιλιά της να σβήνουν κάθε αμφιβολία. Αυτές οι εικόνες γίνονται φαντάσματα μιας ζωής που είχαμε στα χέρια μας μα εγώ δεν είχα το θάρρος να της δώσω σάρκα και οστά.
Κάθε φορά που περνάει δίπλα μου μια γυναίκα με το δικό της άρωμα κάθε φορά που ακούω ένα τραγούδι που αγαπούσε ή βλέπω ένα βλέμμα που θυμίζει τη δική της σπίθα η νοσταλγία με χτυπάει αλύπητα. Δεν με πονάει μόνο που χάθηκε, με πονάει που ξέρω πως δεν θα μάθω ποτέ πώς θα ήταν να ξυπνάω δίπλα της τα επόμενα χρόνια, να χάνω το μυαλό μου στα χάδια της να γερνάω μαζί της. Και το πιο σκληρό απ όλα; Ότι δεν έχω κανέναν άλλον να κατηγορήσω, παρά μόνο τον ίδιο μου τον εαυτό.
Και τελικά μαθαίνεις να κουβαλάς αυτή την απουσία σαν ένα αόρατο τατουάζ πάνω σου. Είναι το τίμημα της δειλίας σου. Γιατί η πιο πικρή νοσταλγία δεν είναι αυτή για όσα έζησες και πέρασαν αλλά για εκείνη τη γυναίκα που σε αγάπησε που σου δόθηκε και εσύ την άφησες να φύγει. Αφήνοντας πίσω σου μια ζωή που θα μπορούσε να είναι ο παράδεισός σου... Γιάννης Χαραλαμπάκης.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου