Υποτίθεται..υποτίθεται πως έτρεχα κι εγώ
μαζί με τα ρολόγια..εκείνα να κάνουν απλά το χρέος τους
κι εγώ.εγώ απλά να προλάβω..να προλάβω σε τούτη τη ζωή
ξανά να σε βρω..να προλάβω να ζήσω
ζώντας σε όπως δεν το'κανα ποτέ πριν..
ξέρω...στις χούφτες μου σε είχα σα σπουργίτι
και να φύγεις σε άφησα..σε άφησα μες το βοριά
να προσπαθείς πριν την ώρα σου να πετάξεις...
σε άφησα μες την ασχήμια του κόσμου
να ψάχνεις ποιος είσαι..τι είσαι...που πας...
συγχώρα με..δεν το κατάλαβα κι αυτό δεν υποτίθεται...
συγχώρα με γιατί δεν ήξερα πως ήμουν το απάγκιο..
δεν είδα τίποτα από όσα ήμουν..
έμαθα..έμαθα από ανήφορο..έμαθα από κατήφορο...
γνωρίζω και τα ρόδα πια και τα αγκάθια τους από την καλή
κι από την ανάποδη...έμαθα πολλά κι επειδή
δεν έπαψες όνειρό μου να'σαι, πίσω σε θέλησα...
γι'αυτό δεν υποτίθεται πως θα έκανα τα πάντα μα..
τα έκανα...και θα τα κάνω όσο τρέχουν τα ρολόγια...
δεν είσαι πια σπουργίτι..αετός έγινες..
πια δεν θα'μαι απάγκιο μα ουρανός για σένα...
ο ουρανός που τις φτερούγες σου θα απλώνεις
και θα σε καμαρώνω..κανένας βοριάς δεν σε πτοεί πια...
η ασχήμια του κόσμου είναι ακόμη εκεί μα εμείς
θα αλλάξουμε τα χρώματα του πορτρέτου....
κι αυτό δεν υποτίθεται..τρέχα..τα ρολόγια τρέχουν
και πρέπει να προλάβουμε...τρέχα και συγχώρα με..έμαθα πια...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου