Κυκλικές Περιηγήσεις... Ζερβού Τριάδα.

Χαίτες λευκές,τα κύματα, σαρώνουν τα χαλίκια,

άλογα που καλπάζουνε σ' αδάμαστους αφρούς.

Πίνω της σάρκας τους χυμούς, κλαδεύω τ'αλμυρίκια,

μασώ τα φύλλα κι εκτοξεύω αλλοπρόσαλους χρησμούς.

Στο ασημένιο γκρίζο της νυχτιάς, τα πάθη μου τα κρύβω,

πέτρες οδύνης, φύκια το κορμί μου αγκυλώνουν.

Απόκοσμο,πολύχρωμο το σέλας της καρδιάς,πως να ξεφύγω;

Διάττοντες αστέρες,

λαμπεροί κομήτες

την αλήθεια της ψυχής μου φανερώνουν.

Παρθενικά φαράγγια,

βράχια απόκρημνα

κι ουράνιοι καταρράχτες,

κυκλώνουν την αμμουδερή ακτή,

γιγαντιαίοι φύλακες των πόθων.

Ζητώ την απομόνωση,

την βρήκα στους αδιάβαστους μου χάρτες

στις κυκλικές περιηγήσεις

λογισμών, ανένταχτων και νόθων...

Ανταριασμένες θάλασσες,

βράχους απρόσκλητους

εκεί στο πουθενά,

χτυπούν με λύσσα κι αλλοιώνουν

την υφή,το σχήμα και την όψη.

Τους μετατρέπουν σκόνη,αμμουδερή

που ταξιδεύει στα απέναντι βουνά,

εγώ όμως παραμένω όρθια κι ακλόνητη,

στων αγκαθένιων χαλικιών την κόψη..

Ματώνω,οι χρησμοί μου εκτοξεύονται

ψηλά απο κάθε κύτταρό μου,

ανακατεύονται με δάκρυα,

με αίμα και την άμμο της συνήθειας .

Ένα σκαρί μισοπνιγμένο,

σκοτεινό, σαν φάντασμα

στο μικρολίμανό μου,

παίρνει τις σκέψεις μου

και τις κλειδώνει

στα αμπάρια της αλήθειας...

Φυλακισμένη η σκέψη και η νόηση,

σιγά σιγά να συνηθίζουν,

στη σκληρή και ζοφερή

εικονική πραγματικότητα,

Το μόνο που μου μένει,

οι ασύνταχτοι χρησμοί που αναβλύζουν,

απ'το κορμί το ματωμένο,

το κλειστό μου στόμα με μεγάλη σταθερότητα...

...Τριάδα Ζερβού...