Πονάω, ψιθύρισε.
Αυτό το φορτίο είναι τόσο βαρύ, πώς να το σηκώσω;
Δεν έχεις ανάγκη εσύ. Είσαι δυνατή! της είπαν και προσπέρασαν.
Κι εκείνη συνέχισε μόνη.
Έκρυψε προσεχτικά τη ρωγμή στο χέρι της .
Θα έπρεπε να φορά απλά μακρυμάνικα ρούχα.
Κουράστηκα, ψιθύρισε.
Αυτό το βουνό είναι πολύ ψηλό, πώς να τo ανέβω;
Δεν έχεις ανάγκη εσύ. Είσαι δυνατή! της είπαν και προσπέρασαν.
Κι εκείνη συνέχισε μόνη.
Έκρυψε προσεχτικά τη ρωγμή στο πόδι της .
Θα έπρεπε να φορά απλά μακριά φουστάνια.
Φοβάμαι, ψιθύρισε.
Αυτοί οι άνθρωποι με πονάνε.
Δεν έχεις ανάγκη εσύ. Είσαι δυνατή! της είπαν και προσπέρασαν.
Κοίταξε το ρημαγμένο της κορμί, το γεμάτο ρωγμές.
Ευτυχώς θα το έκρυβαν τα φαρδιά της ρούχα.
Μη φωνάζετε, ψιθύρισε.
Οι φωνές σας μου χαράζουν το πρόσωπο.
Δεν έχεις ανάγκη εσύ. Είσαι δυνατή! της είπαν και προσπέρασαν.
Κοίταξε το πρόσωπό της στον καθρέπτη.
Αλλοιωμένο, δίχως χρώμα, δίχως συνέχεια, δίχως έκφραση.
Έβγαλε όλα της τα ρούχα και βγήκε στον κόσμο γυμνή
Κι άφησε να φανούν όλα της τα σημάδια.
Πόσο άσχημη είσαι, της φώναξαν και γέλασαν.
Σφοδρός αέρας την τράνταξε και την σκόρπισε σε κομμάτια.
Αυτή ήταν η δυνατή; είπαν καγχάζοντας και προσπέρασαν.
Μια σιγανή βροχή της χάριζε τα δάκρυα
που ο κόσμος της είχε στερήσει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου