Ίσως αγαπηθούμε
ξανά σε κείνο τ' όνειρο,
της λησμονιάς!
Στου δειλινού τη μοναξιά
ίσως βρεθούμε στους στεναγμούς
της νύχτας!
Στ' απόκρυφα της ψυχής
Ίσως αγαπηθούμε ξανά,
Στη φέξη του ήλιου το ξημέρωμα!
Μπορεί σ' ένα σεληνιακό τοπίο,
Θ' αγαπηθούμε στις σμαραγδένιες
ακρογιαλιές!
Θα βρεθούμε ίσως στο μελαγχολικό
κυματισμό της θάλασσας!
Θ' αγκαλιαστούμε στην απουσία της
θύμησης, ναι θα συναντηθούμε
στου ονείρου τη στιγμή!
Ήρθα κι απόψε αγάπη μου μα κρύφτηκα
στο δάκρυ της βαμμένης αυγής,
στο αναφιλητό της ψυχής μου
μα δεν ήσουν εκεί!
...Νέλλη Κουμεντάκη...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου