Κάποτε θα επαναστατήσουν
και θα ρθουν να ρωτήσουν
τα παιδιά, που όλοι, μέσα μας
κουβαλάμε και σπάνια τους μιλάμε...
"Γιατί από μικρά, κλόουν, αρλεκίνους
και παλιάτσους με το ζόρι μας ντύνατε
και εντολές, "να χαμογελάτε" μας δίνατε;
Κανένας σας, δεν σκέφτηκε...
Πως τα ψεύτικα χαμόγελα συνηθίζονται
και οι ψυχές μαθαίνουν καθημερινά
στις συναλλαγές να καρναβαλίζονται;
Και εσείς που εύκολα νομίζατε
πως οι στολές των μασκαράδων
μια αποκριάτικη φορεσιά ήταν.
Γιατί τη συνηθίσατε και ως επίσημο ένδυμα
στην καθημερινότητα τη συνιστάτε
και σαν μόδα, όλοι, τη φοράτε;
Και τώρα εγώ, παιδί, μέσα σας
ασφυκτικά αισθάνομαι με τούτο
το ψεύτικο κορσεδένιο χαμόγελο
που μου φορέσατε στο πρόσωπο.
Και επανάσταση κάνω εντός σου...
Μα ποιός, μεγάλος, λογαριάζει
ένα "παιδικό" δάκρυ
που κυλά στο πρόσωπό του;
Ποιός, μεγάλος, παίρνει είδηση
ενός παιδιού τη ψυχή
που μέσα του επαναστατεί
και παλιάτσος δεν θέλει να ντυθεί; "
"Παιδί Αρλεκίνος"
Από την υπό έκδοση συλλογή μου:
"Ορθή Πορεία Ψυχής" (Ποιήματα και κείμενα)
Art: Pablo Picasso. Παιδί Αρλεκίνος.
(Συνήθιζε ο γνωστός ζωγράφος, να ζωγραφίζει Αρλεκίνους.
Όταν τους συνάντησε στο Παρίσι.
Ο συγκεκριμένος πίνακας, απεικονίζει τον γιό του, Πωλ)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου