Στεκόσουν ακίνητη με τα χέρια σε υπερέκταση
και το βλέμμα σου στον ουρανό...
Προέτασες τα στήθη σου μπροστά
και από μέσα τους έβγαινα λευκά περιστέρια
και εσύ γινόσουν ολοένα πιο ανάλαφρη
τόσο που μπορούσες πλέον να πετάξεις...
Ήξερες πως έδινες ότι μπορείς να δώσεις
δινόσουν ολοκληρωτικά και αμετάκλητα
χάριζες κομμάτια του εαυτούς σου
χωρίς να ξέρεις αν θα τα πάρεις ποτέ πίσω
δεν σε ένοιαζε απλά ήθελες να δίνεσαι...
Μέχρι χτες ήσουν μια γυναίκα με μάσκα στα μάτια
και γευόσουν ένα αλμυρό δάκρυ του κορμιού
και σήμερα πώς μεταλλάχτηκες;
Πώς άλλαξες αμέσως ρόλους;
Ξέρω πως ο έρωτας δεν πρέπει να είναι στατικός
πρέπει να εξελίσσεται να αλλάζει ρόλους
αλλιώς αργοσβήνει,
μα εσύ ξεπέρασε κάθε κόκκινη γραμμή
γεννήθηκε μια καινούργια γυναίκα...
Γνωρίζω πως το πάθος έχει ρόλους, απόλαυση,
μοίρασμα, ανάσες ολόκληρες,
όμως εσύ μετέτρεψες το φως σε πάθος...
Αλήθεια πες μου πως το κάνεις;
Τι κάνεις με τον υπέρμετρο ερωτισμό σου;
Πώς τον διαχειρίζεσαι;
Πώς τον χαλιναγωγείς ;
Πώς τον ημερεύεις;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου